தமிழின் சிறப்பெழுத்து “ழ” - அதனை ZHA என எழுதிய சென்னை கலெக்டர் F. W. எல்லிஸ்

[N. Ganesan]

தமிழின், த்ராவிட மொழிகளின் சிறப்பெழுத்தாகிய ழகரத்தை zha என்று முதலில் எழுதியது யார்? என்ற கேள்வி இணையத்தில் எழுந்துள்ளது. சி. இலக்குவனார் திருமகன் திருவள்ளுவன் அவர்கள் இதனை 1934-ல் தன் தந்தையார் பயன்படுத்தியதைச் சொல்லியுள்ளார்.

“பேரா. செல்வ குமார் குறிப்பிட்டுள்ளது உண்மை தான்.  பிரசுனேவ் முதலான  உருசியச்  சொற்களின் ஒலி பெயர்ப்பு  போன்று  ழ ன்பது  zh   எனக் குறிக்க வேண்டும் என்பார் பேராசிரியர் இலக்குவனார்.   எனினும் ஆங்கிலத் தொல்காப்பியத்தில்   அப் போதைய நடை  முறைக்கிணங்கவே குறித்துள்ளார்.  ஆனால், 1933 இல் தான் எழுதி வெளியிட்ட எழிலரசி அல்லது காதலின் வெற்றி என்னும் தனித்தமிழ்க் குறுங்காவியத்தின்  பெயரை அப்பொழுதே ஆங்கிலத்தில் Ezhilarasi  எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார். அதற்கு முன்பு அவ்வாறு யாரும் குறிப்பிடாததாலும் தொடர்ந்து இவ்வாறு குறிக்க வேண்டும் எனப்  பே ராசிரியர் சி.இலக்குவனார் வலியுறுத்தி வந்த மையாலும்  < ழ என்ற தமிழ் எழுத்துக்கு இணையான ஆங்கிலக் குறியீடாக zh என்பதைப் பரிந்துரைத்தது பேரா. இலக்குவனார் >  என்பது உண்மையே! 

2014-05-15 3:28 GMT+05:30 C.R. Selvakumar <c.r.sel...@gmail.com>:

என்னிடம் உள்ள பேராசிரியர் இலக்குவனார் அவர்களின் தொல்காப்பிய நூலின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் ḻ என்னும்

ஒட்டுக்குறியுடன் (திரிபுக்குறியுடன்) எழுதியுள்ளார்.  அறிமுகம் என்னும் படலத்துக்கு முன்னே உள்ள இரன்டு

பக்கங்களில் அவர் தந்துள்ள "Transliteration" என்னும் பக்கங்களில் "ழ : ḻ   It is like zh" என்று குறித்திருக்கின்றார்.

(இந்த நூலைப் பேராசிரியர் மறைமலை இலக்குவனார் அவர்கள் எனக்கு அன்பளிப்பாகச் சென்னையில்

அளித்தார்கள்; அவர்களுக்கு என் நன்றி.)

அன்புடன்

செல்வா 

 

 from

 https://groups.google.com/d/msg/tamilmanram/iPeJUwWcFQk/eEu-Rou0sVAJ

சிக்காகோவில் “திருக்குறள்” அழ. இராம்மோகன் (கானாடுகாத்தான்) இல்லத்தில் சி. இ. மறைமலை ஐயா எனக்கு சி. இலக்குவனாரின் தொல்காப்பியம் மொழிபெயர்ப்பை அளித்தார்கள். அதில் மெட்றாஸ் லெக்ஸிகன் போலவே ḻ    ழகரத்திற்கு எழுதியுள்ளார். இந்த  ḻ  எப்படி

