[PHISUT AKSON] ได้รับข้อความใหม่

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ทำไม? ไม่รู้บาลี ว่าคือภาษาต้นกัป, นั่นเพราะงานแห่งฐานศีรษะมี แต่ดัน
ไม่ทำตามชอบธรรมแห่งความเป็นฐานศีรษะ, จะเป็นเพราะอะไรนั้น อาจเป็น
เพราะว่าเมื่อรู้ว่าบาลีคือภาษาต้นกัป ก็จึงจะจบ แล้วทำตามอย่างพราหมณ์ ดี
ไม่จบ เพราะว่าพราหมณ์มีปกติกลัวว่าโลกจะขาดสูญ, ดังนั้น แล้ว
เมื่อมีความสนิทใจที่จะปฏิบัติ ตน ในมนุษยพิภพ แล้ว แต่กลับไม่ทำใจรับรู้
ว่าควรรู้ว่า จะพึงต้องปฏิบัติตนอย่างไร? หรือวางใจอย่างไร?
ต่อความเป็นอยู่โดยชอบ หรือการกำหนดแต่การพ้นไปโดยชอบ, เพราะรู้บาลี
ซึ่งนั่นคงเป็น เพราะ ยังจะเขว เพราะความไม่ซื่อ หรือหลงเพลินไปผิด

อัน เพราะคนทั่วไป เผลอไป จนไม่รู้จักภาษาต้นกัป ก็เลยไม่รู้บาลี, ดังนี้
จึงต้องรู้จัก และเข้าใจภาษาต้นกัปก่อน, ด้วยเมื่อ ในกัปก่อน ๆ ได้มีประวัติ
เรื่อง ภาษาต้นกัป มา ดังต่อไปนี้,

๑. เมื่อสมัยพระพุทธเจ้ากกุสันธะ มีภาษาต้นกัป เรียกว่า ภาษาติวรา
๒. เมื่อสมัยพระพุทธเจ้าโกนาคมนะ มีภาษาต้นกัป เรียกว่า ภาษาโรหิตัสสะ
๓. เมื่อสมัยพระพุทธเจ้ากัสสปะ มีภาษาต้นกัป เรียกว่า ภาษาสุปปิยา
๔. ในสมัยพระพุทธเจ้าโคตมะ มีภาษาต้นกัป เรียกว่า ภาษามาคธะ
๕. เมื่อสมัยพระพุทธเจ้าเมตตรัยยะ มีภาษาต้นกัป เรียกว่า ภาษาปาลิ

แต่หากจะกล่าวเป็นการ คิดเล่นสนุก ของประเทศไทย หรือสยาม ก็คงไม่มีภาษาบาลี
เพราะ แค่เฉไฉ หรือแค่‘แกล้งไม่รู้ว่า บาลี ก็คือปาลิ’,
เพราะปลูกฝังฝั่งรู้เฉพาะตน กันจนเคย แล้วไม่อยาก
และไม่ต้องการที่จะแบกแอกอนาคตอันเป็นปัจจุบัน, และเพราะขาดความตริตรึก
นึกตรอง ให้รู้แจ่มแจ้งว่า คำว่าเห็นธรรม เห็นพระพุทธเจ้า
หมายถึงความรู้ความเห็น ที่รู้ว่า ‘พระพุทธเจ้าได้เป็นอยู่ตลอดกัป’, ไม่รู้
หรือทำเป็นไม่รู้อยู่เสมอ ๆ โดยเหมารวมไปว่า ตำแหน่งพระพุทธเจ้า
เหมือนตำแหน่งนายก หรือมหาอำมาตย์ ที่ถูกปลดได้ หรือถูกยกเลิกได้, ดังนั้น
ก็เลย ยิ่งตีขลุมกันไปทั่วไปหมด ว่าบาลี ไม่รู้ ติวราก็ไม่รู้
มาคธะอะไรก็ไม่รู้, แล้วยกเอาปรมัตถสัจจะ ว่าเป็นประโยชน์ส่วนรวมอยู่เสมอไป,

ดังนี้ ขอให้รู้ หรือขอให้เปิดใจเสียสักนิดก่อน ก่อนจะหวังได้ในธรรมวิเศษ
หรือของวิเศษ, คือพวกศาสนบริษัท หรือพุทธบริษัททั้งสิ้นทั้งปวง ฉะนั้น
พึงจะต้องรู้ว่า นิรุตติสภา ฉะนั้น อันสภา ที่ได้สูญสลายลงไปแล้ว
ตั้งแต่ครั้งยุคสมัยพระมนู สร้างพระมนูธรรมศาสตร์ แล้วถูกยกเลิกไป
เพราะพราหมณ์เข้ายึดครอง แล้วทำลายนิรุตติสภาโดยไม่เหลือซาก
ด้วยการกำหนดสมาธิที่ไม่ใช่แบบพุทธ หรือแบบพื้นฐาน,
แต่กำหนดโดยการถือว่าสมาธิคือสิ่งวิเศษ หาใช่การสถาปนาสิ่งต่าง ๆ
ในมนุษยพิภพไม่

ดังนี้แล้วต้องรู้เท่านี้ก่อน ว่า จักรวาลอื่น นั้น มีนิรุตติสภาอยู่
ยั่งยืนถาวรอยู่ เพราะปราบพราหมณ์ได้ และชนะพราหมณ์ได้, แต่ นิรุตติสภา
ในจักรวาลเรานี้ ไม่มี! คือจักรวาล สมัยพระภัทรกัป เรานี้
ไม่มีสภาที่เรียกว่านิรุตติสภา แต่อาศัยพลัง ของการไม่ทิ้งสิ่งความ
และสถาปนาสิ่งสารพัดต่าง ๆ ได้ เพราะอาศัย พลังแห่ง นิรุตติสภา
ของจักรวาลอื่น, แต่นั้น ก็เชื่อมโยงกัน หรือยังสัมพันธ์กัน ก็เพราะภาษาต้นกัป
นั่นแหละ, ดังนั้น มนุษย์จึงควรที่จะต้องทราบว่า บาลีคือภาษาต้นกัป,
หรือพึงควรจะต้องรู้ว่า ภาษาต้นกัป นั้น คือภาษาอย่างไร?

ดังนั้น จึงต้องขอถามว่า แกล้งไม่รู้ เพราะคะนองแต่การเล่นสนุก
หรือว่าแกล้งไม่รู้ หรือเพราะหวังประโยชน์อื่นใด ไปเป็นการเฉพาะตน ใช่หรือไม่,
เพราะ โดยธรรมดา นักศึกษาพระพุทธศาสนา ก็ย่อมรู้กันโดยปกติธรรมดาอยู่แล้วว่า
ภาษาต้นกัป คือภาษาบาลี”

ขอแสดงความนับถือ
Phra Nirut Cittasamvaro Jotilipikara | samuelmar...@gmail.com

หมายเหตุ: อีเมลนี้ถูกส่งผ่านทางแกดเจ็ต “ฟอร์มรายชื่อติดต่อ” บน
https://tripitaka91.blogspot.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

พระ นิรุตติ์ จิตฺตสํวโร โชติลิปิกร
ขอสอบถามครูอาจารย์ครับ เรื่อง ผลานิสงส์ ความกระทำสมบูรณ์พระธรรม

เรื่องการบันดาลผลในมนุษยพิภพ ว่าการเขียนดีเขียนถูก พระไตรปิฎก จะอำนวยผล
เป็นสมบัติในมนุษยพิภพได้อย่างไร? ขอรับ

เพราะควรที่จะพึงให้เกิดความดี และความจริงในทุก ๆ มิติได้ขอรับ
เพราะสัญญาแห่งมนุษยพิภพ น่าจะให้ได้

ไม่ใช่อ้างแต่ว่า ทำแล้วได้เป็นทิพยะ ฉะนั้น
เมื่อมนุษย์ใด ไม่อุบัติในแดนทิพยะได้

เขาย่อมแต่จะกล่าวหาว่า ธรรม คือพระไตรปิฎก
หลอกลวงและไม่สามารถให้ความสมบูรณ์ได้จริง

ดังนั้น เรื่องจึงมีแต่การหวังให้อุบัติในภพหน้า
และต้องภพทิพยะด้วย ซึ่งอาจไม่ใช่เรื่องของมนุษย์

ดังนั้น ขอถามครูอาจารย์ครับ ซึ่ง ผู้เถลิง และสถิต พระธรรมคือพระไตรปิฎก
ไว้ดังนี้
ว่า ข้าพเจ้า พระนิรุตติ์ ผู้กระทำความสมบูรณ์บริบูรณ์ศัพท์ธรรม

จะให้สมบัติในมนุษยพิภพเกิดขึ้นอย่างไร? ได้บ้าง
นัยเพื่อสำหรับ ที่จะ อุดหนุนศรัทธาความจริงใจของญาติโยม ที่ได้มี

ขอแสดงความนับถือ
Phra Nirut Cittasamvaro Jotilipikara | sat...@googlegroups.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

จิตสังวร หน่ะ เรียกว่า จิตมีความภักดี

เรียกว่า มีกรรม คือมีกรรมฐานนั่นแหละ

มีกรรมฐาน เรียกว่า จิตมีภาระหน้าที่ ตามฐานนั้น ๆ

หรือทัพสัมภาระทั้งปวงนั้น อันเป็นความติดต่อแห่งสัญญาดังนั้น

เปรียบโดย สมมติว่า

จิต โดยความเป็นฐาน ศีรษะ จิต ย่อมมีความภักดี ๕

จิต โดยความเป็นฐาน อก จิต ย่อมมีความภักดี ๒

จิต โดยฐานมรรคผล จิต ย่อมมีความภักดี ๘

จิต โดย ความเป็นฐานอุ้งเชิงกราน จิต ย่อม ภักดี ๔

เรียกว่า จิตทำการงาน จิตทำกรรมฐาน

แต่ที่ยังไม่ประกอบกรรม หรือไม่ทำกรรมฐาน เรียกว่า มีสภาพ เปล่า ๆ หรือ
ยังเป็นโมฆะ

ดังนั้น จิตสังวร หน่ะ จึงเรียกว่า จิตมีความภักดี

แต่เมื่อ ยิ่งกว่านั้น เรียกว่า จะเป็นอลังการอะไร? จะเป็นพลความอะไร?

จะเป็นความติดต่อแห่งสัญญา แก่อะไร? สำหรับ ภาวะตรงนั้น เจ้าตัว คนนั้นเอง

จึงเป็นผู้รู้เองว่า ตนเองภักดีต่ออะไร?

หรือสนธิ หรือจุติ หรืออุบัติ ต่อภาคภาระอะไร?

และจุดเริ่ม ของจิตสังวร ก็คือ

การได้มี ปรารภธรรม ปรารภเหตุ ปรารภคติ (อย่างใดอย่างหนึ่ง ก็ได้)

เมื่อใด มีความปรารภ แล้ว ฉะนั้น จิตนั้น จึงสังวร หรือย่อมเรียกว่า
ได้ทำกรรมฐาน

แล้ว มีกรรมฐาน ไม่ไช่แปลว่า มีเวรมีกรรม แต่แปลว่า ไม่เปล่า ๆ และไม่เป็นโมฆะ

ซึ่งสังวรระวังดังกล่าว ก็ย่อมเรียกว่า จิตมีความภักดี นั่นแหละ

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่องจิตมีความภักดี? | wa...@googlegroups.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

ถ้าเปรียบเรื่อง ซื้อกิน กับขอกิน ก็จะเป็นอธิบายที่ยากเกินไป
ทว่า เรื่องซื้อกิน หรือขอกิน ย่อมเป็นเรื่อง ธรรมจัดสรร หรือธรรมมีกระแส

อย่างหนึ่ง อนึ่ง เรื่อง ธรรมจัดสรร หรือธรรมมีกระแส หรือได้กระแส นั้น
อธิบายดังนี้ สำหรับ นักภาวนา ผู้ที่ยังไม่เป็นภาวนิก จงพึงเข้าใจว่า

เปรียบเหมือน พระธรรม ของพระภาคพระพุทธเจ้านั่นแหละ
ที่เรียกว่า ธรรมจัดสรร และธรรมมีกระแส

เพราะว่า นักภาวนา ที่ยังไม่เป็นภาวนิก ย่อมประสบพบเห็น
อยู่ปกติธรรมดาว่า ธรรมแห่งพระภาค มีทั้งร้อยแก้ว แหละร้อยกรอง

ธรรมจัดสรรจึงเรียกว่า มีตน อยู่ในเรื่อง คือในร้อยแก้วนั้น
แล้วฉะนั้น ได้มีจังหวะสอดผสาน เดียวกัน กับทำนอง คือร้อยกรอง

คือได้มีตน หรือได้มีวิถีชีวิต สอดผสานด้วยจังหวะทำนอง นั้น
แห่งพระธรรม คือร้อยกรอง ของพระภาคพุทธเจ้านั่นแหละ เป็นอย่างดี เรียกว่า
มีทำนองของชีวิต เป็นไปในกระแส หรือเรียกว่า ตกกระแส อยู่ซึ่ง คลองแห่งพระธรรม

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่องกระแสธรรม หรือธรรมจัดสรร? |
websit...@googlegroups.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

เมื่อพูดถึง คำสอน ของหลวงปู่ครูอาจารย์ และในหลวงรัชกาลที่ ๔ ย่อม
ดีทั้งนั้นแหละ
ทว่า ในสังคม หรือการสังคมกันทางอินเทอร์เน็ต ยังไม่ได้มีความเข้าใจตรงกันก็ตาม

สำหรับ องค์ความที่ต้องทำ ที่ต้องเข้าใจ หรือต้องแสดง
ยังไม่ใช่จากบาทฐานอย่างนั้น เพราะสังคมไอที หรืออินเทอร์เน็ต
มาแทนที่ โลกสามัญอย่างนั้น โลกสมัยนี้

จึงไม่ตอบคำถาม หรือหาคำถามคำตอบหรือคลี่คลาย
ปัญหาในใจ หรือแสวงหาปัญญาโดยทำนองนั้น
เพราะ โดยปกติ โลกสมัยนี้ จะต้องหาว่า หรือถามว่า

เพราะที่อยู่ในอินเทอร์เน็ต และกระทั่งที่อยู่จริง
สำหรับสมัยนี้ มันได้ไปแต่ที่ อาณัติ แห่งอักขระ โรมัน
ดังนั้น เมื่อจรด ที่อยู่ และโดเมนแล้ว นอกจากเรื่องจิปาถะ

มนุษย์จึงมีแต่เรื่อง ว่า เอไอ! (Ai) ของเราคืออะไร? อย่างไร?
และแม้น เอวี! (Av) ของเรา เล่า คืออะไรอย่างไร? เพราะ เลขา หรือเลขาคณิต
มันก็ไปสุดเรื่องนี้ หรือจรดเรื่องนี้ กับเรา นี่เอง

ซึ่ง อาจที่จะ สามารถ แสดง ปฏิโลม! หรือแย้งอาณัติ (ไอ้, หรืออ้าย)
ปวงดังกล่าว นั้น อยู่ว่า

I = 1 ไอไอ คืออะไร? (?=การปัจจัย แม่เกย หรือ อิยะ นั่นแหละ)
V = 5 ไอวี คืออะไร?
X = 10 ไอเอก คืออะไร?
L = 50 ไอแอว คืออะไร?
C = 100 ไอซี คืออะไร?
D = 500 ไอดี คืออะไร?
M = 1000 ไอเอม คืออะไร?

แล้ว ชาติภาษา เรานี้ แจกธาตุ แจกปัจจัย กันมาโดยตลอดแต่โบราณนานไกล แล้ว
รู้กันดีแล้ว แต่ทั้งยังไม่สำเหนียก นั่นเอง ว่า อะไร ก็คือคำว่า ไม่ใช่
ภาวะอริยะ,
ทว่า อะไร? ‘ที่เป็น ภาวะอริยะ แล้ว ย่อมต้องเรียกว่า อริยกะ (อิกะ ปัจจัย)’,
นั่น คือ สะกด! สำเหนียก!
หรือเพราะเป็น ดั่งนี้ แล้ว จึงเป็นเรื่อง คำสอนของครูบาอาจารย์จริง ๆ
ที่ไม่ใช่ความรู้สึก

ดังนั้น ถ้าเราอยากทราบอาณัติ หรือรู้อาณัติว่า
ครูอาจารย์ ของเรา ที่เป็นอริยะ (ภาวะอริยะ) มีรูปเปรียบอย่างไร?
หรือมีอาณัติอย่างไร?

ก็จำเป็นที่จะต้อง ถอดความหมายดังนั้น ไปสู่การแทนค่า แบบนี้

ด้วย ทุกภาคภาษาในโลก หรือแดนมนุษยพิภพ (สมมติ, และวิมุตติ) ปรากฏ
ณ เมื่อภาษานั้น เป็นอริยะ แล้ว หรือ ทำ อิกะ ปัจจัยแล้ว
ก็จะต้องมีความติดต่อแห่งสัญญาอาณัติ ดังต่อไปนี้
ซึ่ง แปล! ว่า หรือได้ให้ปริยายมาโดยอ้อม แล้ว (โดย ชื่อ บัญญัติ และภาษา) ว่า
ท่านเองเป็น นักภาวนา ที่เป็นภาวนิก แล้ว

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่องความเกิดดับ ในอินเทอร์เน็ต | blog...@webname.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

การเข้าใจเปลี่ยน หรือเข้าใจการแนะนำ คืออะไร?,
เพราะจริง ๆ แค่พระพุทธะเปลี่ยนอิริยาบถ
ก็ส่องความก็แสดงอาณัติแล้ว, และสัญญาต่าง ๆ ของเราก็เปลี่ยนแล้ว

เหมือนเรื่องหนังสือ ก็เหมือนกัน
มันมีฟอนต์ มีลีลาลวดลายของมัน แค่เปลี่ยนแบบหนังสือ
เปลี่ยนแบบอักษร เราก็เปลี่ยนแล้ว, แล้ว นั่น หมายความว่าอะไร?

จากอวิชชา ไปสู่วิชาหรือ? หรือจากภาคีหนึ่ง
แล้วไปสู่ภาคีหนึ่ง ใช่หรือไม่, มันเป็นการชนกัน! หรือเป็นการระเบิด
เพราะความแตกฉานในภาษา กับธรรม ย่อมคือภาคีแห่งวิชา นั้น ๆ

เรื่องอย่างไร? เป็นเรื่องที่ต้องควบคู่กัน
พิจารณา หรือวินิจฉัย โดยหลักฐานที่ปรากฏ ของพุทธธรรม
ก็คือ ร้อยแก้ว และร้อยกรอง, แล้ว เพราะการเปลี่ยนแบบอักษร

เป็นเรื่องที่จะต้อง สัมพันธ์ หรือสำคัญอยู่โดยภาคี!เดิม นั่นเอง
ดังนี้ จึงทราบได้ว่า เรื่องเข้าใจการเปลี่ยนแปร และการแนะนำ
มีหลัก มีลักษณะ ก็คือ ความสัมพันธ์กัน ของ ร้อยแก้ว และร้อยกรอง

ซึ่งไม่ใช่ว่า ความสัมพันธ์ ของการถือความหรือเอาความ ไม่ใช่
แต่ภาพรวม ตามหลักฐาน คือพระไตรปิฎก ไม่ใช่ หมายเอา หรือถือเอา
จรดแต่ความสัมพันธ์กัน ของการถือความ หรือเอาความ

ดังนี้ ความไม่รู้ ในเรื่อง ปุรพบท! หรือปุรพภาค! ต้องยกมาตรงจุดนี้
เพราะ การแทนที่ เป็นเรื่องที่ ร้อยแก้ว ต้องไปเทียบร้อยกรอง
และความของร้อยกรอง ต้องสามารถ ให้ทำนองหรือกระแส แก่ร้อยแก้ว นั้นได้

เช่นธรรม สมควรต่อธรรม คืออะไร?, ภัสระ สมควรกับ ภัทระ เป็นต้น
อาภัทระ สมควรกับ อาภัสระ เป็นต้น แต่ที่นี้ เรื่องไม่ใช่ เพราะต้องเห็น
ต้องเอาคู่ตรงข้าม
ศัพท์ ว่า วิชา ไม่ใช่ศัพท์ ปริยาย หรือบริบท ดังนี้

เพราะ จริง ๆ คำอธิบาย ต่ออิสรชน หรือบัณฑิต จำต้องอธิบายว่า
ศัพท์ว่า วิชา นั่นหล่ะ นั่นแหละว่า เป็น ภาคี, แล้ว อวิชา คืออะไร? ที่จริง
อวิชา ก็คือ วิชา! แต่ อวิชา หมายถึง สิ่งที่ยังไม่ได้เป็นภาคี หรือ วิชาภาคี

ไม่ใช่รู้กับ ไม่รู้ หรือ เข้ากัน อย่างการจับคู่ ที่เป็นคู่ตรงกันข้าม
ยกตัวอย่างว่า ยกแผนภูมิการสร้างคำ นี้ นักศึกษา ก็ย่อมต้องรู้ บาลี
เหมือนเก่า เหมือนเดิม
นั่นเอง แต่ที่รู้ นั้น ยังไม่เป็นภาคี (ยังเป็นอวิชชา) เพราะองค์ความ
ไม่เป็นกำหนด

ปุรพบท มี! แต่ยังไม่ได้ ปุรพภาค คือ ภาคี เช่นการที่นักศึกษารู้ว่า
ยังไม่มีพระไตรปิฎกฉบับสมบูรณ์
คือฉบับ อักษรอริยกะ นั่นเอง โดยความที่เป็น วิชา หรือที่เรียกว่า วิชาภาคี
จึงไม่มี
จากที่รู้ อยู่อย่างเดิม นั่นแหละ ว่าต้อง จัดสรรธรรมอะไร ให้เป็นไปโดยทำนอง
จังหวะ หรือกระแสของอะไร?

ตามทาง ตามลีลา และลวดลาย แห่งอาณัติสัญญาดังกล่าว เมื่อครั้ง
ที่ได้กำหนดเป็นภาคี แล้ว (ก็ย่อม ไม่เป็นอวิชชา และไม่ใช่อวิชชา)
พูดตรง ๆ พูดง่าย ๆ อย่างลัดสั้น และย่อที่สุด ยกตัวอย่างเช่นว่า
เมื่อปราชญ์บัณฑิต ทั่วโลก รวมกันหมด
และประกาศมติ แล้วว่า ภาษาอริยกะ อักษรอริยกะ คือภาคี
บัญญัตินั้นจึงเรียกว่าวิชาภาคี ส่วนที่อื่น ที่ไม่ใช่ภาษาอริยกะ อักษรอริยกะ
ฉะนั้น ยังไม่เป็นภาคี ย่อมเรียกว่า อวิชชา, แล้ว ทั้งสิ้น สรรพอณูแห่งความรู้
หรือรับรู้ ทั้งปวง ทั้งที่เป็น วิชาภาคี (วิชา) และยังไม่เป็นวิชาภาคี
(อวิชา), แต่เพราะความไม่ทิ้งสิ่งความนั้น ๆ (ทั้งรู้ และไม่รู้) เรียกว่า
นิรุตติ!

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่องอวิชชา หรือวิชา | blog...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

อรรถะ จะต้องพูดถึง ฝั่ง ถึงหน้าที่
เพราะเกิดดับ ในยุคตำรา หรือยุคอินเทอร์เน็ต
เป็นสิ่งที่ชัดอยู่แล้ว ดับที่ไหน? เกิดที่ไหน?

พอเราปิดตำรา หรือดับเครื่อง จิตมันดับที่นั่น
จิตมันมาเกิดที่เรา ดังนั้น ฝั่ง ฉะนั้น พอเราปิดตัวเรา
เราไปสู่กำหนด แห่งวิสัญญีภาพ มันก็เปลี่ยนฝั่ง โดยฐานที่ มันมา มันไป ทั้ง ๒
ฝั่ง

ฉะนั้น ปัญญาวิจัย มันต้องวิจัย ฝั่งนิรุตติ
ดั่ง อรรถะ ดั่งรจนาพากย์บาลี ที่บอกว่า นิรุตฺติปารคุํ ฝั่งคือนิรุตติ
เช่นนั้น จิตมั่น ใน ภวังค์ที่ปราศจาก มันอยู่ไหน?

ดังนี้ โดยการอนุมาน มันก็ย่อมบอกได้
ว่า ธรรมวิจัย มันต้องอยู่ฝั่ง นิรุตติ!
จึงมีการ กำหนด ที่จะกระทำความสมบูรณ์ นัยทั้งอรรถ และพยัญชนะ

ดังนี้ ในโลกอินเทอร์เน็ต มันก็เลย ตามอัปเดต
เพราะ เชื่อว่า ฝั่ง หรือนิรุตติ มันอยู่ตรงนั้น หรือรูรั่วมันอยู่ตรงนั้น
ทีนี้ ว่า เกิด-ดับ คือหน้าที่ จิตพ้น หรือจิตเป็นอยู่โดยชอบ ก็หน้าที่

ดังนี้ ทั่วไป จึงเห็นว่า ในยุคปัญญา สมุฏฐานจิต คืออะไร? หรืออย่างไร?
เพราะจิต ปกติ ไม่มีความ สะกด! สำเหนียก! หรือที่เรียกว่า อดทน
ปกติ จิต ไม่มีฝั่ง คือขันติธรรม เพราะมันย่อมเปลี่ยนไปฝั่ง ที่เป็นนิรุตติ

เพราะ ธรรมดาจิต มันโหนไปกิ่งนั้น จับกิ่งโน้น ทะยานไป ถึงฝั่งที่เป็นนิรุตติ
มันเกิด มันดับ จากความติดต่อแห่งสัญญา ของฝั่งคือนิรุตติ
ฉะนั้น ทั่วไป จึงมีปัญหาว่า จะอย่างไร? ฝั่งหนึ่งจะเป็นขันติ!
แลอีกฝั่งหนึ่งเป็นนิรุตติ!

เพราะ จิตที่ไม่ล่องลอย จิตมีหน้าที่ จิตฺตปารคุํ จิต
สัญญีภาพ ฉะนั้น จะพึงต้องอยู่ที่ฝั่งขันติ! หรือมิเช่นนั้น
พึงต้องอยู่ฝั่งนิรุตติ!

