[STTOS] 3x05 (61) And the Children Shall Lead
Wouter Valentijn
Productievolgorde: 61
Uitzendvolgorde: 59
DVD: Disc 1
Wat kan ik hiervan zeggen?
Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst?
Toen ik deze aflevering voor het eerst zag moet ik 6 of 7 geweest zijn. Het
was in het laatste weekeinde van de kerstvakantie (denk ik) en ik vond dit
de engste aflevering ooit! Toen dan.
--
Wouter Valentijn www.j3v.net
http://www.nksf.scifics.com/startrek.html
Giles: "I'd like to test that theory."
'Buffy the Vampire Slayer 6x21: Two To Go.'
liam=mail
Randomcybrarian
> Aflevering: And the Children Shall Lead
> Productievolgorde: 61
> Uitzendvolgorde: 59
> DVD: Disc 1
>
> Wat kan ik hiervan zeggen?
> Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst?
>
> Toen ik deze aflevering voor het eerst zag moet ik 6 of 7 geweest
> zijn. Het was in het laatste weekeinde van de kerstvakantie (denk ik)
> en ik vond dit de engste aflevering ooit! Toen dan.
Ik vond het 1 van de debielste afleveringen van Star Trek toen ik het jaren
geleden voor het eerst zag. Gisteravond bleek mijn mening onveranderd te
zijn.
:)
Wouter Valentijn
"Randomcybrarian" <randomcybrar...@nksf.nl> schreef in bericht
news:Xns9E3DBDFA...@216.196.97.140...
Hoe oud was je toen?
Randomcybrarian
>
> "Randomcybrarian" <randomcybrar...@nksf.nl> schreef in bericht
> news:Xns9E3DBDFA...@216.196.97.140...
>> Wouter Valentijn wrote:
>>
>>> Aflevering: And the Children Shall Lead
>>> Productievolgorde: 61
>>> Uitzendvolgorde: 59
>>> DVD: Disc 1
>>>
>>> Wat kan ik hiervan zeggen?
>>> Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst?
>>>
>>> Toen ik deze aflevering voor het eerst zag moet ik 6 of 7 geweest
>>> zijn. Het was in het laatste weekeinde van de kerstvakantie (denk ik)
>>> en ik vond dit de engste aflevering ooit! Toen dan.
>>
>> Ik vond het 1 van de debielste afleveringen van Star Trek toen ik het
>> jaren
>> geleden voor het eerst zag. Gisteravond bleek mijn mening onveranderd te
>> zijn.
>>
>> :)
>
> Hoe oud was je toen?
Gisteravond was ik nog 37
:P
Ninia
> Wouter Valentijn wrote:
>> Toen ik deze aflevering voor het eerst zag moet ik 6 of 7 geweest
>> zijn. Het was in het laatste weekeinde van de kerstvakantie (denk ik)
>> en ik vond dit de engste aflevering ooit! Toen dan.
>
> Ik vond het 1 van de debielste afleveringen van Star Trek toen ik het jaren
> geleden voor het eerst zag. Gisteravond bleek mijn mening onveranderd te
> zijn.
>
> :)
De engste en/of de debielste.
Ik kan niet wachten om te gaan kijken ;-/
--
Ninia
Randomcybrarian
Ik denk dat het vooral uitmaakt of je kinderen in een Star Trek aflevering
leuk vindt. Ik zit definitief niet in die categorie.
Wouter Valentijn
> Wouter Valentijn wrote:
<knip>
>>>
>>> Ik vond het 1 van de debielste afleveringen van Star Trek toen ik
>>> het jaren
>>> geleden voor het eerst zag. Gisteravond bleek mijn mening
>>> onveranderd te zijn.
>>>
>>> :)
>>
>> Hoe oud was je toen?
>
> Gisteravond was ik nog 37
>
>> P
LOL
En 'jaren geleden'?
Wouter Valentijn
> Ninia wrote:
>
>> Op 27-11-2010 18:40, Randomcybrarian schreef:
>>> Wouter Valentijn wrote:
>>>> Toen ik deze aflevering voor het eerst zag moet ik 6 of 7 geweest
>>>> zijn. Het was in het laatste weekeinde van de kerstvakantie (denk
>>>> ik) en ik vond dit de engste aflevering ooit! Toen dan.
>>>
>>> Ik vond het 1 van de debielste afleveringen van Star Trek toen ik
>>> het jaren geleden voor het eerst zag. Gisteravond bleek mijn mening
>>> onveranderd te zijn.
