[{ Bueng Nirati }] 收到新邮件。

[Blogger 联系人表单]

“การรับรู้ ที่มีอยู่ตลอด มันย่อมเกี่ยวกับจิต ที่ต้องปรุงต้องแต่ง
ซึ่งการยอมรับว่า มีเหตุปัจจัยมาจากอะไร? ฉะนั้น ก็ไม่อาจ หรือไม่ยอม
ที่จะยอมรับ เพราะเราย่อมเข้าใจว่า มันเป็นเหตุไกล และไม่มีข้อสังเกตอะไร?
ที่จะต้องยอมรับ หรือปฏิเสธ เช่นว่า หากถ้าเราบอกว่า จะทำให้สมบูรณ์
เราจะทำอะไร?หล่ะ ที่บอกว่า จะทำให้สมบูรณ์ เพราะแม้นการอ่านการเขียนนี่เอง
มันก็มีมาจากปัจจัยที่ต้องปรุงต้องแต่ง อยู่ก่อนแล้ว เช่นการผสมคำ
หรือความหมายของคำนี้ ว่าอย่างไร? เช่นนี้เขียนผิด, ด้วยที่จริง
ก็ย่อมถูกตีค่าได้ว่า ปรุงแต่งแบบนี้, ‘เช่น จะเขียนคำว่า ถา! แต่ดันเขียนผิด
หรือพิมพ์ผิด ว่า กา!’ ก็ย่อมเท่ากับ เป็นการปรุงแต่ง ทั้งสองประการ,
เพราะถ้าเราไม่อยู่ในจุด ที่ตรวจ ที่สอบทานที่รู้เอง ยกศัพท์ ดังกล่าว
ไว้คนละอย่าง คนละที่ กันไป มันก็เป็น คำหนึ่ง ที่ถูกอย่างนั้น
ที่ปรุงอย่างนั้น แล้วเรื่อง ก็พ้น คือ พ้นจากที่รู้ว่า เขียนถูก ตรงกับ
ที่ตั้งใจอย่างนั้น หรือเขียนผิด อันไปตามการตั้งใจอย่างนั้น เพราะอะไร?

ฉะนั้น อาจจะว่า เป็นเรื่อง ขยายความกัน เป็นทวิลักษณ์ หรือความต่างๆ
คือลักษณะ ต่างๆ ที่ต้องขยายความกันอยู่เสมอไป ดีชั่ว แสดงการขยายความกัน หรือ
ขาวดำ เป็นภาค เป็นบรรยายเป็นอธิบายที่ไม่พ้น การส่องความ หรือขยายความกัน
ฉะนั้น ลักษณะ ถูก และผิด ดั่งเรื่อง ธรรม และอธรรม หรือ เรื่องรูป และอรูป
ซึ่งเรื่องอรูป ที่สุดอรรถาธิบาย ก็ให้อธิบายไว้ว่า อรูป ถือว่า
เป็นรูปชนิดหนึ่ง ดังนี้ ประโยชน์ในทุกที่ จึงเป็นดั่งนี้ทั้งหมด
เพราะเรื่องทั้งหมด แม้แต่การอ่านตำรา การแสดงลักษณ์ หรือตราลักษณ์
เพราะเป็นอาณัติสัญญา หรือสัญญาญาณ ใน ‘ตรารูป ตราเสียง และอาณัติสัญญา
ที่ได้’ , เพราะการทะเลาะ ทำให้รู้จัก การไม่ทะเลาะ หรือรูป ทำให้รู้จัก อรูป
เป็นประโยชน์ที่อิงอาศัยกัน, เพราะอาจที่จะบอกว่า คำพูด หรือสัญญาณเสียง
เช่นนั้น จะไม่ตราลักษณ์ คือจะไม่สถิต หรือแสดงตราลักษณ์ประกาศ ที่เป็นหนังสือ
หรือหนังสือเช่นนั้น จะไม่เอามาพูดมาอ่าน, เพราะต้องถือว่า ตรารูปธรรม
ฉบับอักษรอะไร? หรือฉบับระบบปัญญาประดิษฐ์ จะอย่างไร? หรือพระไตรปิฎก
ฉบับตามความพอใจของมนุษย์ ในนัย ของแต่ละบุคคล พระไตรปิฎก จะทำขึ้นมาอย่างไร?

