GEL DEDİN GELDİM ALLAH' IM..
BELEMİR
masum halini... Küçücük dünyama kurulmuş büyük kelimelerin ardına
sığınmıştım. Yürümek için sana... Savruk cümlelerimin elinden tutmuş ve
cesaretimi koşturmuştun. Ve çözülmemiş dilimin zafer çığlıkları
yetişmişti dudaklarıma...
Ve gece... Zevki, öfkeyi, sevgiyi uykuya yatırma vakti... Ölüm anı
uykunun... Anahtarı gecenin senin elinde... Ve dilimde anahtarı uykunun...
"Allah'ım nefsimi sana teslim ettim. Yüzümü sana çevirdim. İşimi sana
havale ettim. Rızanı umarak, azabından korkarak sırtımı sana dayadım.
Sana sığındım. Sen'den başka sığınak, Sen'den başka dayanak yoktur.
Allah'ım indirdiğin kitabına, gönderdiğin peygamberine iman ettim.
Allah'ım kullarını dirilteceğin o gün beni azabından koru. Ben ancak
senin adınla ölür yine senin adınla dirilirim." Öğrettiğin niyazla
başlayan ve biten bir geceye merhaba...
Uyandığın ve uyandırıldığım bir geceye selam... "Allah'ım sana
hamdolsun. Sen semaları ve yerin içindekileri ayakta tutan Kayyum'sun.
Sana hamdolsun. Sen semaların, yerin içindekilerin hakiki sahibi olan
Melik'sin. Ve sana hamdolsun. Sen semaların ve yerin içindekilerin
nurusun. Sana hamdolsun. Sen Hakk'sın. Vaadin haktır. Sana kavuşmak
haktır. Senin sözün haktır. Cennet de cehennem de haktır. Nebiler ve
Hz. Muhammed de haktır. Kıyamet günü de haktır." Sen, her şeyi
hakkıyla öğretensin canımın özü... Ve hakkını teslim edensin gecenin...
Gel dedin, geldim. Yokluğun hallerinden sıyrılarak... Senin lisanınla
öğrendiğim hayatları seçerek... Avuçlarım kirlenmiş miydi? En çok korkum
kirlenmiş olmaktan... Kirletilmesinden lisanımın... "Allah'ım, beyaz
elbiseyi kirden temizlediğin gibi kalbimi de günahlardan arındır,
hatalarımı kar ve dolu suyuyla temizle..." duan yetişti. Yetiştin
imdadıma çırpınışlarımın...
Masum değildim. Üstüne yürümeye çekindiğim günahlarım vardı. Ben hep
dilimin günahıyla anıldım. Kimse... Ama hiç kimse göstermedi bana
yanlışlarımı... Korkutamadı kimse gömülmeyi çoktan hak etmiş dilimin
isyanını... Eğip büktüğüm kelimeler sorgulayacak önce beni... Anlamsız
konuştuğum her an, daha çok düşeceğim.
Senin sesin can gibi, ruh gibi sesime değdiğinde yargısı bitti
insafsız cümlelerin... Gizlenecek bir kuyusu kalmadı kovulmuş
kelimelerin... Lisanım hal deminde şimdi.
"Allah'ım ben kendime çok zulmettim. Günahları bağışlayacak ise yalnız
Sen'sin. Öyleyse tükenmez lutfunla beni bağışla, bana merhamet et.
Çünkü affı sonsuz, merhameti nihayetsiz olan yalnız Sen'sin."
Kalbim kurtulsun hain yanmalardan... Meçhul küllerden kurtulsun kalbim...
Kurtarılmaya en çok ihtiyacı olan yanım kurtulsun önce... Savruk
cümlelerimin elinden tut ve sonra koştur cesaretimi...
Gel dedin, geldim. Kalbim, yanma deminde şimdi... Lisanım duâlarının
bereketinde...!