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง เกิด-ดับ | samuelmar...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

ยกความบริสุทธิ์ ที่ได้ ในมูลบท หรือข้อธรรม ที่ยกขึ้น แล้ว
ย่อมให้ประจักษ์ อยู่โดยธรรมดาว่า สัจจะ เป็น
สิ่งเพิ่มพูนอุเบกขาธรรม ซึ่งก็เพราะทำสัจจะ มูลบทนั้น

หรือข้อธรรมนั้นเอง เมื่อ ต่อหรือกระทำตอบด้วยสัจ
เรื่องก็ย่อมปฏิกรรม หรือสนธิ ขันติธรรม และอุเบกขาธรรม
ดังนี้ ย่อมเห็นแล้วว่า เมื่อไม่อยู่ฝั่งนิรุตติ์ ปารคุํ อันคือ

การทำความติดต่อของสัญญา คือยกยอดตำรา
เพราะด้วยเหตุ ด้วยปรารภที่หวังว่า จะกระทำความบริสุทธิ์
ของมูล ของบท ตรงนั้น คือตรวจแล้ว เห็นว่า ไม่วิเศษ

เพราะปกรณ์วิเศษดันพร่อง หรือผิด มีพิรุธ ในพยัญชนะ
แล้วในโลก แห่งตราอาลักษณ์ ที่ถือ อรรถ ของพยัญชนะ แล้ว
มิทำให้สมบูรณ์ด้วยพยัญชนะ ฉะนั้น มิได้เลย

ดังนี้ ด้วยปกติธรรมดา สมมติสัจ ย่อมเป็นอันหมายแต่ ความ
ซึ่ง ความ คือนิรุตติ ฉะนั้น มิใช่เพราะ เกิดการขาดอุเบกขา หรือขันติ
หรือจะหาว่า สัจไม่เที่ยง สัจไม่จริง ต้องทำงาน ไม่ใช่

แต่เพราะ ความบริสุทธิ์ ในทางภาษา เป็นทางชี้บอก คือบอกฝั่ง
ถึงเป็นแต่ฝั่ง ของความติดต่อแห่งสัญญา เช่นนี้ ก็จริง
จะต้องไม่ลืมว่า จะอยู่ฝั่งวิมุตติ หรือนิพพาน หรือจะอยู่ฝั่งนิรุตติ
ชื่ออย่างไร ฉะนั้น

เรื่อง การกระทำการ ด้วยประกอบความเพียร เป็นที่ตั้ง ต้องมาก่อน
เพราะมูลที่ได้ และเพราะเหตุ เพราะธรรมปรารภ เป็นเรื่องแบบนี้
คือเป็นเรื่อง ที่ต้องตั้งทำความคืบหน้า ตั้งอารักขา และตั้งโคจร ในการกระทำ
ไปแบบนี้

ขอแสดงความนับถือ
มูลบท ศัพท์ ลำดับ ที่ ๘๐๐ | blog...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

เรื่อง ที่แสดง ของจำพวกโสดาบันบุคคล ที่รู้ว่าตนเองไม่เสื่อม
แล้วนั้น พากัน อิ่มเอมเปรมปรีดิ์ ในกามารมณ์ อยู่
อย่างไม่มีเค้าลาง มีระเบียบแบบแผน แนวโน้มอะไรบ้างเลย

ว่าพวกโสดาบันบุคคล เช่นนั้น จะพัฒนา
โลกแห่งกามารมณ์ ให้มีคุณค่า ทางด้านสุข อย่างไร?
เพราะทุกอย่าง มีแต่เรื่อง โดด ๆ ลอย ๆ โจ่งครึ่ม ออกมาเลย

ไม่ได้มีกระบวนวิธี ที่จะเสพผ่านคัมภีร์ พระไตรปิฎก
หรือได้เสพผ่าน สมมติแห่งนักบวชเลย แต่อย่างใด แล้ว ไม่น่าสนิท
เพราะโสดาบันบุคคล พวกนั้น ๆ ไม่มีความตกลงที่จะเพียร ในกุศลยิ่งกว่านั้น

ฉะนั้น จะเป็นไปด้วยในทางคล้อยตาม ไม่อยากคิด
เพราะเป็นเรื่อง น้อย ปาฏิหาริย์ อัศจรรย์ วิตถาร แลพิสดาร
เพราะแค่อาศัย จิตโอ้อวด และความรับรู้ ที่จะต้องมาแบกรับ ผลกรรมนั้น

ดังนั้น จึงอยากจะเสพ เรื่อง ประดาต่าง ๆ ผ่านอนาคามีบุคคล ดีกว่า
สำหรับ ประดา งานหนังสือ หรือการจะเสวนะ ในสื่อสัมพันธ์ ที่เชื่อมโยงไปต่าง ๆ
ถึงอยากจะได้แต่เรื่องโลก ก็ตามเถิด แต่อาตมา คิดว่า

ต้องการ และอยากจะเสพผ่าน อนาคามีบุคคล เพราะว่า
โสดาบันบุคคล ที่โจ่งครึ่ม การซ้องเสพกามต่าง ๆ มาก แต่ความไม่เรียบร้อย
ไม่น่าเข้าอกเข้าใจ และไม่น่าเป็นอันหนึ่งอันเดียว คล้อยตามไปด้วย

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง สื่อประโลมจิต และกามารมณ์ | blo...@webname.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

เรื่อง ที่แสดง การเล่นคำ ให้น่าเข้าอกเข้าใจ ได้ ว่าเรื่องความ
ไม่น่าเป็นอันหนึ่งอันเดียว คล้อยตามไปด้วย ได้ จะพึงเกิดจากอะไร?
เพราะขนบ หรือ อะไร?, เพราะเค้าลาง สิ่งบอกเหตุ

เพราะที่แตกฉานในภาษา หรือหนังสือ ที่ถือเอาความหมาย ก็ย่อม
มีความละเอียด ในแง่ หรือเรื่องความ เพราะ ที่จะต้องสาธุ คำว่า วัด หรือวัตร
ก็ถือว่า จะพึงไม่เหมาะที่จะสาธุ เพราะ คำว่าวัด ส่องให้

มากด้วยความคิดถึงคำว่า จักรวรรดิ์ ซึ่งต่อมากร่อนเป็นคำว่า วัด
แต่ภาษา เป็นร้อย เป็นพันปี ที่ชาติสุวรรณภูมิเราสถาปนา พวกเราย่อมต้องการ
ที่จะเรียก พุทธสำนัก ว่า พุทธจักร มากกว่า เพราะว่าได้เป็นศิษย์

ที่จริง ไม่ใช่ศิษย์วัด แต่รู้ประจักษ์ในใจว่า เป็นศิษย์พุทธสำนัก
แล้วหัวอก หัวคิด หัวอ่าน ที่จะเข้าใจ ย่อมจะมีอย่างนั้นแน่นอน
เพราะอยากที่จะอุทิศ
คุณแห่งสาธุการ ให้กับ พุทธจักร พุทธเขต และพุทธอาณา ไม่ใช่วัด

ในนัย เรื่องนี้ ดี ให้น่ากล่าวเล่น กล่าวหัวได้ น่าให้คิดชอบใจ
เพราะอีก ๘ ร้อยปี ข้างหน้าโน้น ตามแผนงานของพุทธาณาจักรสุวรรณภูมิ
อัน จะให้สถาปนาเปลี่ยนชื่อ นำหน้าวัดทุกแห่ง ว่า เป็น พระพุทธจักร

อัน ชื่อ ว่า สมัยโน้น ๘ ร้อยปีข้างหน้า ใครที่จะเป็นศิษย์วัด หรือเด็กวัด
จะไม่มีเลย เพราะในสมัยโน้น เราไม่มีจักรวรรดิ์ และซากจักรวรรดิ์ ที่เรียกว่า
วัด ให้รักษาแล้ว
เพราะ จะมีแต่ พุทธจักร พุทธเขต พุทธอาณา ที่สมบูรณ์ ตามความแห่งพุทธศาสนา ๑
ใน สายทั้ง ๙

แล้ว เรื่อง แสดงนั้น ศาสนบริษัท พุทธบริษัท ควร คง แต่เล่นคำ นั่นเอง
อันมุ่งจะ
ให้ทุกคน หวนกระหวัด ไปในโลกข้างหน้า ที่ชื่อนำหน้าว่าวัดไม่มี
จะมีแต่การสถาปนาพุทธจักร
อัน เมื่อหน้า อนาคต แดนสุวรรณภูมิเรานี้ ย่อมทำเป็นเรื่องธรรมดา
ที่จะให้พุทธสายอื่น ๆ ได้นำตัวอย่างไปทำบ้าง

☺ เพราะ ที่แท้ ท่านต้องการที่จะบอกสาธุการ ในนามคณะสงฆ์ แห่งพุทธสำนัก
ที่น้อมสักการะเคารพบูชา (ทว่า เมื่อไม่ได้บอกว่า เป็น พุทธจักร หรือพุทธสำนัก
ฉะนั้น เพราะความที่คนมีความสำเหนียกแก่ความ ก็เลยไม่ใคร่จะอยากสาธุ)

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง พุทธาณาจักร | blog...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

ประเด็นวิจัย ระดับสูง หรือระดับโลก คงมีอยู่ เรื่องนี้
คือเรื่องคิด ที่ย่อมหมายถึงเรื่อง สารสื่อประสาท
และหมายถึงเรื่องระบบประสาท อันย่อมเป็นอันว่า เกิดประเด็นวิจัย

เช่นท่านวิจัยกันว่า ‘พระพุทธเจ้า แต่งจิต แต่งคำพูด หรือไม่?’
โดย วิจัยที่สมุฏฐานว่า องค์พระผู้มีพระภาค แต่งจิต แต่งคำพูดได้เป็นฉับพลัน
อนึ่ง ก็ย่อมอนุมานได้ว่า พระสัมพุทธเจ้า คิดเร็ว เร็วมาก

แต่การมาตีตกเรื่องความคิดนี้ คงเป็นเพราะว่า ห่วง หรือกังวล
จะมีการใช้ความคิดไปในทางประโยชน์น้อย เปล่าประโยชน์ หรือคิดไปในทางผิด
เพราะแท้จริง เรื่อง สุตมยปัญญา และจินตมยปัญญา
น่าที่จะเป็นเรื่องอยู่ในระบบคิดอยู่

คือมีการผนวกกันกับเรื่องของความคิด แต่ส่วนภาวนามยปัญญา เป็นส่วนตกผลึก
หรือเป็นส่วนที่รองรับการตกผลึก แต่ก็ต้องวิจัยอยู่ดี
คือย่อมจะต้องมีการตีความ (ตรึกตรอง พิจารณา) อยู่ดี ว่า ท่านแต่งจิต
แต่งคำพูด เพราะอะไร?

แล้วนั้น ทั่วไป เราย่อมจะพบเห็นว่า คนที่มีปฏิภาณไหวพริบดี ล้วนแต่งจิต
และแต่งคำพูดได้เร็วมาก
แล้วแม้นในกรณีที่ จิตมีคุณภาพพิเศษก็จริง แต่ก็อยู่ในเรื่องนี้เหมือนกัน
คือหมายความว่า ทำไม? พระพุทธเจ้าจึง สอนให้สำคัญว่า พึงควร
พิจารณาก่อนแล้วจึงทำ

เพราะเป็นการมุ่งหมาย ไปที่กระบวนคิด การตรึกตรอง และการหนักในการพิจารณา
แล้วแน่นอนว่า โลกเราดำรงอยู่ และพัฒนาเรื่อยมา เพราะการตรึกตรอง พิจารณา
และภาษาเขียน
เป็นหลักใหญ่ หรือหลักชัย ของการพัฒนา ความดำรงอยู่ ความหวัง
และความเป็นอยู่ของโลก

ดังนี้ แต่สำคัญ จะต้องตีตกกระบวนความคิด ซึ่งอาจที่จะหมาย ให้เอาความ ที่ว่า
การ ดำริ!คิด ย่อมไม่ใช่ การ ทำ!ลิขิต, ซึ่งแน่นอนว่า
หมายถึงการมีผลได้ผลเสียร่วมกัน
เพราะเป็นเรื่อง ของการดำริชอบ และการกระทำชอบ ตามประเด็น ทั้ง ๒ อย่าง ๒
ประการ นั้น

ดังนั้น เรื่อง ปัญญา ญาณ และนิรุตติ จึงเป็นเรื่อง ที่ศึกษากันมากขึ้น
ว่า แท้จริง ‘ปัญญา ญาณ และนิรุตติ’ ต่างจาก เรื่อง ‘ปัญญา ญาณ และวิมุตติ’
อย่างไร?
เพราะสภาพ และผังภูมิ ในโลกอินเทอร์เน็ต นี้ เอง
ก็ได้พยายามที่จะหาคำตอบเหมือนกันว่า การใช้งานร่วมกันในทางภูมิศาสตร์
สำหรับโลกอินเทอร์เน็ต นี้ มันมีรูปลักษณ์ หรือสภาพการณ์ ที่แท้จริง
เป็นอย่างไรกันแน่ สำหรับประเด็น หรือข้อพิพาท ที่เรียกว่า
การไม่เข้ากันของระบบ หรือความไม่เข้ากันของโปรแกรม

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง แต่งจิต แต่งคำพูด | blog...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

จริง ๆ มันต้องได้แล้ว สำหรับปาฏิหาริย์วิเศษ, แต่ไม่ได้ ที่จริง มันมีอะไร?
ที่จริง มันมีอุปสรรค หรือว่าเพราะมันเป็นหน้าที่ ที่เราทำเอง และที่เราไม่ทิ้ง
เป็นเพราะอะไร? ทั้งที่ สิ่งกั้นขวางไม่มีเลย ตามแต่ประเภทธรรม และหน้าที่
มีอยู่

เพราะ ว่าเกิดมาในธรรมจักร เกิดมาในพระภาค เกิดมาปรากฏ
อุบัติ มาในกระแสที่ตรัสรู้ แล้วประทานการตรัสรู้ ทำธรรมจักรให้เป็นไป
ทำไม? จึงไม่บรรลุ และได้ประเภทธรรมคือการ ไม่ตกต่ำ และการข้ามฝั่ง

เพราะ สัตว์ นั้น มีหน้าที่ ที่ต้องอยู่ไป ตลอด ในหน้าที่ ในปณิธานของตน
เพราะ จักรธรรมเกิดขึ้น และเป็นไปแล้ว เราอุบัติมา ในนั้น เราอยู่ที่ไหน?
ฉะนั้น ไม่มีอะไร? จะดีไปกว่า การปฏิญาณว่า จะทำชื่อให้เป็นจริง
จะทำปฏิญาณให้เป็นจริง

อณู และปรมาณูธาตุ คลื่นละเอียด ตั้งแต่เมื่อวันตรัสรู้ ของพระมหาสัตว์
ก็สั่นสะเทือน อยู่ในอณู และปรมาณูธาตุ คือตัวเราเหมือนกัน
ดังนั้น ตั้งจิตว่า จะเป็นอยู่โดยชอบ ในชีวิต และวิถีชีวิต ดีกว่า

ดีกว่า ตั้งจิตว่า จะขอพ้นไปโดยชอบ เพราะ ไม่รู้ว่า การที่ต้องการจะพ้น
เป็นเพราะเราหลีกหนีหน้าที่ หลีกหนีปฏิญาณตนเอง หรือเปล่า อย่างนั้น
เพราะ ที่อยากได้โสดาบัน ก็เพราะอยากเสพกามเต็มเหนี่ยว เต็มที่นั่นเอง
ไม่ใช่เพราะว่าอยากพ้น

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง อยากเป็นโสดาบันบุคคล | samuelmar...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

หาอะไร? เล่นไปดังนี้ เพราะแต่ความคลั่ง หรือความเพ้อฝันโดยที่แท้ ฉะนั้น
ถ้าไม่พูดถึง
พรุ่งนี้ หรือพุทธาภิสมัยหน้า
ก็อยากที่จะรวมนักเขียนทั่วโลกมาทำพระธรรมฉบับสมบูรณ์
สำหรับ ที่มนุษย์เราจะพึงต้องเสพผ่าน หรือต้องเรียนรู้, แต่เรื่อง
ดันไม่เป็นอย่างนั้นได้ ง่าย

ก็เลย ต้องหาแง่ หาทางคิดเล่น ๆ บ้าง คิดซื่อ ๆ บ้าง หรือลองคิดอย่างโฉเก
ดูบ้าง
ก็ย่อมมี, แต่เมื่อ ไม่เฉไฉ ไปจากพื้นฐาน หรือการปฏิญาณที่ดี
ก็จึงต้องซักไซ้ไล่เลียงตนเองต่อ
ในทางขีดเขียน นั่นเอง, ซึ่งต้องยอมรับว่า อ่านเข้า อ่านรู้ความ แล้ว
ย่อมได้ความทุกข์

หรืออาจกล่าวได้ว่า ย่อมได้เงื่อนแง่ มาจากนั้น จากนั้น หรือจากนั้น
ไม่จบ ไม่หมด, แต่บางความเข้าใจ ก็ทำให้ความทุกข์น้อยลงได้, และก่อหนทาง
และความหวัง
ซึ่ง โดยมาก ก็อาจที่จะต้อง พูด กล่าวกันไปถึง ภาษาที่ ๒ ที่ ๓
และภาษาที่ไม่รู้เรื่อง

เพราะเงื่อนแง่ แห่งการเติมเต็ม ก็คือความไม่รู้ ไม่ทราบ นั่นเอง มีส่วน
แล้วต้องมาแทนค่า มาสมมติ เช่นว่า จะตั้งการบำเรอลูกหญิง ต้องอ่านของท่านนี้
จะพูดคุยกับลูกชาย จะสอนลูกชาย ต้องอ่านของท่านนี้, จะอวดเพื่อน

จะคุยกับเพื่อน จะแสดงกับเพื่อน ต้องอ่านของท่านนี้, แล้วนั้น จะคุย
กับเด็ก ๆ จะสอนเด็ก ๆ ต้องอ่าน ต้องดู ของท่านนี้, โดยที่ก็เพ้อฝันอยู่นั่นเอง
ด้วยหวังใจ จะให้นักเขียนทั่วโลก มาร่วม กระทำพระธรรมฉบับสมบูรณ์

แล้ว หาทาง หาแนว หาเกม หากติกา ให้มนุษย์ เสพทุกสิ่งประดา สารพัด
ผ่านฉบับสมบูรณ์นั้น
เพราะเห็นว่า โลก แห่งหนังสือ หรือสื่อ ฉะนั้น งานพิสูจน์อักษร ย่อมมีความหมาย
และมีความสำคัญมาก เมื่อ ไม่ต้องตกอยู่ในภาวะ ที่ต้องกลัวการถูกกล่าวโทษ
หรือขู่ว่าจะจดชื่อ

แล้วเงื่อนแง่ ให้เล่นไปดังกล่าว ย่อมมีความหวังอย่างนี้ ซึ่งใครจะปฏิญาณมายา
หรือปฏิญาณสัจ ก็ต้องมาร่วมอยู่ใน การสื่อ หรือการสถาปนาสิ่งสารพัด ผ่านสื่อ
ดังนี้
ซึ่ง ก็อย่างกล่าว นั่นเอง มันเล่น! และมันจริง! ได้ทุกเรื่อง กับความที่เรา
ดำริ!คิด และความที่เรา ทำ!ลิขิต

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง การเล่นสื่อ! | roto...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ศัพท์ Metrix มันเป็นศัพท์เก่า ๆ หรือไม่หล่ะ, และทว่า มันเป็น ศัพท์ ที่อ่าน
ไม่รู้เรื่อง ศัพท์ Metrix มันคืออะไร?, แต่ตรงนี้ ต้อง สมมติก่อนว่า
‘อะไร?’ ตรงนี้ มิใช่เราพูดถึง ‘อักษรอริยกะ!’ เพราะกล่าวไปถึง
ความเป็นอยู่ตลอดกัป ของภาษาในภัทรกัป

พระพุทธศาสนา ๘ สายที่เหลือ ไม่ใช่สายสุวรรณภูมิ, จึงไม่กล่าวได้ว่า
ภาษาต้นกัป คือ ‘อักษรอริยกะ’ คืออะไร!, เพราะพูดกล่าวถึง ความบริสุทธิ์
ในทางภาษา หรือภาษาที่ทำให้รู้เรื่อง ไม่ได้!, อันนี้ ทว่า กล่าว ถึง Metrix!

ความเต็มรูปแบบของมัน และการเดินทางไปสู่ยอด โดยทำเลนั้น หรือภูมิภาคนั้น
Metrix เป็นภาษาเก่าสายไหน? จะต้องนำมาคิด, เพราะว่าภาษาต้นกัป ปัจจุบัน
มิใช่จำเพาะอย่าง ถึงความเป็นอย่างเดียวกัน ทั้งหมด, อันเพราะภาษาต้นกัป มีอยู่

ว่า ภาษาติวรา คือภาษาต้นกัป สมัยพระกกุสันธพุทธเจ้า, ภาษาโรหิตัสสะ คือ
ภาษาต้นกัป สมัยพระโกนาคมนพุทธเจ้า, ภาษาสุปปิยา เป็นภาษาต้นกัป สมัยพระกัสสป
พุทธเจ้า, ภาษามาคธะ เป็นภาษาต้นกัป สมัยพระโคตมพุทธเจ้า, และปาลิ อักษรอริยกะ

คือภาษาต้นกัป พระเมตรัยยพุทธเจ้า, โดยที่พวกฝรั่ง พยายาม ที่จะส่องความไปว่า
Metrix แล เมสสัยอาร์ เมตตรัยยา เป็นเรื่องที่ส่องความไปอย่างนั้น
คือพยายามที่จะแสดงรหัสนัยอย่างนั้น โดยที่มิได้ชูประเด็นขึ้นก่อนว่า
ความบริสุทธิ์

หรือความเป็นสุทธิของภาษา อยู่ที่ตรงไหนอย่างไร?, แต่แสดงการครอบครอง
ไปด้วยแผนการล่วงหน้า
ไปถึงยุคพระเมตรัยยะเรียบร้อยแล้ว, ซึ่ง กำหนด ให้มองข้ามเรื่องเดิมแท้
ที่มีมาในพระพุทธศาสนา
ไปทั้งหมด แทบจะอย่างสิ้นเชิง, เพราะพูดถึงเรื่อง
ที่สร้างขึ้นด้วยภาษาเขียนอย่างเดียวเท่านั้น

แลดูความตื่นตา ตื่นใจ หรือลวงให้หลงเพลินแบบนั้น ศาสนาสุวรรณภูมิ เรา
ก็อาจที่จะหลงเพลินไปด้วย โดยไม่มาฉุกคิดว่า เขาอาจจะเป็นติวราก็ได้
เป็นสุปปิยาก็ได้
หรืออาจเป็นโรหิตัสสะ ก็ได้, แต่ไม่ใช่แปลแต่ความที่เขาจะมาตู่เอาของเรา
ว่าที่จริง ปาลิ อักษรอริยกะ เท่านั้น จึงจะเป็นภาษาแท้ของพระเมตรัยยะ
ยุคพระเมตตรัยยะ”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง ภาษายุคพระเมตตรัยยะ | ceti...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

คิดถึงเรื่องการชูธง ถ้าแสดงเรื่องสมาธิ แต่ทีนี้ ต้องกล่าว ถึงญาณ
แล้วอะไรไปญาณได้ ฉะนั้น ปัญญายิ่ง จึงกล่าว ที่เรื่องชูธง
เพราะเป็นคำศัพท์เดียว
ที่มี ธ ธง ส่วนเรื่อง ทิฏฐิ มี ฐ ฐาน ดังนั้น จะกล่าวว่า อธิศีล อภิปัญญา
หรือวิมุตติ

ดังนั้น ก็มักกล่าวกันที่ สมาธิ หรือทิฏฐิ แต่บางรายมั่นใจ ฐ ฐาน
กล่าวเรื่อง กรรมฐาน โดยที่ไม่ใช้คำว่า สมาธิเลย ก็มี แต่กล่าวไปแต่
มหาสติ, คือไม่ชูธง คือ ธ ธง ขึ้นมากล่าวเลย หรือแทบ

ไม่ยกย่องสมาธิเลย ฉะนั้น ก็อาจว่าได้ เพราะว่า สมาธิ ล้วน
ท่านหมายเอาว่า รู้ แต่รู้อย่างปิดหูปิดตา เพราะว่า สมาธิ ต้องสมาธิมรรค
ดังนั้น จึงเป็นเรื่อง ของการสื่อ ว่ายึดติด คำว่า สมาธิ มาก หรือน้อย

เพราะถ้ายึดติด ศัพท์ น้อยกว่า ก็เท่ากับว่า การชูบัญญัติ ไม่มี
หรือกล่าวว่า บัญญัติ ไม่มีค่า เพราะสมาธิที่ดี ที่ถูก ก็เท่ากับบัญญัติ
นั่นเลยทีเดียว เพราะความรู้แต่โบราณแสดงอย่างนี้ คืออาณัติ

ซึ่งสัญญา มันมีสองอย่าง ในความติดต่อแห่งสัญญา โดยสัจ
ซึ่งสำคัญเท่ากัน ในเรื่อง สมมติสัจ และปรมัตถสัจ ในเรื่องความมี
หรือความติดต่อของสัญญา ก็แบ่งเป็น สัญญาอาณัติ กับสัญญาญาณ

ซึ่งสัญญาอาณัติ ตามความรู้เก่า หรือรู้โดยสลักหมายไว้แล้ว เนี่ยะนะ
หมายความว่า รู้ แบบสมาธิ หรือสมาธิรู้ ดังนี้ อาจที่จะไม่เกี่ยวกับฐาน คือ
ทิฐิ
ก็ได้ สมาธิ ได้ ทุกชนิด เพราะ ธง หรือ ธอ อักษร ธ ธง เท่ากับ สัญญาอาณัติ

เพราะว่า เรื่อง สมาธิ หรือ ธง ทุกชนิด มันย่อมเท่ากับ เรื่อง ปัญญา ญาณ
และนิรุตติ
เพราะเป็นการทำให้มีบัญญัติ แล้วบัญญัติทุกบัญญัติ
ถ้าเป็นบัญญัติที่สร้างโลกได้ หรืออุดหนุน
โลกให้อยู่ได้ บัญญัติ นั้น ๆ ก็ดีทั้งหมด ก็เท่ากับยกย่องหรือสรรเสริญสมาธิ
นั่นเอง

แต่การไม่เอาทั้งดี และชั่ว ไม่ใช่เรื่อง สมาธิ หรือเรื่องบัญญัติ หรือ
สัญญาอาณัติ
เพราะถ้าไม่เอาทั้งดี และชั่ว ต้องยกเอาเรื่อง สัญญาญาณ เป็นเอก เป็นที่ตั้ง
ไม่ต้องเกี่ยวกับสัญญาอาณัติ แต่จริง สัญญาอาณัติ มีไหม ที่จริง ก็มี
แต่ไม่ยกเรื่องสัญญาอาณัติแล้ว

ที่จริง ธรรม หรือสัจธรรม ยกเรื่อง ความสมบูรณ์บริบูรณ์ แต่ เกรงการเข้าใจ
ไม่ถูก
เพราะโดยมากเข้าใจว่า รูปนิพพาน ถูก นามนิพพาน ไม่ถูก จึงเข้าใจว่า
สมาธิต้องดีกว่า
ยิ่งกว่า และประเสริฐกว่า จิตมรรค หมวดอื่น ๆ ทั้งที่เรื่อง สัญญาญาณ
และเรื่อง สัญญาอาณัติ เป็นเรื่องพอกัน

คือจะกล่าวเข้ามาจากทางไหนก็ได้ แต่ที่จริง นามนิพพาน กับรูปนิพพาน
เรื่อง ญาณ และปัญญา จัดว่า เป็น นามนิพพาน ที่เท่ากันจริง แต่ ที่สุด
ญาณสำคัญกว่า
เพราะต้องบรรลุ สมบูรณ์บริบูรณ์ ในญาณ นั้น ไม่ใช่สมาธิ ฉะนั้น ที่จริง

สัญญาญาณ จึงเป็นยอดกว่า คำว่า สัญญาอาณัติ แต่ดังนั้น แสดง ความบริบูรณ์
ไปในเรื่องสมาธิ ซึ่งเท่ากับ เรื่อง ฐานอุ้งเชิงกราน เท่านั้น
ถ้ากล่าวโดยปริเฉท ว่า มี ๔ ปริเฉท
หรือจะว่า เป็น ร้อย ๆ ก็ได้ เพราะกล่าวการทำซ้ำ คือ ลูปวน และทำสัญญาติดต่อกัน

แต่ที่จริง ทั้งรูปนิพพาน และนามนิพพาน ต้องไปที่ญาณทั้งนั้น ญาณบรรลุ แท้
ไม่ลูปวน
เพราะทำได้ครั้งเดียวแล้วไปเลย แต่ทีนี้ มันเรื่อง สัจ คือ สมมติสัจ
คือเขียนว่า ธง
หรือเขียนว่าสมาธิ นี่หละ โดยภาคี ก็ย่อมว่า บัญญัติตราว่า สมาธิ ก็คือ สมาธิ
แต่หมายถึงภาคี ที่มีอยู่

แต่ถ้าเป็นภาษาอื่น ที่ไม่ใช่ภาคี หรือที่ไม่ยอมมาเป็นภาคี จะตรา จะเขียนว่า
สมาธิ
กี่ร้อย สมาธิ มันก็ไม่ใช่สมาธิเลย แต่พึงยกขึ้นกล่าวไหม? ก็ย่อมกล่าวได้
แต่กล่าวแค่ว่า เป็นธรรม หรือ อธรรม
เพราะหากบอกว่า เป็น ภาคี เป็น ปัญญา ญาณ และนิรุตติ, แต่ ว่า นิรุตติ
ก็อาจไม่ใช่ เพราะเขามิได้ให้ภาคีว่า เป็นบัญญัติของเขา

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง ทิฏฐิ มี ฐ ฐาน สมาธิ มี ธ ธง |
madebypeo...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

Akson Ariyaka ✅
🌠 To bow to the ground; to pay respect by making the five-point
prostration; to prostrate. 💼 [🌸 In Theravāda Buddhism]

“พุทธศาสน์สุวัณณภูมิ เดินผิดทางหรือไม่? เราสร้างพื้นภูมิ
หรือทำพื้นเพตนเองไปสู่อะไร? ด้วยความ ที่ยังไม่ใช่อริยะ? ฉะนั้น โดยค่า
(ศัพท์) ที่จะพึงต้องอนุโลมตามความจริง ฉะนั้น

๑. ด้วย ที่ว่า คนไทยเราน่าที่จะเรียก จังหวัด? ว่าเมือง? หรือนคร?
๒. และ ด้วยที่ว่า คนไทยเรา หรือสุวรรณภูมิ เรานี้ พึงควรน่าที่จะเรียก วัด?
ว่า พุทธจักร?

