Paradoksal Analiz
Zahidan Üyelerinden
Paradoksal Analiz
Yürüyüş durmak içindir, hiç düşündünüz mü? Niçin
yürüyoruz? Durmak için. Yani varmak için. Varmak durmayı gerektirir. Elbette
varmadan duranlarda olacaktır. Ancak biz varmanın ve de durmanın manasını
bildiğini düşünenleri analiz edeceğiz, muhatap kılacağız. Onlara çatacağız.
Çünkü üstadımız Ömer Hayyam´ın sesine kulak veriyoruz: “Dünya üç-beş bilgisizin
elinde; onlarca her bilgi kendilerinde. Üzülme, eşek eşeği beğenir: hayır var
sana kötü demelerinde”.
Söze ve sükûta fazlasıyla değer veren gelenek ile
“az laf çok iş” diye insanları robotlaştıran ve kölelik borcunuzu maksimum
düzeyde ifa edin diye telkinatta bulunan modernite arasında sıkışıp, sizlere
açılımlar arayacak değilim. Ama modern olmanın, modern olmaya çalışmanın aslında
insanlıktan uzaklaşmak olduğunu iyi anlamamız gerektiğini vurgulamaya
çabalayacağım. Ve dostumuz Berşan Piroğlu´nun “kölelik değil, efendilik
kalkmıştır” deyişini anlamaya, anlatmaya çalışacağım.
MODERN OLMAK İNSANLIKTAN ÇIKMAKTIR!
Neden bu kadar sert bir tepki
koyuyorum, modernizme ve onun kölelerine? Çünkü insanlık taklitçi, tektip ve
ezberlenmiş yaşayışlarla kendisi olmaktan çıkar. Tıpkı mankurtlaşma efsanesi
gibi. Modernizm bu çağın mankurtlaştırma hareketi. Ve tabi ki post-modernizm
bunun daha ötesidir. İnsan duyguludur. Duygusuna sahip çıkabildiği müddetçe
insanlığını korur. Yani ruhuna dönük oldukça canlıdır. Ne zaman ki, maddi âlemin
gerçek değerini anlayamamış ve kölesi olmuşsa o zaman insanlıktan uzaklaşmıştır.
O zaman modern olmuştur. O zaman insanlığına ve insanlığa hıyanet etmiştir. Ve o
zaman, köleliğini perçinlemiş, memnuniyetle köle olmayı kabullenmiştir.
Modernizm bize kölelik kalkmıştır diyor. Biz modernlerde haklılığını teyit etmek
adına emriniz-başımız üstüne diyerek, ismine modern denilen köleliğimizi kabul
ederek, ne yapmamız isteniyorsa onu yapıyoruz. Ne yapmaktan men ediliyorsak,
memnuniyetle kabul edip, köşemize çekiliyoruz. Ve adımız modern insana çıkıyor.
Ruhumuz daraldığında alışveriş merkezlerine koşuyoruz, stadyumlara, sinema
salonlarına ya da manken kırması, düşük ahlak sahibi hanımların konserlerine.
Ehli keyif olmak adına plajlara, lüks otellerde israflara… Bize bunları kabul
ettirdi, modernizm. Yani yeni köle düzeni. Modernizm tamamen Allahsız değildir.
Allahlı olmayı isteyen, abdestin beyazlattığı yüzlere de açık alan bırakmıştır.
Marka tutkusu, alternatif eğlence merakı, sözde İslami mekânlar en fazla
modernist kafalı İslamcıların uğrak yeridir. Aşağılık duygusuyla beraber,
yalancı gerçeklere teslimiyet sonucu doğmuştur, bu sentez. Evet, modernist
İslamcılar sentezci, ılımlı, içinde Müslümanlık olmayan İslam´ı savunurlar. Ve
her fırsatta modern olmanın bin bir kuralına değinerek hayatlarını kazanırlar.
Best-seller(çok satan) kitaplar okurlar, yazarlar. Popüler yayınları takip
ederler. Popüler olmayana aşağılayıcı bakarlar. Popüler olmayanların gözünde
meta olmak isterler. Popüler olmayanlar da onların kölesidir, diye düşünürler.
Modernizm, konformist yaşamı telkin eder. Uysal, edilgen, aciz, sessiz ve her
şeye evet diyebilen insanı tasarlar. Hayır diyebilme erdeminden yoksundur.
