[STTOS] 3x12 (68) Plato's Stepchldren
Wouter Valentijn
Productievolgorde: 68
Uitzendvolgorde: 65
DVD: Disc 3
Uhmmm.....
Ik zeg niks.
--
Wouter Valentijn www.j3v.net
http://www.nksf.scifics.com/startrek.html
http://www.zeppodunsel.blogspot.com/ (NKSF TV Tips Blog)
Giles: "I'd like to test that theory."
'Buffy the Vampire Slayer 6x21: Two To Go.'
liam=mail
Wouter Valentijn
> Aflevering: Plato's Stepchildren
> Productievolgorde: 68
> Uitzendvolgorde: 65
> DVD: Disc 3
>
>
> Uhmmm.....
>
> Ik zeg niks.
Maar omdat niemand iets heeft geschreven doe ik het.
De Enterprise krijgt een noodoproep van Platonius, een planeet waar een
kleine groep buitenaardsen woont dat nadat hun wereld was vergaan ook even
op Aarde waren ten tijde van Plato en zo onder de indruk waren van die
filosofie dat ze hun eigen cultuur gemodelleerd hebben na dat voorbeeld.
Althans hun eigen interpretatie daarvan.
Hun leider Parmen heeft een schrammetje opgelopen en dit verwaarloosd
waardoor het geīnfecteerd is geraakt. Ondanks hun onsterfelijkheid
(relatieve dan) is dit voor hem levensbedreigend.
TBT stralen omlaag en worden verwelkomt door Alexander, een dwerg die
eigenlijk gewoon het slaafje is van de rest van de Platonians.
Onze helden ontdekken dat de Platonians (behalve Alexander) over sterke
psychokinetische krachten beschikken. Parmen, in zijn koortsdromen, heeft
zelfs invloed op de Enterprise! Uiteindelijk lukt hen toch Parmen de juiste
hypo in te spuiten (eigenlijk blazen, het is geen spuit met een naald) en te
genezen.
De Platonians erkennen dat ze niet zo slim waren hun medische kennis zo te
verwaarlozen en vinden het doodnormaal dat ze kunnen eisen dat McCoy
voorgoed bij hen blijft. Kirk is het er natuurlijk niet mee eens en
ondervindt dat Parmen en zijn kornuiten misschien wel de meest [PIEP][PIEP]
die ze ooit zijn tegengekomen.
Parmen neemt Kirk telekinetisch in zijn greep en laat hem zichzelf slaan met
de vlakke hand.
Zijn vrienden Spock en McCoy vinden het ook niet prettig en vooral niet als
ook zij samen met Kirk weer naar Parmen worden getrokken. De vrouw van
Parmen, Philana (rol van Barbara Babcock, zat eerder ook in 'A taste of
Armageddon' in de rol van Mea, en ze was diverse stemmen van andere wezens
enz. in andere afleveringen), is praktisch geen haar beter en geniet met
volle teugen van hetgeen TBT wordt aangedaan.
TBT krijgen verontschuldigingen aangeboden en krijgen geschenken: Het schild
van Perseus voor Kirk, een harp voor Spock en een perkament rol voor McCoy.
Maar weer willen ze de dokter achterhouden. De dokter heeft daar echt geen
zin in, maar om hen onder druk te zetten neemt Parmen zijn vrienden in zijn
telekinetische greep en laat hen dansen en zingen. Vooral voor Spock moet
dit extra vernederend zijn.
De Enterprise kan niets voor hen doen. Het schip zit telekinetisch vast in
haar baan en de communicatie met Starfleet is afgesneden. TBT trekt de
conclusie dat ze toch allemaal vermoord zullen worden, behalve McCoy
natuurlijk omdat ze niet willen dat hun thuisfront hier achter komt.