>>>
>>> :)
>>
>> De engste en/of de debielste.
>>
>> Ik kan niet wachten om te gaan kijken ;-/
Destijds was ik zes.
Mijn mening is in de afgelopen 38 jaar wel veranderd.
>
> Ik denk dat het vooral uitmaakt of je kinderen in een Star Trek
> aflevering leuk vindt. Ik zit definitief niet in die categorie.
Nu ben ik het vooral met Random eens.
Als 44 jarige.
Randomcybrarian
> Randomcybrarian wrote:
>> Wouter Valentijn wrote:
>
><knip>
>
>>>>
>>>> Ik vond het 1 van de debielste afleveringen van Star Trek toen ik
>>>> het jaren
>>>> geleden voor het eerst zag. Gisteravond bleek mijn mening
>>>> onveranderd te zijn.
>>>>
>>>> :)
>>>
>>> Hoe oud was je toen?
>>
>> Gisteravond was ik nog 37
>>
>>> P
>
> LOL
>
> En 'jaren geleden'?
19 geloof ik.
Ninia
>
>> Aflevering: And the Children Shall Lead
>> Productievolgorde: 61
>> Uitzendvolgorde: 59
>> DVD: Disc 1
Als de Enterprise op onderzoek gaat naar de Federation post Triacus,
blijkt dat alle volwassenen zelfmoord hebben gepleegd, maar de kinderen
niet. Die hebben ook geen verdriet om hun overleden ouders, maar
dartelen vrolijk spelend rond. (Ik vind de situatie dan al bizar en
eng.) Als Kirk en Spock even de grot ingaan krijgt Kirk een zeer
unheimisch gevoel.
Ze nemen de kinderen mee voor nader onderzoek, want het lijkt erop dat
ze getraumatiseerd zijn en alles verdrongen hebben of zoiets.
Als de kinderen op het schip zijn zingen ze een liedje waarmee ze een
'friendly angel' (=alien) oproepen, die hun sommeert de controle over
het schip over te nemen en te zorgen dat ze naar Marcos 12 gaan, alwaar
duidelijk zal worden wie vriend en wie vijand is. En de vijand zal
worden vernietigd. De kinderen gehoorzamen hieraan en slagen erin de
controle over het schip over te nemen op een wat magische manier, een
soort telepatie die de angsten van de bemanning omhoog haalt, ieder zijn
eigen angst, waardoor ze doen wat de kinderen willen.
Het loopt hoog op als de bemanning Kirk in de cel willen gooien en het
komt tot een handgemeen waarbij we weer prachtige staaltjes acrobatiek
mogen aanschouwen.
Gelukkig herkrijgen Kirk en Spock zich weer, Spock al vrij snel waardoor
hij Kirk kan bijstaan als hij door zijn angsten heengaat (zijn angst is
kennelijk geen gezag meer te kunnen hebben over de bemanning) en Kirk
komt daarna ook weer tot zichzelf.
Zo kan Kirk de kinderen de alien opnieuw laten oproepen en hun aantonen
dat hij een zwakkeling is die alleen kan leven op het geloof van de
kinderen. De alien begint er afzichtelijk uit te zien als de kinderen
hun geloof verliezen en hun verdriet boven komt over het verlies van hun
ouders. De kinderen worden weer gewone kinderen.
>> Toen ik deze aflevering voor het eerst zag moet ik 6 of 7 geweest
>> zijn. Het was in het laatste weekeinde van de kerstvakantie (denk ik)
>> en ik vond dit de engste aflevering ooit! Toen dan.
Daar kan ik me van alles bij voorstellen. Vooral als je zelf nog een
kind bent en nog een beetje magisch denkt op die leeftijd, dan spreekt
het zeer tot de verbeelding.
> Ik vond het 1 van de debielste afleveringen van Star Trek toen ik het jaren
> geleden voor het eerst zag. Gisteravond bleek mijn mening onveranderd te
> zijn.
Nee ik vond hem niet debiel. Ik kreeg er een Lord-of-the-Fliesgevoel
bij. Heel eng dus, vooral de eerste helft. Boosaardige kinderen zijn nog
enger dan boosaardige volwassenen, vind ik altijd.
Toen ze later alsmaar met die vuist aan het slaan waren vond ik het wat
irritant worden, vooral ook omdat er zo weinig alert op gereageerd werd.