தமிழ் ழகரத்துக்கு அமைந்தது என்பதை இவ்விழையில் சொல்லலாம். முதலில் பாரீஸ் தமிழ் முனைவர் ஃழான் செந்தமிழ் ஆய்வுக்குழுவில் எழுதிய மடலும், பேரா. ஹெரால்ட் ஷிப்மன் ழகர எழுத்துக்கு எது சிறந்த குறியீடு என்று சொல்கிறார். அதன் மொழியியல் பெயர் என்ன? எனெ விளக்குகிறார் என்றும் பார்ப்போம்.ஆனால், பேரா. எமனோ ழ-வுக்கு அமைத்த குறியீடு r with 2 underdots என்று குறிப்பிடுகிறார். உண்மையில் பார்த்தால் எமனோவோ, பர்ரோவோ  r̤  ழகரத்துக்கு முதலில் தரவில்லை. ஏற்கெனவே ஒரு பேராசிரியர் பர்ரோ-எமனோ த்ராவிட வேரியல் அகராதி அமைப்பதன் நூற்றாண்டுக்கு முன்னரே தந்தது என்பது புலனாகிறது. அவர் யார் என்று தெரிந்தால் தாருங்கள். பேரா. ஷிப்மனுக்கு எழுதும் மடலில் தெரிவிக்கலாம்.

பாரிஸ் செந்தமிழ் (CTamil list, CNRS, France) 2 மடல்கள். வேந்தனார் கருத்து rl, அதுவே என் கருத்தும். முதலில் யார் அதைச் சொன்னவர் என்றும் இவ்விழையில் பார்ப்போம். மொழியியல் முதுபெரும் பேராசிரியர் ஷிப்மன், முனைவர் ஃழான் மடல்கள் இணைப்பு காண்க.

நா. கணேசன்

https://listes.services.cnrs.fr/wws/arc/ctamil/2014-05/msg00086.html

Dear NG,

Thanks for your extensive comments on my paper.  It looks like there is a lot more
to be considered in this area.  But I think I would still insist that when all is said and done, it is clear that the last sound of the name of the Tamil language is a rhotic, not a lateral, not a fricative, not aspirated, and that the transcription with 
 r̤ (i.e. r with 2 underdots) is a more accurate transcription, especially phonologically,  than all the others.  (The transcription in my paper with 4 underdots is a mistake, one that arose when I converted the paper from a Word format to PDF.)

I have revised the Word variant of the paper underlying the erroneous 
PDF version I forwarded earlier, making some improvements suggested by Shriramana Sharma and others.  I will convert it to PDF once I convince Adobe that I indeed have paid for a subscription to use their system.

Again, thanks for all the comments.

HS

On Thu, May 15, 2014 at 10:49 AM, N. Ganesan <naa.g...@gmail.com> wrote:

Dear Hal Schiffman,

I read the paper you sent on Tamil liquids.

(1) Among the various transcriptions of ழ்: ɹ, ṛ, ʀ, ž, zh, r̤, l̠, l̤, and z̟, zh seems to be from the 19th century. Caldwell (1856) and many others mention it. "zh" for ழ

could go back to 18th century. Definitely Ci. Ilakkuvanar was not the first to use zh for ழ, as he uses l̠ from Tamil Lexicon. For example, British museum catalogs of Tamil books.

Catalogue Raisonné of Oriental Manuscripts in the Library of the (late) College, Fort Saint George, by Rev. William Taylor, 1860, on pg. xcii discusses some early transliteration attempts of Tamil liquids. For example, it looks F. W. Ellis, the father of the theory of Dravidian language family, used zh for ழ. but Rev. Taylor uses rh for ழ for the first time. He tells teh reason for his choice:

http://books.google.com/books?id=NXUIAAAAQAAJ&

pg. xcii:

"The peculiar form of றற is perhaps best expressed by tt: only it alters the sound of a foregoing a to the slender sound, as in hat. The ழ was expressed by Mr. Ellis zh (as in his pazha mozhi;) but this is an imperfect and a lisping sound. The letter is neither more nor less than the Greek r aspirated; as in Rhodes, rhoda, murrhine. Mr. Ellis's zh will be met with, in the 1st and 2nd volumes; but I have subsequently adopted rh as the correct _expression_."

So, it seems for BhK' z with a dot below, and Malayalees' zh, Ellis was the first to write zh. And, Rev. Taylor uses rh first which is also Emeneau's and your preference of r with two dots for ழ. (The pdf maker puts 4 dots below which as you said is wrong.)

(2) You mention Toḷkâppiyâr many times, but that would be தொள்காப்பியார், the grammarian's name is rather தொல்காப்பியர், hence correction to Tolkâppiyar is needed.

