chu oni rajtas kunmeti radikon plej ofte uzatan lau ghia a-vorta
formo, kun ghia o-vorto? (do, *dolchpano anstatau dolcha pano).
Iam mi legis artikolon de William Auld, en El Popola Chinio, en kiu li
klarigis kial oni povas diri "shia bela, bluokula rigardo" sed ne
"shiaj *bluokuloj plachas al mi" (mi ne memoras precize la ghustajn
ekzemplojn uzitajn de Auld).
En la lasta numero de la papera jarrevuo de la china retejo kiu
daurigas la iaman revuon El Popola Chinio, mi trovis la vorton
"Alilandoj", kiu aspektas tre stranga al mi. Ja mi ne sentus ion tian
se mi legus la esprimon "alilandaj salutantoj" au ion similan.
José Antonio
| chu oni rajtas kunmeti radikon plej ofte uzatan lau ghia a-vorta
formo, kun ghia o-vorto? (do, *dolchpano anstatau dolcha pano).
Vi kaj mi estas respektive sklavoj de la hispana kaj de la itala, kaj pro tio ankaŭ mi sentas nenaturaj esprimojn kiel "Nov-Jorko" aŭ "dik-fingro", kio laŭ mi estas nur alia maniero por diri "Nova Jorko" kaj "dika fingro". Aliflanke sufiĉas demandi Marcos, kun alilingva fono, por ke li klarigu al ni tre detale, ke tio estas absolute bona.
Eble sufiĉas ne troigi.
Amike
Renato
La PMEG-gramatiko de Bertilo estas verko de preskaŭ 700 paĝoj, kiun sume
mi ne trovis tiom praktika en la konsultado.
Tutunue ĝi fakte nomas la kunmetaĵoj KOMBINOJ kaj distingas inter
kombinoj kaj frazetvortoj... tamen mi flankenlasas la dua distingo, por
fokusigi la kombinojn.
Laŭ PMEG la antaŭelemento de la kombino ligiĝas al ĉefelemento, kia
PRECIZIGA vorto.
Pri la antaŭelemento PMEG fiksas krome ke:
- ĝi povas esti adjekta por substantiva ĉefelemento: ekzemple ja "dikfingro"
- ĝi povas esti adverba por verba ĉefelemento: ekzemple "rapidiri",
"bonfarti"
- ĝi ne povas esti objekto de la verba ĉefelemento: ekzemple oni ne
povus uzi "leterskribi", nek la multe uzata "voĉdoni".
Mi ne bone trasdudis la Bertilo-teorion, tamen mi provis iom resumi kaj
petas ja
- al Markos kompletigi kaj alĝustigi mian etan priskribon
- al "ADE-sekretario" aldoni poste sian opinion.
dankon, J-K Rinaldo
Ĉiuokaze mi atendas la respondon de Markos
Dankon, J-K
Pri la antaŭelemento PMEG fiksas krome ke:
- ĝi povas esti adjekta por substantiva ĉefelemento: ekzemple ja "dikfingro"
- ĝi povas esti adverba por verba ĉefelemento: ekzemple "rapidiri", "bonfarti"
- ĝi ne povas esti objekto de la verba ĉefelemento: ekzemple oni ne povus uzi "leterskribi", nek la multe uzata "voĉdoni".
-----Messaggio originale-----
Da: la-bona...@googlegroups.com [mailto:la-bona...@googlegroups.com] Per conto di renato corsetti
Inviato: mercoledì 2 febbraio 2011 15.22
A: la-bona...@googlegroups.com
Oggetto: (la bona lingvo) gramatiko: kunmetado de adjektivo kaj substantivo (estis: brioĉ-o)
Kara Jose' Antonio,
Eble sufiĉas ne troigi.
Amike
Renato
--
la vortoj, pri kiuj ni diskutas ĉi tie, estas troveblaj en la listoj ĉe:
http://www.bonalingvo.org/index.php/Simplaj_samsignifaj_vortoj
Mi ankaŭ akceptas, ke ĝi estas la plej bona klarigo ekzistanta por pravigi la (ĉu "ĝermanan"?) uzo en Esperanto de tiaj formoj.