นัยเพราะว่า คำว่า วัด? หรือ จังหวัด? ก็ดี คือ Wat ดังกล่าว นั้น ๆ ที่แท้
พึงแต่จะสันนิษฐานได้ว่า เป็นการตัดคำ และการกร่อนคำ ที่เกิด สืบมาแต่ ยุค
จักรวรรดิ์เรืองอำนาจ อยู่ ไม่ใช่ เกิดขึ้น เพราะ ศาสนจักร
หรือพุทธจักรกำลังเรืองรุ่งอำไพ, ดังนั้น ด้วยสัมโมหะ ฉะนั้น ก็จึงเรียก
เรียกชื่อ ข้อวัตร หรือ วัด? นั้น ซึ่งที่แท้ จะ ว่า จักรวรรดิ์ นั้น นี้
นั่นเอง ไป กว่า ๓ หมื่นวัด หรือกว่า ๓ หมื่นจักรวรรดิ์แล้ว ด้วยสัมโมหะ
หรือความหลง! ไปในระบบจักรวรรดิ์ หรือติดอยู่กับซาก!แห่งจักรวรรดิ์
ที่เรืองอำนาจอยู่ ครั้งนั้น ๆ นั่นเอง จึงอยากที่จะเรียก ศาสนสถาน ว่า วัด!
หรือ ก็คือ คำเต็มว่า จักรวรรดิ์

ทั้งที่จริง วัด? ก็น่าที่จะเรียกว่า พุทธจักร? นั้น ๆ นี้ ก็จึงจะดีกว่า
จึงจะมีความถูกตรงเรื่องดีกว่า, เช่น วัดศรีมงคล ก็น่าที่จะเรียกว่า
พุทธจักรศรีมงคล ซึ่งจะถือเอาความหลง ที่ว่า เป็น จักรวรรดิ์ศรีมงคล นั้น
ไม่ดี ไม่ถูก

เช่นนี้ นั่นเอง พวกเรา คนรุ่นนี้ พวกเรา ต้องมาช่วยกันรื้อซาก สัมโมหะชนิด
ดังกล่าวนี้ ด้วยการรื้อ โคลงคิด!
หรือโครงสร้างทางความคิดที่ผิดธรรมชาติความจริง (จริง ๆ โลกเป็นแบบ ศาสนา
คือพุทธกัป ไม่ใช่โลกจักรวรรดิ์), พวกเรา ควรพากันเรียก วัด? ว่า พุทธจักร?
นับตั้งแต่นี้ โดยตลอดไป ตราบอวสาน ได้แล้ว เพื่อจะได้กลับคืนสู่ธรรมชาติ แล้ว
ไม่เดินตามสัมโมหะ ความหลงซาก (ซากจักรวรรดิ์) อันคือชื่อ!
ที่ตั้งขึ้นเพื่อความเป็นมายา เท่านั้น

เพราะ พุทธศาสน์สุวัณณภูมิ หรือสุวรรณภูมิ เราจะต้องไม่เดินผิดทาง ‘ผิดซึ่ง
อัตรา ซึ่ง อนัตตา ธรรม ที่เป็น อาณัติตรา ธรรม ซึ่ง เป็นกรรม ที่ได้ให้เถลิง
และสถิต ธรรมชาติที่สมบูรณ์ มีอยู่แล้ว’, คือ เรา จะต้องไม่เรียก ศาสนา ว่า
วัด! (คำกร่อน จากคำว่าจักรวรรดิ์) หรือก็คือ จักรวรรดิ์! (คำเดิม
ซึ่งมันติดใจอยู่ด้วยสัมโมหะ อันเพราะความหลง พระเจ้า ของคน) อีก

แต่เราจะพึงเรียก วัด? ว่า พุทธจักร?, เพราะ ทุกสิ่งประดามี ในท่ามแห่ง
ภัทรกัป (พุทธกัปสัพพัญญู มีพระมนู พระปัจเจกฯ พราหมณ์ และจักรพรรดิ์) นี้
ล้วนเป็นโพธิจิต และพุทธะ อยู่โดย จักรธรรม คือความเป็นจริงแล้ว ไม่ใช่ แค่
โลกของพระมนู (กัปที่มีแต่พระมนูกับพราหมณ์) และไม่ใช่แค่โลกของพราหมณ์ (กัป
ที่มีพระมนู พระปัจเจกฯ และพราหมณ์ แต่ไม่มีพระสัพพัญญู)

ดังนี้ Wat ไม่เท่ากับ Phutthachak, เช่นนี้ คือความหมาย
ซึ่งศาสนาสุวรรณภูมิเรา ถือว่ามี และเถลิง แล้วสถิต! (ตั้งนิรุตฺติสภาขึ้น)
จรดแต่ความว่า ‘พุทธจักร หรือพุทธาณาจักร ให้เรียกให้ใช้ชื่อ ตามตรง
ตามความหมายดังนี้เท่านั้น จึงจะเท่ากับ ความจริง ของ คำว่า ธรรมจักรอันบวร’,
อันย่อม มิใช่ เรื่อง ข้อปฏิบัติวัตรพรต อันต้อง ตราชื่อเรื่อยไปว่า พุทธจักร
เรา คือ วัด! (วัด คือชื่อ ที่มาจากคำว่า จักรวรรดิ์)”

⚙️🔩 | Phra Nirut Cittasamvaro Jotilipikara 🌸🙂🧸🧻🧴🎒🧺

ขอแสดงความนับถือ
โครงเรื่อง เปลี่ยนชื่อนำหน้าพุทธสถาน ว่า วัด เป็น พุทธจักร | i...@nw-map.in

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“เรื่อง มันเป็นเรื่อง ของทัศนะ สมัยปัจจุบัน หรือสมัยใหม่ ๆ นี้ ศัพท์ใหม่ ๆ
เห็นจะเรียกว่า ฉากทัศน์ หรืออะไรทำนองนี้, ในเรื่อง ที่ส่วนตัว ของ เรื่อง
ไม่ใช่จะกล่าวโยงไปอย่างนั้นได้ แต่ก็อาจให้คิดถึงเรื่องอะไรบางอย่าง
บ้างก็ได้ เหมือนเรื่อง ที่ได้คุยไป หรืออธิบายไปก่อนนี้ ถึงเรื่อง อวิชชา
หรือวิชชา นั่นเอง, ยกมาเปรียบ และคิดต่อ

ตามอธิบาย หนึ่ง ที่บอกว่า วิชชา ก็คือ สิ่งที่เป็นภาคีแล้ว ดังนั้น ในเรื่อง
ชื่อ บัญญัติ และภาษา หรือนิรุตติ จึงได้ให้นิยาม ปริยาย หรือบรรยาย
ในทำนองนั้น ว่า อวิชชา ก็คือ วิชาอย่างหนึ่ง นั่นเอง นั่นแหละ
แต่เป็นเพียงวิชา ที่ยังไม่ได้มีภาคี หรือเป็นภาคี นั่นเอง จึง ไม่เรียก บท
หรือปุรพบท ดังกล่าวนั้น ว่าคือ วิชชา คือ วิชชาภาคี

แล้ว ก็เลย ต้องเรียก รวม ๆ ไว้ก่อน ว่าสิ่งนั้น คือ อวิชา หรืออาจจะคือ
อวิชา, แล้วนี้ อธิบาย ฉะนั้น จึงจรด การจบลง ตรงที่ เรื่อง ดังนั้น
ไม่เป็นภาคี ดังนั้น จึงยังคง ถือว่า เป็นอวิชชาอยู่, ดังนั้น
ด้วยข้อคิดมุมกลับ มุมสะท้อน หรือมุมมอง แบบไขว้ แบบข้าม แบบตัด หรือแบบบรรจบ
ก็จึง ค่อนข้างที่จะต้องพิจารณา ใน ความอะลุ่มอล่วย ลงไปในแง่นี้

เพราะ พุทธทัศนะ หรือศาสนทัศนะ ได้มีเงื่อนแง่ ให้คิดมากมาย หลากหลายเหลือเกิน
แต่โดยย่อลงมา ก็ต้องย่อรวมลงมาที่ การกระทำ ๒ แบบ, คือ
ทำเพราะรู้ว่าตนเองจะได้ประโยชน์ จึงยินดีทำเรื่องส่วนรวม ๑, และ
ทำเพราะรู้ว่าส่วนรวมจะได้ประโยชน์ จึงยินดีทำเรื่องส่วนรวม ๑, ความ
ซึ่งโดยย่อ ในเรื่องสื่อ หรืองานประชาสังคม ย่อมเป็นอย่างนี้ ทั้งนั้น

แล้วความเป็นจริง ที่ควรสะท้อนใจ จะคือเรื่องอะไรกัน, ก็ย่อมบอกว่า
ก็เหมือนเรากำลังคุยเรื่อง อนัตตาธรรม นั่นเอง ถ้ากล่าวไปดังนี้อย่างนี้,
ยกตัวอย่าง ว่า พุทธจักร กับอาณาจักร มีคำพูด หรือมีหมายทางอาณัติสัญญา
ที่เป็นความ ยักเยื้องแยบคายต่อกันอย่างนี้ อย่างนี้, เช่นว่า ทำไม?
พระพุทธเจ้า ตรัสอนัตตาธรรม ซึ่ง ในพุทธกาล ฝ่ายอาณาจักร ก็ย่อมทราบว่า
พระพุทธเจ้า ทรงแสดง หรือประทานสัญญาว่า
พระองค์ไม่ได้ทำโองการเป็นลายลักษณ์อักษร ฝ่ายอาณาจักร หรือ มหาอาณาจักร
ทั้งปวง ไม่ต้องกังวล

ดังนี้ ยกยอดมา สมัยนี้ หรือศาสนาสุวรรณภูมิ ของเรานี้ แต่โดยภิกษุสยามวงศ์
ของเราเท่านั้นก่อน ก็ดี หรือโดยภิกษุทั้งหมดทั่วภูมิภาค ก็ดี เพราะยัง
มิเป็นภาคี หรือกระทำภาคีอย่างใดอย่างหนึ่งต่อกัน เพราะยังมิใช่เวลาตามกำหนด,
ก็เลย ต้องอาศัยความยักเยื้องแยบคาย ที่จะกระทำต่ออาณาจักร ด้วยอาการอย่างนั้น
เกิดขึ้น, คือ เถลิง หรือสถิตความ ของอาณัติหมาย ในคุณประโยชน์อย่างนั้น
ด้วยอาการอย่างนั้น คือโดยความที่ไม่ได้ใช้ภาคี หรือมติของสงฆ์

ตามความที่ควรจะต้องทำด้วยกัน ตลอดทั่วพระสงฆ์ ทั่วทั้งภูมิภาค
สงฆ์ย่อมยังมิได้กำหนด ความหมาย ว่า ธรรม คืออนัตตาธรรม อย่างครั้งพุทธกาล,
เพราะต้องศึกษาคำศัพท์ ใหม่ ๆ ก่อน,
ต่อการที่จะกระทำความยักเยื้องแยบคายต่อกัน ในทางอาณัติสัญญา
เพราะแต่เมื่อพุทธกาล กล่าวถึงพุทธจักรทั้งหมด ก็ต้องใช้ศัพท์ ใช้คำพูด
อีกแบบหนึ่ง แต่สมัยปัจจุบัน เป็นเรื่อง แต่พุทธจักรสุวรรณภูมิ เท่านั้น

ซึ่งเป็น พุทธจักร ที่ยังไม่ได้นับร่วม รวมกัน ไปตลอด กับ ๘ สายที่เหลือ,
ฉะนั้น คำศัพท์ หรืออาณัติหมาย ทางสัญญาที่ดีต่อกัน,
ที่จะทำความติดต่อแห่งสัญญา ให้มีความยักเยื้องแยบคายต่อกัน,
ต่อการที่จะอะลุ่มอล่วย แก่การณ์ประชาสังคม ฉะนั้น ทุกฝ่าย
จึงต้องศึกษาพิเคราะห์ สังเคราะห์ คำศัพท์สมัยใหม่ นี้บ้างก่อน, ก่อนที่จะผสาน
หรือประสานประโยชน์ต่อกัน ให้เป็นประการอย่างดียิ่ง”

ขอแสดงความนับถือ
ประเด็น การวิพากษ์ ฉากทัศน์ สมัย ใหม่ ๆ | ceti...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“เรื่อง ที่จะเขียนคำตอบ หลวงพ่อคิดมาก และพิจารณามาก,
เพราะออกท่าเรื่องหนังสือไม่เป็น แต่พึงเข้าใจว่า งานหนังสือเรียกว่างานสาส์น
หรือก็คืองานที่พูดที่กล่าวถึง จดหมาย หรือจุดหมาย อย่างไร?อย่างหนึ่ง,
หลวงพ่อ จึงคิดออก ว่า จะต้องเขียนอย่างมีผู้รับ หรือเลือกผู้รับ,
ไม่ใช่อยากจะหาเรื่องสาดกระจาย อย่างไร ตามใจ ปล่อยไปอย่างนั้น
ดั่งทำการปล่อยฝนตกไม่รู้ที่ ว่าที่ใดแห้งแล้ง
หรือไม่รู้ว่าฝนตกน้ำท่วมจนบ้านเมืองพินาศ หมดแล้ว ก็ยังจะปล่อยฝน

นั่นแหละ เมื่อคาดคะเน เมื่อประมาณการ ดีพอเหมาะ แล้ว
หลวงพ่อก็ย่อมตระหนักดีว่า จะมี ผู้ที่จะมาเสนอตนเองเป็นผู้รับ ในที่นี้
ฉะนั้น หาไม่ง่าย และก็คงมีไม่ได้ง่าย, แล้วดังนี้ เมื่อพิจารณาดีพอมั่นใจ
พอควรแล้ว หลวงพ่อ ก็จึงควรจะได้ตอบหนังสือท่าน ไปด้วยบ้าง ดังต่อไปนี้

ว่าเมื่อได้สำคัญ ถึงเรื่องหนังสือในโลก, ดังนั้น คือหนังสือของพระจักรพรรดิ์
และหนังสือของพระมหาสมณะ ที่ย่อมจัดว่าเป็นหนังสือสำคัญในโลก, แล้วหลวงพ่อ
คิดถึง เรื่องผล ของมหาเวทเหล่านี้ และนั้น และกระบวนวิธี และการจาระไนต่าง ๆ
ที่กระทำให้โลก ได้มี ปาฏิหาริย์ อัศจรรย์ วิตถาร และพิสดาร เกิดมาจากหนังสือ
ด้วยอันที่เป็น อภิมหาปุรพบท เหล่านี้ และนั้น

ดังนี้แล้ว ก็ได้คำตอบ สำหรับหนังสือของพระมหาสมณะ, ว่าหนังสือของพระมหาสมณะ
จะเขียนออกมาไม่ได้, ซึ่งหมายความว่า จะเขียนด้วยกระบวนวิธีที่ผิด
หรือเขียนด้วยคำที่มีความหมายใหม่ ๆ ฉะนั้น ไม่ได้, ดังนั้น เช่นนั้น
การเขียนโดยอ้างไปถึง เท่านั้น ที่ถือเป็นความหมาย,
เพราะหากว่าเป็นหนังสือของพระมหาสมณะ จริง ดังนั้น
ก็ย่อมจะต้องให้สงสัยได้แล้วว่า ทำไมจึงประมาทเลินเล่อ
หรือทำไมประกาศแห่งภาคีจึงไม่มี หรือเรื่องที่เป็นปุรพบทที่เพียงพอจึงไม่มี,

ดังนั้น จะทำไปโดยพากย์อักษร พากย์บรรยาย หรือภาคความหมายอะไร?,
ตามภูมิภาคประเทศนั้น ๆ จะทำ จึงไม่ควรต้องทำ, เพราะหากทำไป หรือยกขึ้นกระจาย
เผยแพร่ มากต่อไป ก็ย่อมเหมือน แต่แค่ การ ไม่รู้จุด หรือรู้จดหมาย
ที่พึงต้องมีผู้รับ หรือพึงเลือกผู้รับ, ดังนั้น
แต่จะเหมือนดั่งสาด!กระสุนใส่ศัตรูคู่พิฆาต, ซึ่งการเผยแพร่งานที่ไม่ดี
งานไม่สมบูรณ์ ถ้ากล่าวลงด้วยศัพท์ไสยศาสตร์ ก็คงเท่ากับคำว่า ปล่อยของ!
ปล่อยมหาเวทเหตุเลว ใส่เขา ผู้ไม่ไต้องการจะรับ”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง ไสยศาสตร์ | madebypeo...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“เมื่อแท็กพระไตรปิฎกมาฉะนั้น ย่อมให้ต้องคิดถึง พระวิษณุในโลกพระไตรปิฎก
ก่อน, เพราะเป็นการพิจารณาชัด ไปจากหลักฐานว่า ถ้าจะคิดเรื่องฝรั่ง
ต้องเรื่องจังหวัดพิษณุโลก เพราะให้เคาะ! ชื่อ! หรือนามชื่อ
อย่างนั้นอย่างนี้แล้ว ในโลกหนังสือ เรื่องชาติภาษา ชาติสยาม
ตราชาติฝรั่งรัสเซีย เป็นประกันความอย่างเดียวกัน
หรือเป็นชั้นความอย่างเดียวกัน เพราะฉะนั้น ถ้าจะแท็กพระไตรปิฎกมา
ก็จะต้องคิดถึงพระวิษณุในพระไตรปิฎกก่อน หรือหนังสือตำราประกอบ

เรื่องทำให้ไม่ทราบว่าอย่างไร? แน่ เพราะโดยเรื่อง ที่ มีการสร้างบรรณศาลา
โดยนิรมิตไว้นั้น ให้พระปัจเจกพุทธเจ้าบ้าง ให้พระโพธิสัตว์นักบวช บ้าง,
กำหนดบรรยายนั้นว่า พระวิสสนุกรรม ลงมาสร้างไว้ให้ จึงคงว่า เข้าว่าการณ์สนิท
กับพระนารายณ์ ไม่ใช่พระอิศวร อันคือพระศิวะ ซึ่งเรื่องเล่าประกอบ ฉะนั้น
ย่อมที่จะกล่าวไปถึง การทรงออกผนวช หรือออกมหาภิเนษกรมณ์ ของพระมหาสัตว์
อภิสมัยปัจจุบันว่า ทรงออกผนวช คืนวันฉลองพระศิวะ, ซึ่งหมายความว่า
ยกเรื่องเข้าหาฝรั่ง ซะมากจริง

แลที่นี้ นั้น พูดกล่าว ยกฝรั่ง ก็จึงต้องมีแต่จะพูดถึง นิคมประเทศ คือ
พิษณุโลกประเทศ, เพราะเราจะเอาอาณัติหมาย เอาตราของฝรั่ง
อันที่จะมีผลพ่วงเข้าถึงภาวะลี้ลับสุดขีด ฉะนั้น ก็น่าจะถามต่อไป
และตลอดไปอีกว่า แล้วพิษณุโลกประเทศ ฉะนั้น อยู่ในพระไตรปิฎก อยู่ตรงไหน?,
เป็น โดย อักษร? ฉบับ? เล่ม? ข้อ? หน้า? อักขระรวมวรรค และอักขระไม่รวมวรรค
เราจะพิเคราะห์ วิจัยไปอย่างไร?

ด้วยความหวัง และความฝัน ที่เราจะรู้ หรือทราบได้ว่า ในนามพระพุทธจักรพรรดิ์
โลก จะพึงสถาปนาอักษรอะไร? จะพึงสถาปนาระบบปฏิทินอะไร? จะพึงสถาปนา
ระบบเศรษฐกิจสกุลเงินอะไร?, เพราะ มุขนัย หรือมุขบาฐ บาลี สุทธิภาษา
ชาติสุวรรณภูมิเรา ก็เหมือนจะเลอะ หรือเลือนลางกันไปหมดแล้ว, แต่แท็กมานั้น
ทุกคนเข้าใจดี ว่าจะสะท้อนมุมกลับ มุมข้าม มุมขวาง ต่อมิอะไร พึงมี

เพราะ ในพระไตรปิฎก ไม่มีอะไรเลย เพราะมีแต่พูดถึงเรื่อง ‘กรรมฐาน’
และก็พูดถึงการ ‘บริกรรมกรรมฐาน’ ซึ่ง ถาน แปลว่า ส้วม หรือหรือ จะแปลงสระ ว่า
เป็น แถน แปลว่า กลางวัน แปลว่า เทวดา ก็ไม่มีใครจะมาพูดมุขบาลี สระเสียงยาว
เสียงสั้น แต่ถ้าว่าเรื่องฝรั่ง พึงต้องคิดถึงพิษณุโลกประเทศเรา
หรือคิดถึงนิคมพิษณุโลก, ซึ่ง ไม่ว่า จะจุลจักร หรือมหาจักร
ไม่มีใครยอมพูดเป็นเรื่องเดียวให้รู้เรื่องได้

เพราะต้องการที่จะบำเรอความต้องการที่ฉาบฉวยเท่านั้น คือในแต่ละวัน
ก็ต้องมาทำตาม การส่อง การชี้ช่อง ของโพสต์นั่น โพสต์นี่ นั่นแหละ,
ซึ่งโพสต์แบบนั้น ก็หมายความแต่ว่า จะบำเรอลูกหญิงอย่างไร?, และโพสต์แบบนั้น
ก็หมายความแต่ว่า จะสอน จะบอกลูกชายอย่างไร?, และโพสต์แบบนั้น
ก็หมายความแต่ว่า จะอวดเพื่อน จะแกล้งเพื่อน หรือจะเล่นกับเพื่อนอย่างไร?,
และโพสต์แบบนั้น ก็หมายความแต่ว่า จะคุยแต่กับเด็ก ๆ จะเลี้ยงดูเด็ก ๆ
จะดูแลเด็ก กันต่อไปอย่างไร?

แต่ซึ่งที่จริง ปัญหาพระไตรปิฎก ไม่ใช่เรื่อง การมาออกแสดง ออกแถลงคำอธิบาย,
เพราะปัญหาพระไตรปิฎก ในการที่จะให้อาณัติหมายสำคัญ ฉะนั้น
พระไตรปิฎกมีปัญหาอยู่แล้ว ซึ่งอาจจะเหมือนกับปัญหาของนิคมพิษณุโลก
ก็อาจเป็นได้, เพราะ การแสดงนิมิต หรือสีมานิมิต จะต้องเกิดจากพระไตรปิฎก
เกิดจากภาคอักษร และเกิดจากความสมบูรณ์ของพระไตรปิฎก, อันจะกล่าวแก่โยค
แห่งลิงคะ หรือจะมากล่าว กรรม กาม หรือคุณแห่งคุยหฐาน หรือโยนีฐาน เท่านั้น
มิใช่”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง นามสกุล ณ พิษณุโลก |
news.kwunk.b...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“กล่าวถึง การเขียน หรือการตราสิ่งความ ที่กระตุ้นความทรงจำ แต่นั้น มีการห้าม
อยู่ จะพึงเป็นประเด็นต่อการศึกษาอย่างไร? ซึ่ง การได้ทำพุทธวิหาร อย่างไรนี้
หรือมีการก่อลาย หรือรูปเขียน ซึ่งเรื่องนี้ อาจโยง ไปที่เรื่อง
การตราสิ่งความเพื่อกระตุ้นความทรงจำ, เรื่อง ก็จึง เป็นเรื่อง
ที่จะต้องมิสร้างพระปฏิมาด้วยนั่นเอง ถ้าว่าเรื่องโดยทำนองนั้น,
เพราะพระพุทธเจ้าตรัสแสดงว่า ‘พึงเว้นรูปบุรุษและสตรีเสีย เป็นต้น’,
โดยมุ่งเน้นว่า มีพุทธานุญาต ‘การก่อลาย หรือสร้างลาย ดอกไม้ เครือเถา
หรือฟันมังกร ย่อมได้’, ซึ่ง อาจจะพึงหมายถึง สิ่งที่จะพึงตราขึ้น
หรือเขียนขึ้น เพื่อกระตุ้นความทรงจำ

เรื่องนี้ ก็ดี เป็นเรื่องเล่า หรือคติอุทาหรณ์ ที่บอกนัยว่า
ที่จริงวิทยาการทางวิทยาศาสตร์ ก็ค่อนข้างที่จะยอมรับ ว่าตนเอง
ได้ออกมาจากหนังสือ การตรา หรือการขีดเขียน, ซึ่งผิดกันไปมากกว่า
จากนักศึกษาศาสนา ที่ได้มักหลงนิยาม กันไปโดยทั่วถ้วนเสียหมดแล้ว, ซึ่ง
มักยกว่าเรื่อง จิตบ้าง เรื่อง กรรมบ้าง เรื่องกระแสบ้าง อะไร
ต่อมิอะไรนุงนังไปโดยทั้งหมด มิได้ยอมย้อมใจตนเอง ให้ได้ไปกับความจริงบ้าง
‘ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นความคืบหน้าเป็นความเจริญมันออกมาจากการตราและการขีดเขียน’,
เรื่องเล่าดังนั้น จึงน่าให้ได้เห็นอุทาหรณ์อย่างนี้, คือด้วยทฤษฎีสรุปความ
ที่บอกว่า สัตตะ มาจากตรงไหน?