De enige die aan hun kant staat is 'slaafje' Alexander. De man is zijn leven
lang omdat hij de kracht niet heeft het slachtoffer van de mensen met een
'gewoon' postuur. Hij vertelt hen dat korte tijd nadat hun meegebrachte
voedselvoorraden opraakten ze plaatselijk voedsel begonnen te eten en dat
dit ook het tijdstip was waarin ze voor het eerst hun krachten begonnen te
krijgen. De conclusie wordt getrokken dat het mineraal kironide, energierijk
en daar volop aanwezig, opgenomen wordt in hun hypofyse en ze daardoor hun
gaven krijgen. Alexander, met een slecht functionerende hypofyse waardoor
hij ook klein is gebleven, heeft daardoor de kracht niet. McCoy kan hem wel
die gave geven door iets met kironide direct bij hem in te spuiten, maar
Alexander bedankt voor die eer. Hij heeft zo'n hekel aan zijn landgenoten
dat hij dit beslist niet wil. Hij zit echter wel vol wrok over al die eeuwen
van vernedering.
TBT heeft echter de kironide wel nodig en wel twee keer zoveel dan Parmen
heeft. Dat moet voldoende zijn om het tij te keren. De krachten van de
Platonians werken zo dat ze niet elkaar kunnen versterken. Parmen is de
sterkste, dus dat is de kerel die ze moeten kloppen. McCoy maakt snel een
hypo klaar en spuit hen hiermee in. Helaas zal het niet meteen werken.
De Platonians besluiten dat het tijd is voor meer vernederingen en dit keer
halen ze er een heel publiek bij met [PIEP][PIEP]. Uhura en Chapel worden
ook naar beneden gestraald door de [PIEP][PIEP] en gekleed in plaatselijke
kledij moeten ze deelnemen aan het spektakel dat georganiseerd wordt.
Onze Enterprise bemanningsleden worden praktisch aangerand en worden
gedwongen elkaar te kussen. Christine, altijd al verliefd op Spock, voelt
zich heel naar en ook Spock is beslist niet geamuseerd hierdoor. Uhura is in
eerste instantie bang, maar door Kirks aanwezigheid verdwijnt die angst.
Hier is de beroemde scčne waarin voor het eerst in de TV geschiedenis een
blanke man en een zwarte vrouw kussen (eerder daarvoor was er de eerste kus
tussen een blanke man en een Aziatische actrice in 'Elaan of Troyus'). Nog
erger wordt het wanneer er zwepen bijgehaald worden en Kirk en Spock worden
gedwongen al slaan bewegingen uit te voeren. Maar dan keert het tij....
De kironide begint te werken en TBT kunnen de telekinetische krachten
tegengaan met die van zichzelf. Ze werpen de zwepen neer en eventjes wordt
Alexander, met een dolk, wordt tussen hen heen geslingerd. Hij heeft ook
even de neiging om Parmen even naar een andere wereld te helpen, maar Kirk
herinnert hem aan het feit dat hij niet op hen wil lijken. Alexander is het
uiteindelijk met hem eens.
Ook de Enterprise is verlost van de telekinetische greep en is vrij om te
vertrekken. Kirk besluit om Alexander mee te nemen zodat hij niet achter
hoeft te blijven bij de [PIEP][PIEP].
Niek
> Hun leider Parmen heeft een schrammetje opgelopen en dit verwaarloosd
Zulke kwetsbaarheid vind ik wel een heel mooi gegeven.
> Parmen neemt Kirk telekinetisch in zijn greep en laat hem zichzelf slaan met
> de vlakke hand.
Er zaten behoorlijk akelige scčnes in deze aflevering. Zelden het zo
grim gezien.
> De enige die aan hun kant staat is 'slaafje' Alexander. De man is zijn leven
> lang omdat hij de kracht niet heeft het slachtoffer van de mensen met een
> 'gewoon' postuur.
Bijzonder figuur.
> De conclusie wordt getrokken dat het mineraal kironide, energierijk
> en daar volop aanwezig, opgenomen wordt in hun hypofyse en ze daardoor hun
> gaven krijgen.