Maar ja ze waren onder invloed zullen we maar denken en zagen steeds die
kinderen helemaal niet staan. Ook het feit dat die kinderen alsmaar op
de brug mochten vertoeven terwijl ze allang verdacht waren, was vreemd.
Het einde vond ik niet zo sterk met die kinderen die allemaal tegelijk
begonnen te huilen met van die neptranen.
Wat ik me nog afvroeg is wat de letters UFP betekenden die op de graven
stonden. Waarom niet gewoon RIP?
--
Ninia
Wouter Valentijn
"Wouter Valentijn" <li...@valentijn.nu> schreef in bericht
news:4cf1276e$0$81485$e4fe...@news.xs4all.nl...
> Aflevering: And the Children Shall Lead
> Productievolgorde: 61
> Uitzendvolgorde: 59
> DVD: Disc 1
>
> Wat kan ik hiervan zeggen?
> Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst?
>
> Toen ik deze aflevering voor het eerst zag moet ik 6 of 7 geweest zijn.
> Het was in het laatste weekeinde van de kerstvakantie (denk ik) en ik vond
> dit de engste aflevering ooit! Toen dan.
Gisteravond weer bekeken en ik moet mijn mening toch weer wat nuanceren. Er
zijn momenten bij waarop men meewarig met het hoofd schud, maar over het
algemeen is het toch meegevallen.
De Enterprise bezoekt de onderzoeks kolonie Triacus alwaar een groep
wetenschappers en hun kinderen wonen. Tot hun grote schrik zien TBT dat alle
volwassenen zelfmoord hebben gepleegd en dat hun kinderen doen alsof er
niets aan de hand is. Ze zijn vol levenslust en spelen zonder zich van iets
aan te trekken. Professor Starnes (vader van Tommy) heeft met zijn tricorder
een aantal logs ingesproken waarin hij spreekt over een grote angst, een
benauwdheid voor een bepaalde vijand. Zijn laatste log betreft de oproep om
zelfmoord te plegen.
De wetenschappers worden begraven en weer lijken de kinderen niet te
beseffen dat ze nu wees zijn. Naast hun akelig vreemde gedrag voelt ook Kirk
angst in zich opkomen wanneer hij een bepaalde grot bezoekt. Spock merkt er
niet veel van. Zodra Kirk de grot verlaat voelt hij zich weer beter.
TBT en de kinderen stralen omhoog en Kirk geeft het bevel dat de Enterprise
bij Triacus moet blijven totdat ze de zaak hebben opgelost. De kinderen
echter willen verder vliegen naar Marcos XII. Tommy zegt dat hij daar
familie heeft wonen.
Aan boord van het schip krijgen de kinderen ijs en Kirk wordt door McCoy
gewaarschuwd dat hij ze voorzichtig moet behandelen wegens hun trauma. Kirk
zit echter met vragen die hij absoluut beantwoord wilt hebben.
Hij vermoed dat een externe macht hier aan het werk is en hij heeft geen
ongelijk!
Eenmaal alleen voeren de kinderen een vreemd ritueel uit. Met handen naar
elkaar uitgestrekt vormen ze een cirkel en zingen ze een lied waarin ze de
Vriendelijke Engel oproepen. Vervolgens verschijnt een vreemde figuur in een
soort groen glinsterende soepjurk die hen aanspoort om de macht over de
Enterprise te grijpen. Eenmaal bij Marcos XII aangekomen zullen ze miljoenen
vrienden erbij krijgen en miljoenen vijanden vernietigen. Zoals ze bij
Triacus deden.
De kinderen verspreiden zich over het schip en beginnen bemanningsleden
mentaal te beïnvloeden. Op de brug laten ze Sulu een andere koers volgen en
beïnvloeden ze de brugbemanning zo dat ze nog steeds geloven bij Triacus te
zijn. In de machinekamer vallen ze de noodbrug aan waarbij in eerste
instantie Scotty door krijgt dat er iets vreemds aan de hand is, maar ook
hij wordt uiteindelijk zo beïnvloed dat hij doet wat de kinderen (eigenlijk
'hun' Vriendelijke Engel) willen.
Zonder dat Kirk het dus weet heeft de Enterprise Triacus verlaten en omdat
hij wil weten of de mannen die hij heeft neergestraald nog iets bijzonders
daar gevoeld hebben wil hij ze opstralen nadat hij hun vervangers heeft
neergestraald. De transporter kan echter geen contact krijgen met het eerste
team en dan komen ze er achter dat de Enterprise niet meer in een baan zit
rond Triacus en dat de twee mannen die weggestraald zijn nu dood zijn.