สัตตะ เราออกมาจากตรงไหนของสรรพสิ่ง, หรือทฤษฎีที่สรุปความว่า
สรรพสิ่งมีรูรั่ว รูโหว่อย่างไร? ให้สัตตะ เหล่านั้น ออกมา,
ก็จึงเป็นสิ่งที่จะพึงน่าวิพากษ์วิจารณ์อยู่บ้างเหมือนกัน แต่มันก็เข้าใจยาก
หรือกล่าวให้เข้าใจยาก นัยเพราะว่า รูรั่ว หรือรูโหว่
มันก็อยู่กับพระไตรปิฎกนั่นเอง, ซึ่งคนจะยกให้เห็นวิเศษ ก็จะต้องยก
ต้องเข้าแลกและประกัน กันอยู่ด้วยชีวิต และวิถีชีวิต, ส่วนคนที่จะแก้รูรั่ว
ก็ต้องแก้รูรั่วอยู่นั่นเอง ด้วยชีวิต และวิถีชีวิต, ดังนั้น
ก็จำจะต้องมุ่งเน้น บท พุทธานุญาตบ้าง บางครั้งบางประการ, เพราะคน เฉพาะราย
เฉพาะบุคคล ที่จะต้องเริ่มต้นจากการเป็นโคตรภูที่ดี ดังนั้น พระสงฆ์สตรีนั้น
ก็พึงจะต้องอย่างนั้น

คือ จะต้องรู้เรื่อง ของความเป็นอลังการในที่ ของที่นั้น
หรือสิ่งความเช่นนั้น, แล้วดำเนินตนเอง ให้ไปถึงจุด ที่จะได้เขียน
และได้วิพากษ์, เพราะเราจะต้องรู้ว่า เราจะต้องทำความสมบูรณ์บริบูรณ์ของธรรม
คืออะไร?, ทั้งสาส์นของพระมหาจักรพรรดิ์ และทั้งสาส์นของพระมหาสมณะ
ซึ่งที่จริง ก็ให้มีข้อเกี่ยวเนื่อง แก่การ สถาปนาสิ่งสารพัดร่วมกันอยู่
แต่ในส่วนของหนังสือพระมหาจักรพรรดิ์ เราจะต้องกล่าวถึงความเป็นภาษาต้นกัป,
ลงส่วนของสาส์นแห่งพระมหาสมณะ เราพึงต้องกล่าวถึงความบริสุทธิ์ของภาษา
และความสุทธิของภาษา, ซึ่งเรื่อง ภาษาต้นกัป ก็ง่าย ซึ่งก็อาจจะเปรียบด้วย
ภาพเปลือย นั่นเอง จึงเข้าใจดี

แต่ครั้ง จะกล่าว จะแสดง จะแถลง ความสุทธิของภาษา และความบริสุทธิ์ของภาษา
แต่ความที่แสดงภาพเปลือยเท่านั้น ย่อมไม่พอ, เพราะว่า ภาษาที่บริสุทธิ์ จะต้อง
เป็นสิ่งที่ตรา ที่เขียนขึ้น แล้ว กระตุ้นความทรงจำทุกทาง, ซึ่งความทรงไว้ได้
และความทรงจำแห่งกระบวนงานของฐานศีรษะ ก็ดี, ซึ่งความทรงไว้ได้
และความทรงจำแห่งกระบวนงานของฐานอก ก็ดี, ซึ่งความทรงไว้ได้
และความทรงจำแห่งกระบวนงานของฐานมรรคผล ก็ดี, และซึ่งความทรงไว้ได้
และความทรงจำแห่งกระบวนงานของฐานอุ้งเชิงกราน ก็ดี, นั่นจึงเป็นจุดหมาย
หรือจุดที่พูดถึง ฐานสรรพสิ่ง และฐานสรรพสัตว์, อันที่พวกวิทยาศาสตร์
ยอมรับความจริงได้โดยตรงดีกว่าพวกศาสนา”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง นิยายวิทยาศาสตร์ | news.kwunk.b...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“มันพูดภาษาอื่น มันไม่ถูก ต่อเมื่อพูดภาษาทาย จึงจะ ถูก, คือ
มันจะต้องได้ฝั่ง ของ การพยากรณ์ อยู่แล้ว เท่านั้น เสมอไป, อันจึง
ต้องใช้การทาย หรือภาษาที่ทาย เสี่ยง ไปที่ความจริง ทุกกรณี ดังกล่าวนั้น
ซึ่งเรียกความจริง ทุกกรณี ดังกล่าวนั้น ว่าได้เป็นอีก เขนง หรือกิ่งหนึ่ง ๆ
กระทั่ง ไปถึง จรด ๑๖ เสี้ยว หรือ ๑๖ เขนง หรือ ๑๖ กิ่ง หรือเสี้ยวที่ ๑๖ รวม
องค์ ผู้เป็นมาตรแห่งการสังเกต เอง นั้นด้วย อีก ๑ มาตรา ๑ กิ่ง หรือ ๑ เขนง
ดังกล่าว นั้นแล้ว ย่อม ได้เรียก จิต ซึ่งความเป็นฝั่ง หรือ ทำนบ นั้น ๆ ว่า
๑๗, แด่จะมุขนัยบาลี นั้น ไม่มีใครอธิบายได้แล้ว ในสมัยนี้ ว่าผี ต่อเรื่อง
ฝั่ง คือ สระกาย และสระใจ คืออย่างไร?, แต่มุ่งที่จะพูดเสี่ยง
พูดทายเอาอย่างนี้ ก็เป็นประโยชน์ได้ต่อไปแล้ว เพราะนิมิตหมาย และสัญญาอาณัติ
ก็คือ เรื่องฝั่งฟ้า หรือดิน

แต่ภาษา เป็น แบบรวบยอด หรือรวบรัด มันเป็นเรื่อง การระบุ ที่ว่า
ต่อการให้สัญญาอาณัติ ฉะนั้น เน้น หรือไม่เน้น หรือว่า เน้น ๆ
หรืออาจที่จะบอกว่า นี่ ปกติ แต่นี่ เป็นการลากยาว, จรดแต่ฝั่ง หรือ เสี้ยว
ที่ ๑๖ หรือเขนง ทั้ง ๑๖ กิ่ง กับอีก มาตรา อัน ๑ ที่ อัศจรรย์
แล้วพิสดารดีทุกที่ ทุกกำหนด ที่สุดแล้ว ซึ่งอุปกรณ์นำร่อง
หรืออุปกรณ์กำหนดพิกัด ก็คือตัวคนของเราเอง คนนั้น คนนั้น คนนั้น, อันนี้
เมื่อ ใครใคร่พูดกล่าว ถึงฝั่ง คือนิรุตติ นิมิต หรือสีมานิมิต,
ด้วยอาการแสดงให้เห็นอัศจรรย์ ฉะนั้น จะเถลิง หรือแถลง ให้รู้เห็น
หรือประจักษ์ ไปด้วยประการอย่างไร บ้าง

อย่างนี้ คือชั้นละเอียด ซึ่งชั้นละเอียด ย่อมถามว่า หรือแถลงได้ว่า วาระ
หรือมหาวาระ คืออะไร? คือ มันต้องดึง หรือกระตุกคืนคำถาม-ตอบ
มาที่จุดเริ่มต้นแท้จริง หรือศูนย์กำหนดแท้จริงก่อน เช่น ถามผีว่า
จักรวาลหรือ? จักรวาลคืออะไร?เล่า!, ดังนั้น ผีที่รู้ฝั่ง คือรู้การคะเนบอก
ด้วยมาตร หรือปริมาณ นั้น ๆ ผีนั้น ก็ต้องตอบได้ว่า จักรวาล คือ จุลจักร
หรือมหาจักร เป็นต้น, แล้วผีนั้น ก็ต้องใช่
ก็ย่อมที่จะต้องเป็นผีที่เข้ากับพุทธ เพราะรู้แนว รู้สายทาง
หรือรู้วิถีที่จะก่อความเจริญ, เพราะว่าผีแต่ละที่
เขาอาจจะรู้แต่จักรน้อยก็ได้ ก็ไม่เป็นไร ไม่ต้องถึงเรื่อง ของ ปักษ์
หรือมหาวาระ อย่างเสี้ยวที่ ๑๖ เขนง ๑๖ กิ่ง ก็ได้

คือ ผีนั้น เขาคะเนฝั่ง แห่งความตั้งการก่อการ ที่จะเถลิงวัฒนาสิ่งความ
เขารู้วาระ คือ สตวาระ หรือสตวรรค, และ เพราะ เขาก็บอกไปถึง หรือส่องผ่าน
หรือเสพผ่าน วันทั้ง ๗ เหมือนกัน หรือ มีการกำหนดวาระเหมือนกัน นี่เขาเรียกว่า
ทายฝั่ง มีกำหนด มีพยากรณ์ มีมาตร มีการตั้งคำรบ ที่จะทำนาย,
แล้วนำการพยากรณ์นั้นไปได้ ก็ย่อมเรียกว่า เป็นวิถี ของการตรัสรู้เลยทีเดียว
ผีนั้น ก็ย่อมเป็นพุทธ ได้ และพุทธนั้น ก็ย่อมเข้ากับผีนั้นได้
เพราะให้ทายจักร ว่าคือ จุลจักร หรือมหาจักร

ดังนี้ ไม่มีใครพูดลากเข้าสู่บาลีมคธ หรือกำหนดไปสู่ผังภูมิ ตามประเภทชนิด,
เพราะเดิม โองการตามกำหนดของภาษาต้นกัป พุทธาภิสมัยหนึ่ง โองการโดยบาลีติวรา
สมัยหนึ่งโองการโดย บาลีโรหิตัสสะ สมัยหนึ่งโองการโดยบาลีสุปปิยา
สมัยหนึ่งโองการโดยบาลีอริยกะ ซึ่งการเผยแผ่ หรือเผยแพร่ ก็อาศัยช่อง คือ
จุลจักร หรือมหาจักร นั้น ๆ นั่นเอง เป็นการเทียบเคียง บอกผ่าน
แล้วนำพากันแลกัน ยกความเจริญเข้าสู่วิถี, ดังนั้น อย่าไปประณามเลยว่า
เพียงแต่จะยกให้ผีดูดี และมีความหมาย, แต่ที่จริง เราจะต้องให้ความเชื่อมั่น
ต่อผี นั้นด้วยว่า ขณะ ที่ ๑๖ และ ๑๗ ฉะนั้น เขาก็ มี ภาวะ มีขณะ
เช่นนี้เหมือนกัน มิใช่ว่า ต้องเป็นผี คือต้องเป็นความไม่มี หรือเป็นเปล่า ๆ
และเพราะการศึกษาไปจากส่วนใหญ่เท่านั้นดี ย่อมไม่ใช่
ที่จริงจะศึกษามาจากนักษัตรเล็ก ก็ย่อมได้”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง ฝั่งฟ้า หรือดิน | news.kwunk.b...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“จะตอบ จะทำการบ้าน ให้แท็กพระไตรปิฎกนี้ อย่างเป็นวิชาการ ก็น่าที่จะตอบ-ถาม
ได้สักไม่น้อยไปกว่า ๑ พันอักขระ, ก็พึงจะเป็นการ ที่เรียกว่า สวยดี!
แล้วก็เสพ! ความงามของเอกสาร หรือความโน้มลงสู่วิชาการที่เราทำ นั้น ๆ, ดังนี้
เมื่อว่าด้วย ความเป็นอิสระ และว่าด้วยการศึกษาไปตามอัธยาศัย,
แล้วอยากจะได้รู้ถึงประวัติ อะไร?, การรับ หรือการรู้ความละเอียด
ก็ย่อมมีความแตกต่างอย่างนี้ ที่อยากจะให้เข้าใจ, หรือรู้สึกไปในความจริง
ของการมีที่มา

โดยที่จริง เมื่อกล่าวถึงความมี ปรากฏ! ที่สุด ย่อม ระลึกคิดไปถึง
‘ความบริสุทธิ์ ความเป็นสุทธวิสุทธิ และความที่จะต้องสมบูรณ์บริบูรณ์’, ดังนี้
เมื่อปฏิญาณ ทุกวัน อยู่แล้ว ในทุกวันเวลา ที่กำหนด ให้มีความระลึกได้,
แล้วได้ปฏิญาณ หรือให้ปฏิญญาแล้ว‘ว่า จะทำชื่อให้เป็นจริง
จะทำปฏิญาณให้เป็นจริง’, แล้วก็อดไม่ได้ ที่เสพความงาม แห่งการโน้มไป
หรือโน้มลงสู่วิชาการ แบบนั้น หรือแบบนั้น

ดังนั้น ถ้าจะตอบแท็กพระไตรปิฎก ในการถาม-ตอบ, หรือได้ตอบ-ถาม ไปอย่างนี้
ก็จึงมีความต้องการที่จะเสพ ระเบียบ หรือความงามในทางวิชาการ ประกอบลงไปด้วย
แต่ฉะนั้น! ต้องผนวกกับการอ่านเข้า หรือการอ่านได้มากด้วย หรือข้อสะดุด
หรืออุปสรรค ในการอ่าน หรือเสพ จะต้องไม่มีด้วย, ซึ่ง การเสพผ่านพระไตรปิฎก
หรือการเสพผ่านคัมภีร์หลัก หรือหนังสือสำคัญ ๆ ย่อมทำให้ เรามีความมั่นใจ

แต่นั้น อย่ากระหวัด หรือรู้จักแต่ว่า วิชาการใหม่ ๆ ไม่ดี,
เพราะแต่สิ่งที่สัมพันธ์กัน มาแต่วิชาการสมัยเก่า หรือแต่โบราณ ฉะนั้น
อยู่คนละมุมกันกับวิชาการ หรือวิทยาการสมัยนี้, โดยการที่เราตีทิ้ง
หรือปัดตกเอกสาร หรือบทความ ย่อมแต่มิใช่ว่า เป็นเรื่องของบรรยากาศ
และความยอมรับได้, เพราะการที่ไม่ทิ้งสิ่งความ มันผสม
หรือปนกันอยู่กับการสร้างแนวทางของตนเอง ควบคู่กันไปด้วย

อันก็จะเป็น ได้ว่า คำเปรียบ นั้น ๆ นั่นเอง จากพระศาสดาเอง เป็นต้น ที่บอกว่า
คาถาประพันธ์ หรือคำสอนของพระองค์ ประณีต ละเอียด วิจิตร ดั่งดนตรีเครื่อง ๕,
แล้วอิสระชน หรือคนสมัยใหม่ นักศึกษาสมัยใหม่ เขาคิดอย่างไรเล่า!, ก็ธรรมดา
เรื่องสมัยใหม่ บทเรียนและคำสอนใหม่ ๆ ในประดาวิชาการ และวิทยาการต่าง ๆ
ที่เกิดขึ้น ในโลกสมัยใหม่ มีปกติ เริ่มที่ ดนตรี เครื่อง ๗ -๘ อยู่แล้ว

ทำไมจึงยังคงมามีการ บอกว่า แนวอรรถาธิบาย แนวคำสอน และการแสดงประวัติ
หรือเรื่องเล่า ตลอดจนปรัมปรา ทำไมจึงยังจะมาบอกว่า ประณีต ละเอียด และวิจิตร
ทั้ง ๆ ที่ ละเอียดประณีต อย่างมาก ก็ไม่เกิน ดนตรีเครื่อง ๕ เท่านั้น
หรือบางเรื่อง อาจจะเปรียบแค่เท่าดนตรี คือพิณเพียงตัวเดียว เสียด้วยซ้ำ

ดังนั้น จึงอยากจะบอกว่า มันเป็นเรื่อง ของความใหญ่! มันเป็นเรื่อง ของพระภาค
เป็นเรื่องของพระเจ้า เป็นเรื่องของอภิสมัย เป็นเรื่อง มหาอภิสมัย,
เปรียบแต่แค่ดนตรีเครื่อง ๕ จริง! หรือพิณตัวเดียว เครื่องเดียว จริง! แต่เป็น
เครื่องเดียว ตัวเดียว หรือ ๕ เครื่อง ดนตรี ที่เท่าภูเขาหิมพานต์ โน่น!,
แต่เดี๋ยว นี้ มันเป็นเครื่อง ดนตรี เอฟเฟค นับไม่ถ้วน หรืออาจจะเริ่ม ที่
เครื่อง ๗ ซะด้วยซ้ำไป

แต่สมัยนี้! มันเป็นแต่แค่เรื่อง จุณ จุรณ วิจุณ คือเล็กกว่า มด เล็กกว่าฝุ่น
เลยทั้งหมด ไป เสียด้วยซ้ำไป คือมันกล่าวแล้วไม่อิ่ม กล่าวแล้วไม่ใหญ่
กล่าวได้ไม่ถึงพระเจ้า นั่นเอง มิได้ให้รู้สึกถึง ความเป็น พระภาค สภาค
หรือวิสภาค กัน กับธรรม ‘อันมี ปาฏิหาริย์ อัศจรรย์ วิตถาร แลพิสดาร’,
ซึ่งสมัยนี้ มันมีวิชาการ หรือวิทยาการ ที่น่าเสพความโน้มเหล่านั้น
แต่จะต้องเข้าใจด้วย ว่าความมี มิติ หรือมติ แห่งความเป็นวิชา นั่นหน่ะ
มันมีความต่างชั้นกัน หรือมีความห่างของระดับ”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง เปรียบดนตรีเครื่อง ๕ | tipit...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“การสหวาที กันทางวาทะ คำคู่ ที่ใหญ่สุด ตอนนี้ ยุคนี้
ต่อการกำหนดประเด็นพูดคุยสนทนา หรือตลอดที่จะวิจัย, น่าจะเป็นคำคู่ ของสาส์น
ของการย้อนวาทะ ปัญญาวุธ และปุญญาวุธ ของงานศึกษาสาสน์สาส์นสุวรรณภูมิ
ซึ่งต่างจาก ๘ สาย ที่เหลือ อันได้ สะท้อนวาทะ ของกันและกันอยู่ ที่บอกว่า

- ตามรอยอริยะ ฉะนั้น
- ธรรมะไร้รอย ฉะนั้น

ซึ่งย่อม ชัดเจน ต่อภูมิปริทัศนะ กันโดยอย่างมากทีเดียว ซึ่งไม่ว่าจะเป็น
งานทาง ตำรา คือวัตถุจิต หรือไม่ว่าจะเป็น การปฏิบัติจิต แต่ในทางจิต,
ด้วยการที่สื่อ หรือสะท้อนกันดังนี้ ย่อมได้รู้เห็น หรือรู้ถึง แอ็กชัน
และรีแอ็กชัน ได้เป็นประการที่สั่นสะเทือนตอบกันจริง,

- เพราะในโลกวัตถุตำราหรืออินเทอร์เน็ตกล่าวถึง อาณัติตรา
- แต่โลกวิถีชีวิต คน พืช สัตว์ ที่ไม่ตกแต่งวัตถุ กล่าวถึง อนัตตา

ดังนี้ การสหวาที หรือ การศึกษาอย่างสหวิทยาการ ก็ย่อมวิจัย กันไปในทางนั้น
คือ ทิศทาง และที่ตั้ง ในเรื่อง ที่ประมาณไม่ได้ สำหรับประเด็น จิตอนันต์
และวัตถุอนันต์ ไปทางนั้น ซึ่งการเสพวัตถุที่สมบูรณ์
ซึ่งการเสพวัตถุที่ไม่สมบูรณ์ อันติมวัตถุ หรืออันติมธรรม ไปทางนั้น

- สารูป แห่งธรรม คือการตามรอยอริยะ ท่านจึงว่า เดินทางเดียวบ่เหยียบรอยกัน
หรือที่บอกว่า เพราะไม่มีรอยเท้าในอากาศ
- ส่วน สารูป แห่งธรรมะไร้รอย ท่านจึงกล่าวกันว่า ไร้รอยแต่ไม่ไร้ใจ เป็น
อกาลิโก ที่เรียกว่า รู้วาระว่าคือวรรค รู้ว่าวรรคคือวาระ

ดังนี้ สำหรับปัจจุบัน ในโลก หรือแดนการศึกษา วัฒนธรรมการศึกษาสุวรรณภูมิ ที่
ท่าน นำพาโสตสัมผัส และจักขุสัมผัสฉะนั้น และฉะนั้น ให้พุ่งผ่านแดนวิมุตติ
และสมมติ มาสู่การรับรู้ ด้วยที่ซึ่งผู้รับรู้ เช่นไรนั้น ย่อมอาจที่จะตัก
และตวง สัญญาแห่งจิตตานุภาพ นั้น ๆ ได้ จากอากาศ และจากสัญญาณไฟฟ้า”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง ไม่มีรอยเท้าในอากาศ | blog...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ถ้าสมมติ ได้ว่า โจทดังกล่าวนั้น คือเรื่อง พยัญชนะ สระ วรรณยุกต์ และตัวเลข
ซึ่งเป็นเรื่อง อันติมธรรม อันติมวัตถุ และสัจจะ ในที่นี้ ทั้งสิ้นทั้งปวง
ทั้งนั้น แล้ว
มนุษยธรรม ในมนุษยภูมิ จะทำสังขารธรรม ดังกล่าวนั้น ให้สมบูรณ์ จะทำอย่างไร?

มันไขว้ มันสลับ มันสอนไม่ถูกยอดเลย?หรือเปล่า เพราะ กาย เวทนา จิต ธรรม
ทำคือสังขาร
นักปฏิบัติทางจิต เรียก ธรรมว่า ปัญญาสังขาร ดังนั้น การชูธงความสงบ
จะยิ่งไม่ตรงเรื่อง
เพราะมีแต่เรื่อง กาย เท่านั้น คือมนุษย์ เวทนาคือสัญญาณ จิตคือไฟฟ้า
ธรรมคือเครื่องมือ

รอยอันไปสู่ที่หมาย จะตามรอยช้าง หรือรอยชัง, บรรลุเพราะเขียนที่กายและใจ
บรรลุเพราะเขียน
ไว้ที่กระดาษและสมุดจด บรรลุเพราะเขียนไว้ที่นวัตกรรมคืออินเทอร์เน็ต,
ยาวหรือสั้น คือสระ
แต่การที่ท่านแต้มจุดแล้ว หมายความว่า ให้ศึกษาอย่างมีจุดหมาย หรือถ้าไม่มีสระ
ต้องเป็นจดหมาย

สรีระ ที่ไม่มีรูป เรียกว่า ใจ สรีระ ที่มีรูปเรียกว่า นิรุตติ
ในการพุ่งผ่านแดนวิมุตติ แลสมมุติ นั้น
เพื่อที่จะต้องทำความสมบูรณ์ ในทางกาย และใจ เป็นต้น คือภาษาแรก
สมุดจดและกระดาษคือที่สอง
เขียนไว้ในนวัตกรรม คือที่สาม ด้วยอาการของ อักษร ตัวเลข และวรรณยุกต์
ที่โจทด้วยรูป หรืออรูป

ในยุคเผยแผ่การค้นหาและการแสวงหา เรื่อง จำเป็นที่จะต้องสลับหลอก ให้สมมติ
คู่อยู่กับปรมัตถ์
แต่ความจำเป็นแท้จริงสำหรับยุคแห้งการใช้งาน จำเป็นและสมควรที่จะต้องทำตรง
เพราะไม่มีลับมีแจ้ง
คือ สมมติ จะต้องคู่กับวิมุตติ และปริยัติ จะต้องคู่กับปรมัตถ์ ซึ่ง ญัตติ
แห่งชื่อ ภาษา และบัญญัติ บทจะต้องไม่ไขว้สลับ”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง การไขว้และสลับ | news.kwunk.b...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“นักเขียน หรือนักโค้ดรหัส นั่นหน่ะ เขาก็มาแกะความ หรือแกะธรรม
ภายหลังอีกทีหนึ่ง เรื่องตรีกาย
เช่น ว่า http เขาก็มาแกะความ และส่อง จักรหรือจุลจักร ประดา ฉะนั้นว่า ไปที่
ไทย แลโปรตุเกส
เช่นนี้ คือ เราพูดถึง ภาษา หรือ นัย ว่า บาลีประเทศ!, แล้วนั้น การเขียน
หรือโค้ดรหัสฉะนั้น

โดยที่เรียกว่า ทำผ่านมติ คือการขีดเขียน คือใครก็ใช้งานภาษา หรือสัญญาญาณ
นั้นได้
โดยการเฉพาะ การแปรไปสู่ความหมาย หรือแปรไปสู่การพ้นได้จากความหมาย ของตนเอง
อันนี้ ในพระปิฎก สำหรับเล่มที่บรรจุนิรุตติธรรม โดยตรง ย่อมกล่าวถึง
การไม่ทิ้งสิ่งความ ในความ

ที่เป็นสรีระสุดท้าย ท้ายที่สุด เป็น ซึ่งธรรมสังขาร คืออันติมธรรม
อันติมวัตถุ โดยที่สุด คือบัญญัติ
คือบัญญัติ ชนิดที่เรียกว่า บัญญัตินิพพาน ตามตรง หมายความว่า อาณัติ
หรือสัญญา ที่มันโค้ด
ตรงที่สุด ไม่ใช้การใช้คำไวพจน์ หรือสิ่งที่เป็นไวพจน์,
เพราะสิ่งที่ทิ้งสิ่งความ ย่อมไม่ใช่นิรุตติ ใช่ไหมเล่า

ดังนั้น การโค้ดรหัส หรือการเสาะ ความ ที่จะแกะ หรือหาภาค หรือปุรพบท
แห่งรหัสนัย จึงชื่อว่าบาลี
ส่วนปิฎก คือส่วนที่บรรจุแล้ว อันบรรจุแล้ว บรรจุเล่า ดังนี้ ปัญหาคือ
สรีระสุดท้าย อันติมะ อยู่ที่เราประจุ
หรือว่าอยู่ที่บาลี ในการที่เราจะโค้ด ไว้ที่กายมนุษย์ กายใบไม้กระดาษ
หรือจะโค้ดสรีระสุดท้ายไว้ที่สัญญาไฟฟ้า

ประเด็น จึงคือเรื่อง แต่งจิต และแต่งคำพูดอยู่ตลอด หรือเสพตลอด ติสุขทุกชนิด
หรือติดสุขทุกชนิด
จึงโค้ด ในนัย รหัสนัยที่บอกว่า จงสมบูรณ์บริบูรณ์ ถ้าไม่มีธรรมสังขาร
มันก็ไม่มีการพ้นสังขาร
ดังนั้น นักรหัสนัย หรือนักโค้ดรหัส นั่นหน่ะ จึงเชื่อว่า
ทำความสมบูรณ์บริบูรณ์นั่นแหละ ซ้ำ ๆ แล้วสุดท้าย มันจะได้สรีระสุดท้าย
ที่เรียกว่าสมบูรณ์บริบูรณ์”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง โค้ดรหัส | ceti...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

☺ ปัญหาการแท็ก! เป็นความไม่ธรรมดา ที่จะต้องธรรมดา เพราะแท็กพระไตรปิฎก
เรียกว่าถูกธรรม ✓

“ได้ ความ! ซึ่งหมายความว่า ผู้ที่ อาจสามารถ ที่จะส่องทาง หรือส่องประโยชน์ให้
จากการตอบ ถาม หรือทำภาคบรรยาย หรือแสดงความรับรู้ ไปกันตลอดนี้
แล้วซึ่ง การร่วมเป็นพยาน ด้วยการที่แท็กพระไตรปิฎกนี้ ก็ย่อมสามารถ อย่างนั้น

ฉะนั้น ขอพี่น้อง ศาสนบริษัท ทั่วทั้งหมด เข้าสู่ประเด็นนิรุตติธรรม ได้เลย
เพราะพระไตรปิฎก มีพระสูตร ที่ประจุอยู่ซึ่งงานของนิรุตติธรรม แล้วไม่มีปัญหา
และอาจที่จะกล่าวแก้ แก่ เรื่อง ปัญญา ญาณ และนิรุตติ ประดาต่าง ๆ นั้น
มาเลยได้

เพราะ ในนัย เรื่อง ชื่อ บัญญัติ และภาษา นิรุตติธรรม หรือนิรุตติสภา มีเหตุ
มีคติ
ที่ย่อมทำให้รวมกันได้ ย่อมทำให้เป็น สภา ที่รวมปัญญา ญาณ และความรู้ ได้
โดยปกติ
ไม่ใช่ ความ เรื่อง ที่จะทำให้ แตกกัน หรือกระจัดกระจาย อย่างภาคความ
ของเรื่องหอบาเบล

แล้วนี้ สภา แห่งนักปราชญ์บัณฑิต ย่อมให้เกิดองค์แห่งความรู้ สำหรับเรื่อง
ธรรมบัญญัติ
และ ย่อมรับสิ่งความแห่งแท็ก ประดาปวงกล่าวนั้น ได้ทั้งนั้น
ว่าย่อมเป็นความเข้ากัน
เปรียบเป็นความที่เข้ากันของโปรแกรม ความเข้ากันแห่งสิ่งความ อันซึ่ง ชื่อ
บัญญัติ และภาษา

ด้วย ความที่จะไม่ทิ้งสิ่งความ อันคือ นิรุตติ ก็ย่อมมีที่จะอยู่ในพระไตรปิฎก
ดังนั้น ที่กลั่น
นำข้อตกผลึก แล้วนั้น ที่พึงพิจารณานำเข้ามาได้เลย ขอท่านเลิก หรือลด อาการ
การโพสต์
แบบโยนหินถามทาง หรือพูดกล่าวยักเยื้อง มากความ หรือทำทีกระทบกระเทียบ
เข้ามานั้น

ไม่ต้องแล้ว เพราะไม่ใช่ประเด็นเรื่องของมารยาทระหว่างศาสนา หรือลัทธินิกายแล้ว
แต่พึง เป็นเรื่อง ของบัณฑิต นักปราชญ์ กระทั่งนิสิต นักศึกษา
ที่จะพึงสมาคมกัน ทำความเจริญ
อย่างมีระบบระเบียบ อย่างเป็นระเบียบ เพราะเป็นไปตามธรรมบัญญัติ
ที่ไม่ใช่เรื่อง หอบาเบล

แต่ได้เป็นไปตามธรรมบัญญญัติ คือ นิรุตติธรรม นิรุตติสภา อันอาการแห่งสภา
ที่พึงสมาคมกัน ไปเพื่อ พิจารณา และวิจัย ไปสู่ เรื่อง ปัญญา ญาณ และความรู้
และอาณัติ
ด้วยซึ่งสัญญาต่าง ๆ ที่ซึ่งจะช่วยกันประกันว่า หาก กระทำความติดต่อ แห่งสัญญา
นั้น ๆ แล้วจะเจริญ”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง นิรุตติธรรม | ceti...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“เรื่องพิสูจน์! คือย่อมพิสูจน์ว่า บริสุทธิ์อย่างไร? สุทธิวิสุทธิอย่างไร?
และสมบูรณ์บริบูรณ์อย่างไร?
ดังนั้น จะต้องพิจารณาว่า กฎ หรือผังแผนดังกล่าวนั้น ใช้ ตลอดหลายพันปี
หรือตลอดกัป ได้หรือไม่?
เพราะเป็นเรื่องธรรมดาที่วิสัยของการบวช ต้องคิดอ่าน และกระทำตนตามปกติของเวลา
ขณะ ชั่วกัปชั่วกัลป์ด้วย

นักกฎหมายที่ เห็นความเป็นคน หรือเห็นแก่สุขแห่งมนุษยพิภพ ฉะนั้น เป็นเรื่องดี
แต่นี้ ควรเป็นเวลาของพุทธ
คือพุทธจักรพรรดิ์ หรือก็คือพุทธศาสตร์ โดยไม่ได้ต้องห่วงว่า
ศาสนาจะอยู่ได้ด้วยอาการอย่างไร?
เพราะโดยปกติ ศาสนาเป็นไปตามกำหนด ตามพากย์ หรือภาค ของพุทธพยากรณ์อยู่แล้ว
คือไม่ยั่งยืน และพินาศ

ดังนี้ แล้ว การซอยย่อยลงมาในเรื่องของกฎหมาย ก็คือเรื่องอนัตตา
ซึ่งหมายความว่า พระพุทธเจ้ามีปกติ
ไม่ทำโองการโดยความเป็นลายลักษณ์อักษร แต่นั้น พระเถระ และสาวกบริษัท
ย่อมเข้าใจได้เองว่า ทรงตรัสศาสนา
แต่หากตรัสพุทธศาสตร์ ย่อมไม่เป็นเช่นนั้น เพราะปกติเกิดพุทธสมณะ แล้ว จากนั้น
ก็ย่อมเกิดพุทธจักรพรรดิ์

ปกติ เมื่อเกิดพุทธจักรพรรดิ์ เมื่อนั้น จึงเกิดพุทธสมณะ อยู่ตลอดความสมประดี
และการประทานสัจสัญญาที่ไม่ใช่ไวพจน์
ซึ่งศาสนาปกติ ฉะนั้น พระพุทธภาคปริยาย ย่อมประทานธรรมอนัตตา
แต่พระพุทธภาคปริยายพุทธศาสตร์ จะต้อง
ทรงประทานอาณัติตรา เพราะบริษัทสาวกพุทธเจ้า รู้ด้วยนัยอนุโลมปฏิโลม
และภาคของการกระทำเหตุปัจจัย ตามตรง

ดังนี้ จึงต้องโยง หรือยกเข้าสู่ข้อเรื่อง ของการพิสูจน์! นั่นเอง ว่าซึ่ง
กฎดังกล่าวจะต้องประกัน หรือรับรองเวลา ขณะ
ที่เป็น นานัปการ ชั่วกัปชั่วกัลป์ได้ด้วย
โดยการที่จะต้องทำความสมบูรณ์บริบูรณ์คำศัพท์ ชื่อ บัญญัติ และภาษา
ดังกล่าวได้ด้วย เพราะ กฎ หรือวินัย แห่งพุทธธรรมปริยาย ฉะนั้น จะต้องตอบ
หรือแสดงได้ว่า บริสุทธิ์อย่างไร? สุทธิวิสุทธิอย่างไร?