(3) >At the time of the original writing of this paper, 

> no acoustic studies of Tamil laterals and rhotics 

> existed, but now we have some reliable data that 

> supports my contention that [ r̤̤] is a rhotic,

>not a lateral. The authors, Narayan, Byrd and Kaun > (1999), state the following in their abstract:

[...]

>The main conclusion, however, is what interests me—namely, 

>that they do not see an articulatory basis for a class of 

>liquids, but only separate classes of laterals on the one hand,

> and rhotics on the other. The evidence for a ‘superclass’ 

>of liquids is mainly acoustic, they conclude.

You may be interested in latest papers by Shrikanth Narayan (now a prof. of Engg., USC, LA)

(a) Stable articulatory tasks and their variable formation: Tamil retroflex consonants. It is here,

http://www-scf.usc.edu/~smithcm/pdf/smithetal_interspeech2013_paper.pdf

(b) On distinguishing articulatory configurations and articulatory tasks: Tamil retroflex consonants

http://scitation.aip.org/content/asa/journal/poma/19/1/10.1121/1.4800521

The paper can be downloaded from it.

(4) " The answer, to me, is obvious—only / r̤̤ / avoids the phonetic inaccuracy and emphasizes the phonological uniqueness of this sound.6 This symbol was first used (to my knowledge) by Burrow and Emeneau, the eminent Dravidianists in their Dravidian Etymological Dictionary (DED) published in 1961, and used consistently by Emeneau ever since. Its main drawback at the time was the difficulty of creating it on a typewriter, but with word-processing and electronic fonts, it is no longer a problem. As Toḷkāppiyār has pointed out, classifying ழ் as an r-sound means that Tamil has a symmetrical system of liquids—an alveolar l and r, and a retroflex ḷ and r̤̤. Such a system is of course rare in the languages of the world, but an interesting parallel is found in Proto-Altaic, where scholars have concluded that two kinds of l’s and two kinds of r’s must have existed (Poppe 1960). The nature of the phonetic difference between l-1 and r-1 on the one hand and l-2 and r-2 on the other, is not clear. Since what is being dealt with is a reconstructed Proto-language, various proposals have been made, for example, that l2 and r2 might have been palatalized consonants (Ramstedt 1957). Poppe notes, however, that

“Es ist gewiss mőglich, dass es nicht ein *ŕ sondern ein *ř von der Art des Tschechischen ř gewesen ist.” (Poppe 1960:30)

In other words, r2 (and supposedly l2 as well) were retracted or perhaps even retroflexed consonants in Proto-Altaic, a situation that neatly parallels the Dravidian situation. It would be instructive to see whether individual etyma from the Dravidian corpus match any one of these four liquids in etyma in the Proto-Altaic corpus, but this is a matter for another paper."

It will be very interesting to read this paper Proto-Dravidian and Proto-Altaic l's and r's. For Japanese, a member of the Altaic languages, here is:

The phonology of Japanese /r/: a panchronic account 

by Laurence LABRUNE 

Université Bordeaux Montaigne & CNRS UMR5263 (CLLE ERSS)

http://halshs.archives-ouvertes.fr/docs/00/95/19/55/PDF/the_phonology_of_japanese_r_pre_final.pdf

(5) (Some references that will be useful to look at:

(a)  Švarný, O. & Zvelebil, K. (1955). Some remarks on the articulation of the “cerebral” consonants in Indian languages, especially in Tamil. Archiv Orientální, 23, 374–407.

(b) P. Ladefoged and P. Bhaskararao, “Non-quantal aspects of 

consonant production: A study of retroflex consonants,” 

Journal of Phonetics, vol. 11, pp. 291–302, 1983. 

(c) P. C. Ganeshsundaram, Distribution Characteristics of Speech-elements in Tamil: An Investigation Into the Typology of Written Tamil at the Phonomic and Morphemic Levels, Deccan College Post-Graduate and Research Institute, 1959, 134 pages

(d) McDonough, J., & Johnson, K. (1997). Tamil liquids: An investigation into the basis of the contrast among five liquids in a dialect of Tamil. Journal of the International Phonetic Association, 27, 1-26

(e) Punnoose R., Khattab G., Al-Tamimi J. 