Mi celis nur substreki, ke en la itala (kaj en aliaj latinidiaj lingvoj) tiuj kunmetaĵoj ne estas eblaj [krom en artefaritaj grekaj sciencaj kunmetaĵoj]. En la itala oni diras "Nova Zelando" kaj "supera lernejo", "fingrego = dikfingro", ktp.
Mi estas por la absoluta libereco de kunmetado en Esperanto, sed mi ankoraŭ ne trovis racian klarigon kial "junedzino" ne estu egala al la sumo de ĝiaj partoj "juna edzino". Oni povas efike argumenti per tio, ke la uzo diktas tion kaj ke ankaŭ en la angla en "New York" la akcento estas sur "new" kaj simile.
Mi akceptas, ke la afero estas tia, sed mi ne estas tute konvinkita, ke ĝi devas esti tia.
Amike
Renato
> ᅵKaj kio pri la itala vorto "nerofumo" ( http://it.wikipedia.org/wiki/Nero_di_carbone )?
-- --------------------------------------------- Renato Corsetti Via del Castello, 1 00036 Palestrina, Italujo renato....@esperanto.it ---------------------------------------------
Kutime en tiaj kunmetajxoj, la unua parto indikas la karakterizan
ingrediencon de la pano. sukerpano, laktopano, buterpano, maizpano,
sekalpano, rozinpano,akvopano. Ne ekzistas ingredienco "dolcxo"
> Sed ĉu oni efektive rajtas diri "platpano"?
[sur glatan glacion...] Oni ne povas uzi tiun vorton kiel ekvivalenton
de "plata pano". Mi jes povas imagi ke oni uzas la vorton por pano
bakita sur plato, do sen muldilo(?). Tipa afero: la unua A tiukaze
estu prononcata longe: pla'tpano
> Mi ja ĉiam supozas, ke "dika fingro" ne estas sama kiel "dikfingro",
> kaj ke "novedzino" distingiĝas de "nova edzino".
law mi prave...
> From: "renato corsetti" <renato....@uniroma1.it>
> Date: Feb 03 10:13AM +0100
> Mi legis kun intereso ĉiujn mesaĝojn pri ĉi tiu temo kaj mi bone
> konas la teorion, kiu klarigas ke "dikfingro" ne estas "dika fingro"
> kaj ke "altlernejo" ne estas "alta lernejo".
>
> Mi ankaŭ akceptas, ke ĝi estas la plej bona klarigo ekzistanta por
> pravigi la (ĉu "ĝermanan"?) uzo en Esperanto de tiaj formoj.
????? la germana ja jes uzas formojn kiaj "brunpano" law la senco de
bruna pano.
gxis, Ronaldo
Kutime en tiaj kunmetajxoj, la unua parto indikas la karakterizan
ingrediencon de la pano. sukerpano, laktopano, buterpano, maizpano,
sekalpano, rozinpano,akvopano. Ne ekzistas ingredienco "dolcxo"
> Sed ĉu oni efektive rajtas diri "platpano"?
[sur glatan glacion...] Oni ne povas uzi tiun vorton kiel ekvivalenton
de "plata pano". Mi jes povas imagi ke oni uzas la vorton por pano
bakita sur plato, do sen muldilo(?). Tipa afero: la unua A tiukaze
estu prononcata longe: pla'tpano
Respondo de Anna:
Bona argumento, tamen "platpano" ne nepre estas bakita sur plato. Tiaj panoj estas vaste manĝataj tra la tuta mez-oriento, sed ankaŭ en nord-Afriko, Hindujo kaj sud-Ameriko. Estas multaj manieroj por kuiri ilin, ekzemple en Israelo mi vidis specon de platpano, eble iraka, kiun oni kuiris kontraŭ la varmega ekstera flanko de argila forno. Aliajn specojn oni simple tenas rekte super la flamo. (Cetere, ankaŭ eŭropaj panoj ne nepre estas bakitaj en muldilo, tamen ili certe ne estas plataj!)
Konklude: "plat-" efektive estas adjektivo, kiu priskribas la panon.
Anna
Jes, longa A en la nederlanda ("plaat"), sed en Esperanto nur longa pro
la akcento, ĉar ĝi estas la antaŭlasta vokalo en la vorto.
Amike salutas Leo