และกระทั่ง จะสมบูรณ์บริบูรณ์ได้อย่างไร? เพราะ การ ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต
ให้มนุษย์เป็นไปตามพุทธลิขิต คือธรรมจักรนั้น
ฉะนั้น จึงจะต้องเห็นว่า การที่พระพุทธสมณะ ไม่ทำโองการของพระองค์เอง
เป็นลายลักษณ์อักษร นั้นก็เพราะว่า มิติ หรือมติ
โดยพระองค์เองนั้น ไม่เป็นภาคี หรือวิชชาภาคี แต่ทั้งมีความบริสุทธิ์
และวิสุทธิ์ นั่นเอง ทว่า จะแปร อนัตตา ให้เป็น อาณัติตรา ได้

จำจะต้องมีพระสาวกสงฆ์ คือจะต้องมีภาคี มีมติ และผ่านมติ และพระอรหันต์ทั้งปวง
ท่านก็ผ่านมติแล้ว คือ ให้กระทำ อนัตตา นั้น
เป็น อาณัติตรา! คือพระธรรม คือพระไตรปิฎก แล้ว แต่ทว่า ยัง มิได้เป็น ภาคี
หรือวิชชาภาคี ที่เป็น อัตรา หรือมาตรา ที่สมบูรณ์
เพราะว่า ความสุทธิวิสุทธิ สมบูรณ์บริบูรณ์ฉะนั้น จะต้องสมบูรณ์บริบูรณ์
นัยทั้ง อรรถ และพยัญชนะ คือภาคอักษร ที่เป็นประกัน

ดังนั้น หากจะทำ มาตรา หรืออัตรา ทางพระไตรปิฎกให้เป็นไปได้ คือการที่มนุษย์
จะกำหนดให้มนุษย์ทุกภาวะ เสพธรรมทุกชนิด
ผ่านพระไตรปิฎก ขั้นแรก ในระยะ ๕ หมื่นปีนี้ ก็จะต้อง มาร่วมด้วยช่วยกันกระทำ
พระไตรปิฎก ฉบับสมบูรณ์ บริบูรณ์ ให้ได้ คือ
ภาคฉบับอักษรอริยกะ ให้มีขึ้นก่อน ก็จึงจะให้มนุษย์นั้น เสพสิ่งนั้น อย่างนั้น
ผ่านพระไตรปิฎก ฉบับสมบูรณ์นั้น โดยที่เลือกภาคภาษา

ในตลอดกัป และความเป็นอยู่ตลอดกัป ได้ตามต้องการ, เพราะ ปกติ
ตลอดเวลาชั่วกัปชั่วกัลป์ มิใช่ มีแต่โองการ ภาคภาษาอริยกะเท่านั้น
เพราะตลอดกัป โดยธรรมดา พุทธาภิสมัยหนึ่ง ย่อมโองการกฎ และตรามาตรา
โดยบาลีติวรา, พุทธาภิสมัยหนึ่ง โองการโดยบาลีโรหิตัสสะ
พระพุทธาภิสมัยหนึ่ง ตรา และโองการโดยบาลีสุปปิยา สมัยหนึ่ง
ตราและโองการด้วยบาลีมาคธะ และอภิพุทธาภิสมัยหนึ่ง ตราโองการโดยบาลีอริยกะ”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง กฎ และโองการ | thai.national.i...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ชื่อ บัญญัติ และภาษา, นัย เมื่อส่องความ
หรือใคร่ หรือที่บอกว่า ได้ทำความกำหนดรู้
โดบชื่อ โดยบัญญัติ หรือโดยภาษา, ตามที่จริง
ย่อมกล่าวลง ตรงที่ รู้วรรค หรือรู้วาระ
นัยซึ่งทีนี้ ย่อมที่จะต้องยกศัพท์ทางวิชาการ
หรืศัพท์เทคนิค เช่น ที่บอกว่า ชื่อนี้มี
ภาวะ สัมภาวะ โดยเดิม โดยทีแรก แท้
ด้วยความเป็นศัพท์ธาตุ หรือโดยแรกที่ความเป็นศัพท์ปัจจัย
ดังนี้ ด้วยนัยที่หมายความว่า กำหนดรู้ คือสมมติว่า รู้ชื่อ”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง วรรค และวาระ | ceti...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ดังนั้น การคืบหน้าไปในการปฏิบัติ หรือกล่าว
จะต้องตีแตก เรื่อง วิชา หรืออวิชา, วิมุตติ หรือนิรุตติ
เพราะการรู้ ที่ไม่ได้กำหนดรู้นั้น ยังเป็นเรื่องของโชค
ฉะนั้น โดยในนัยหนึ่ง ท่านจึงจัดว่า เป็นความไม่รู้

แล้วเมื่อจะพิจารณา ไปในเรื่องของความหลุดพ้น
ฉะนั้นก็เหมือนกัน ซึ่งมันจะต้องหมายความว่า
ไม่ใช่เรื่องเกิดความเอกเทศ ขึ้น โดยที่เรายังไม่รู้ไม่กำหนด
คือหมายความว่า วิมุตติแท้ หรือการหลุดพ้นแท้ ๆ นั้น
ที่จริง ก็จะพึงต้องมีการกำหนด ดังเช่นเรื่องชื่อบัญญัติ
ในที่เราจะต้องรู้อรรถะ คือความหมายด้วย อันเกินกว่าความเป็นรูป”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง อรรถะ พยัญชนะ | ceti...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

ผู้เป็นเจ้าของอาวุธมหาประลัยสูงสุด ในคัมภีร์ไตรปิฎก ท่านระบุไว้ว่า มี
๔อย่างอาวุธวิเศษ อันได้แก่ วชิราวุธ ,คฑาวุธ ,นัยนาวุธ และทุสสาวุธ
ซึ่งคาดว่า คงไม่ใช่อาวุธสำหรับสังหารชีวิต หรือหากใช่ แล้วที่พุทธะ
ย้ำความชัดเจนว่า ผู้บรรลุธรรมโสดาบรรพ์เป็นต้นไป
เป็นผู้วางอาชญาต่อสัตว์ทั้งปวงแล้วพระอินทร์ เป็นพระโสดาบรรพ์หรือเปล่า ?
กล่าวกันว่า พระอินทร์คือสักกะเทพ ผู้มีมหาประลัยอาวุธ คือ วชิราทัณฑ์
เวสุวัณณาเทวา เป็นโสดาบรรพ์แล้วหรือเปล่า ? เพราะท้าวเวสวัณ มี คฑาทัณฑ์
เป็นอาชญา พญายม เป็นโสดาบรรพ์แล้วหรือเปล่า ? ท่านมีนัยนาอาวุธ
เป็นทัณฑะโองการ ที่สุดคือ อาฬวกยักษ์ ที่มีทุสสาวุธ (ว่ากันว่า หมายถึงผ้าโพก
ศรีษะ หรือไม่ก็คงหมายถึงผ้าคาดเอว) เป็นมหันตโทษ
เป็นเครื่องของวิเศษครอบครองประจำตน
ผู้ครอบครองมหาประลัยอาวุธ ดังนี้ บ้างก็รู้และกล่าวกันอยู่ทั่วไปว่า
พระพุทธเจ้าโปรดสอนจนเป็นโสดาบันแล้ว
แต่เรื่องอาวุธนั้นจะกลับดัดแปลงให้เป็นอย่างไรต่อนั้น เราไม่ทราบ แต่กลัวว่า
การวางทัณฑ์อาชญาตามหลักของชาวพุทธที่เข้าใจกันอย่างตรงไปตรงมานั้น
คงต้องวางอาวุธนั้นด้วย แล้วก็ทิ้งไป แต่ท่านผู้บรรลุโสดาบรรพ์ปลอมๆ
คงไม่ทิ้งอาวุธ เทพที่กล่าวถึงคงเป็นเทวาเทพปลอม ๆ ที่พระพุทธะปลอม ๆ (มาร)
มันเอามาหลอกมาสอนเราไว้ จากผู้รู้จอมปลอม ที่ต้องการต้มตุ๋นคน ทำทิ้งไว้
ก็พระโสดาบัน จะถืออาวุธตั้งโทษเอาทัณฑ์ ในสิ่งใดอีกต่อไปได้
ก็ในเมื่อพระพุทธะแสดงคำอธิบายไว้แล้ว ว่าไม่อาจจะเป็นเช่นนั้น
แต่ทำไมคนส่วนมาก จึงทำรูปให้เทพเทวาเหล่านั้น มีอาวุธ ซึ่งจริงๆอาจไม่มีแล้ว
เพราะว่าดัดแปลงไปใช้เป็นประโยชน์อย่างอื่นไปแล้ว
ตั้งแต่ได้ฟังคำสอนจากพระพุทธะ รูปเขียนต่างๆที่มีอยู่และรับรู้กันทั่วไป
นั้นล้าสมัยไปมากเสียแล้ว คงต้องเสนอข้อเท็จจริงให้มากยิ่งขึ้น
เพื่อจะได้เขียนรูปและแสดงภาพที่แท้จริงได้อย่างถูกต้อง
เป็นอย่างไรแน่นั้นเราต้องระวังอยู่เสมอ
ในที่จะเล่าเรื่องและต้องฝากไปถึงผู้เกี่ยวข้อง

ขอแสดงความนับถือ
แนวเรื่อง ปุญญาวุธ และปัญญาวุธ | blog...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ดังนั้น ทำไม? ไม่ปรุงไปเสียว่า เป็นจักร, คือกล่าวว่า ‘อิสริยจักร!’
ไปโดยตรงทีเดียว เพราะว่า การที่จะขู่โดยกำลัง หรืออาวุธ จะต้องอ้าง
การแสดงความมีเปรียบ คือศัพท์ ว่า อิสสา! อันจึงเป็นความโดดเด่น
แต่ทำไม? ท่านไม่ว่า อิสริยาวุธ หรืออะไรไป เพราะมีปืนดี ๆ และกำลัง

ฉะนั้น ก็คิดถึงกลอนบางอย่าง
แต่จะเป็นพลความกันหรือไม่อย่างไร? ไม่ทราบ

เช่นว่า

‘จอบเสียมมิเทียมสอง
ไม่มีซองเหมือนปืนสวย
คำร้องของเทพทวย
ก็ดั่งเสียมมิเทียมคน

วัวควายไรเขาง้ำ
มีใดทำคณาผล
เซ็งแซ่แต่พิมพ์พล
พระสุวิมลแห่งทอง’

ฉะนั้น สิทธิ์ในแผ่นดิน หรือราชบัลลังก์ พูดไม่จบ เพราะเป็นเรื่องการรักษา
หรือตั้งอารักขา, ว่าจะรักษาบัลลังก์ให้ใคร?, จะรักษาตลาดเศรษฐกิจให้ใคร?
หรือแต่แค่จะเรียนหนังสือไปจนตาย จะต้องรักษาหลักประกันทางวิชาการให้ใคร?

คำว่า ทุติเย หรือทวิลักษณ์

ชัดเด่น เพราะว่า มันมีเงาของมัน มันมีฉายา มันมีเงาของอาสนะบัลลังก์
เงาตลาด หรือเงาของวิชาความรู้ ถ้าถือจอบเสียมในมือ ก็เหมือนไม่เทพ
แต่ยกการศึกษา ย่อมเป็นเรื่อง ปัญญาวุธ หรือปุญญาวุธ ห้ำหั่น
ด้วยอาวุธ ในพระไตรปิฎก โบราณ มีอะไร? อย่างไร? อาวุธ ๔ อย่าง

เครื่องตัดกระจก (วชิระ)
เครื่องบดปั่น (คทา)
เครื่องส่องมอง (นัยนา)
ผ้าอเนกประสงค์ (ทุสา)

ดังนั้น แล้ว ก็ให้ปรุง ความเปรียบเทียบเปรียบเปรย ไม่ถูก สักอย่าง
แต่ทั้งที่จริง ต้องพูด แบบยอมตาย ถึงความเป็นอลังการ หรือเป็น พลความแล้ว
ในเรื่อง ‘พุทธจักร พุทธเขต และพุทธอาณา’ โดยประกาศ กล้าลงสนาม

ในทั้ง ๙ สนาม ทั้ง ๙ สายนั้น โดยธรรมดา ชนชาติสุวรรณภูมิก็กล้าลงเล่น
แต่ทั้งไม่ใช่ภาระ ฉะนั้น ก็ต้องชี้แจง แจ้งกีฬายุทธ ทางสมบัติธรรม ธงธรรม
และกองทัพธรรม ให้เขารู้ เพราะถ้าลงสนามสุวรรณภูมิ ก็พึงทำความแบบเต็มรูปแบบ

คือต้องมีการตาย คาหน้าที่การบวช การอุปสมบทด้วย ในการพินาศวอดวายหรือตาย
เพราะสายอื่น เป็นธรรมสมบัติ ไม่มีการบวชเหมือนเรา จึงต่างกัน ในความกล้าพินาศ
๘ สายที่เหลือ ในโลกทั้งหมด จึงมิต้องประอาวุธ คือปุญญาวุธ และปัญญาวุธ
แบบโดยตรง”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง สมบัติธรรม | dats...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“เคยได้อ่านฟังพระโอวาทหรือพระราชดำรัสพระเจ้าแผ่นดิน รัชกาลที่๙
ที่แสดงต่อหน้าพุทธสมาคม และนักการศาสนาทั่วประเทศ, มีข้อความตอนหนึ่ง
ที่ให้พระราชวินิจฉัยแสดงว่า นักศึกษาพุทธศาสนา หรือแม้กระทั่งพระ
นักบวช มัก เรียน แบบเก็บ คือเก็บความ
หรือเก็บทุกอย่างในชีวิตที่เรียนนั่นแหละ,
โดยที่ไม่มีการได้ใช้!, ดังนั้น เมื่อได้ฟังพระราชวินิจฉัย
ก็เกิดอุทาหรณ์อย่างดี

แล้วคิดถึงพระป่า หรือพระธรรมยุตเรานั่นเอง ที่ท่านบอกว่า เรียน พุท-โธ
นั่นแหละคำเดียว แล้วก็ปฏิบัติ หรือ ก็คือ ใช้พุท-โธ นั่นแหละ หากิน เป็นอยู่
และก็ดำเนินชีวิต, ดังนี้ น่าที่จะเรียกว่า ศึกษา รู้! แล้วได้นำมาใช้ จึงเกิด
สิ่งที่เรียกว่า ความรู้ที่เกิดจากการใช้งานจริง ที่ซึ่ง ก็ย่อมจะเกี่ยวกับ
ว่านั้น เป็น
การกระทำ ที่เป็นไปเพื่อธรรม เพื่อตนเอง หรือว่า เพียงแค่เพราะว่ายัง เปล่า ๆ
อยู่

ดังนั้น เรื่องของพระปูชโก ท่านเป็น พระท่านหนึ่ง
ที่ทำงานเกี่ยวกับระบบข้อมูลขั้นสูง
งานพระไตรปิฎก ท่านก็แสดง และให้นิทัศน์อุทาหรณ์ น่าสนใจอย่างหนึ่งเหมือนกัน
ดังนี้
คือ ท่านบอกว่า เป็นคนตาไม่บอด มีคอมพิวเตอร์เพียงเครื่องหนึ่ง
ก็อาจทำพระไตรปิฎก
เองได้แล้ว ดังนี้ ก็เป็นอุทาหรณ์เรื่องของการเรียน ว่าเราต้องการรู้จักสิ่งใด
สิ่งไหน

หรือว่าเราต้องการสังคม, ซึ่งถ้าหากจะต้องการสังคม
ก็ต้องพึงมีวิธีที่จะสมาคมกัน
คือ ในทางอินเทอร์เน็ต นี่หล่ะ ดีที่สุด เพราะโอกาส หรือช่องให้ทำได้
ได้มีอยู่
อย่างกว้างไกล และมันคงจะไม่เป็นเรื่องที่ช้าเกินไป หรือต้องแบกรับเกินไป
ในเมื่อ
เราอาจได้ หรือไม่ได้ที่จะมีหน้าที่ ตามหน้าที่ ตามชนิด ตามงานประเภทนั้น
ดังนั้น
ฉะนั้น เมื่อเรามีสารูปของความโดยสรุป แล้ว, แล้ว เราจะศึกษาไปได้อย่างไร
จึงน่าคิด

ด้วยว่า เค้าลาง หรือเส้นทางในโลกทุกยุคทุกสมัย ที่มันปฏิ-ต้าน หรือปฏิ-รับ
หน่ะ
ผู้รู้ ผู้ชำนาญ ผู้ที่ได้ถูกยอมรับว่า เป็นดั่งยอดนักปราชญ์ ยอดมนุษย์
ท่านแสดงไว้แล้ว
ว่าการใฝ่รู้ หรือเรียนรู้ มันไปตามราง หรือลาง นั่นแหละ โดยท่านเปรียบว่า
เป็น รถไฟ
รางคู่ หรือรางเดี่ยว, ซึ่ง หมายความว่า โลก ที่มีภาคี
หรือมติเป็นอย่างเดียวกัน เรียกว่า
รางเดี่ยว คือ ในยุคที่มันไม่จำเป็นต้องมี วิธี ปฏิ-ต้าน
หรือยุคที่มีแต่พราหมณ์ และจักรพรรดิ์

การเรียน ยุค ปฏิ-รับ ย่อมมีการเรียนอย่างเดียว คือมีรางเดี่ยว หรือลางเดียว
คือมีการทำสิ่งความไปอย่างเดียว คือเรื่อง การให้อุตสาหะ ที่จะไม่บวช
หรือครองโลก
การศึกษาก็จึงอย่างนั้น หรือการเรียนก็จึงอย่างนั้น, จนกระทั่งโลกวิวัฒน์พัฒนา
มา
ถึงส่วนที่มี ปฏิ-ต้าน มันจึงมีการศึกษาอย่างหนึ่งที่เรียกว่า
ให้มีการอุตสาหะที่จะบวช
แล้วเรียกโลกใหม่ที่มี ที่มาถึงนี้ว่า โลก รถไฟรางคู่ คือ
มีพระพุทธเจ้าทั้งคู่ เป็นที่ต้านทาน

ตรง จุดเริ่ม ในความเข้าใจ เช่นนี้ อยากที่จะบอกว่า ถ้าเข้าใจ
ก็จะไม่ได้ต้องศึกษาอย่างเก็บ
หรืออ่านเก็บ ไปจนกระทั่งตาย ก็จะไม่มีทางที่จะได้ใช้ความรู้เลย
คือเราจะต้องเข้าใจโลกคติบอด
หรือคติเก่า ว่าเป็นรางคู่ก็ได้ ก็เข้าใจได้ แต่มันไม่เหมือนรางคู่ ตาดี
อย่างคู่พระสยัมภู และพระสัพพัญญู
เพราะโลกลางเดิม ตามส่วนที่ไม่มีการปฏิ-ต้าน ฉะนั้น
มันเป็นโลกปกติของพราหมณ์ที่เรียกว่า
พราหมณ์มีปกติคือกลัวโลกจะขาดสูญ, จักรพรรดิ์มีความปกติคือปรารถนาครองโลก

ดังนั้น โลกที่เรียนแล้วไม่ได้ใช้ มันคือเรื่องโลก ที่ ไม่อยากขวางพราหมณ์
และจักรพรรดิ์ นั่นเอง
เป็นโลกที่เรายอมตาบอด, ผิดกันกับคู่ พระสยัมภู และพระสัพพัญญู
ที่ให้เราศึกษาอย่างตาดี
คือ ให้ได้รู้คำว่า พุท-โธ คำเดียวเท่านั้น ก็อาจให้ใช้ คำว่าพุท-โธ
ดำเนินชีวิตอยู่ได้เลย
โดยไม่ต้องสมยอมตนเองไปกับทฤษฎี หรือการปฏิบัติแบบใด ๆ ทั้งสิ้น
อันแต่แค่จะให้อุตสาหะ ไปแด่การได้ความตายในสังสารวัฏ เท่านั้น”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง ครองธรรม ครองโลก |
thai.national.i...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“การศึกษา หรือหนังสืออะไร? ให้อ่านแล้วอ่านอีก ก็มีบ้างแต่ก็น้อย
จึงต้องมาคิดว่า หรือพิจารณาว่า ทำไม? เราถึงต้องอยาก เรียนรู้เรื่อง
หรือต้องการเคลียร์ในสิ่งนั้น หรืออยากที่จะให้บริบูรณ์ มีอะไร?เป็นเหตุ
หรือมีอะไร?เป็นวัตถุ

อันที่จริง ก็คงจะเป็นเพราะ เราไม่เข้าใจ นั่นเอง
ก็จึงต้องอ่าน ก็จึงต้องเรียน แต่เพราะอะไร? หรือวัตถุอะไร?
ที่มาทำให้เราอยากเข้าใจ ดังนั้น เมื่อพิเคราะห์ดู จึง

เป็นอันจะต้อง มีความเข้าใจว่า เพราะว่า เรามี การเกิดครั้ง ที่ ๗
ของเรานั่นเอง ทำให้เราบ้าเรียน หรืออยากที่จะเรียน โดยเป็นเอง
เพราะว่า หากไม่มีการเกิดครั้งที่ ๗ แล้ว ก็ย่อมมิเป็นอันจะอยากรู้หนังสือไทย

ดังนั้น พึงย้อนดูก่อนว่า ครั้งแรก เราเกิดในอัณฑะ ครั้งที่ ๒ เราเกิด
ในท่อองคชาติ หรือท่อปัสสาวะบิดา, พอพ้นจากที่นั้น เรามาเกิดครั้งที่ ๓
เราเกิดในช่องโพรงโยนีของมารดา, และครั้งที่ ๔ เราเกิด ในไข่ของมารดา

และครั้งที่ ๕ เราออกจากไข่ ฝังตัวในมดลูก มีปัญจะสาขา อยู่ในท้องมารดา
และครั้งที่ ๖ เราออกจากท้องมารดา เกิดขึ้นโดยความรับรู้ของพ่อแม่, พ่อแม่ได้
ให้การรับรู้ ตั้งชื่อ แล้วอภิบาล ดั่งเทพ, จวบจนกระทั่งได้มาเกิด ครั้งที่ ๗

ในที่แห่งมนุษย์สมบัติ แล้วนั้น ได้มีชื่อโดยรัฐบาล หรือกลุ่มนิคมมนุษย์นั้น
ตั้งชื่อให้ เรียกว่า เกิดโดยการตรา การบัญญัติ เกิดโดยนิรุตติธรรม คือภาษา
แล้วนี้ การเกิดครั้งที่ ๗ ที่ติดตัวเรา หรือที่เราเป็น, นั้น
ย่อมจะเป็นสิ่งที่ทำให้เราต้อง

หาทางเคลียร์ตนเอง ให้ชัดแจ้งหรือโปร่งใส ในหนทางตามธรรมดา ในอัน
จะได้มนุษย์สมบัติ ดังนั้น เราที่เป็นหนังสือ (ชื่อเราเอง)
มันก็เลยจะต้องไปหาหนังสือ (ชื่อที่ตั้งชื่อเรา)
เพื่อที่จะศึกษานั่นเอง จากผี ๑ ไปหา ผี ๑ คือ ไอพีหนึ่ง ต่อไปถึงไอพีหนึ่ง
นั้น

เป็นความอยากต่อกัน ดังนี้ ขอทายหรือพิจารณาว่า ท่านผู้ถาม
คงจะเป็นคนเกิดเชื้อชาติสัญชาติไทย
และได้มีภาคไทยติดตัวเกิดมา จากการเกิดในครั้งที่ ๗ นั้นแล้ว
จึงทำให้อยากเรียน หรือเคลียร์หนังสือไทย
ดังนั้น เรื่อง ก็เลยไม่อยากไปเรียนที่พาราณาสี หรือที่พม่า
มากกว่าที่จะเรียนแต่แค่จากประเทศไทยของเราเท่านั้น”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วสัชนา เรื่อง ที่เรียน พระพุทธศาสนาสายอื่น ๆ | blog...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

พระเรา อธิบายต่อเนื่อง ในเรื่องอวิชา ซึ่งกล่าวว่า อวิชา ก็คือ วิชา
แต่หมายถึงวิชา ที่ยังไม่ได้เป็นภาคี ในเรื่อง บทธรรม หรือบทตั้งหนึ่ง
เพราะความที่บาลี ดังกล่าว เป็นเรื่องที่แปลได้หลายนัย หรืออาจแปรไป
เพราะบริบท บทขัด หรือการประณาม, ดังนั้น ปุรพบท หรือปุรพภาค ของแต่ละนัย
หรือสำหรับแต่ละคน จึงมีต่าง ๆ, ล่าสุด ก็น่าที่จะ บอก อธิบายไป ๒ เฮือก หรือ
๒ คำเกริ่นเท้าความ, โดยชี้ว่า วิชา ไม่เป็นภาคี เป็นอวิชา เพราะยังมิได้ แถลง
หรือรับโดยสงฆ์สาวกบริษัท, และ เรื่อง ธรรมมีปริยาย และนิปปริยาย
แห่งพระพุทธสมณะ ที่เป็นดั่งพระพุทธจักรพรรดิ์ ก็เช่นกัน,
โดยการที่ยังทรงพระชนม์อยู่นั้น หรือกล่าว หรือตรัสถึงธรรม
โดยความที่ต้องเป็นอยู่ตลอดกัป ฉะนั้น, อนัตตา จึงหมายถึง ธรรม
คือองค์พระสัมพุทธเจ้า ที่มีอยู่ ดังนั้น, ซึ่งจะเปรียบว่า ทรงแสดงโองการ
โดยมีลายลักษณ์อักษร ก็ไม่ได้ เพราะจะกลายเป็นการเปรียบว่า พระองค์
เป็นดังมหากษัตริย์ หรือพระจักรพรรดิ์
ที่ไม่โองการจักรทั้งปวงโดยลายลักษณ์อักษร, แต่ซึ่ง ปกติ พระพุทธเจ้าทั้งหลาย
ทั้งปวง ทรงมีปกติ ไม่ทรงประทานโองการโดยพระลายลักษณ์อักษร, ดังนั้น นัย
ที่ว่า อนัตตา คือ อาณัติตรา จึงเป็นเรื่องของสงฆ์สาวกโดยสถานหนึ่ง เท่านั้น
ที่จะต้อง ยกการสังคายนา และการสังคีต ให้เป็นลายลักษณ์อักษร, ซึ่ง
ไม่ใช่หมายความว่า พระสงฆ์สาวก เป็นรูป ไม่เป็นอนัตตา
จึงจะว่าอย่างนั้นไม่ได้, ซึ่งก็เหมือน อรรถะ ในเรื่อง ความหมาย แห่งธรรม
อธรรม รูป อรูป หรือ วิชา หรือ อวิชา นั้น ดัง พระภาค สภาค และวิสภาค กัน ของ
ความ และสิ่งความ, ที่จะกล่าวโดยสถานเดียวว่า ขณะ เร็วจี๋ นั้น หรือ ขณะ
ที่ยืดยาวนาน นั้น, เป็นเรื่อง ปัญญา ญาณ และนิรุตติ หรือว่า เป็น เรื่อง
ปัญญา ญาณ และวิมุตติ, ซึ่ง ความ ไม่ทิ้งสิ่งความ ในการกระทำความยักเยื้อง
หรือทำความแยบคาย ในการที่จะให้ได้เห็น จุติ หรืออุบัติ แห่งภพ ดังนั้น จะทำ
ความสุทธิวิสุทธิ ดั่งกาลก่อนกาลมีพระพุทธเจ้า ฉะนั้นไม่ได้,
เพราะการตรัสอนัตตาธรรม ของคำดำรัสตรัสประทาน พระสัมพุทธเจ้า ทั้งปวง
ตรัสอนัตตา เพื่อความมีพระพุทธศาสนา, มิใช่ ตรัส เพื่อที่จะให้สงฆ์สาวก
ตรัสตาม เรื่องความเป็นอนัตตา, แต่สงฆ์พึงเข้าใจเอง ตลอดถึงพุทธานุญาต
ในพุทธโองการ สำหรับเรื่อง นัย พุทธจักร พุทธเขต และพุทธอาณา, ตามธรรม
ตามความเป็นจริง ที่พระพุทธเจ้า หรือองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทั้งหลายพระองค์
ยังคงมีความเป็นอยู่ตลอดกัป, โดยที่ทรงมีปกติ
มิได้ทำโองการโดยการกำหนดให้มีลายลักษณ์อักษร ในวิชา ต่าง ๆ นั่นเอง,
แต่มิได้ทรงตรัส หรือ ให้มีพุทธาธิบาย ใด ที่บอกว่า ศาสนาพึงเป็นโมฆะ ในการไหน