The Contested Fifth Liquid in Malayalam: A Window into the Lateral-Rhotic Relationship in Dravidian Languages, Phonetica, Vol. 70, No. 4, 2013

(f) K. Zvelebil, (1970) Comparative Dravidian Phonology. The Hague: Mouton.

(g) Silke Hamann, The Phonetics and Phonology of Retroflexes, 2003, PhD thesis

http://user.phil-fak.uni-duesseldorf.de/~hamann/Hamann2003Diss.pdf

(h) AN ULTRASOUND STUDY OF RETROFLEX  AND ALVEOLAR LATERALS IN KANNADA 

Alexei Kochetov (University of Toronto) 

N. Sreedevi, Midula Kasim, & R. Manjula (All India Institute of 

Speech and Hearing), ULTRAFEST VI, Edinburgh, UK, November 7, 2013.

http://individual.utoronto.ca/kochetov/Talk_Ultrafest2013-final.pdf

(A similar advanced ultrasound study on Vallinam letters, esp. க & ச, will be very fruitful).

N. Ganesan

-- 
=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+

 Harold F. Schiffman

Professor Emeritus of 
 Dravidian Linguistics and Culture 
Dept. of South Asia Studies                     
University of Pennsylvania
Philadelphia, PA 19104-6305

Phone:  (215) 898-7475
Fax:  (215) 573-2138                                      

Email:  haro...@gmail.com
http://ccat.sas.upenn.edu/~haroldfs/    

-------------------------------------------------

On 15/05/2014 10:05, Jean-Luc Chevillard wrote:

Dear CTamil list members,

since we have recently had a thread in which ழ was discussed,
you might be interested to see some of the elements which came out in a
discussion on the mailing list Tamil ManRam,
as a consequence of a query by Mani Manivannan,
asking whether a statement found on QUORA was true.

The thread is available at:

"https://groups.google.com/forum/#!topic/tamilmanram/iPeJUwWcFQk";

The quora statement reproduced by Mani Manivannan was:

<QUOTE QUORA>

http://www.quora.com/Tamil-language/Why-do-we-write-zha-to-represent-the-letter-%E0%AE%B4-in-English


[....]

Since there's no letter for the retroflex approximant (ழ) in the Roman
script, a suitable symbol was needed to denote the sound for
transliterating (writing words from one script to another) words into
English.

Tamil scholars decided to use "zh" (a combination of 2 letters). It is
not quite sure which scholars exactly did it but the floating
truth/rumor is that Professor S. Ilakkuvanar ,who took out the
Chennai-Kanyakumari anti-Hindi march in the 1960s and was fired from his
job, was one of those scholars.
Aptly S. Ilakkuvanar's story is titled with the 'ழ'.

If you are using word-processing software to type in Tamil, you just use
"z" not "zh" in most Tamil word processors like Murasu.

</QUOTE>


************************************************************************
The elements of answer which I sent to Tamil Manram are as follows.

*******************************************************************
(A) a few pages taken from a 1936 article by Firth in the BSOS
(see attached PDF)

with the following comment

<QUOTE jlc_on_Tamil_Manram_1>

regarding this topic,
you might be interested in reading the pages
contained in the attached PDF,
extracted from a 1936 article by Firth in the BSOS.

Firth refers on page 525
to the "z finali Latinorum"
in connection with a book (by Peanius) which was published in 1772.

As you know, "h" has often been used as a diacritic

Therefore, if ழ is perceived as a "special z",
it seems natural that it should be printed as "zh".

For another example of "h" as a diacritic,
see for instance on p.57,
in Henrique's /Arte da Lingua Malabar/,
translated by Jeanne Hein and V.S. Rajam.

You find "rh" as a transcription of ட

</QUOTE>

*****************************************
(B) The precise paragraph
(see attached PNG)
with the comment

<QUOTE jlc_on_Tamil_Manram_2>
here (as a second attachment) is the paragraph where Firth(1936)
discusses Peanius(1772).

Of course, there is also a possibility that those missionaries were
inspired
by the transcription practices for slavic languages in the Latin alphabet.

Think of "Brezhnev" :-).

