Güzel bir kaç şey olunca paylaşmak istedim.
Bir kac gündür dul, hasta, dar gelirli, borçlu ; bu sekilde olan 8 ailemize fatura desteği, erzak desteği, bakkal borcu ödeme, borç ödeme, çocuklara bilgisayar temini gibi desteklerde bulunduk.
Önümüzde ise bir eşya ve kıyafet transferi bekliyor...
2 gündür niye sevincliyim diyorum.
Bu işlerin sevinci...
Kartopu oynamak ve gülmekten yarılmak, sonra ıslanan üstünü değiştirip, soba yanında isinip uyuyakalmak gibi; tıpkı onun gibi bir şey...
Gerçekten dünyayı yaşanır kılan, ruhu mutlu eden ne kadar da az şey kaldı?
Acaba yaş aldigimizdan da mi geliyor bu: gün batıyor hissi, size de öyle oluyor mu?