Kendini gerçekleştirme adına materyalist Yunan felsefesinden, mistik Hint
şairlerinden medet umar. Ama İmam-ı Gazali´ye, İbn-i Sina´ya bakmaz. Bununla da
kalmaz, Mevlana´yı da modernist ederler. Onlara uymak yerine, kendilerine
uydururlar. Ve sentezci kafalarıyla bize yenilik sunarlar. Modernistler, ister
İslamcı modernizmi savunsunlar ister dinsiz modernizmi hepsi aynı kapının
çocuklarıdır. Hepsi aynı fabrikanın ürettiği oyuncaktır. Hepsi insanlığını seve
seve, bile isteye vermiş kölelerdir. Modernler, kişisel gelişim dinin
mensuplarıdır. İnsanı tavlama sanatı ile daha fazla insanı insanlıktan
uzaklaştırmanın bilmem kaç altın kuralını öğretirler, öğrenirler. Tasavvufu,
bilgiyi, hikmeti ve tüm güzel şeyleri kendi çekim alanında, istediği şekilde
kullanır ve sentezlerle “her aradığınızı bulabildiğiniz bir yol” çıkarır
karşınıza. Ve modernler memnundur hayatlarından. Filistin´e üç gün gözyaşı
dökerler. Efkârlanınca Amerikan sermayesini güçlendirme yollarına girerek efkâr
dağıtırlar. Modernler de ağlar. Elbette timsah gözyaşları dökmezler. Ama masum
gözyaşları da değildir döktükleri. Çünkü kendilerini tüm olanlardan sorumsuz
sayarlar. Başkalarının başına gelen başkalarının suçudur, diye düşünürler.
Batının teknik üstünlüğünü nasıl elde ettiğini, neyle
abad olmaya çalıştığını bilmeden, zalim ve vahşi yönünü görmeden onlara
meyletmenin adıdır, modernizm. (Bugün Afrika da, Asya da ve dünyanın bütün ücra
noktalarında madenden tutunda, her türlü iktisadi araç olarak gördükleri işi
yapan, buna fuhuş ve bağımlılık yapan eroin gibi maddelerde dâhil bunları
pazarlayan kâfir batının ürettiği tezlere boyun eğmek, onu kutsamak ne kadar
iğrenç, ah bir fark etsek? Onlar gibi olmak için zalim olmak gerekir. Bunu
istemek ne kadar iğrenç?).
Kâfir tasallutuna karşı mücahade gösterenleri
aşağılama, onları parçalama ve ayrıştırma adına batının batıl kafasının ürettiği
“ya benim kölem olursun ya ölürsün” tehdidinin adıdır. Batı jargonlarıyla
düşünen, yaşantısını buna göre temin eden, rızık endişesi olan, dost
meclislerinde popülaritesini yitirirse hayatı mahvolan hastalığın adıdır.
Tiksiniyorum. İnsanlığını üç-beş kuruşluk şu dünya hayatı için feda edenlerden. Tiksiniyorum, Allah kelamını azıcık menfaatler karşılığında suiistimal edenlerden. Allahın veli kulları üzerinden, nemalanmaya çalışan, veli kulların eserlerini dönüp de bir kez dahi okumayıp onlar hakkında yorum yapanlardan. İsmi değer görenler üzerinden alkışlar, taltifler toplamaya kalkışanlardan. Tiksindiğim için modern değilim. İnsanlığımı korumak için, geleneğin hakkın yanında olan kısmıyla iştigalim. Ama asla sentezci değilim. Asla daha fazlasını denemiyorum. İlim Çin´de dahi olsa alın deyişini kitap yüklü merkep olmaktan beri durma adına sınır tanımazlık olarak addetmiyorum.
Hududullah çerçevesiyle hareket ettikçe insan kalacağımızı, imanımızı da namazımızı da bu şekilde muhafaza edebileceğimize inanıyorum. Namaz kılan Yahudi kölesi, modernist kafalara düştükleri paradoksu analiz etmenin acziyetiyle zerre kadar irfanları varsa durumlarını muhakeme etmelerini teklif etmekteyim.
Ey mevziiyi de mevzuyu da terk edenler! Ey yarın için önceden göndereceklerini hesap etmeyenler. Ey insanı “eşref-i mahlûkat” kılan manayı görmezden gelerek batının robot yaşamına özenenler. İlimi, ulemayı, hikmeti, gözyaşını ve tebessümün manasını anlamadan bu dünyayı anlayamazsınız. Kendinizi tanıyamazsınız. Kendinizi bilemezsiniz. Kendisini bilmeyen Rabbini de bilmez. Ve Rabbini bilmeyen yaşamın manasını da bilmez. Çünkü Rabbimiz insanoğlunu “kendisini bilsin, ibadet etsin” diye yaratmıştır. Yürümekte, durmakta bu mana içindir. Gülümsemede, ağlamada bunun içindir. Bu manayı bilmeden konuşmak acizliğin en büyüğüdür.
İsmail Şakıma
Anadolu Gençlik Dergisi / 119. Sayı
--
Üyelikle ilgili sorunlar için iletişim adresi : zahi...@gmail.com