</QUOTE>

**************************************

(C) an additional message, which I have just sent

<QUOTE jlc_on_Tamil_Manram_3>


I have now examined more documents and I see two strategies which have
been used in the course of History.

The first portuguese strategy for writing ழ was to use "ł" (which is now
in Unicode: U+0142 LATIN SMALL LETTER L WITH STROKE)

See page 22 in the 2013 English translation (by Jeanne Hein and V.S.
Rajam) of /Fr. Henriques' Arte da Lingua Malabar/ (Harvard Oriental
Series, vol. 76)
[ISBN 978-0-67472723-6], which is a text belonging to the mid-16th century

You will find the statement:

1. There are also three forms of "l": ல ழ ள

2. This ல I would write with "l"

3. the other ழ I would write with "ł" with a stroke

4. through the "l". And this ள I would write by

5. "L" which is not Latin but from the common Portuguese dialect.



That strategy seems not to have been followed widely, probably because
it was typographically difficult.

If you examine the facsimilé reproduction of Proença's dictionary (dated
A.D. 1679)
by Xavier S. Thani Nayagam (1966, Kuala Lumpur),
you can see in the portuguese text that no distinction is clearly visible
but they apparently try to distinguish the three "l" by using adjectives
(/gordo/ "thick", /corcouado/ "curved").

See the statements found (in the translation by Edgar C. Knowlton Jr.
and Xavier S. Thani Nayagam) on page 19 of the 1966 book

<QUOTE Knowlton & Thani Nayagam 1966>
The letter ல is our l
....
The letter ழ which we call thick l is pronounced by ....
.....
The letter ள which we call curved l is pronounced as ...
</QUOTE>

INTERESTINGLY, in the grammar by C.J.Beschi (GRAMMATICA
LATINO-TAMULICA), printed in 1738 in Tranquebar,
we find on page 15, the following statement.

<QUOTE Beschi>
... Sic பகல non pro-
nunciatur /pagal/, ſed /paguel/, /dies/; eodum modo dicitur
புகழ, /pugueł, laus/: அவள , /aveł, illa/ ....
</QUOTE>

You can see this with your own eyes on Google books:
"http://books.google.co.in/books?id=7aJFAAAAcAAJ";

It is clear that when it comes to the character "ł" (l with a stroke),
they switched from italic to roman
(the printer did not have it in his set of characters for italic)

The other strategy for representing ழ
seems to be first represented in Peanius (1772),
as I said in my earlier post,
but I have not tried to examine the original
and my statement is only based on Firth[1936]
who reproduces a Latin passage from Peanius(1772)
in which the expression "z finali Latinorum" is used.

The "h" in "zh" is most probably a diacritic.

That strategy can be seen in application
in several 19th century books.

See for instance F.W. Ellis's /On virtue/ (containing his translation of
the beginning of the குறள்)
and, freely available at:

"http://books.google.fr/books?id=H4IIAAAAQAAJ";

At the bottom of page (2) you can see

"... உழலல /uzhelel/ to revolve ..."

Therefore, one can conclude that the QUORA entry should be corrected,
although I wonder whether that is really possible,
because "floating truth/rumour" tend to FLOAT for very long.


</QUOTE>

Best wishes to all

-- Jean-Luc Chevillard (Paris)

"https://twitter.com/JLC1956";

[N. Ganesan]

On Saturday, May 17, 2014 4:54:35 AM UTC-7, மரவண்டு wrote:

தகவலுக்கு நன்றி கணேசன் ஐயா, தமிழ்நாட்டில் பலர் பழனிவேல் என்ற பெயரை ஆங்கிலத்தில் Palani Vel என்று தான் எழுதுகிறார்கள்.

இதேபோல் லகர ளகரத்திற்கும் ஆங்கிலத்தில் ஏதாவது வித்தியாசம் காட்டியிருக்கலாம்.

ஜெர்மன், ப்ரெஞ்சு மொழிபேசுவோர் அவர்கள் மொழிக்கு ஏற்ப மீக்குறிகள் (diacritics) பயன்படுத்துகின்றனர். பார்த்திருப்பீர்கள்.

தமிழுக்கு எப்படி இந்த மீக்குறிகள் அமையலாயின என்று ஆராயவே இவ்விழை.