Dat ook Kirk op deze manier die gaven krijgt, vond ik wat
onwaarschijnlijk. Dat zou voor later meerder consequenties moeten hebben
en die zijn er nooit geweest.
> Hier is de beroemde scčne waarin voor het eerst in de TV geschiedenis een
> blanke man en een zwarte vrouw kussen (eerder daarvoor was er de eerste kus
> tussen een blanke man en een Aziatische actrice in 'Elaan of Troyus').
En wat blijkt? Je ziet er geen bal van omdat het grote hoofd van Kirk er
voor zit! En daar was dan zo'n ophef over? We zijn in de tijd toch wel
meer Star Trek geworden, gelukkig maar.
> Ook de Enterprise is verlost van de telekinetische greep en is vrij om te
> vertrekken. Kirk besluit om Alexander mee te nemen zodat hij niet achter
> hoeft te blijven bij de [PIEP][PIEP].
Ja maar! Hoe nu verder? Bij het volgende schip dat langs komt zullen ze
zich vast niet kunnen beheersen. Beetje erg open einde.
De sfeer vond ik heel erg heftig en daarom deed het me meer dan anders.
Zeer indringende aflevering.
--
Niek
Ninia
> Wouter Valentijn wrote:
>> Hun leider Parmen heeft een schrammetje opgelopen en dit verwaarloosd
>> (relatieve dan) is dit voor hem levensbedreigend.
>
> Zulke kwetsbaarheid vind ik wel een heel mooi gegeven.
Nou ik ben toch blij dat ik niet onderhevig ben aan een dergelijke
kwetsbaarheid.
>> Parmen neemt Kirk telekinetisch in zijn greep en laat hem zichzelf
>> slaan met de vlakke hand.
>
> Er zaten behoorlijk akelige sc�nes in deze aflevering. Zelden het zo
> grim gezien.
Maar het bijzondere was dat sommige sc�nes ook weer heel komisch waren.
De dansjes van Kirk en Spock bijv. en dan ineens wordt het weer heel
grimmig als Spock zijn voet op het gezicht van Kirk zet. Een hele rare
mengeling van komisch en tragisch. Dat vond ik het bijzondere van deze
aflevering. Je weet niet of je moet huilen of lachen. Althans in het
begin. Je ziet Spock lachen en huilen, heel zeldzaam en even daarna
blijkt het levensbedreigend te zijn.
>> De enige die aan hun kant staat is 'slaafje' Alexander. De man is zijn
>> leven lang omdat hij de kracht niet heeft het slachtoffer van de
>> mensen met een 'gewoon' postuur.
>
> Bijzonder figuur.
Ik vond Alexander echt geweldig. De close-ups in deze aflevering (die de
vorige aflevering jammerlijk ontbeerde) betroffen vaak Alexander, zoals
hij steeds keek. Heel mooi gedaan en maakte de aflevering sterk.
> Dat ook Kirk op deze manier die gaven krijgt, vond ik wat
> onwaarschijnlijk. Dat zou voor later meerder consequenties moeten hebben
> en die zijn er nooit geweest.
Dat is nogal eenvoudig. Het spul was uitgewerkt :)
>> Hier is de beroemde sc�ne waarin voor het eerst in de TV geschiedenis
>> een blanke man en een zwarte vrouw kussen (eerder daarvoor was er de
>> eerste kus tussen een blanke man en een Aziatische actrice in 'Elaan
>> of Troyus').
>
> En wat blijkt? Je ziet er geen bal van omdat het grote hoofd van Kirk er
> voor zit! En daar was dan zo'n ophef over? We zijn in de tijd toch wel
> meer Star Trek geworden, gelukkig maar.
>
>> Ook de Enterprise is verlost van de telekinetische greep en is vrij om
>> te vertrekken. Kirk besluit om Alexander mee te nemen zodat hij niet
>> achter hoeft te blijven bij de [PIEP][PIEP].