ด้วยที่จริง ซึ่งการที่จะพูดกล่าวไปพระไตรปิฎก จะไม่กล่าวเอาความ
ที่เป็นความในลักษณะนั้น ก็มีหลายอย่าง เพราะลักษณะ ความเข้าใจ ย่อมสืบความ
หรือสื่อความได้ว่า พระไตรปิฎก อาจให้รู้ให้เข้าใจเรื่อง พุทธาณัติ
หรือสัญญาอาณัติ ที่บอกว่า พุทธพจน์ อย่างไร? พุทธจักร พุทธเขต และพุทธอาณา
เป็นเรื่องอย่างไร? เพราะมีการรู้ การปรุงแต่งมาตั้งแต่เริ่ม มีชาติกำเนิด
เป็นต้นมาแล้ว เพราะจะต้องเห็นว่า นอกจาก หนังสือ หรือลักษณ์แห่งอาณัติสัญญา
คือพระไตรปิฎก, พระไตรปิฎก อาจไม่ถึง หรือไม่ถือว่าเป็นตัวแทนพระพุทธเจ้า
ก็จริงอยู่ เพราะการตราลักษณ์ นั้นมีการยึดความเป็นชาติ
หรือถือภาคีแห่งความเป็นชาติ, ตัวอย่างว่า ผู้อ่าน หรือผู้ถึงความเป็นชาติ
ย่อมจะต้องเข้าใจ พระไตรปิฎกอักษรเขมร ไปอย่างหนึ่ง เพราะถึงความเป็นชาติ
ย่อมเข้าใจ พระไตรปิฎกอักษรไทย หรือชาติสยาม ก็เข้าใจ
และสมานสามัคคีกันอีกอย่างหนึ่ง เพราะถึงความเป็นชาติ อาจที่จะ ย่อมเข้าใจ
พระไตรปิฎกฉบับอักษรโรมันไปอีกอย่างหนึ่ง ซึ่งอาจจะเห็นว่า
เพราะภาคีแห่งความเป็นชาติ ดังกล่าว จึงเห็นได้ว่า พระไตรปิฎก แท้! ตามแบบฉบับ
เพราะภาคอักษรฉะนั้น อาจถือเป็นความไม่บริสุทธิ์ เพราะภาคีแห่งความเป็นชาติ
มีการตราลักษณ์ หรือมีมาตรทางการปรากฏ ตามแบบฉบับที่เป็นรูปธรรม
ที่แบบฉบับอักษร ซึ่งเป็นบ่วง เป็นภาคี ที่สมานกัน หรือแตกกัน ต่างกันได้
ฉะนั้น จึงควรต้องเข้าใจว่า อาจจะต้องพระไตรปิฎกฉบับอักษรอริยกะเท่านั้น
ที่พึงต้องยกขึ้น, เพราะว่า โลก หรือภาคีแห่งความเป็นชาติ จะพึงต้องข้ามพ้น
จากภาคีที่เป็นปัญหา! การทะเลาะ ให้มาสู่การสมานกันได้ หรือเพิ่มฎีกา
หรือเพิ่มอนุฎีกาได้ ก็ต้องยกพระไตรปิฎก สำหรับ ลักษณะ อักษรที่เป็นกลาง
ตั้งการแต่พึงกล่าว จากส่วนย่อย ไปหาภาคีใหญ่ ที่เป็นธรรม
คือควรต้องกล่าวลงที่ พระไตรปิฎก ฉบับอักษรอริยกะ ว่า จะพึง สมานทุกส่วน
ให้สามัคคีกันได้ ทุกส่วนทุกฝ่าย จะพึงต้องมีภาคี ที่นำพาไปสู่ฉบับอักษรอริยกะ
ว่าจะพึงต้องทำอย่างไร?”

此致
🌳✨ ‘#ปลายทางบางชื่อ’ 🐘 | thai.national.i...@gmail.com

注：本邮件是通过 https://saphanirutti.blogspot.com 上的联系表单小工具发送
的。

[Blogger 联系人表单]

“ความกระทบกระทั่ง ความอยู่ลำบากนั้น เป็นอย่างไร?, ธุระ หรือภาระที่ทำนั้น
เป็นอย่างไร? ถ้าถือว่า ตนเป็นผู้บวช เรื่องก็จึงจะขยับขึ้นมาอีกขั้น
เพราะได้เห็นว่า เกิดความกระทบกระเทือนอย่างไร?แล้ว ก็ย่อมจะเป็นผู้อดทน
ด้วยธุระ หรือภาระที่จะทำอย่างไร? นั้นๆ ก็ได้ให้ถือแนวทางที่จะกระทำ
หรือประพฤติในสันติวิธี, และการประกอบ การตามประกอบ ถ้าได้มีใจจริงอย่างเดียว
คือย่อมจะต้องเป็นผู้อดทนต่อการกระทบกระเทือน ดังนี้ ธุระ หรือภาระต่างๆ
ก็จึงจะดำเนินการต่อไปได้, ฉะนั้น โดยรวมแล้ว เรื่อง ธรรม หมวด ๑๐ คือ
บารมีทั้ง ๑๐ ประการ แต่การที่จะขวนขวาย ไม่ว่าจะเนื่องกันไปกับ เรื่อง ทาน
เนกขัมมะ ปัญญา เมตตา วิริยะ ศีล สัจจะ อธิษฐาน และอุเบกขา
ทุกอย่างต้องดำเนินการไปด้วยกัน กับขันติธรรม หมดทั้งนั้น นั่นเอง เพราะแสวงหา
เพราะขวนขวาย ที่จะแสดงสันติวิธี