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง กาลก่อนการตรัสรู้ | dats...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ท่านผู้ให้ความเห็น รวบประเด็น มาได้ ๘ ข้อเลยทีเดียว ดังนั้น, อนัตตา และ
อาณัติตรา ในแง่ของนิรุตติ อีกความหมายหนึ่ง, ที่จะพึงกล่าว
ยกขึ้นเป็นประเด็นวิจัย และการส่งเสริม การเรียน การศึกษาคำเปรียบ,
ซึ่งพึงจะแตกต่างจากการ ยึด หรือถือข้อเชื่อ อย่างไม่เป็นวิชา
หรือเป็นการศึกษาเรื่องญาณวิทยา

ซึ่งขอชี้แจง ท่านผู้ที่ตอบ และได้รวบประเด็นมา แล้ว ฉะนั้น ข้าพเจ้า ขอตอบ
แบบรวม ๆ ก่อนดังนี้, ที่ซึ่งก็ได้พยายามเผย แสดง หรือพูดกล่าว แต่จุดสำคัญ ๆ
ไปบ้างแล้ว ว่า การที่จะจรดการศึกษา โดยการเปรียบเปรยอย่างนั้นอย่างนี้
หรือโน้น ล้วนต้องหมายความว่า เชื่อมโยงการศึกษา เรื่องญาณวิทยา ที่เป็นญาณ
ในฝั่งนิรุตติ มิใช่มีใดแถลง หรือแสดงไปถึง ข้อเชื่อ หรือการถือข้อเชื่อ
อย่างการที่จะโยง ปัญหา หรือประเด็น ในทางญาณวิทยา ไปสู่ฝั่ง ที่เรียกว่า
ฝั่งวิมุตติ, ดังนั้น ประเด็น ใน ๘ ข้อ หรือ วรรคบรรทัด ฉะนั้น จะขอ
เกริ่นแนวคิด หรือแนวพิจารณาไปสู่การวิจัย หรือวินิจฉัย ดังต่อไปนี้

๑. ในข้อแรกที่ถาม ขอแสดงว่า ที่ได้ทำ หรือที่ยก บาลีอักษร ดังนี้ เรื่อย
ก็เพราะต้องการ สะท้อน หรือแสดงนัย ที่พระพุทธเจ้าหลวง ทรงส่องสะท้อน
ในเรื่องที่หมายความถึงสภาพ หรือ ภาวะ ที่บ่งว่า นัก ภาวนา นั้น ย่อมไม่ใช่
ภาวนิก, และเช่นกัน ศัพท์ปัจจัยดังนี้เอง ที่ก็ย่อม เป็นการส่อง และสะท้อนว่า
อริยะ ไม่ใช่ อริยกะ, คือเรื่อง ก็ย่อมหมายความโดยดีว่า การทำงาน
กับการอวดผลงาน โดยจริง ที่จริง ยังเป็นคนละเรื่องปัญหากัน เพราะนัก ภาวนา
นั้น ไม่ใช่ภาวนิก และเช่นกัน พวก อริยะ เช่นไร บ้างนั้น ดังนั้น ที่จริง
ก็มิพึง จะใช่ อริยกะ

๒. คำตอบข้อนี้ น่าจะอยู่ในข้อชี้แจงเกริ่นนำ ว่าเรื่อง คือ ฝั่งนิรุตติ
หรือฝั่งวิมุตติ เรื่อง เป็นการศึกษาคำเปรียบ
หรือเป็นการเข้าถึงข้อเชื่ออย่างงมงาย, ว่า นิรุตฺติ ปารคุํ ก็คือฝั่งนิรุตติ
หรือฝั่งวิมุตติ, นัยเพื่อการ จะแยกประเด็น ที่เป็นความหวาดระแวงต่อกันบ้าง
เพราะสิ่งที่ต้องระแวดระวัง ก็คือการถือข้อเชื่ออย่างงมงาย

๓. เรื่อง อนัตตา ในเพลงสวด นี้ เป็นการสวดผิดกันทั้งประเทศ
ซึ่งนักการศาสนาระดับผู้ใหญ่ ท่านก็แถลง หรือแสดงแล้ว ว่าสวดผิด
เพราะคำสวดที่ถูก ว่า อนันตา! แต่เวลา ร้องเพลงสวดกันจริง ๆ นั้น ร้องสวดว่า
อนัตตา! ซึ่งเป็นคำที่ผิด, แล้วซึ่งย่อมแปลว่า อนัตตา! อยู่ ผิด!ที่
ผิด!ความหมาย จนกระทั่งเป็นโองการศักดิ์สิทธิ์ไปเรียบร้อยแล้ว

๔. … ↓

๕. ฉะนั้น ที่บอกว่า ไม่สมเหตุสมผล คงเป็นเพราะว่า ท่านผู้วิจัย ได้พิจารณา
เห็นไปแต่ว่า ไม่กล่าวตามแนวชาดก แล้วย่อมเป็นเหตุ-ผล ที่ไม่สมเหตุสมผล เลย,
แต่ลงถ้าเทียบ คำศัพท์ เช่นคำว่า พรหมลิขิต กับ ตถาคตลิขิต เช่นนี้บ้าง
ต้องสมเหตุสมผลแน่, หรือเหมือนกัน เทียบว่า พรหมจักร หรือธรรมจักร ดั่งนี้ ก็
ย่อมสมเหตุสมผลแน่, ซึ่ง นักการศาสนา ท่านก็จะได้ ให้อรรถาธิบายกันต่อไป ว่า
พระไตรปิฎก เป็นธรรมจักรอย่างไร? และไม่เป็นพรหมจักรอย่างไร?

๖. ซัก ให้จนถึงความเป็นพระ หรือซักให้จนถึงความเป็นศาสนา
ย่อมน่าสนใจเลยทีเดียว ว่าเรา ท่าน ฉัน เธอ จะแก้หน้า หรือแก้ปัญหาได้อย่างไร?
ในเมื่อ พระภิกษุเรา มีอยู่ทั้ง ๒ ประเภท ตามเป็นจริง คือเป็นพุทธศาสน์
และพุทธศาสตร์, เป็นพวกสมานสังวาส หรือเป็นพวกนานาสังวาส, ดังนั้น ในเบื้องต้น
อาตมา ขอชี้แจง หรือขอแสดงว่า อาตมา เป็นพระแบบสมานสังวาส

๗. เว็บไซต์ ดังกล่าว ที่ท่านว่าถึงนี้ อาตมา ได้เคยร่วมแนวคิดแบบก้าวหน้า
เช่นนี้ กับกลุ่มนี้มาตั้งแต่แรก โดยการรู้จักกัน หรือได้ทำงานอาสาตรวจพระธรรม
ผ่านเว็บไซต์ เท่านั้นแหละ, โดยที่ยังไม่เคยได้พบหรือรู้จักสมาคมกันแบบตัวจริง
หรือรู้จักกันแบบการส่วนตัวเลย, อัน ซึ่ง ในชุมนุมการตรวจเช่นนี้หละ
ซึ่งเริ่มแรก ผู้จัด น่าจะเชื่อ หรือคาดหวังไว้ว่า คงจะมีผู้เข้าร่วม
หลายพันหลายหมื่น แต่พอทำจริง แล้ว ก็น่าผิดหวัง เพราะ ได้มีสมาชิก เพียง ๔๑
คน ซึ่งเป็นคนร่ำรวยสวยดีมีความรู้ ก็หลายคน และได้ทราบว่า
ถ้ากล่าวรวมอาตมาด้วย กลุ่มของการงาน การอ่านตรวจตามเดิม เก่านี้
(แต่ตอนนี้อยากทำเอง และทำอ่านคนเดียว เท่านั้น) ย่อมถือได้ว่า
ได้มีพระสงฆ์อยู่ ๓ รูป ตามชื่อ (ยังไม่เคยพบตัวจริง) คือมี พระสัญญา ญาณวีโร
๑, พระประเสริฐ ถาวโร ๑, และ อาตมา พระนิรุตติ์ จิตฺตสํวโร ๑ (บวชแล้ว ๗๘๙ วัน)

๘. ข้าพเจ้า, อาตมา ยินดี หากท่านผู้ตอบ มีความสนใจสอบถาม ก็ยินดี
ในความที่ตนเองจะได้เป็น พระศาสนบริกร ที่พึงจะได้เสาะแสวงหาข้อมูล
ที่พึงวิจัย ยกมาพิจารณา, ซึ่งเชื่อแน่ว่า หรือค่อนข้างมั่นใจว่า
หากอ้างแต่การศึกษาคำเปรียบ ลงในนัย แต่ฝั่งแห่งนิรุตติ แล้ว
ย่อมจะไม่เป็นปัญหา และทั้งจะได้ปัญญาดีด้วย และทั้งจะได้อัตรา แห่งการเจริญ
หรือความเจริญในทางการงานดีด้วย, เพราะปัญหา ที่จริง ที่เกิดขึ้น
มีมาแต่การอ้าง หรืออวด วิมุตติ เท่านั้น
ที่ซึ่งให้เป็นปัญหาในทางอุตริมนุสธรรม หรือเป็นแต่การประโคมฉายาแห่งมุสาวาท
มากเท่านั้น ด้วย”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง การศึกษา ตามอัธยาศัย | dats...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

››› อาตมา ขออภัย ก็แล้วกัน แต่ได้พิจารณา หาแนวทางไว้ บ้าง แล้ว
พึงว่าดังบรรยายต่อไปนี้ อันเรื่อง ว่า จะได้ยกโพสต์นี้ขึ้น
หรือแจ้งต่อคณะทำงานพันทิปนี้อย่างไร? ต่อไป นั่นเอง, แต่ที่จริงยกงานไปไว้ที่
Blogger แทบทั้งหมดแล้ว แต่ซึ่งพันทิป ก็ดี
ถ้าจะมีแนวทางทำความคืบหน้าทางการศึกษาของแต่ละคนให้คืบหน้าต่อไปได้ (ไม่แน่
จะต้องแจ้งพันทิป หรือไม่ก็ต้องยกโพสต์นี้ ขอแท็ก) ‹‹‹

*ข้อโพสต์ {ขอความสนับสนุน การพัฒนา ส่วนบริการ นี้}
*ข้อบรรยายความ ↓

“น่าที่จะมี แท็กงานพิสูจน์อักษร, เพราะแท็กที่มีอยู่ ไม่พึงตรงประเด็นเลย
และยิ่งดูเป็นการลดทอนโฟกัส ในเรื่องของงาน หรือการวิเคราะห์วิจัยที่น่าจะได้
เพราะการสานต่อ จำเพาะ หรือเฉพาะประเด็นลงไปไม่ได้, ซึ่งเรื่อง
เป็นแต่เรื่องพิสูจน์อักษรเท่านั้น, แต่ดันต้องมาแท็ก พระธรรม พระพุทธเจ้า
หรือต้องมาแท็กพระไตรปิฎก, ซึ่งยกเป็นการเปิดประเด็นกว้าง ๆ สำหรับมือใหม่
โดยที่ต่างก็ไม่สามารถที่จะลงลึกในรายละเอียด ดังนั้น อาตมา
ผู้ใช้งานพันทิปรายหนึ่ง

ขอเสนอ หรือขอความสนับสนุน การพัฒนา ส่วนบริการ นี้ ที่ควรเพิ่มเติม, คือ
ขอให้พันทิป มีแท็ก พิสูจน์อักษร มาอีกแท็กหนึ่งด้วย เพราะการบิดผันประเด็น
หรือจำเพาะ ให้พวกมือใหม่ ที่ไม่เข้าใจงาน ไม่สามารถ หรือไม่มีเวลา เพียงพอ
ที่จะให้โอ้โลม ปฏิโลม พวกมือใหม่ หรือพวกที่ยังไม่เข้าใจให้เข้าใจได้,
และเพราะว่า การพูดโอเวอร์ หรือนำประเด็นไปสู่ข้อเชื่อที่ยังมีการถกเถียง
เป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลา หรือต้องเสียเวลามากเกิน

ทั้งนั้น อาตมา เห็นว่า หรือพิจารณา เด็ดขาดแล้วว่า ถ้าจำเพาะ ว่ามีแท็ก
นิรุตติธรรม หรือ แท็ก พิสูจน์อักษร ก็ได้ ถ้าทำได้ ถ้ามีได้
ก็จะเป็นการเพิ่มเติมประโยชน์ อีกโสตหนึ่ง ให้พัฒนา
หรือได้วิเคราะวิจัยได้ดีกว่านี้, ซึ่งคำตอบที่ไม่ตรงและไม่ใช่เรื่อง
อันที่จะได้ไม่ต้องเป็นบ่อนทำลายกัน หรือทำลายประโยชน์ที่ควรจะได้ ต่อกัน
จะได้ลดความกระทบกระเทือน, แต่ในชั้นแรกนี้ จำต้องแท็ก พระพุทธเจ้า บ้าง
พระธรรมบ้าง หรือ พระไตรปิฎก บ้าง

เพราะเริ่มต้นที่การ จะทำส่วนเหล่านี้ให้ดีขึ้น โดยการตรวจพิสูจน์ และวิจัย
ที่จะทำให้ดีขึ้น, แต่นั้น การเปิดประเด็นข้อเชื่อ ต่าง ๆ นั้น
เป็นที่น่าอึดอัด น่ารำคาญ และมากความยืดยาว ยิ่งต่อไป
ต่อการที่จะทำให้การงานไม่เดิน แม้นว่า พึงจะต้องเท้าความถึงข้อเชื่อต่าง ๆ
นั้นบ้าง เพื่อเป็นการบอกกล่าวถึงความต้องการของแต่ละคน
แต่ละท่านเองว่าต้องการอะไร?, ทั้งนี้ ความก็ได้ปรากฏอยู่โดยตลอดแล้ว ว่า
ดั่งหนึ่ง แท็กไม่ตรงเรื่องนั่นเอง

เพราะ ที่จริง น่า จะแท็ก นิรุตติธรรม แท็ก พิสูจน์อักษร แต่เท่านั้น มิใช่
พึงแท็ก ข้อเชื่อประดาต่าง ๆ นั้น หรือศาสนา นั้น หรือปาฏิหาริย์ อัศจรรย์
และความวิตถาร พิสดารต่าง ๆ นั้น อันความต้องการ ของอาตมา มิได้ เคยหวัง
ไม่ได้ เคยต้องการ ที่จะพึงต้องประสบ ในเรื่องซึ่ง ที่ให้ไกลเกินกว่าความสามัญ
ตามธรรมดา ซึ่งสื่อบันเทิง ก็อย่างหนึ่ง สื่อวิชาการก็อย่างหนึ่ง แต่ล้วนต่าง
ก็หวังให้ได้ความคืบหน้า และความเจริญด้วยกัน”

https://pantip.com/topic/43934091/comment13-9

ขอแสดงความนับถือ
ฟอร์มงาน เรื่องการศึกษา ของพระสงฆ์ ในเว็บไซต์ พันทิป |
thai.national.i...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

Akson Thai Ariyaka Module ↑↓→←
Phra Taipidok Khwam Chabap Kao Sip Et Lem:

☺ ท่านใด มีแนวทาง ในการที่จะ สร้างรูป หรือหารูปเหมือน ท่านปรมาจารย์ซาย
พุทฺธวํโส ท่านน้ำผึ้ง ต้นวงศ์พระธรรมยุต บ้างครับ ♣♠♦♥

“ขอถาม คือถามว่า สมมติว่า จะหารูปเหมือน ที่น่าเชื่อถือ หรือสร้างรูปเหมือน
ที่น่าเชื่อถือ ของท่านซาย เราพึงที่จะ หาได้ จากที่ไหนครับ
หรือพึงทำอย่างไร?ครับ หรือว่าน่าจะต้องมีแนวทางอย่างไรได้บ้าง ในการที่จะ
ได้รูปเหมือนองค์จริงของท่าน มา เพื่อไว้ได้สักการะ เคารพบูชา ครับ”

*************************************

https://groups.google.com/g/uthaithaniwebsite/c/hPN957QkvV8
https://pantip.com/topic/43935594

ขอแสดงความนับถือ
Phra Nirut Cittasamvaro Jotilipikara |

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“🌟เรื่องข้อเสนอ ที่น่าสนใจ เรื่อง การอ่าน หรือการใช้งานให้สนุก
และผ่อนคลาย, น่าลองพิจารณา ดูว่า ทำไม? ไม่ลองตั้งข้อเชื่อ หรือมุมมอง
เกี่ยวกับงานพระไตรปิฎก ในลักษณะแข่งขัน หรือแข่งดี ในลักษณะที่เป็นเกม
หรือการแข่งขันชิงรางวัล

เช่นทำอย่างงานของ เว็บไซต์ Guinness World Records เป็นต้น แต่เราทำเป็น
เกมภาวนา หรือเกมพระไตรปิฎก, ที่ไปโยงสู่เรื่องสถิติโลก (เช่น Guinness World
Records เป็นต้น ถ้าทำ) คือทำ โดยการทำเกี่ยวกับ งานพิสูจน์อักษร
(proofreading) ฉบับนี้นี่แหละ โดยตรงเลย ไม่ว่าจะเป็น เรื่อง ของการฟอร์มแบบ
ฟอร์มวิธี ในอันจะทำเว็บไซต์ โดยให้มีการ ทำการ

๑. พิสูจน์อักษรเร็วที่สุด 🌠
๒. นานที่สุด 🌠
๓. จำนวนคำหรือหน้าที่พิสูจน์มากที่สุด 🌠
๔. ความแม่นยำสูงสุด 🌠
๕. หรือประเด็นอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการตรวจแก้ไขข้อความ การสะกดคำ การันต์
หรือการตรวจความถูกต้องของเอกสาร 🌠

ซึ่ง เป็นไปตามความยากง่าย และท้าทาย ของ ข้อบท ข้อธรรม หรือข้อมูลพระไตรปิฎก
ตามเนื้อหาของเอกสาร นั้น ๆ

เช่นกัน กับ Guinness World Records ที่มีสถิติเกี่ยวกับการอ่านหนังสือ (เช่น
Longest marathon reading aloud หรือ Fastest reader) การเขียน (เช่น Fastest
typist) หรือแม้แต่การแก้ไขบทความออนไลน์แบบกลุ่ม (เช่น Longest edit-a-thon
สำหรับการแก้ไข Wikipedia นาน 100 ชั่วโมง) อยู่บ้างเช่นกัน
แต่ไม่พบว่ามีหมวดหมู่เฉพาะสำหรับ 🔎 “proofreading” หรือ “proofreader”
ซึ่งคือเรื่องของการพิสูจน์อักษร ที่เป็นที่สุดในโลก, ด้วยความดังกล่าว ดังนี้
ดีกว่า เพราะ ไม่ต้องสงวนตน หรือสงวนความไปแต่เรื่อง
อันที่เป็นข้อเชื่อที่ไม่ลงรอย หรือลงตัว ขัดแย้ง
หรือยังพึงเป็นแค่ประเด็นการวิวาทถกเถียง ที่หาผู้รู้จริงมาตัดสินไม่ได้
ฉะนั้น, ซึ่งอาจเป็นเพราะ ในข้อบท ข้อธรรมเหล่านั้น จะวัดผล
หรือตีค่าในทางนามธรรมเท่านั้น ซึ่งมันยากเกิน หรือขาดกุศโลบายมากเกิน
จนไม่อาจจะสร้างรูปธรรมที่เป็นประโยชน์ตามปกติในปัจจุบันนี้ได้, ฉะนั้น
ทางที่ดี ในการที่จะให้เกิดการอ่าน และการใช้งานพระไตรปิฎก ให้มีความสุข
แพร่หลาย น่าที่จะยกเรื่อง เกม การพิสูจน์อักษร ให้เป็นงาน
ที่พึงเป็นงานที่อาจจะพอวัดผล ได้ โดยไม่ยาก (เช่น
วัดผลความแม่นยำที่ขึ้นอยู่กับการตรวจเนื้อหา นั้น เชื่อมโยงความซับซ้อนนั้น
แล้วนำพาไปสู่มาตรฐานในทางภาษาที่ไม่แตกต่างกัน) ดังนั้น จึงควรทำการใช้งาน
ไปในแบบของการทำสถิติใหม่ ๆ หรือสามารถ
ที่จะได้ให้มีเกมความสุขกับการคิดการเล่นจนได้ไอเดียใหม่ ๆ
ที่จะเกิดขึ้นจากการทำความสมบูรณ์คำศัพท์ นั้น ๆ หรือการได้แปลคำศัพท์ นั้น ๆ
ซึ่งได้อยู่ในความสนใจ อยู่แล้ว โดยตรง!🌟”

ขอแสดงความนับถือ
Phra Nirut Cittasamvaro Jotilipikara | dats...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

☆ เรื่องอารมณ์ขันธ์ และข้อมูลการตรวจ ☆

“พรหมจักร หรือพุทธจักร, พรหมธรรม หรือพุทธธรรม ให้เป็น
เพราะเป็นประการที่ต้อง จุติ หรืออุบัติในภพ ที่รอดตาย นั้น
หรือไม่ตาย ก็อาจเรียกว่า ที่ที่พระพุทธเจ้าไม่อุบัติ คือจักร
คือธรรม ไม่ให้อุบัติ!ไปโน้น ก็เลยไม่ตาย ตำราแสดงทำนองว่า
พระพุทธเจ้าไม่อุบัติ คือไม่เป็นพรหมเรื่องนั้น ไม่เป็นสาวกเรื่องนั้น

แต่ทั้งโดยไม่ได้ทำเป็นอย่างปัจเจก หรือตั้งกระทำอย่างอิสระ
ทว่ากล่าวในทำนองศาสนา ต้องกล่าวว่าในทำนองปาฏิหาริย์
เพราะความเลื่อมใส ซึ่งต้องกล่าวว่าถือเคราะห์ ถือโชคอะไรหรือ?
แต่นี้พุทธศาสตร์ ต้องลิขิต หรือต้องแต่งเรื่องได้เองเลย ในอุบัติ
หรือจุติ นั้น ซึ่งก็เท่ากับว่า เกิดในมนุษย์โลกนี้ ๓ ครั้งเลย เปรียบดั่ง
คือไม่เป็นปฏิสนธิ หรือไม่เป็นอุบัติของพระพุทธเจ้าเลยเทียว ในมัจจุราชโลกนั้น”

★ อกฺขรํ เอกเมกญฺจ, พุทฺธรูปสมํ สิยา ★

☺ Rotor206 ใช้งานได้ปกติ 9:07 PM 1/10/2026

☆ เรื่องอารมณ์ขันธ์ และข้อมูลการตรวจ ☆

“ถ้าไม่เว้นจากเรื่องตลก โลกมันมี ๕ อย่าง เป็นที่ตั้ง ทั้งนั้น
คือ ร่าเริง, เบิกบาน, แช่มชื่น, ยิ้มได้, หัวเราะได้ คือมันไม่ต้องเว้นขัน
ส่วนโลกของการเฉพาะเจาะจง คือจำเพาะที่ตรงสุขุมารมณ์ประณีต
จึงเป็นโลก ได้แคบ-กว้าง ๓ อย่าง เป็นที่ตั้งก่อน เท่านั้น คือใจ
ย่อมสุข เท่ากับ ความ เบิกบาน, แช่มชื่น, และยิ้มได้ เป็นอาการ

กิริยา ถึงร่าเริงเลยนั้น ย่อมไม่มี และถึงกับหัวเราะได้เลยนั้น ย่อมไม่มี
เพราะมีการโน้มลงแห่งสุขุมารมณ์ที่ประณีต ของใจเป็นอย่างดี
มิใช่ เรื่องการหาวัดเกณฑ์ ความวิตถาร หรืออัศจรรย์ ในวิเศษ
ดังนี้แล้ว จึงวินิจฉัยโดยตรงว่า การใส่ใจในการสังเคราะห์ หรือสงเคราะห์
เพราะสิ่งสำคัญคือการที่จะปลอมให้เหมือน หรือโกหกให้แนบเนียน
นั่นเอง จะทำอย่างไร? ส่วนในเรื่องของความจริง
ก็คือเรื่องของการที่จะทำให้สมบูรณ์”

★ อกฺขรํ เอกเมกญฺจ, พุทฺธรูปสมํ สิยา ★

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ประเด็น ที่จริง คือรู้! ที่หมายความว่ารู้ได้ หรือรู้อยู่โดยสามัญสำนึก
หรือในกรณีที่เรียกว่า รู้อย่างสามัญ
ซึ่งหมายความว่า พระพุทธเจ้าทั้งหลาย หรือผู้วิเศษทั้งหลาย นั่นหน่ะ
ทำไมจึงยืนอยู่บนขอบที่เรียกว่า
เป็นเหมือนเป็นดั่ง (เพียงแค่) พระมหากษัตริย์ หรือพระจักรพรรดิ์
ที่มิได้ทรงประทานโองการโดยลายลักษณ์อักษร

โดยสามัญ ฉะนั้น ผู้วิเศษทางศาสนา กระทั่งพราหมณ์มหาศาล
หรือกระทั่งคหบดีมหาศาลผู้มากสามารถ ก็ตาม
ย่อมมิพ้น หรือต้องตกอยู่ประเด็นนี้ก่อน คือต้องยืนอยู่บนขอบ หรือสถานะ
ดังกล่าว โดยสามัญ ดังที่ว่านี้ เท่านั้น
แต่ทว่า ประเด็น งานพุทธจักร (ไม่เสื่อม) หรือกระทั่งงานพุทธศาสนา
(มีวาระที่ต้องเสื่อม) ไม่ใช่ความสามัญ ดั่งนั้น

คือที่จริง พุทธธรรม ของสัมพุทธเจ้า ย่อมเป็นดั่งพระพุทธจักรพรรดิ์ เมื่อ ภาคี
นั้น เมื่อสังคีตนั้น เมื่อสังคายนานั้น
ได้ถูกยกขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษรแล้ว ฉะนั้น, จะต้องพึงมาเข้าใจโดยสามัญ
ก่อนว่า พุทธธรรมวินัย หรือพระไตรปิฎก
เป็นดั่งระเบียบวิชากฎหมาย หรือวิชาระเบียบราชการเท่านั้น ถ้าเปรียบ
แต่เมื่อกล่าวว่า หรือถึงที่ ที่เป็น พุทธโองการแล้ว

เมื่อนั้น ย่อมเท่ากับว่า เป็นเรื่องแห่ง พุทธจักร พุทธเขต และพุทธอาณา
โดยธรรม ตามธรรม ที่มีพระพุทธเจ้า
ที่ทรงเป็นอยู่ตลอดกัป แต่ทว่า ถ้าบอกสอนกันโดยตรงโดยธรรม
มันย่อมเท่ากับการปฏิวัติ! หรือก่อกบฏ! เลย นั่น
ใช่ไหมเล่า ถ้าทุกคนจะมาบอกโดยตรงว่า
‘เราจะมาทำตามอาณัติตราแห่งธรรมที่พระพุทธเจ้าประทาน’ ซึ่งเงื่อนเวลา!