Geen idee wat je met dat gepiep bedoelt.
>
> Ja maar! Hoe nu verder? Bij het volgende schip dat langs komt zullen ze
> zich vast niet kunnen beheersen. Beetje erg open einde.
Ja dat vond ik ook het enige jammere. Het was mooi geweest als Alexander
de nieuwe koning was geworden en dan een rechtvaardig regime ging
voeren. Maar hij wilde weg, kan ik me ook wel voorstellen.
>
> De sfeer vond ik heel erg heftig en daarom deed het me meer dan anders.
> Zeer indringende aflevering.
Dat mag je wel zeggen. Vooral vanwege de dubbelheid van emoties. Voor
mij staat deze dan weer in mijn top tien. Hoewel het beslist geen
feelgood-aflevering was.
Deze aflevering doet me een beetje denken aan een aflevering van
Voyager, waar ze ook terecht komen in een soort carnaval, maar wat een
nachtmerrie blijkt te zijn waar ze niet meer uit kunnen komen. Ook die
sfeer van vrolijkheid en grimmigheid tegelijk. Weet niet meer hoe hij
heette maar dat weet Wouter vast wel.
En wat vond Wouter er eigenlijk van? Dat heb ik ondanks de lappen tekst
niet kunnen vinden.
--
Ninia
Wouter Valentijn
"Niek" <Niekc...@gmail.com> schreef in bericht
news:8q2k9...@mid.individual.net...
> Wouter Valentijn wrote:
<knip>
>> Hier is de beroemde scčne waarin voor het eerst in de TV geschiedenis een
>> blanke man en een zwarte vrouw kussen (eerder daarvoor was er de eerste
>> kus tussen een blanke man en een Aziatische actrice in 'Elaan of
>> Troyus').
>
> En wat blijkt? Je ziet er geen bal van omdat het grote hoofd van Kirk er
> voor zit! En daar was dan zo'n ophef over? We zijn in de tijd toch wel
> meer Star Trek geworden, gelukkig maar.
Het schijnt dat Shatner diverse keren de scčne saboteerde (al dan niet met
opzet, ahem, wellicht om wat langer bezig te kunnen zijn) en dat hij en
Nichols om de haverklap in de lach schoten. Hij schijnt haar diverse keren
echt gekust te hebben (en ze hadden graag die scčne erin gezet), maar
uiteindelijk hebben ze bij de montage gekozen voor die take waarin het niet
echt te zien was.
De huiver bestond dat diverse stations in het Zuiden Star Trek wel eens
zouden gaan boycotten.
Een beroemde uitspraak van een zuidelijke racist was (vrij vertaald) dat hij
absoluut tegen het mengen van de rassen was, maar dat elke warmbloedige
Amerikaan zo'n meid als Uhura toch wel zou willen kussen.
Bedenk wel dat dit opgenomen is in 1968, het jaar van hevige rellen en ook
het jaar waarin MLK vermoord werd.
>
>> Ook de Enterprise is verlost van de telekinetische greep en is vrij om te
>> vertrekken. Kirk besluit om Alexander mee te nemen zodat hij niet achter
>> hoeft te blijven bij de [PIEP][PIEP].
>
> Ja maar! Hoe nu verder? Bij het volgende schip dat langs komt zullen ze
> zich vast niet kunnen beheersen. Beetje erg open einde.
Ik neem aan dat Kirk Starfleet en de UFP wel een seintje zal geven. Slimme
captains zullen die planeet dan mijden.
>
> De sfeer vond ik heel erg heftig en daarom deed het me meer dan anders.
> Zeer indringende aflevering.
Zeker, op bepaalde tenenkrommende scčnes na.
Wouter Valentijn
"Ninia" <djee...@hotmail.invalid> schreef in bericht
news:ihhadg$1ouq$1...@nl-news.euro.net...