ซึ่งก็เห็นแล้วว่า ขันติ ก็คือความอดทนต่อความกระทบกระทั่ง
หรืออดทนต่อความอยาก หรือสิ่งที่ยากแท้ แต่สิ่งที่อดทน ต่อเมื่ออดทน
เมื่ออดทนแล้ว ก็ย่อมจะมีผลต่อเป็นความไม่เสียหาย ทำลายกัน
แต่เรื่องที่จะเป็นความเสียหาย นั้นๆ ย่อมที่จะมีความจริงแท้ของมันเอง เช่นกัน
นัยเพราะความเสียหาย หรือแตกทำลาย เช่นนั้น ย่อมจะมี จะเป็นอยู่เอง
มิใช่จะได้เกี่ยวกันกับ ความอดทนอดกลั้นของเราเอง ก็หาไม่ ดังนั้น
ก็จำต้องแยกแยะ, ลงยกตัวอย่างว่า ภัยพิบัติ อันตรายโดยอุตุธรรมชาติ ฟ้าผ่า
ดินถล่ม น้ำท่วม ไฟไหม้ เกิดขึ้น ซึ่งอาจเห็นอยู่แล้วว่า เช่นนี้
ย่อมมิใช่เกิดมาจากผล คืออดทนอดกลั้นเข้าไว้ เพราะขันติธรรม หรือสันติวิธี
ต้องมาอยู่ที่ตัวคน มิใช่แต่เหตุการณ์เท่านั้น ทว่าเหตุการณ์เกิดขึ้น
แล้วมีความอดทนน้อย หรือไม่อดทน เรื่องก็จะยิ่งเลวร้าย อย่างยิ่งต่อไป เป็นแน่

ดังนั้น ย่อมที่จะไม่มีอะไร จะดีไปกว่า การอดเปรี้ยวไว้กินหวาน อดความสนุกสนาน
ไว้เอาความสุขสบายประเสริฐ ดีกว่า, คือสมควรที่จะต้องมีความสังวร สำรวม ระวัง
งวด งด เว้น วาง จากสิ่งต่างๆ ที่ยั่วยุ หรือยั่วยวน เราจึงต้องสำรวม
สังวรระวังจากอันอย่างนั้นๆ ข้อนั้นๆ ซึ่งแน่นอนว่า
ย่อมที่จะต้องอยู่บนพื้นฐาน ที่กะเกณฑ์ ที่กำหนดแน่นอนตายตัว ไม่ได้ นั่นเอง,
แต่ทั้งนี้ ที่ต้องสังวร ระวัง ต้องอดทน ต้องแสวงหา และอยู่ด้วยสันติวิธี
ที่จริงก็เพราะว่า ธรรม หมวด ๑๐ คือ บารมีทั้ง ๑๐ ประการ อันไปกับ เรื่อง ทาน
เนกขัมมะ ปัญญา เมตตา วิริยะ ศีล สัจจะ อธิษฐาน และอุเบกขา ทุกอย่าง
ล้วนแต่จะดำเนินการต่อไปได้ ก็เพราะสันติวิธี ดังนี้ ถ้าเราต้องการสรรพคุณ
คือคุณนานานัปการ ประมาณไม่ได้ ที่จะอำนวยให้เกิด แก่กองธรรม หมวดธรรม
ตามกำหนด ก็ต้องเร่งรัด รวบรวม แต่การมีขันติธรรม จึงจะดีที่สุด ต้องเร่งรัด
ที่จะมีแต่สันติวิธี ก็จึงจะดีที่สุด ด้วยเพราะความกระทบ หรือความอยู่ลำบาก
ฉะนั้น ต้องการฤทธิ์ คือสรรพคุณ จากขันติ หรือสันติวิธี ให้มาเป็นเครื่องอำนวย”