Gepubliceerd 2:46 7 september 2006
Bron: Volkskrant.nl
Wel bommen, geen brood in zuiden Afghanistan
Van onze verslaggeefster Deedee Derksen
KABUL - De Taliban zijn weer populair in het zuiden van Afghanistan.
De reden: de bevolking voelt zich in de steek gelaten, stellen
onderzoekers. Zij troffen zwaar ondervoede kinderen aan.
Waarom het dorp van Sandor Mohammed precies werd gebombardeerd, is hem
een raadsel. En of het Amerikanen of Canadezen waren, weet de bebaarde
dorpeling in Shalwar Kamiez een maand na dato ook nog niet. Maar het
resultaat kent hij al te goed. ‘Negen leden van mijn familie zijn
gewond geraakt. Een meisje uit het dorp is ter plekke gestorven.
Akhter Bibi heette ze’, zegt hij. ‘Het was een onrechtvaardige en
onmenselijke daad.’
Wel bommen, geen brood op de plank. Zo luidt in het kort de conclusie
van de bevolking in het zuiden van Afghanistan, vijf jaar na de val
van het Taliban-regime. Zegt Guillaume Fournier, die het filmpje met
Sandor Mahommed twee weken geleden maakte in de provincie Kandahar.
Daar is nu een grote operatie gaande van de door de NAVO-geleide
ISAF-missie om de honderden Talibanstrijders in de provincie te
verdrijven.
Guillaume Fournier is het hoofd van het Afghaanse kantoor van de
Senlis Council, een niet-gouvernementele denktank met veertig
medewerkers verspreid door Afghanistan, die zich vooral bezighoudt met
het drugsbeleid in het land. ‘Afghanistan, vijf jaar later’, heet het
rapport gebaseerd op veldonderzoek, dat de organisatie deze week
uitbracht over de situatie in zuidelijk Afghanistan. De ondertitel: de
terugkeer van de Taliban.
De Taliban hebben de Pashtun-bevolking in het zuiden weer in hun
greep, schrijft de Senlis Council. Ontegenzeglijk zijn de Taliban
beter georganiseerd, en hebben ze betere middelen beschikbaar dan een
paar jaar geleden. Maar de belangrijkste reden voor de wijdverbreide
steun onder de bevolking is een andere: de overtuiging in de steek te
zijn gelaten. Een gebrek aan elektriciteit en stromend water, en een
teveel aan bommen en vernietigde papavervelden, heeft de bevolking
afgekeerd van buitenlandse hulp, aldus de Senlis Council.
Hongerig en boos zijn ze in het zuiden van Afghanistan, is de
conclusie van Fournier na zijn rondreis door Kandahar en Helmand. Hij
en zijn medewerkers zijn, op de ISAF-militairen na, een van de weinige
westerlingen die nog in dit gebied komen. Wat hij daar in dorpen zag,
heeft hem diep geschokt: ongeregistreerde vluchtelingenkampen en
zichtbaar ondervoede kinderen.
Hij trof dat al aan op twee kilometer afstand van Kandahar-stad, het
economisch epicentrum van zuidelijk Afghanistan. Fournier denkt dat
duizenden Afghanen in het zuiden op deze manier leven. Het gevolg:
voordat de NAVO goed en wel is begonnen de ‘hearts and minds’ te
veroveren van de bevolking, is die strijd helaas al verloren, zegt
Fournier. ‘De Taliban verschaffen in de dorpen veiligheid en
rechtspraak en ze steunen de papaverteelt. Bovendien huren ze mannen
in voor hun strijd voor zo’n honderd dollar per maand, en dat is veel
meer dan een soldaat van het Afghaanse leger krijgt.’
Intussen hebben de door de Amerikanen geleide coalitietroepen zich in
het gebied onpopulair gemaakt door zich in de afgelopen jaren
nauwelijks druk te maken over de bevolking, maar wel dorpen omver te
lopen in de jacht op Taliban en Al Qa’ida-strijders, zegt Fournier.
Een vrij zinloze operatie, volgens hem. ‘Wie moet je dan allemaal
uitschakelen? Alle mannen in het gebied tussen de 30 en 40 jaar oud?
De Taliban, dat is de bevolking.’
Het is mogelijk om de ‘harten en geesten’ terug te winnen, denkt
Fournier. ‘Maar dat moet dan nú gebeuren, anders is het echt te laat.’
Wat nodig is? In de eerste plaats meer geld, zegt Fournier. Sinds 2002
is 82,5 miljard dollar uitgegeven aan militaire operaties, schrijft de
Senlis Council in het rapport, tegenover een ‘magere’ 7,3 miljard
dollar aan ontwikkelingshulp. ‘En daarvan is te veel geld niet
aangekomen waar het nodig is.’
De strijd is niet zozeer een militaire, maar een politieke, zegt
Fournier. ‘De Taliban hebben een sterk punt als ze de bevolking
vragen: wat heeft de internationale gemeenschap voor jullie betekend
de afgelopen jaren? Daar moet de NAVO nu iets tegenover gaan stellen.’
Als eerst militaire middelen worden gebruikt om een harde Taliban-kern
uit te schakelen, voordat met wederopbouw kan worden begonnen, dan
heeft Fournier één advies. ‘Gebruik zo veel mogelijk grondtroepen.
Bommen gooien met het risico burgerslachtoffers te maken is het
slechtste dat je kunt doen.’
--
________________________________________
Sjoerd Bakker
Ondersteun Sjoerd Bakker's gedichten
http://members.home.nl/sbakker/bijdrage.html
________________________________________
>Wat verstandige mensen al wisten voor de Nederlandse missie begon is
>dat de Taliban in Afghanistan wel degelijk populair zijn. "De Taliban,
>dat is de bevolking.". Daar kan Jaap van de NAVO met zijn gebral en
>bommen nooit tegenop. Ik schreef eerder al dat de missie neer aan het
>komen is op ideologische zuivering: de bevolking mag kennelijk hun
>eigen vertegenwoordigers niet kiezen van het decadente Westen. Anno
>2006 een grote schande, en we waren er allemaal bij.
Het communistisch verzet is groot.
--
http://afluisterland.nl/ronald/
http://geocities.com/ronaldvanvoren/
Humor en geduld zijn de twee kamelen waarmee je elke woestijn door kunt.
Wij Linksen doen wat we kunnen, Ronald!
(J)