Stomste vergissing die Kirk tot dusver gemaakt heeft naar mijn mening.
Op de brug ziet Kirk dat zijn mensen hem niet meer gehoorzamen. De kinderen
roepen hun Vriendelijke Engel weer op omdat ze hun aanval moeten verhevigen.
Spock is ook onder de invloed van de kinderen en Mister Lesley kan hem zelfs
niet meer verstaan! Sulu wil niet van de huidige koers afwijken omdat hij
bang is dat de Enterprise tegen een aantal zwaarden vliegt die hen
tegemoetkomen en Uhura kan niet meer gevraagd worden Starfleet te
waarschuwen omdat ze in een mysterieuze spiegel haar eigen dood ziet.
Kirk zelf raakt in paniek en verliest de controle over zichzelf. Hij vlucht
de turbolift in gevolgd door Spock die zichzelf herpakt heeft. Eenmaal in de
lift komt Kirk weer tot zichzelf. Hij was bang het schip te verliezen, maar
zijn angst heeft hij nu overwonnen.
Kirk en Spock proberen het schip terug te veroveren en worden hierbij
gehinderd door Chekov en wat Red Shirts. Hen overwinnen vormt nauwelijks een
probleem.
Eenmaal terug op de brug besluit Kirk om de Vriendelijke Engel (een Gorgan
blijkbaar) zelf op te roepen.
De Gorgan verschijnt en ook alle kinderen komen weer op de brug. Kirk laat
de kinderen beelden zien van hoe ze met hun ouders leefden op Triacus en de
kinderen glimlachen bij het zien van de leuke herinneringen. Vervolgens
krijgen ze beelden te zien van de lijken van hun ouders en hun graven. Die
directe confrontatie zorgt ervoor dat de macht die de Gorgan heeft over de
kinderen gebroken wordt. Eindelijk huilen ze omdat hun ouders dood zijn en
de Gorgan begint gelijk behoorlijk ziek daarvan te worden. Hij verdwijnt in
het niets.
McCoy is in zijn nopjes. Eindelijk kunnen de kinderen gaan rouwen en het
verlies gaan verwerken.
Achtergrond info die wellicht interessant is:
Triacus was ooit het thuis van een soort roversbende die hun weide omtrek
onveilig maakte totdat hun buren besloten om met hen af te rekenen. Destijds
gingen er al verhalen over een boosaardige macht daar.
De Gorgan werd gespeeld door Melvin Belli, niet echt een acteur blijkbaar,
maar een destijds in de VS bekende advocaat. Hij verdedigende Jack Ruby
(moordenaar van Lee Harvey Oswald) en Mick Jagger en zijn Rolling Stones.
Alsof ze heer Spong of Bram Moszkowicz voor een rol zouden vragen in een
Nederlandse serie. Zijn zoontje Ceasar speelde één van de kinderen (Steve).
Tommy werd gespeeld door Craig Hundley. Hij werd later musicus en maakte
muziek en muziekeffecten voor Star Trek I en II. Hij deed ook al eerder mee
aan Star Trek TOS. In 'Operation: Annihilate!' speelde hij Peter Kirk.
Wouter Valentijn
"Ninia" <djee...@hotmail.invalid> schreef in bericht
news:iddlta$f0h$1...@nl-news.euro.net...
> Op 27-11-2010 18:40, Randomcybrarian schreef:
>> Wouter Valentijn wrote:
>>
>>> Aflevering: And the Children Shall Lead
>>> Productievolgorde: 61
>>> Uitzendvolgorde: 59
>>> DVD: Disc 1
>
> Als de Enterprise op onderzoek gaat naar de Federation post Triacus,
> blijkt dat alle volwassenen zelfmoord hebben gepleegd, maar de kinderen
> niet. Die hebben ook geen verdriet om hun overleden ouders, maar dartelen
> vrolijk spelend rond. (Ik vind de situatie dan al bizar en eng.) Als Kirk
> en Spock even de grot ingaan krijgt Kirk een zeer unheimisch gevoel.
Wow! We hebben een dubbele bespreking! :-)
Bij dat spelen zongen ze trouwens een liedje dat ook een rol speelde bij de
eerste aflevering van 'Sapphire & Steel' :-)
Ring a ring of roses....
<knip>
> Toen ze later alsmaar met die vuist aan het slaan waren vond ik het wat
> irritant worden, vooral ook omdat er zo weinig alert op gereageerd werd.