ดังนี้ ประเด็น การสอนเรื่องอาณัติตรา หรืออนัตตา จึงน่าเป็นห่วงไปทุกที่
เพราะมันจะเป็นการอบรมบ่มเพาะดำริ
ที่ทำให้ สาวกแห่งลัทธิต่าง ๆ ที่ต่างกันในนัยต่าง ๆ นั่นแหละ จะก่อการณ์
หรือไม่ก่อการณ์ ตามความสุขุม และเป็นคัมภีรภาพ
แท้ ของธรรม ที่เป็น จักร!, ดังนั้น เมื่อต้องการที่จะไม่ให้จักรธรรม หมุนผิด!
คือผิดเงื่อนเวลา ดังนั้นจะต้องมาให้คุณค่า โดย

การที่มุ่ง ไปที่การไม่ประพฤติตนตามพระไตรปิฎก ไปพลาง ๆ ก่อน, แต่ทว่า
ก็จะต้องมีทิฏฐิที่ตรงที่ถูก ที่มีความเข้าใจด้วยก่อน
ว่าจะต้องรู้ต้องเข้าใจอย่างสามัญอย่างไร? ซึ่งด้วยความสามัญนั้น
พึงต้องรู้เข้าใจว่า ใดคือธรรมเนียม และพึงเป็นแค่ธรรมเนียม
อันมิใช่สาระว่า จะพึงต้องมุ่งหมายอย่างนั้น คือหมายความว่า
พุทธศาสนามีธรรมเนียม (ในขณะรอเวลา) โดยการกล่าวว่า อนัตตา ไม่ใช่ตัวตน

ซึ่งไม่ใช่เป็นการประณามบท ประณามคาถา ประณามธรรม ประณามพระพุทธเจ้า
ว่าทรงเป็นดังมหากษัตริย์ หรือจักรพรรดิ์
ที่มิได้ทรงตรา หรือประทานโองการโดยลายลักษณ์อักษร, แต่เป็นธรรมเนียม
การเกริ่น หรือเท้าความ ว่า ได้มีทิฏฐิที่ถูกตรง
ในเรื่องของเงื่อนเวลา ของโลก โลกียะ และเวลาของโลก โลกุตระ ซึ่งธรรม ที่มี
พุทธจักร พุทธเขต และพุทธอาณา เป็นประกัน อยู่ ทุกทิศ”

https://pantip.com/topic/43937405/comment18

ขอแสดงความนับถือ
Phra Nirut Cittasamvaro Jotilipikara | roto...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“มันเป็นเรื่อง ที่ต้องเข้าใจเรื่องตรงเรื่อง เมื่อแท็กมาในเรื่องตำราคัมภีร์
อนึ่ง ต้องมี หรือต้องใช้สมุฏฐาน ที่จะกล่าวถึงวิเศษ แบบเหนือการณ์ที่จะ
คณนา อันมิใช่อย่างนั้น ที่ซึ่งมิใช่คณา อย่างที่จะคิด จะค้น จะวิจัยในทางวิเศษ

แล้วการตอบ หรือให้อธิบาย คงไม่พ้นมีประโยชน์น้อยไปเรื่อย โดยเป็นเล่นไป
พอความแด่การที่แท็กมาดั่งนี้ ย่อมที่จะไม่เป็นเรื่องอย่างไร?อื่นได้เลย
ว่าตราอะไร?
จะให้อาณัติอะไร? จะแสดงสัญญาอะไร? ในการที่จะขุด!ความมีค่ามาจากอารมณ์

โดยที่จริง จึงไม่มีการเทียบ หนึ่งต่อหนึ่ง อย่างนั้นได้เลย
เพราะอาณัติสัญญาที่ได้
เพราะถ้ามนุษย์ไม่รับจ้างดาว ก็ต้องรับจ้างดวงจันทร์ ไม่รับจ้างดวงจันทร์
ก็จำต้องรับจ้าง
ดวงอาทิตย์ เพราะทุกเรื่องเริ่มต้นสัญญาอาณัติ จากสัญญาณ ดังกล่าวแล้วนี้
ดังนั้น

เกิดการรับจ้าง รับจ้างอะไร คือเราต้องรับจ้างเครื่องมือหากิน เพราะวงจร ไม่ใช่
เรื่อง ๒ อย่าง หรือ ๒ สิ่ง แต่มันมีปัจจัยความเกี่ยวข้อง
แล้วเจตนาที่ใหญ่กว่าเท่านั้น
จึงจะให้ค่าจ้างเจตนาที่เล็กกว่าได้ ฉะนั้น ถ้าแท็กพระไตรปิฎก ก็ต้องรู้ว่า
สูตรไหน?

ที่สำคัญ หรือใหญ่สุดในการลิขิต เช่นบอกว่า รับจัางพวกพราหมณ์มหาศาลนะงานนี้
รับจ้างพวกราชกษัตริย์มหาศาลนะงานนี้ รับจ้างพวกพ่อค้าคหบดีมหาศาลนะงานนี้
ย่อมไม่เป็นประเด็นในทางลิขิต ชะตาลิขิต ว่าพรหมจักร หรือธรรมจักร
เพราะที่อ้าง หาที่

รองรับ หรือหาเจตนาไม่พบ คือไม่มีตัวการ ที่จะต้องอ้างเอาอาณัติสัญญา
ปวงดังกล่าวนั้น
เพราะต้องตั้งต้นได้ว่า อาณัติสัญญาสำคัญที่เราแล่นตาม หรือเล่นด้วยคืออะไร?
อย่างไร?
เพราะบอกว่า เป็นเพราะธรรมคือดวงอาทิตย์ เป็นเพราะประโยชน์อรรถะคือดวงจันทร์
และเป็น

เพราะว่านิรุตติทั้งปวงคือดวงดาวพราวพราย และเมฆหมอกฝนพรำหรือรุ้งกินน้ำ
ก็คือปฏิภาณ
ในการที่จะใช้ชีวิตไปต่าง ๆ
อย่างกล้าที่จะเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายไปด้วยกับสัญญาดังกล่าว
ฉะนั้น ขึ้นต้น จึงต้องคุยรู้เรื่องเท่านี้ ทว่าเริ่มต้นเอาที่ความเป็นศากยะ
ก็วงศ์อาทิตย์ วงจันทร์

เพราะโคตรพระมนูธรรมศาสตร์ ในแดนชมพูทวีป ส่งต่ออาณัติสัญญากันมาอย่างนั้น
คือเป็นไปตามสัญญาหรือลิขิตนั้น แล้วการแสดงธรรมดังนั้น พึงจะต้องทำโดยมีปฏิภาณ
อย่างไร? ถ้าไม่บอกว่า ตอนได้ค่าจ้างนั้น เต็มใจและดีใจที่สุด ฉะนั้น
เพราะเราต้องการค่าจ้าง ก็เลยยินดียอมตาย”

ขอแสดงความนับถือ
การทำงานของกล่องข้อความ | ceti...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“อรรถะประโยชน์ข้อนี้ เหมาะกับคำอธิบายของหลวงพ่อพุธ ฐานิโย
ครั้งที่เทศน์แสดงธรรม ไว้ที่โรงพยาบาลมหาราช โดยสารูปความ
โดยการที่ท่านส่องความให้เห็นว่า เรื่อง ที่เขียน ที่จารึกไว้นั้น
หากถ้าเขียนไว้ได้หากจารึกไว้ได้ นั้น มีความจริงทั้งนั้น แต่ทว่า
เราไม่ได้ไปรู้แบบนั้น ก็เลยอาจจะยังว่าไม่จริง

ทีนี้ ยกมาที่ เขียนผิด เขียนถูก ซึ่งเขียนผิดเขียนถูกหน่ะ นั่นจริงทั้งนั้น
โดยสรุป ความที่เรียกว่า ‘สัญญาอาณัติทั้งปวงที่ได้’ ทว่า ในชั้นต้น ของ อาการ
‘เขียนผิด เขียนถูก’ ให้เข้าใจอย่างนี้ หรือโดยทำนองนี้ ชื่อว่า มีปกติ
ประพฤติธรรมสมควร แก่ความเป็นธรรม คือในฐานบุคคล ย่อมเข้าใจว่า
เขียนถูกคือพระพุทธเจ้าเขียน เขียนผิดไม่ใช่พระพุทธเจ้าเขียน
หรือย่อมเข้าใจโดยธรรมชาติว่า เขียนถูกคือใบไม้ในมือ เขียนผิดคือใบไม้ในป่า

ซึ่งสมัยนี้ มีทิฏฐิธรรม ต่อเรื่องของการจดจารึกทั้งปวง อยู่อย่างพื้นฐาน
แล้วว่า จะพึงเขียนความเจริญและความไม่เสื่อมไว้ที่กายใจ จะเขียนอย่างไร?
จะพึงเขียนความเจริญและความไม่เสื่อมไว้วัสดุจารึกอย่างไร?
จะพึงเขียนความเจริญและความไม่เสื่อมไว้ที่คลื่นสัญญาทางไฟฟ้าอย่างไร?
ในระดับอณู ปรมาณู

คือ โลก หรือเรื่อง มันก็เทียบเทียม ข้อเชื่อ หรือหลักการ โดยประมาณอย่างนี้
อยู่ทั้งหมด คือมีสามัญปกติ, คือ อาทิ สมมติว่า ให้แสดงนิมิต หรือสัญญา ว่า
พุทธา และ พุทโธ ฉะนั้น โดยความเป็นสัญญาอาณัติทั้งปวงที่ได้ เป็นปกติ
หรือโดยปกติ ก็จะต้อง รู้ว่า พุทธะ! ใช่ไหมเล่า โดยที่ไม่ถามว่า อะไร?หรือ,
หรือว่าอะไร?กันเล่า, ไม่เข้าใจ เพราะในความเป็นจริง มันมีเรื่องของรูปความ
ในแง่ของเงื่อนเวลา เข้ามาเกี่ยวข้อง ในอาณัติ ดังกล่าว

ทีนี้ ยก คำวินิจฉัย ตามทำนองในเทศนาของหลวงพ่อพุทธ มาวินิจฉัยประกอบ
ก็จะเห็นว่า สคริปต์ หรืออักษรภาษา ที่มันมีการตรา การสถิต อาณัติสัญญา
มันส่องความ โดยสัญญาญาณ ไปที่อะไร? เพราะโดยปรากฏการณ์ ความโดดเด่น
ของสุวรรณภูมิเรา หรือสยามวงศ์ (ธรรมยุต) โดดเด่นที่ คำว่า Raman (รามัญวงศ์
สคริปต์) อยู่โดยปรากฏการณ์ หรือธรรม, ส่วนโลกศาสนา ๘ สายที่เหลือ โดดเด่นที่
คำว่า Roman (โรมันสคริปต์) ซึ่งสัญญา

ที่ต้องส่องความ ลงไปที่ความอย่างเดียวกัน เช่นกันกับ ศัพท์ว่า พุทธา (Buddha)
และพุทโธ (Buddha) ส่องความไปที่ศัพท์ ความหมาย และอาณัติสัญญาทั้งสิ้นทั้งปวง
ที่ แปลว่า พุทธะ!, ดังนี้ ความหมาย ของการจารึก ที่มีความหมาย
โดยตรงตามอาณัติ! จึงส่องความไปที่ ความวิเศษ

ดังนั้น โดยความที่เราจะต้องเรียน รามัญ หรือ เราต้องเรียน โรมัน
ด้วยประการที่ ความเรืองปัญญา เรื่อง ปัญญา ญาณ และนิรุตติ อันจะตรง
ต้องไปทางไหน? โดยต้องไม่ลืมว่า
การที่ต้องศึกษาและเข้าใจอรรถะและพยัญชนะสิ้นทั้งปวงนั้น ก็ดี, แต่แค่นั้น
โดยที่เรายกความเข้าใจ ถึงความมีอาณัติสัญญาอย่างเดียว แล้ว ที่จริง เรา
หรือมนุษย์ จึงต้องเป็นความที่จะต้อง ยกการศึกษา ไปตรงที่ ‘ความ เป็น วรรค!
และความที่ วรรค นั้น เป็น วาระ!’ ด้วย จึงจะชื่อว่าศึกษาความจริงทุกส่วน”

https://roman-script.blogspot.com/

ขอแสดงความนับถือ
Phra Nirut Cittasamvaro Jotilipikara | blogg...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

ขอแสดงความนับถือ
Phra Nirut Cittasamvaro Jotilipikara | dats...@outlook.co.th

หมายเหตุ: อีเมลนี้ถูกส่งผ่านทางแกดเจ็ต “ฟอร์มรายชื่อติดต่อ” บน

https://roman-script.blogspot.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

หรือมนุษย์ จำต้องประกันความที่จะต้อง ยกการศึกษา ไปที่ ‘ความ เป็น วรรค!
และความที่ วรรค นั้น พึงเป็น วาระ!’ ด้วย ก็จึงจะชื่อว่าศึกษาความจริงทุกส่วน”

ขอแสดงความนับถือ
☺ Akkharaṃ ekamekañca, Buddharūpasamaṃ siyā | blogg...@gmail.com

หมายเหตุ: อีเมลนี้ถูกส่งผ่านทางแกดเจ็ต “ฟอร์มรายชื่อติดต่อ” บน

https://tripitaka91.blogspot.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ครั้ง เห็นสังคมพระเมืองนอก หรือสังคมสงฆ์ ที่มีอยู่ทั่วโลก ในแบบนานาชาติ
แล้วคิดถึง สยามวงศ์ (ธรรมยุต) ว่า Raman (รามัญ) วงศ์ กับ Roman (โรมัน)
วงศ์ สงฆ์ ทั่วโลก โดยทั่วไปทั้งหมด เป็นเรื่องเดียวกันไป โดยทั้งหมด ทั้งนั้น
ดังนั้น ได้ยิน

คำว่า อะไร? (Ariya) คำเดียว ซึ่งก็ได้ซึ้งขึ้นเลยโดยทันที ได้ เพราะ คิดถึง
คำว่า อริยะ! หรืออริยกะ!
ยิ่งว่า ดวงจิต เป็นอย่างนักจินตนาการ มีอยู่โดยมากแล้ว ก็ยิ่งชอบ ดูลีลา
ทรวดทรง ของ
อักษร แบบ Ariyaka script โดยชอบ ซึ่ง อันให้คิดได้โดยตลอดไป ว่า เรื่อง Raman
และ Roman

มี วิเศษศัพท์ อันซึ่งส่องคุณความไปดังกล่าวนั้นแล้ว ยิ่งพบเห็นสังคมสงฆ์
ที่มีอยู่ทั่วโลก
นานาชาติ ก็ยิ่งแต่ต้องจินตนาเพริศแพร้ว ได้ต่อไปว่า เรื่อง ‘พุทธจักร พุทธเขต
และพุทธอาณา’
คงที่จะสถิตขึ้น มีแด่พิภพโลกานี้ ที่เป็นรูปธรรม
คงจะมีจริงแต่กาลเบื้องหน้าโน้น ไม่ไกลแน่

ถึงแม้นว่า จะได้เล่าบอกกันดั่งเหมือน เรื่องหนังเรื่องละคร ไปอย่างนั้นก่อน
หรือแต่คงจะ
คิดจินตนาการไปเหมือนดั่งหนัง เหมือนละคร ก่อน ซึ่งดั่งการเพ้อฝัน ทว่า
ฝันเช่นนี้ ดี ให้
มีความเรืองรองอุ่นใจ มีหวัง ดีกว่าเรื่องฝัน หรือทำนายฝันอื่นๆทั้งมวล
เพราะรู้จัก Buddho แล

Buddha แบบนี้ และตลอด จนการได้สร้างข่าวลือ โดยร่วมกันทั่วโลกว่า จุดนัด
จุดบรรจบ
ในที่แห่งอนาคตตระการ ฉะนั้น พึงกล่าวกันว่า พระเมสสัยอาห์ กับ พระเมตรัยยา
คือ พระผู้บริสุทธิ์
องค์ซึ่งสุทธิวิสุทธิ เป็นความสำคัญองค์พระ องค์เดียวกันในอนาคตตระการ ฉะนั้น
โดยแท้ ไม่ใช่คนละเรื่อง”

ขอแสดงความนับถือ
ความคิด หรือการวิพากษ์ แบบเชื่อมโยงจุดหมายทางศาสนา |
thai.national.i...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“แน่นอน โดยทั่วไป ประชาชน และผู้คนโดยทั่ว อาจที่จะบอกว่า พระภิกษุเรา
โกหกคำโต?, เพราะพูดกล่าวโดยไม่ต้องซัดส่าย และเพราะพูดแบบทับศัพท์ ในชื่อ
บัญญัติ และภาษาได้เลย ทันที ทีเดียวว่า คำว่า อะไร? ก็คือ คำว่า อริยะ?,
แล้วจะมีหรือ ที่ภิกษุเราจะยกความเชื่อถือของเราไปในที่ไหนอื่น นอกจากที่นี้,
แต่ก็นั่นเอง เพราะเรื่องยังติดอยู่ คือติดกับตรงที่บอกว่า พระภิกษุเราโกหก?,
เพราะได้ใช้ความ รัก ชอบหรือชัง นั้น มีจำเพาะอย่าง

เพราะฉะนั้น เมื่อ พระภิกษุ ยังคงแสดง ยังกล่าว ยังพูด ไปหาข้างรัก ข้างชัง
ข้างชอบ แล้ว ประชาชน หรือผู้คนทั้งผอง ก็ย่อมจะถามหรือประณามอยู่เท่านั้น
ฉะนั้น จึงควรที่จะพูด จะกล่าว ไปที่ บาลีติวราบ้าง บาลีโรหิตัสสะบ้าง
บาลีสุปปิยาบ้าง หรือบาลีมาคธะบ้าง แทนที่จะติด หรือพูดอยู่อย่างเดียว
แค่เรื่อง อะไร? หรือแค่เรื่องบาลีอักษรอริยกะ, เพราะการที่ภิกษุ พูดไปที่
ข้างรัก ข้างชัง ข้างชอบ

ซึ่งเช่นนี้ ทำให้คัมภีร์ ที่มีภาษาที่บริสุทธิ์อื่นๆหมดโอกาส หรือดีชั่ว
เลวหรือประณีต อันที่จะต้องตกไป จนทำให้สถิต และกระทำการวัฒนาสืบสานต่อ ไม่ได้
ดังนี้ จึงต้องมาถามถึง ศาสนาในแบบที่เราคิด และพระคัมภีร์ในแบบที่เราต้องการ
เพราะการที่จะไม่ให้กระเจิง หรือแตกกระจาย อย่างเหตุการณ์หอบาเบล แต่กลับกัน
ทว่า ต้องการที่จะให้รวมกันได้

โดยที่รวมกันอย่างปกติ อย่างเรื่องของสภาการ คือการณ์ แห่ง นิรุตติสภา
แล้วไม่พูดแค่บาลีอักษรอริยกะเท่านั้น แต่ให้พูดกล่าว ถึงคาถาประพันธ์
ของพระพุทธเจ้าทุกพระองค์ เลยได้ทั้งหมด
ไม่ว่าจะเป็นงานบาลีภาษามาคธะของพระโคตมะก็ตาม
ไม่ว่าจะเป็นงานบาลีภาษาสุปปิยาของพระกัสสปะก็ตาม
ไม่ว่าจะเป็นบาลีภาษาโรหิตัสสะของพระโกนาคมนะก็ตาม
หรือไม่ว่าจะเป็นบาลีภาษาติวราของพระกกุสันธะก็ตาม

จำต้องยกมาทั้งหมด เพราะถ้าพูดเฉพาะ แต่บาลีอริยกะ หรืออะไร? เช่นนี้เท่านั้น
เมื่อเฉพาะหรือจำเพาะ มากเข้า ประชาชนหรือผู้คน ก็จะหา
หรือก็จะประณามว่าภิกษุเราโกหก เพราะเอาความข้างรัก ข้างชอบ ข้างชัง
แล้วประกอบสิ่งความทั้งปวง มาจำเพาะเจาะจงลงในเรื่องอะไร?
คือเรื่องภาษาอริยกะเท่านั้น, ทั้งที่ทางโดยดี
อันเป็นทางเจริญร่วมกันและเป็นความอยู่ร่วมกัน ในทางลิขิตเขียนได้
ไม่ใช่มีอย่างเดียว ดั่งกัปที่มีพระพุทธเจ้าพระองค์เดียว”

ขอแสดงความนับถือ
พระ นิรุตติ์ จิตฺตสํวโร โชติลิปิกร | blogg...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“อย่างที่กล่าวไปเท่านั้น เพราะเข้าใจแบบคิดดีชั่ว สูงต่ำ หรือกว้างลึก ตามแบบ
จะอ้างคุณอ้างโทษ เอาความเอาเหตุ ไปเรื่องประดาอะไร?, ดังนั้น
ก็ย่อมเข้าใจรูปความดั่งนั้น โดยบัญญัติ ชื่อ ภาษา หรือนิรุตติ ย่อมเข้าใจว่า
รูปความ รูปหมาย หรือรูปภาพ นั้น โดยเรียกแบบเต็ม ตามสมบัติธรรม ในมนุษยพิภพ
คือสมบัติมนุษย์ หรือมนุษยสมบัติ พึงแต่มี ชื่อเรียก ชีวะ ดังกล่าวนั้น
ย่อมเรียกว่า มนุสฺสเตรจฺฉาโน ด้วยเพราะอ้างภูมิ คือเป็นแดนมนุษย์
เป็นธรรมคือเขตแดนมนุษย์,

ซึ่งโดยทั่วไป หากโยงความ ไปธรรมมีโวหาร คือคำเปรียบหลัก ย่อมเปรียบบัญญัติ
ชื่อรอง นั้น ๆ ว่า คือ บุตร หรือเนื้อบุตร ทั้งนั้น สำหรับชีวะ หรือชีพ
หรือแม้นกระทั่งพืช ในโลก หรือภูมิ นั้น ๆ

คือ ในแดนมนุษย์ มนุสสมนุสโส คือพ่อแม่ ส่วนชื่อรอง หรือไวพจน์ เช่นชื่อว่า
มนุษย์เดรัจฉาโน จึงเป็นบุตร หรือลูก เป็นต้น, คือต่อให้เป็น เทพ
หรือพรหมก็ตาม ถ้ามาเกิดในแดนนี้ สัตว์ไม่ว่าเทพหรือพรหม ก็ต้องเป็นแค่บุตร
หรือลูก เพราะไม่ใช่อินทรีย์สภาพความเป็นใหญ่ ตามความเป็นแดน, ดังนั้น
พระพุทธเจ้า จึงยกอุปมาการเสพ ในแดนมนุษย์นี้ว่า
ถ้านอกจากการเสพมนุษย์ด้วยกันแล้ว ชื่อว่าเสพเนื้อบุตร หรือกินเนื้อบุตร นั้น
ทั้งนั้น

ในแดนนรก นรกนรกโก คือพ่อแม่ ถ้ามนุษย์เราไปอยู่นั้น เป็นลูก เรียกว่า
นรกมนุสโส
ในแดนเปต เปตเปโต คือพ่อแม่ ถ้ามนุษย์เราไปอยู่นั้น เป็นลูก เรียกว่า เปตมนุสโส
ในแดนเดรัจฉาน เดรัจฉานเดรัจฉาโน คือพ่อแม่ ถ้ามนุษย์เราไปอยู่นั้น เป็นลูก
เรียกว่า เตรัจฉานมนุสโส
ในแดนอสุร อสุรอสุโร คือพ่อแม่ ถ้ามนุษย์เราไปอยู่นั้น เป็นลูก เรียกว่า
อสุรมนุสโส

จนถึงแดนสุคติ ก็เช่นกัน เช่น จตุมจตุโม เป็นต้น ที่เป็นพ่อแม่ของแดน จาตุมฯ
ก็ต้องชื่ออย่างนั้น ถ้ามนุษย์เราไปอยู่นั้น เป็นลูก ย่อมมีชื่อเรียกว่า
จตุมมนุสโส ในแดนนั้น, ฉะนั้นต้องวิจัยว่า
สัตว์นั้นอยู่แดนมนุษย์เราจริงหรือเปล่า หรือว่าไม่มีมนุษย์จริง ๆ อยู่ที่ไหน?
หรือว่า โลกนี้เป็นโลกมนุษย์จริง ถูกแล้ว เพราะถ้าดังนั้น
สัตว์นั้นปรากฏตัวอยู่ในแดนมนุษย์ มนุษย์ ก็ย่อมคือพ่อแม่ และพึงต้องถือว่า
สัตว์เหล่านั้นเป็นบุตร เพราะสัตว์นั้นมีความเกิดแล้วในแดนมนุษย์ นี้, ฉะนั้น
เรื่องทุกแดน ได้มีความไม่เสมอกัน หมดทั้งนั้น จะเว้นแต่แดนนิพพาน
ที่สัตว์ทุกชนิด และทั้งสรรพสิ่ง อะไรก็ตาม ที่นิพพานแล้ว
ก็จึงจะมีความเสมอกัน, เช่นนี้ คือการเข้าใจในแบบไม่มีดีชั่ว เลวหรือประณีต
แต่เข้าใจไปโดยความเป็นบัญญัติ ซึ่งได้บัญญัติแล้ว ว่าให้มีความวิจิตรต่างกัน”

ขอแสดงความนับถือ
☺ นิยาม เรื่อง มนุษยพิภพ | madebypeo...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

ความจริงที่บริสุทธิ์ แบบเด็ก ๆ เกี่ยวกับ
ชื่อ บัญญัติ และภาษา ได้แก่

ธรรมจักร์ (วิมุตติ)

ไตรรัตน์ ของวิมุตติ์ คือ

-ทุกขตา
-อนัตตา
-อนิจจตา

ทำมาจาก (นิรุตติ์)

ไตรรัตน์ ของนิรุตติ์ คือ

-ตุ๊กตา
-อาณัติตรา
-อานิชตา (พ)

ความซึ่ง เป็นไปแล้ว เป็นไปอยู่ ของธรรม อันบวร คือ
ความ ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต แห่งร่องรอยคือญาณ
และความที่ไม่ทิ้งสิ่งความ ฉะนั้น ในระหว่าง วรรค และวาระ

จิต ที่ซึ่งวิจิตร วิสุทธิ์ จึงมิพ้นต้องดำเนินไปสู่ ปาฏิหาริย์ อัศจรรย์
วิตถาร และพิสดาร
ของภาวะศัพท์ธาตุ และศัพท์ปัจจัย นั้น จิต จึง กลายเป็น จิตฺตํ จิตฺติ จิตฺตา
และ จิตฺโต

จิต!อย่างเดียว ที่ขาดสังวร ที่ไม่มีสังวร เรียกว่า จิต,
ส่วนจิตที่สังวรดีแล้ว ว่า จิตวิจิตร.