தமிழுக்கு ழகரம் சிறப்பானதால்  தேவைப்படும் இடங்களில்  ḻa என்று  எழுதலாம். எல்லா எழுத்துக்கும் ஆன

சரியான எழுத்து சென்னை தமிழ் லெக்ஸிகன், அதுவே ISO 15919-லிலே உள்ளது. பயன்படுத்தலாம்.

தமிழ்நாடு, மலேசியா, இலங்கை பலருக்கும் தெரிய வேண்டுமானால் இவைபற்றிப் பள்ளிகளில் கற்றுக் கொடுக்கணும்.

முன்பெல்லாம் டைப்ரைற்றர் பிரச்சினை. இப்போது யூனிகோடால் இவற்றை எழுதல் எளிது.

Main Table 1,2,3 சொடுக்கிப் பார்க்கவும்:

http://homepage.ntlworld.com/stone-catend/trind.htm

ல,ழ,ள - மூன்றுக்கும், ந,ன,ண மூன்றுக்கும், ர,ற இரண்டுக்கும் வேறுபாடு

வேணுமானால் காட்டலாம். கணியிலோ, அச்சிலோ, மொபைல் செய்தியிலோ.

முதலில் பள்ளிகளில் சொல்லிக் கொடுத்தால் குழந்தைகள் பயன்பெறுவர்.

ஆங்கில(ரோமன்) லிபியில் தமிழ் மெல்ல மெல்ல சரியாக எழுதப்படும்.

நா. கணேசன்

இதனை அக்‌ஷரமுகம் கொண்டு லத்தீன் லிபிக்கு மாற்றியுள்ளேன்.

தமிழுக்கு நேர்சரியான ஆங்கில எழுத்து இதுவே:

On Saturday, May 17, 2014 4:54:35 AM UTC-7, maravaṇṭu wrote:

takavalukku naṉṟi kaṇēcaṉ aiyā, tamiḻnāṭṭil palar paḻaṉivēl eṉṟa peyarai āṅkilattil Palani Vel eṉṟu tāṉ eḻutukiṟārkaḷ.

itēpōl lakara ḷakarattiṟkum āṅkilattil ētāvatu vittiyācam kāṭṭiyirukkalām.

jermaṉ, preñcu moḻipēcuvōr avarkaḷ moḻikku ēṟpa mīkkuṟikaḷ (diacritics) payaṉpaṭuttukiṉṟaṉar. pārttiruppīrkaḷ.

tamiḻukku eppaṭi inta mīkkuṟikaḷ amaiyalāyiṉa eṉṟu ārāyavē ivviḻai.

tamiḻukku ḻakaram ciṟappāṉatāl  tēvaippaṭum iṭaṅkaḷil  ḻa eṉṟu  eḻutalām. ellā eḻuttukkum āṉa

cariyāṉa eḻuttu ceṉṉai tamiḻ leksikaṉ, atuvē ISO 15919-lilē uḷḷatu. payaṉpaṭuttalām.

tamiḻnāṭu, malēciyā, ilaṅkai palarukkum teriya vēṇṭumāṉāl ivaipaṟṟip paḷḷikaḷil kaṟṟuk koṭukkaṇum.

muṉpellām ṭaipraiṟṟar piracciṉai. ippōtu yūṉikōṭāl ivaṟṟai eḻutal eḷitu.

Main Table 1,2,3 coṭukkip pārkkavum:

http://homepage.ntlworld.com/stone-catend/trind.htm

la,ḻa,ḷa - mūṉṟukkum, na,ṉa,ṇa mūṉṟukkum, ra,ṟa iraṇṭukkum vēṟupāṭu

vēṇumāṉāl kāṭṭalām. kaṇiyilō, accilō, mopail ceytiyilō.

mutalil paḷḷikaḷil collik koṭuttāl kuḻantaikaḷ payaṉpeṟuvar.

āṅkila(rōmaṉ) lipiyil tamiḻ mella mella cariyāka eḻutappaṭum.

nā. kaṇēcaṉ

itaṉai ak‌ṣaramukam koṇṭu lattīṉ lipikku māṟṟiyuḷḷēṉ.

tamiḻukku nērcariyāṉa āṅkila eḻuttu ituvē: