அணுக்குதல்/அணுங்குதல், அணங்கு, அணு, - தமிழில்

[naa.g...@gmail.com]

அணுக்குதல் - பழைய தமிழ்ச்சொல் சான்று:
-------------------------------

அணுங்கு என்ற சொல், அணங்கு என்ற சொல்லோடு
தொடர்புடையது. அணுங்கு-/அணங்கு-
(Cf. வடுகர்:வடகர் ( (b)படகர்), அருமணம்:அரமணம் (பர்மா) ..)

யாடு > யாதவ, கடம்பு > கதம்ப, கடவு > கதவு,
புள்ளாங்குழல் > புல்லாங்குழல், கறுப்பு > கருப்பு,
... போல அணுக்கு-/அணுங்கு- அனுக்கு-/அனுங்கு-
என retroflex ஓசை இழந்து தமிழ் இலக்கியங்களில்
பல இடங்களில் ஆளப்படுகிறது. ’பல்லவம் அனுங்க’ (கம்பர்).

அணுக்கு-தல் என்னும் வினைச்சொல் - தமிழில்
----------------------------------

முற்றுகரம், குற்றுகரம் - இரண்டையும் விளக்கவந்த
நச்சினார்க்கினியர்

“தருக்கு, அணுக்கு என்பன வினைக்கண் வந்த
முற்றுகரம்.” (தொல். 26, உரை)
“காது, கட்டு, கத்து, முறுக்கு, தெருட்டு என்பன
முற்றுகரமும் குற்றுகரமுமாய்ப் பொருள் வேறுபட்டு
நின்றாற்போல” (தொல். 68, உரை)

மேற்குத்தொடர்ச்சி மலையிலும், ஈழ தேசத்தவராலும்
*அணுங்கு* என்று Indian pangolin (கரையான்
புற்றை அணுக்கி உண்ணும் விலங்கு) அழைக்கப்படுகிறது.
http://en.wikipedia.org/wiki/File:Scaly_ant_eater_by_by_Dushy_Ranetunge_2.jpg
இதை அழுங்கு என்றும் சில சமயம் சொல்வதுண்டு.
அழுங்குதல் = அணுங்குதல்/அணங்குதல். இரண்டும் ஒரே பொருள்
கொண்ட சொற்கள்.
அழுங்கு¹-தல் aḻuṅku- , 5 v. intr. 1. To suffer, to be in distress, in
anguish;
வருந்துதல். (பிங்.) 2. To be spoiled, injured; கெடுதல். (தொல். சொல்.
350.)
3. To grieve, sorrow, regret; துக்கப்படுதல். (பிங்.)
4. To be idle, lazy; சோம்புதல். (திவா.)
5. To be disfigured; உருவழிதல். பிண னழுங்கக் களனுழக்கி (புறநா. 98).
6. To fear; அஞ்சு தல். (உரி. நி.)

பாவாணர், தமிழர் மதம்,
”குறளி (கருங்குட்டி), பேய், கழுது, பூதம், முனி
(சடைமுனி), அரமகள், அணங்கு எனப் பேயினம்
பலதிறத்ததாகச் சொல்லப்படும்.”

ஒரு பொருளை அணுக்கி மிகச் சிறுபாகங்களாகப்
பிரித்தெடுப்பது அணு என்ற பெயர் ஆகிறது.
அணு என்னும் இச்சொல் வட இந்தியாவில் வாழ்ந்த திராவிட
மொழி பேசுவோரால் வடமொழியில் புகுந்துள்ள
த்ராவிடச் சொல். இன்று atom என்பதற்கு நேராக
எல்லா இந்திய மொழிகளிலும் பயனாகிறது:
http://groups.google.com/group/santhavasantham/msg/e7cb25adcf14af6e

அனங்கன் என்ற சொல் தமிழ் அணங்கு- என்ற
சொல்லில் இருந்து பிறந்தது என்ற ஜி. யு. போப்
தியரி பற்றி ஆஸ்கோ பார்ப்போலா (Sanskrit philologist, Helsinki)
ஜூலை 2009-ல் மடலை உங்களுக்கு தருகிறேன்.

[Begin Quote]
I find this hypothesis of Pope and Burrow endorsed by you quite
plausible. The myth of Kaama's loss of body seems to be rather late
and attested in Sanskrit literature later than Haala's Sattasaii,
where aNanga- in a name of Kaama, while George Hart has argued well
for Haala's importance in spreading Dravidian poetics and conceptions
to Indo-Aryan literature. Besides, an-anga- is not the best possible
Sanskrit expression for 'bodiless', since anga is rather 'body part'
-- why do we not have a-deha as a name or epithet of Kaama? There is
no problem in deriving MahaaraaSTrii aNanga- from *aNangu- in the lost
Dravidian substratum of Marathi, nor in deriving Sanskrit ananga- as a
hypersanskritism from MahaaraaSTrii aNanga-, since Sanskrit -n- >
Prakrit -N- was the general rule, and the opposition between the two
phonemes was in any case weak in Indo-Aryan since Vedic times (see
Oskar von Hinüber, Das ältere Mittelindisch im Überblick, 2nd ed.,
Wien 2001, p. 169-171). On the other hand, the connection of aNanku
with love sickness and Murukan as the god of love (VeeL) in Old Tamil
seems quite strong (cf. also Clothey, The many faces of Murukan, The
Hague 1978, p. 26-29). Best regards, Asokan

Quoting "N. Ganesan" <naa.g...@gmail.com>:

Asokan,

T. Burrow writes that anaGga comes from (tamil) aNaGku.

Are there any words in Sanskrit that have -n- from Dravidian -N-?
Then, is anaGga from aNaGku a big stretch?

N. Ganesan

"In this connection it is worthwhile drawing attention to a suggestion
by G. U. Pope in the vocabulary to his edition of the NaalaTiyaar.
Under a.nahku he remarks 'compare S. anaGga- =
kaama-', though adding the cautionary note "but in S. India an-
denotes a hostile approach". He also quotes a passage from the
Jiivaka-cintaamaNi in which ananku isquite clearly used in the
sense of Kfimadeva. I think this suggestion of G. U. Pope should be
adopted. Skt. anaGga-, based on Pkt. an.aGga- as the name of the
God of love, can be explained as a loanword from Dravidian,
originating no doubt in the Deccan and appearing first in Maharashtri
poetry. Though the word is known only from Tamil, its original wider
currency can be assumed, and its elimination from Kannada, Telugu,
etc. can be explained as due to the influence of the intrusion of
Aryan
culture, just as it is no longer used in modern Tamil. The assumption
of Dravidian origin for this term provides a good explanation for the
peculiar legend as to how Kaama lost his body. Like so many
other legends this one is etymological in origin. Since the borrowed
word appears to mean in Sanskrit 'bodiless', the legend was invented
to account for this fact." ~ T. Burrow, in his review of Hart's book
on Tamil poetry, IIJ, 1979.
[End Quote]

நா. கணேசன்