> Op 23-1-2011 13:12, Niek schreef:
>> Wouter Valentijn wrote:
>>> Hun leider Parmen heeft een schrammetje opgelopen en dit verwaarloosd
>>> (relatieve dan) is dit voor hem levensbedreigend.
>>
>> Zulke kwetsbaarheid vind ik wel een heel mooi gegeven.
>
> Nou ik ben toch blij dat ik niet onderhevig ben aan een dergelijke
> kwetsbaarheid.
Mee eens.
>
> >> Parmen neemt Kirk telekinetisch in zijn greep en laat hem zichzelf
>>> slaan met de vlakke hand.
>>
>> Er zaten behoorlijk akelige scčnes in deze aflevering. Zelden het zo
>> grim gezien.
>
> Maar het bijzondere was dat sommige scčnes ook weer heel komisch waren. De
> dansjes van Kirk en Spock bijv. en dan ineens wordt het weer heel grimmig
> als Spock zijn voet op het gezicht van Kirk zet. Een hele rare mengeling
> van komisch en tragisch. Dat vond ik het bijzondere van deze aflevering.
> Je weet niet of je moet huilen of lachen. Althans in het begin. Je ziet
> Spock lachen en huilen, heel zeldzaam en even daarna blijkt het
> levensbedreigend te zijn.
Ik vond die 'komische' scčnes eerder tenenkrommend. Bleh!
<knip>
>>
>>> Ook de Enterprise is verlost van de telekinetische greep en is vrij om
>>> te vertrekken. Kirk besluit om Alexander mee te nemen zodat hij niet
>>> achter hoeft te blijven bij de [PIEP][PIEP].
>
> Geen idee wat je met dat gepiep bedoelt.
Censuur voor grof taalgebruik.
Bedenk er zelf maar heel erge scheldwoorden bij. :-)
>>
>> Ja maar! Hoe nu verder? Bij het volgende schip dat langs komt zullen ze
>> zich vast niet kunnen beheersen. Beetje erg open einde.
>
> Ja dat vond ik ook het enige jammere. Het was mooi geweest als Alexander
> de nieuwe koning was geworden en dan een rechtvaardig regime ging voeren.
> Maar hij wilde weg, kan ik me ook wel voorstellen.
Zou dat stelletje van 38 nog te verbeteren geweest zijn?
>>
>> De sfeer vond ik heel erg heftig en daarom deed het me meer dan anders.
>> Zeer indringende aflevering.
>
> Dat mag je wel zeggen. Vooral vanwege de dubbelheid van emoties. Voor mij
> staat deze dan weer in mijn top tien. Hoewel het beslist geen
> feelgood-aflevering was.
Voor mij top 10.
Maar dan aan de onderkant. :-)
>
> Deze aflevering doet me een beetje denken aan een aflevering van Voyager,
> waar ze ook terecht komen in een soort carnaval, maar wat een nachtmerrie
> blijkt te zijn waar ze niet meer uit kunnen komen. Ook die sfeer van
> vrolijkheid en grimmigheid tegelijk. Weet niet meer hoe hij heette maar
> dat weet Wouter vast wel.
Uh....
'The Chute' misschien?
>
> En wat vond Wouter er eigenlijk van? Dat heb ik ondanks de lappen tekst
> niet kunnen vinden.
Beslist niet een favoriet van me.
Ninia
>> Deze aflevering doet me een beetje denken aan een aflevering van Voyager,
>> > waar ze ook terecht komen in een soort carnaval, maar wat een nachtmerrie
>> > blijkt te zijn waar ze niet meer uit kunnen komen. Ook die sfeer van
>> > vrolijkheid en grimmigheid tegelijk. Weet niet meer hoe hij heette maar
>> > dat weet Wouter vast wel.
> Uh....
> 'The Chute' misschien?
>
Het was meer een 'brein'ding. Het speelt afwisselend op Voyager en in
dat vreselijke oord, waarin ze meer breinmatig gevangen zitten. En er is
een soort nare clown.
--
Ninia
Niek
> Deze aflevering doet me een beetje denken aan een aflevering van
> Voyager, waar ze ook terecht komen in een soort carnaval, maar wat een
> nachtmerrie blijkt te zijn waar ze niet meer uit kunnen komen. Ook die
> sfeer van vrolijkheid en grimmigheid tegelijk.
O ja. Die aflevering staat me nog helder voor de geest. Een van de
positieve uitschieters van Voyager. Lang heb ik die titel geweten omdat
ik moest opzoeken wat dat woord betekende maar nu is het me even ontschoten.
--
Niek
Bart Dinnissen
Oja! Ik zie plastic glanzende clownskoppen voor me, en verschillende in elkaar
overlopende ruimtes waar ze wel vrij konden bewegen, maar zonder een uitgang
te vinden. Zoiets?
--
Bart Dinnissen
Niek
> "Ninia" <djee...@hotmail.invalid> schreef in bericht
>> Deze aflevering doet me een beetje denken aan een aflevering van Voyager,
>> waar ze ook terecht komen in een soort carnaval, maar wat een nachtmerrie
>> blijkt te zijn waar ze niet meer uit kunnen komen. Ook die sfeer van
>> vrolijkheid en grimmigheid tegelijk. Weet niet meer hoe hij heette maar
>> dat weet Wouter vast wel.
>
> Uh....
> 'The Chute' misschien?
Nee, die was het niet.
Het was The Thaw.
--
Niek
Wouter Valentijn
Even dat nagekeken op Memory Alpha.
Tweede seizoen van Voyager denk ik.
Echt heel van Voyager is niet blijven plakken bij mij denk ik. Vooral de
eerste seizoenen.
Ninia
>> 'The Chute' misschien?
>
> Nee, die was het niet.
> Het was The Thaw.
Jaaaaa! Die was het! Hij staat in stukjes op youtube. Ben 'm nu aan het
herkijken.
Bedankt Niek. En wat betekent the Thaw nu in dit verband?
--
Ninia
Niek
> Op 23-1-2011 18:16, Niek schreef:
>>> 'The Chute' misschien?
>>
>> Nee, die was het niet.
>> Het was The Thaw.
>
> Jaaaaa! Die was het! Hij staat in stukjes op youtube. Ben 'm nu aan het
> herkijken.
Zou je dat nu wel doen? Het is nogal een enge, grimmige aflevering.
> Bedankt Niek. En wat betekent the Thaw nu in dit verband?
>
Daar heb ik uiteindelijk nooit iets van kunnen breien.
Het is iets als de dooi, het smelten. Wellicht kun jij na het kijken het
nog eens belichten.
--
Niek
Ninia
> Ninia wrote:
>> Op 23-1-2011 18:16, Niek schreef:
>>>> 'The Chute' misschien?
>>>
>>> Nee, die was het niet.
>>> Het was The Thaw.
>>
>> Jaaaaa! Die was het! Hij staat in stukjes op youtube. Ben 'm nu aan
>> het herkijken.
>
> Zou je dat nu wel doen? Het is nogal een enge, grimmige aflevering.
Ja, het is er echt een om een nachtmerrie van te krijgen. Maar ik wou 'm
toch nog eens kijken, om te vergelijken met Plato's Stepchilderen en het
heeft inderdaad wel iets van dezelfde sfeer. Al worden de mensen niet zo
vernederd, maar wel worden ze gedwongen om mee te dansen en staan ze
doodsangsten uit. Hij is behoorlijk veel enger dan Plato's Stepchildren.
>
>> Bedankt Niek. En wat betekent the Thaw nu in dit verband?
>>
> Daar heb ik uiteindelijk nooit iets van kunnen breien.
> Het is iets als de dooi, het smelten. Wellicht kun jij na het kijken het
> nog eens belichten.
Ik heb nog steeds geen idee :)
--
Ninia
marbel
> De sfeer vond ik heel erg heftig en daarom deed het me meer dan anders.
> Zeer indringende aflevering.
Vond dit ook een van de betere afleveringen. Alexander was de ster. Door
hoe hij het acteerde, maar ook omdat hij symbool stond voor de
overwinning van ziel boven geestkracht.
Het 'spuit een hormoontje in' was inderdaad wat rap allemaal. Snel
gevonden en snel opgelost --- en dat had dan in de Federatie wel heel
handig kunnen zijn. Je klingon tegenstander gewoon met schip en al door
elkaar schudden :)
Ik vond vooral haar eng, de echtgenote, die echt zat te genieten van
alle vernederingen en van het geweld. Na ruim 2000 jaar zijn ze toch
duidelijk allemaal een beetje gestoord geworden.
Marjolein
Wouter Valentijn
"marbel" <mar...@marbel.info> schreef in bericht
news:4d42107d$0$25951$c3e8da3$6539...@news.astraweb.com...
> On 23-1-2011 13:12, Niek wrote:
>> De sfeer vond ik heel erg heftig en daarom deed het me meer dan anders.
>> Zeer indringende aflevering.
>
> Vond dit ook een van de betere afleveringen. Alexander was de ster. Door
> hoe hij het acteerde, maar ook omdat hij symbool stond voor de overwinning
> van ziel boven geestkracht.
>
> Het 'spuit een hormoontje in' was inderdaad wat rap allemaal. Snel
> gevonden en snel opgelost --- en dat had dan in de Federatie wel heel
> handig kunnen zijn. Je klingon tegenstander gewoon met schip en al door
> elkaar schudden :)
E�n van de zwakheden van Trek. Komen ze een keer iets tegen dat heel erg in
hun voordeel zou zijn, vergeten ze het prompt de andere keer.
Groot verschil ook tussen hier en hoe ze met dit soort krachten omgingen in
WNMHGB.
>
> Ik vond vooral haar eng, de echtgenote, die echt zat te genieten van alle
> vernederingen en van het geweld. Na ruim 2000 jaar zijn ze toch duidelijk
> allemaal een beetje gestoord geworden.
De zalige Barbara Babcock! Ze was ook bijzonder ijdel. Zag hoe ze reageerde
toen Spock haar leeftijd moest schatten. :-)
Sommigen kennen haar misschien nog beter als de vriendin van sergeant Phil
Esterhaus in 'Hill Street Blues'.
Voor wat betreft hun gedrag moet ik ineens ook denken aan de Goa'uld en hun
verslaving aan hun onsterfelijkheidmachines. Die werden genoemd in het kader
van hun psychologische ontwikkeling. Macht corrumpeert, en als je met een
kleine elite van 38 mensen al duizenden jaren lang lekker op jezelf bent
terwijl je kunt doen en laten wat je wilt... H��l slecht voor je sociale
ontwikkeling. :-)
Niek
> Ik vond vooral haar eng, de echtgenote, die echt zat te genieten van
> alle vernederingen en van het geweld. Na ruim 2000 jaar zijn ze toch
> duidelijk allemaal een beetje gestoord geworden.
Zij was me niet eens zo opgevallen maar ik zie hier meer mensen haar
noemen en nu jullie het zeggen is zij inderdaad wel de engste van
allemaal, zo zachtjes aan de zijlijn genieten van al die ellende die
wordt aangericht.
--
Niek
Niek
> De zalige Barbara Babcock! Ze was ook bijzonder ijdel. Zag hoe ze reageerde
> toen Spock haar leeftijd moest schatten. :-)
> Sommigen kennen haar misschien nog beter als de vriendin van sergeant Phil
> Esterhaus in 'Hill Street Blues'.
Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah, daar kén ik haar van. Ze kwam me al zoooooooo
bekend voor maar Hill Street Blues zou nooit in me opgekomen zijn. Leuk
om te weten.
--
Niek