> Maar ja ze waren onder invloed zullen we maar denken en zagen steeds die
> kinderen helemaal niet staan. Ook het feit dat die kinderen alsmaar op de
> brug mochten vertoeven terwijl ze allang verdacht waren, was vreemd.
Picard zal later wat strikter zijn. :-)
>
> Het einde vond ik niet zo sterk met die kinderen die allemaal tegelijk
> begonnen te huilen met van die neptranen.
>
> Wat ik me nog afvroeg is wat de letters UFP betekenden die op de graven
> stonden. Waarom niet gewoon RIP?
Dat was de banier van de UFP.
United Federation of Planets.
Het acroniem dus van de Federatie zelf.
Ninia
> Gisteravond weer bekeken en ik moet mijn mening toch weer wat nuanceren. Er
> zijn momenten bij waarop men meewarig met het hoofd schud, maar over het
> algemeen is het toch meegevallen.
>
Te laat! Eerst even kijken voor je post. Doe ik ook altijd.
--
Ninia
Ninia
> Wow! We hebben een dubbele bespreking! :-)
Ah je had het al ontdekt. Ik dacht: laat ik ook weer eens...
>
> Bij dat spelen zongen ze trouwens een liedje dat ook een rol speelde bij de
> eerste aflevering van 'Sapphire& Steel' :-)
>
> Ring a ring of roses....
Dat kwam me dan ook zeer bekend voor en droeg zeker bij aan het enge
gevoel dat ik kreeg. Het is gewoon een creepy liedje.
>> > Wat ik me nog afvroeg is wat de letters UFP betekenden die op de graven
>> > stonden. Waarom niet gewoon RIP?
> Dat was de banier van de UFP.
>
> United Federation of Planets.
> Het acroniem dus van de Federatie zelf.
Aha.
--
Ninia
Wouter Valentijn
"Ninia" <djee...@hotmail.invalid> schreef in bericht
Toen ik begon te typen was er nog geen post.
Nu hebben we een dubbele. :-)
Ninia
> Tommy werd gespeeld door Craig Hundley. Hij werd later musicus en maakte
> muziek en muziekeffecten voor Star Trek I en II. Hij deed ook al eerder mee
> aan Star Trek TOS. In 'Operation: Annihilate!' speelde hij Peter Kirk.
Dat moest ik even nakijken. Die aflevering met die enge kwallen. Peter
Kirk zat daar ook al op de captain's stoel. We hebben het niet gezien
want het was een deleted scene.
http://memory-alpha.org/wiki/File:Peter_Kirk,_deleted_scene.jpg
--
Ninia
Wouter Valentijn
Yep.
:-)
'Peter Kirk' is ook een personage dat voorkomt in de 'amateurfilms' met die
Elvis imitator als Kirk.
Niek
> Toen ik deze aflevering voor het eerst zag moet ik 6 of 7 geweest zijn. Het
> was in het laatste weekeinde van de kerstvakantie (denk ik) en ik vond dit
> de engste aflevering ooit! Toen dan.
>
ondragelijk zijn om naar te kijken. Ik had er al moeite mee.
--
Niek
Niek
> Ik vond het 1 van de debielste afleveringen van Star Trek toen ik het jaren
> geleden voor het eerst zag.
*proest*
Het is wel bizar maar ook weer zo eng dat ik het debiele er niet zo aan
af zag.
--
Niek
Niek
> Ik denk dat het vooral uitmaakt of je kinderen in een Star Trek aflevering
> leuk vindt.
Dat maakte het dan ook wel vrij onverteerbaar.
> Ik zit definitief niet in die categorie.
>
Ik ook niet. En deze waren dan ook wel van zo'n beetje het ergste soort
wat tv-kinderen betreft.
--
Niek
Niek
> Bij dat spelen zongen ze trouwens een liedje dat ook een rol speelde bij de
> eerste aflevering van 'Sapphire & Steel' :-)
>
> Ring a ring of roses....
Maar wel een andere versie als ik het goed heb verstaan. Vast amerikaans
in plaats van engels. En wat Ninia schreef, een creepy kinderliedje.
>> Wat ik me nog afvroeg is wat de letters UFP betekenden die op de graven
>> stonden. Waarom niet gewoon RIP?
>
> Dat was de banier van de UFP.
Ach natuurlijk. Ik zat het me ook al af te vragen en hoopte al dat je
met de oplossing zou komen.
--
Niek
Niek
Wat leuk! Een onvervalste Ninia-bespreking!
> Die hebben ook geen verdriet om hun overleden ouders, maar
> dartelen vrolijk spelend rond. (Ik vind de situatie dan al bizar en
> eng.)
Nou en of.
> Als Kirk en Spock even de grot ingaan krijgt Kirk een zeer
> unheimisch gevoel.
Waarom hij dat gevoel nu in de grot heeft en daarbuiten niet meer wordt
nergens meer verklaard. Beetje losse scène.
> een soort telepatie die de angsten van de bemanning omhoog haalt, ieder zijn
> eigen angst, waardoor ze doen wat de kinderen willen.
Die van Uhura vind ik wel heel erg. En dat ze dan scèneslang met haar
hoofd in haar handen zit, kan toch eigenlijk niet voor zo'n supervrouw.
> Het loopt hoog op als de bemanning Kirk in de cel willen gooien en het
> komt tot een handgemeen waarbij we weer prachtige staaltjes acrobatiek
> mogen aanschouwen.
Leuk hè? Hihihihihi.
> Gelukkig herkrijgen Kirk en Spock zich weer, Spock al vrij snel waardoor
> hij Kirk kan bijstaan als hij door zijn angsten heengaat (zijn angst is
> kennelijk geen gezag meer te kunnen hebben over de bemanning) en Kirk
> komt daarna ook weer tot zichzelf.
De angst van Kirk heb ik geïnterpreteerd als verliezen van het commando
over de Enterprise dus niet zo zeer het gezag over de bemanning maar
meer gericht op het schip.
> Het einde vond ik niet zo sterk met die kinderen die allemaal tegelijk
> begonnen te huilen met van die neptranen.
Je zag de vaseline in hun ogen, brrrrrrrrrrrr. Best eng ook. Meestal ben
ik zo'n huilerd bij de televisie maar dit deed me niets. McCoy was ook
blij dat ze in tranen waren. :-)
--
Niek
Wouter Valentijn
> Wouter Valentijn wrote:
>> Bij dat spelen zongen ze trouwens een liedje dat ook een rol speelde
>> bij de eerste aflevering van 'Sapphire & Steel' :-)
>>
>> Ring a ring of roses....
>
> Maar wel een andere versie als ik het goed heb verstaan. Vast
> amerikaans in plaats van engels. En wat Ninia schreef, een creepy
> kinderliedje.
De versie was inderdaad een beetje anders.
http://en.wikipedia.org/wiki/Ring_a_Ring_o'_Roses
Inderdaad verschil wegens het land.
Wouter Valentijn
> Ninia wrote:
>
<knip>
>> Als Kirk en Spock even de grot ingaan krijgt Kirk een zeer
>> unheimisch gevoel.
>
> Waarom hij dat gevoel nu in de grot heeft en daarbuiten niet meer
> wordt nergens meer verklaard. Beetje losse scène.
Ook de ouders hadden een angstig gevoel als je afgaat op het log van de
vader van Tommy.
Persoonlijk denk ik dat die Gorgan in die grot zat. Ongezien.
>
>> een soort telepatie die de angsten van de bemanning omhoog haalt,
>> ieder zijn eigen angst, waardoor ze doen wat de kinderen willen.
>
> Die van Uhura vind ik wel heel erg. En dat ze dan scèneslang met haar
> hoofd in haar handen zit, kan toch eigenlijk niet voor zo'n
> supervrouw.
Ze zag haar eigen 'dood'.
<knip>
>> Gelukkig herkrijgen Kirk en Spock zich weer, Spock al vrij snel
>> waardoor hij Kirk kan bijstaan als hij door zijn angsten heengaat
>> (zijn angst is kennelijk geen gezag meer te kunnen hebben over de
>> bemanning) en Kirk komt daarna ook weer tot zichzelf.
>
> De angst van Kirk heb ik geïnterpreteerd als verliezen van het
> commando over de Enterprise dus niet zo zeer het gezag over de
> bemanning maar meer gericht op het schip.
Daar heb je ook gelijk in.
>
>> Het einde vond ik niet zo sterk met die kinderen die allemaal
>> tegelijk begonnen te huilen met van die neptranen.
>
> Je zag de vaseline in hun ogen, brrrrrrrrrrrr. Best eng ook. Meestal
> ben ik zo'n huilerd bij de televisie maar dit deed me niets. McCoy
> was ook blij dat ze in tranen waren. :-)
Ik moest wel even een traantje wegpinken.
De eerste vijf of zes keer dat ik het zag.