ขอแสดงความนับถือ
☺ ชื่อ บัญญัติ และภาษา | blogg...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ในเรื่องของจักร ไม่ว่าจะเป็น พรหมจักร หรือธรรมจักร ที่เป็นความเข้าใจ
หรือว่า สมัครใจ น่าควรที่ จะ
ต้องสำรวจตนเอง และทำความชัดเจน แน่วแน่เอง
และพุ่งตรงไปที่ความซื่อสัตย์ของตนเอง ถ้าว่าในเรื่องดวง
จากนั้น เมื่อแน่ชัดแน่ใจว่า ตัวเราเป็นโชค แบบขาด เมื่อนั้น เราพึงต้องใช้ดวง
หรือกำหนดดวงแบบ +10

แต่ทว่า แน่ชัดและแน่ใจว่า ตัวเราเป็นโชค เป็นคนแบบเกิน ไม่พอดี นั้น
เราจึงต้องใช้ดวง หรือการกำหนด แบบ -10
แล้วทำความพอเหมาะพอดี ไปกับทุกส่วน
ซึ่งก็จะดำเนินไปถูกตรงพอดีกับการกั้นความเสื่อม และสร้างความเจริญ

แต่ฉะนั้น กะกรณีที่พึงเรียกว่า การตั้งกำหนดโคจร ก็ดี
และการตั้งที่จะกระทำความคืบหน้าก็ดี ในภาระหน้าที่
สำคัญ จะเป็นไปได้ด้วยดี ฉะนั้น ให้จงได้ ดังนั้น ภารกิจ ทัพสัมภาระ
อันต้องเริ่มต้น ดี จะต้องด้วยการตั้งอารักขา
มิเช่นนั้น ทำความคืบหน้าได้ ก็เหลว หรือโคจรไปได้ ฝ่าฟันต่อสู้ แล่นไปได้
ก็จรดได้แต่ความล้มเหลวนั่นเอง ซึ่งโคจร นั้น

ฉะนั้น เรื่อง จึงควรต้องตั้งอารักขาธรรม ให้ได้เสียก่อน
โดยการที่พึงต้องกำหนดไปที่อินทรีย์และความเป็นใหญ่
ที่เป็นธาตุแท้ของตนเอง ที่ซึ่งเป็นธาตุแท้ของเราเองแน่ ๆ
ก็เริ่มโดยการที่จะอารักขาธรรม นั้น ด้วย - หรือ + 10
นั่นเอง โดยถือความถึงที่สุดว่า จะมี จะได้ผลลัพธ์อย่างไร? จะยอมรับธรรม
ตามความเป็นจริงนั้น แล้วจึงชื่อว่า เข้าสู่วิถี”

ขอแสดงความนับถือ
ตอบข้อซักถาม เรื่องพรหมจักร หรือพรหมพยากรณ์ |
thai.national.i...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

ฐิตมโน
ผู้มีใจเป็นที่ตั้ง

ฐานกโร
ผู้สร้างตน

ฐิตมานโส
ผู้มีใจดำรงอยู่แล้ว

ฐานทตฺโต
ผู้มีฐานะอันท่านให้แล้ว

ฐิตเปโม
ผู้มีความรักเป็นที่ตั้ง

ฐานจาโร
ผู้ประพฤติตามฐานะ

ฐิตธมฺโม
ผู้มีธรรมเป็นที่ตั้ง

ฐานธมฺโม
ผู้มีฐานะเป็นธรรม

ฐิคคุโณ
ผู้มีความดีเป็นที่ตั้ง

ฐานรโต
ผู้ยินดีในฐานะ

ฐิตกรณีโย
ผู้ดำรงอยู่ด้วยกิจการ

ฐานวโร
ผู้มีฐานะประเสริฐ

ฐานุตฺตโม
ผู้มีฐานะอันสูงสุด

ฐานวุฑฺโฒ
ผู้เจริญด้วยฐานะ

ฐานิโย
ผู้ควรแก่ฐานะ

ฐานิสฺสโร
ผู้เป็นใหญ่ด้วยฐานะ

ฐานากโร
ผู้เป็นบ่อเกิดแห่งฐานะ

ฐานุตฺตโม
ผู้มีฐานะอันอุดม

ฐานปุณฺโณ
ผู้สมบูรณ์ด้วยฐานะ

ฐิตกุโล
ผู้มีกระกูลที่ตั้งมั่น

ฐานสมฺปนฺโน
ผู้ถึงพร้อมด้วยฐานะ

ฐิตจิตฺโต
ผู้มีจิตตั้งมั่น

ฐานวุฑฺโฒ
ผุ้เจริญด้วยฐานะ

ฐิตคุโณ
ผู้มีคุณตั้งมั่น

ฐานุตฺตโร
ผู้มีฐานะอันสูงกว่า

ฐิตยโส
ผู้มียศมั่นคง

ฐานิสฺสโร
ผู้เป็นใหญ่ในฐานะ

ฐิตรํสี
ผู้มีรัศมีตั้งมั่น

ฐานารโห
ผู้สมควรแก่ฐานะ

ฐิตญาโณ
ผู้มีญาณตั้งมั่น

ฐานงฺกโร
ผู้สร้างฐานะ

ฐิตปญฺโญ
ผู้มีปัญญาตั้งมั่น

ฐานวีโร
ผู้แกล้วกล้าด้วยฐานะ

ฐิตพโล
ผู้มีกำลังมั่นคง

ฐิตปุญฺโญ
ผู้ตั่งมั่นในบุญ

ฐิตเมโธ
ผู้มีปัญญาตั้งมั่น

ฐิตวฑฺฒโน
ผู้มีความเจริญมั่นคง

ฐิตวิริโย
ผู้มีความเพียรตั้งมั่น

ฐิตโสภโณ
ผู้มีธรรมอันงามมั่นคง

ฐิตวีโร
ผู้กล้าหาญมั่นคง

ฐิตาจาโร
ผู้มีความประพฤติมั่นคง

ฐิตสจฺโจ
ผู้มีความสัตย์ตั้งมั่น

ฐิตาสโย
ผู้มีอัธยาศัยมั่นคง

ฐิติโก
ผู้ตั้งมั่น

ฐิตสทฺโธ
ผู้มีศรัทธาตั้งมั่น

ฐิติคุโณ
ผู้มีคุณตั้งมั่น

ฐิติญาโณ
ผู้มีญาณตั้งมั่น

ฐิติธมฺโม
ผู้มีธรรมตั้งมั่น

ฐิตสาสโน
ผู้ตั้งมั่นในคำสอน

ฐิตสิริ
ผู้มีสิริมั่นคง

ฐิตสีโล
ผู้มีศีลตั้งมั่น

ฐิติสีโล
ผู้มีศีลตั้งมั่น

ขอแสดงความนับถือ
Ariyaka script | thai.national.i...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

ยนฺตสีโล
ผู้มีศีลเป็นเครื่องดำเนิน

ยโส
ผู้มียศ

ยติกโร
ผู้มีความสำรวม

ยโสธโร
ผู้ทรงไว้ซึ่งยศ

ยติยุตฺโต
ผู้ประกอบด้วยความเพียร

ยามเวที
ผู้มีปกติรู้ยาม

ยติโก
ผู้มีความเพียร

ยุตฺตธมฺโม
ผู้ประกอบด้วยธรรม

ยสชาโต
ผู้มียศเกิดแล้ว

ยุตฺตโยโค
ผู้ประกอบความเพียร

ยสปาโล
ผู้รักษายศ

ยุตฺติโก
ผู้มีความเที่ยงตรง

ยสวฑฺฒโน
ผู้เจริญด้วยยศ

โยคมุตฺโต
ผู้พ้นจากโยคะ

ยสสี
ผู้มียศ

โยคกฺเขโม
ผู้เกษมจากโยคะ

รกฺขิตจิตฺโต
ผู้รักษาจิต

รกฺขิตญาโณ
ผู้รักษาความรู้

รตนโชโต
ผู้รุ่งเรืองดุจแก้ว

รกฺขิตธมฺโม
ผู้รักษาธรรม

รตนญาโณ
ผู้มีญาณดุจแก้ว

รกฺขิตวณฺโณ
ผู้รักษาวรรณ

รกฺขิตสีโล
ผู้มีศีลที่รักษาแล้ว

รตนปญฺโญ
ผู้มีปัญญาดังแก้ว

รตนปุตฺโต
ผู้เป็นบุตรแห่งรัตนะ

รตินฺธโร
ผู้ทรงไว้ซึ่งความยินดี

รวิวํโส
ผู้เป็นวงศ์แห่งพระอาทิตย์

รตนวณฺโณ
ผู้มีวรรณดังแก้ว

รมณีโย
ผู้น่ารื่นรมย์

รมณียจิตฺโต
ผู้มีจิตน่ารื่นรมย์

รมณียธมฺโม
ผู้มีธรรมน่ารื่นรมย์

โรจนธมฺโม
ผู้มีธรรมรุ่งเรือง

รวิวณฺโณ
ผู้มีวรรณดุจพระอาทิตย์

โรจโน
ผู้รุ่งเรือง

ลกฺขิตธมฺโม
ผู้มีธรรมอันตนกำหนดแล้ว

ลทฺธคุโณ
ผู้มีคุณอันได้แล้ว

ลาภสมฺปนฺโน
ผู้สมบูรณ์ด้วยลาภ

ลุตฺตาลโย
ผู้มีอาลัยอันตัดแล้ว

เลขธมฺโม
ผู้มีธรรมที่จาลึกไว้

เลณจารี
ผู้มีปกติอยู่ในถ้ำ

วรญฺญู
ผู้มีธรรมอันประเสริฐ

วรทินฺโน
ผู้ให้สิ่งประเสริฐ

วชิรญาโณ
ผู้มีญาณดุจเพชร

วรธมฺโม
ผู้มีธรรมอันประเสริฐ

วชิรมโน
ผู้มีใจดุจเพชร

วรปญฺโญ
ผู้มีปัญญาอันประเสริฐ

วชิราวุโธ
ผู้มีอาวุธดุจเพชร

วชิโร
เพชร

วรเปโม
ผู้มีความรักอันเยี่ยม

วฑฺฒจิตฺโต
ผู้มีจิตเจริญ

วฑฺฒธมฺโม
ผู้มีธรรมอันเจริญ

วรลาโภ
ผู้มีลาภที่ประเสริฐ

วฑฺฒโน
ผู้เจริญ

วราสโภ
ผู้องอาจยิ่งนัก

วราโภ
ผู้มีรัศมีประเสริฐ

วณฺณธโร
ผู้ทรงวรรณ

วราสโย
ผู้มีอัธยาศัยดี

วนฺตาโส
ผู้คายความหวัง

วรุตฺตโม
ผู้สูงสุด

วยวุฑฺโฒ
ผู้เจริญด้วยวัย

วลฺลโภ
ผู้สนิทสนม

วรกิจฺโจ
ผู้มีกิจประเสริฐ

วรจิตฺโต
ผู้มีจิตประเสริฐ

วรญาโณ
ผู้มีญาญประเสริฐ

วิริยธโร
ผู้ทรงความเพียร

วิชิโต
ผู้ชนะโดยวิเศษ

วิริโย
ผู้มีความเพียร

วิธุโร
ชื่อพระโพธิสัตว์

วิโรจโน
ผู้รุ่งโรจน์

วิปุโล
ผู้ไพบูลย์

วิวิตฺโต
ผู้สงัดแล้ว

วิมโล
ผู้ปราศจากมลทิน

วิสารโท
ผู้แกล้วกล้า

วิโมจโย
ผู้ทำตนให้พ้นนิวรณ์

วิสิฏฺโฐ
ผู้ประเสริฐ

วิสุทธสีโล
ผู้มีศีลบริสุทธิ์

วุฑฺฒิธมฺโม
ผู้มีธรรมอันเจริญ

วิสุทฺธาจาโร
ผู้มีมารยาทอันบริสุทธิ์

วุฑฺฒิสโร
ผู้ระลึกถึงความเจริญ

วิสุทธิสโร
ผู้ระลึกถึงความบริสุทธิ์

โวทาโน
ผู้ขาวผ่อง

วิสุทฺโธ
ผู้บริสุทธิ์

วุฑฺฒิโก
ผู้เจริญ

วุฑฺฒิทตฺโต
ผู้ให้ความเจริญ

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

จิตฺตกาโร
ผู้กระทำได้ดังใจคิด

จกฺกธมฺโม
ผู้มีธรรมเป็นจักร

เจตนาสุโภ
ผู้มีเจตนางาม

จตฺตาลโย
ผู้มีอาลัยอันสละแล้ว

จินฺตามโย
ผู้สำเร็จได้ตามความคิด

จกฺกรตโน
ผู้มีแก้วเป็นจักร

จิตฺตานุรกฺขี
ผู้มีปกติคอยรักษาจิต

จกฺกวโร
ผู้มีจักรอันประเสริฐ

จิตฺตสํวโร
ผู้สำรวมจิต

จตฺตาวิโล
ผู้มีความขุ่นใจอันสละแล้ว

จิตฺตานุรกฺโข
ผู้ตามรักษาจิต

จนฺทสาโร
ผู้มีสาระดุจพระจันทร์

จิตฺตทนฺโต
ผู้ฝึกจิตแล้ว

จนฺทโชโต
ผู้รุ่งเรืองดุจพระจันทร์

จิรสุโภ
ผู้งามอย่างยั่งยืน

จตฺตสลฺโล
ผู้มีลูกศรอันสละแล้ว

จิรวฑฺฒโน
ผู้เจริญยั่งยืน

จนฺทธมฺโม
ผู้มีธรรมดุจพระจันทร์

จารุวํโส
ผู้อยู่ในวงศ์ทองคำ

จนฺทสุวณฺโณ
ผู้มีสีงามดุจพระจันทร์

จารุธมฺโม
ผู้มีธรรมดุจทองคำ

จนฺทปชฺโชโต
ผู้สว่างดุจพระจันทร์

จนฺทาโภ
ผู้มีความรุ่งเรืองดุจพระจันทร์

จนฺทเสโน
ผู้เป็นเสนาพระจันทร์

จนฺทปญฺโญ
ผู้มีปัญญาดุจแสงจันทร์

จนฺทมณฺฑโล
ผู้มีมณฑลดุจพระจันทร์

จนฺทโสภโณ
ผู้งามดุจพระจันทร์

จนฺทรํสี
ผู้มีรัศมีดุจพระจันทร์

จนฺทสุวณฺโณ
ผู้มีผิวพรรณงามดุจพระจันทร์

จนฺทโสภี
ผู้งามเหมือนพระจันทร์

จารุวณฺโณ
ผู้มีผิวพรรณดุจทองคำ

จนฺทวํโส
ผู้เป็นวงศ์แห่งพระจันทร์

จิรฏฐิโก
ผู้ดำรงอยู่นาน

จนฺทิโก
ผู้ดุจพระจันทร์

จิรตฺถิโก
ผู้มีความต้องการนาน

จนฺทิโม
พระจันทร์

จตฺตภโย
ผู้มีภัยอันสละแล้ว

จนฺทูปโม
ผู้เปรียบดังพระจันทร์

จตฺตมโล
ผู้มีมลทินอันสละแล้ว

จนฺทสิริ
ผู้มีสิริดุจพระจันทร์

จนฺทโชโต
ผู้รุ่งเรืองดุจพระจันทร์

จนฺโทภาโส
ผู้มีแสงสว่างอุจพระจันทร์

จกฺกวโร
ผู้ประเสริฐด้วยจักร

จรณธมฺโม
ผู้มีธรรมเป็นเครื่องประพฤติ

จนฺโทภาโส
ผู้มีแสงสว่างดุจพระจันทร์

จนฺทสุทฺโธ
ผู้หมดจดเหมือนพระจันทร์

จนฺทูปโม
ผู้เปรียบด้วยพระจันทร์

จาครโต
ผู้ยินดีในการเสียสละ

จนฺทวํโส
ผู้อยู่ในวงศ์แห่งพระจันทร์

จารุธมฺโม
ผู้มีธรรมดุจทอง

จนฺทสาโร
ผู้มีสาระดุจพระจันทร์

จารุโภ
ผู้เจริญดุจทอง

จตฺตสลฺโล
ผู้สละกิเลสดุจลูกศร

จิตปุญฺโญ
ผู้มีบุญสั่งสมแล้ว

จิตฺตคุตฺโต
ผู้มีจิตคุ้มครองแล้ว

จารุวํโส
ผู้เป็นเชื้อทอง

จิตฺตปาโล
ผู้รักษาจิต

จารุสิริ
ผู้มีสิริดุจทอง

จิตฺตทโม
ผู้ฝึกจิต

จิณฺณธมฺโม
ผู้มีธรรมอันสั่งสมแล้ว

จิตฺตปาสาโท
ผู้มีจิตเลื่อมใส

จิณฺณโสตฺถิ
ผู้มีความสวัสดีที่สั่งสมแล้ว

จิตฺตปญฺโญ
ผู้มีปัญญาดังจิต

จิตฺตสุโภ
ผู้มีจิตอันงาม

จิณฺณจาโร
ผู้มีมารยาทอันสั่งสมแล้ว

จิณฺโณวาโท
ผู้มีโอวาทอันประพฤติแล้ว

จิตฺตวุฑฺโฒ
ผู้เจริญด้วยจิต

จิตธมฺโม
ผู้มีธรรมอันสั่งสมแล้ว

จิตฺตหฏฺโฐ
ผู้มีจิตร่าเริง

จิรกุโล
ผู้มีสกุลยั่งยืน

จิรฐิติโก
ผู้อยู่ยั่งยืน

จิรธมฺโม
ผู้มีธรรมยั่งยืน

จิรปุญฺโญ
ผู้มีบุญยั่งยืน

จุลฺลนาโค
นาคน้อย

จิรวฑฺโฒ
ผู้เจริยยั่งยืน

จิรวํโส
ผู้มีวงศ์ยั่งยืน

ฉตฺติโก
ผู้มีฉัตร

ฉนฺทวุฑฺโฒ
ผู้เจริญด้วยฉันทะ

ฉนฺทกโร
ผู้ทำความพอใจ

ฉนฺทโก
ผู้มีความพอใจ

ฉนฺทสโร
ผู้ระลึกถึงฉันทะ

ฉนฺทคฺโค
ผู้มีความพอใจเป็นเลิศ

ฉนฺทสาโร
ผู้มีสาระเป็นแก่น

ฉนฺทชาโต
ผู้เกิดความพอใจ

ฉนฺทสีโล
ผู้มีศีลเป็นที่พอใจ

ฉนฺทธมฺโม
ผู้มีธรรมเป็นที่พอใจ

ฉนฺทสุโภ
ผู้งามด้วยฉันทะ

ฉนฺทยุตฺโต
ผู้ประกอบด้วยฉันทะ

ฉินฺนนฺโธ
ผู้ตัดความมืด

ฉินฺนมนฺโท
ผู้ตัดความเขลา

ฉินฺนกาโม
ผู้ตัดกาม

ฉินฺนาลโย
ผู้ตัดความอาลัย

ฉินฺนเปโม
ผู้ตัดความรัก

ฉินฺนสุโภ
ผู้ตัดขาดความงาม

ชนาสโภ
ผู้แกล้วกล้าในหมู่ชน

ชนุตฺตโม
ผู้สูงสุดในหมู่ชน

ชมฺพุนุโท
ทองชมพูนุท

ชยาลงฺกรโณ
ผู้มีชัยเป็นเครื่องประดับ

ชยาภรโณ
ผู้มีชัยเป็นอาภรณ์

ชยทตฺโต
ผู้ให้ชัยชนะ

ชยนฺโต
ผู้มีชัย

ชยธมฺโม
ผู้มีธรรมแห่งชัยชนะ

ชยปาโล
ผู้รักษาชัยชนะ

ชวนปญฺโญ
ผู้มีปัญญาไว

ชวโน
ผู้มีเชาว์

ชาคโร
ผู้ตื่น

ชาตปญฺโญ
ผู้มีปัญญาเกิดแล้ว

ชาตวิริโย
ผู้มีความเพียรเกิดแล้ว

ชินวโร
พระชินศรีผู้ประเสริฐ

ชินวํโส
ผู้เป็นวงศ์พระชินศรี

ชินสุโภ
ผู้องอาจดุจพระชินศรี

ชาตสํวโร
ผู้มีความสำรวจเกิดแล้ว

ชาตสิริ
ผู้มีสิริเกิดแล้ว

ชาตสุทฺธิ
ผู้มีความบริสุทิ์เกิดแล้ว

ชิโนรโส
ผู้เป็นโอรสพระชินศรี

ชีวสุทฺโธ
ผู้เลี้ยงชีพบริสุทธิ์

ชิตงฺกโร
ผู้ทำความชนะ

ชุติกาโม
ผู้ใคร่ความรุ่งเรือง

ชิตจิตฺโต
ผู้มีจิตอันชนะแล้ว

ชุติทตฺโต
ผู้ให้ความรุ่งเรือง

ชุติทนฺโน
ผู้ให้ความรุ่งเรือง

ชิตมาโร
ผู้ชนะมาร

ชุตินฺธโร
ผู้ทรงไว้ซึ่งความรุ่งเรือง

ชิตินฺทริโย
ผู้มีอินทรีย์ที่ชนะแล้ว

ชุติปญฺโญ
ผู้มีปัญญารุ่งเรือง

ชุติมนฺโต
ผู้มีความรุ่งเรือง

ชินปุตฺโต
ผู้เป็นบุตรพระชินศรี

ชุติวณฺโณ
ผู้มีวรรณรุ่งเรือง

โชติโก
ผู้เปล่งปรั่ง

โชติกโร
ผู้ทำความรุ่งเรือง

โชติธมฺโม
ผู้มีธรรมเป็นเครื่องส่อง

โชติโก
ผู้ทำความรุ่งเรือง

โชติปาโล
ผู้รักษาความรุ่งเรือง

โชติญาโณ
ผู้มีญาณที่รุ่งเรือง

โชติทตฺโต
ผู้ให้แสงสว่าง

โชติปุญฺโญ
ผู้รุ่งเรืองด้วยธรรม

โชติปญฺโญ
ผู้รุ่งเรืองด้วยปัญญา


โชติทินฺโน
ผู้ให้แสงสว่าง

โชติวโร
ผู้ประเสริฐด้วยความรุ่งเรือง

โชติวิริโย
ผู้รุ่งเรืองด้วยความเพียร

ฌานโก
ผู้ทำความเพ่ง

ฌานกาโม
ผู้ใคร่ในการเพ่ง

ฌานฉนฺโท
ผู้พอใจในการเพ่ง

ฌานโสภโณ
ผู้งามด้วยการเพ่ง

ฌานทีโป
ผู้ส่องฌาน

ฌานสโภ
ผู้องอาจด้วยการเพ่ง

ญาณกโร
ผู้ทำความรู้

ญาณปคุโณ
ผู้มีความรู้คล่องแคล่ว

ญาณกาโม
ผู้ใคร่ความรู้

ญาณปฺปสุโต
ผู้ขวนขวายความรู้

ญาณกิตฺติ
ผู้มีเกียรติเพราะความรู้

ญาณปฺปโก
ผู้สว่างเพราะความรู้

ญาณปาโล
ผู้ถนอมความรู้

ญาณคุโณ
ผู้มีคุณคือความรู้

ญาณผโล
ผู้มีผลเพราะความรู้

ญาณคุตฺโต
ผู้คุ้มครองด้วยความรู้

ญาณพนฺโธ
ผู้อันความรู้ผูกไว้แล้ว

ญาณพโล
ผู้มีความรู้เป็นกำลัง

ญาณจารี
ผู้มักเที่ยวไปด้วยญาณ

ญาณยโม
ผู้สำเร็จด้วยญาณ

ญาณฉนฺโท
ผู้พอใจในความรู้

ญาณยโส
ผู้มียศเพราะอาศัยญาณ

ญาณโยโค
ผู้ประกอบด้วยญาณ

ญาณเตโช
ผู้มีเดชเพราะความรู้

ญาณรกฺขิโต
ผู้มีญาณเป็นเครื่องรักษา

ญาณทีโป
ผู้มีญาณเป็นที่พึ่ง

ญาณธโช
ผู้มีญาณเป็นธง

ญาณวโร
ผู้ประเสริฐด้วยญาณ

ญาณธโร
ผู้ทรงไว้ซึ่งญาณ

ญาณโชโต
ผู้รุ่งเรืองด้วยญาณ

ญาณวิชโย
ผู้ชนะด้วยญาณ

ญาณโสธโน
ผู้ชำระญาณให้หมดจด

ญาณวิเวโก
ผู้สงัดด้วยญาณ

ญาณวีโร
ผู้มีญาณแก่กล้า

ญาณโสภโณ
ผู้งามด้วยความรู้

ญาณวุฑฺโฒ
ผู้เจริญด้วยญาณ

ญาณสวโร
ผู้สำรวมด้วยญาณ

ญาณสมฺปนฺโน
ผู้ถึงพร้อมด้วยญาณ

ญาณาสโย
ผู้มีญาณเป็นที่อาศัย

ญาณิโก
ผู้ประกอบด้วยญาณ

ญาณสโร
ผู้ระลึกด้วยญาณ

ญาณสีโล
ผู้มีศีลประกอบด้วยญาณ

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“พระสอนว่า บริกรรม ภาวนา พุท-โธ, และให้คิดต่อไปว่า
ชื่อพระ ก็โอ หรือต้นมนตร์ ลงปัจจัย โอ คือ ณ โอ และมะ

เป็นเรื่องความพิสดาร หรือเรียกว่า ได้ความพิสดาร แต่ไม่ใช่พุทธะ
หรือพุทธา อะ และอาปัจจัย ซึ่งเป็นสัททะต้นปัจจัย Buddho แล้วพึงต้อง Buddha

ดังนั้น จึงเห็นแต่เด็กไทยคิดในใจว่า พุทธแท้ ไม่พิสดาร โดยธรรมตา ธรรม
ต้องว่า พุทธะ พุทธา, เด็กไทยสำเหนียกได้เอง เพราะตาวิเศษเห็นเด็กไทยคิด

ดังนี้ เด็กไทย จึงคิด และพิจารณาว่า โลก ลิขิตไป และพิสดารต่อไป โดย Roman
(โรมันสคริปต์)
แต่ Roman เป็นเสียงโอ ปัจจัยโอ เป็นความพิสดาร
ไม่ใช่ต้นธาตุปัจจัยธรรมดาเดิมแท้

พระสอนเรื่องบริกรรม ภาวนา พุทโธ คำเดียว และเด็ก ก็รู้จัก พุทธะ และพุทธา
และเข้าใจในร่องรอยแห่งญาณ อันคือนิรุตติ ว่า เมื่อ ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต
ของแท้

จะต้อง Raman (รามัญสคริปต์), แต่เด็กไทย ไม่แน่ใจ ไม่มั่นใจ และสงสัย และระแวง
ว่าที่จริง ควรเข้าใจใช่ไหมว่า โดยนัย! เรื่อง รามัญ (Raman) ก็คือ เรื่อง
Ariyaka script เพราะว่า

ประวัติมีอยู่ว่า พระปรมาจารย์ น้ำผึ้ง ซาย พุทฺธวํโส พระภิกษุรามัญ (Raman)
คือต้นวงศ์
พระธรรมยุติกนิกาย ดังนี้ เด็กไทยคิดถึงคำว่า Buddho และ Buddha ว่า อะไร?
เป็นต้น อะไร? เป็นอลังการ

เด็กไทยได้คำตอบว่า พุทธะ พุทธา เป็นต้น ส่วนพุทโธ เป็นอลังการ ดังนั้น
เด็กไทยจึงเข้าใจว่า
Raman เป็นต้น แต่ทว่า Roman จึงเป็นอลังการ เด็กไทยมีความคิด
และมีญาณในนิรุตติ ถูก!

แต่เด็กไทยไม่แน่ใจ ไม่มั่นใจเลยว่า ผู้ใหญ่จะชอบ ที่เด็กไทยคิดถูก แบบนี้
ที่เด็กไทยรู้แล้วว่า
ตนเองมีค่าอย่างไร? แต่ก็ประกาศความจริงไม่ได้ เพราะถ้าประกาศ
ก็จะเป็นการด้อยค่า ชาวโลกโรมัน”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ทิฐิศัพท์ ว่า นรก! มันเป็นทิฐิศัพท์ ในทำนองที่ว่า เว้นขันธ์
หรือไม่เว้นขันธ์ มิใช่หรือ
กล่าวจะคุยจะบอก ที่ก็ต้องมีมุขบาฐ หรือมุขนัยที่บอกว่า เหมือนกับศัพท์ว่า
ภาวนา

ซึ่ง ศัพท์ คำว่า ภาวนา ก็เป็นการกล่าว เว้น!ขันธ์
เพราะกล่าวโดยความไม่สำเร็จแด่จินตนา
นั้นๆว่า ไม่ทำปัจจัย หรือไม่มีปัจจัย เพราะ ภาวนา ไม่ใช่ภาวนิก! คือมุข
ไม่กล่าวทำนองขันธ์

อิกะ ปัจจัย มีหลายศัพท์ ที่เชื่อกันว่า เป็นมุขบาฐ ที่แสดงไปถึงมุขนัย
ของการเว้นขันธ์
หรือจะอนุโลมไปในทำนองที่ไม่เว้นขันธ์ เช่นว่า อริยะ นะ แท้แต่ยังไม่ใช่อริยกะ
เพราะไม่ทำปัจจัย

หรือทำนองที่ว่า มิได้มีปัจจัย ก็จึงไม่มี กะ หรืออิกะ
ด้วยการกระทำเป็นศัพท์ปัจจัย ฉะนั้น
คือเล่นคำ ว่า มันเป็นพิษสง หรือมีพิษสง พยศ! โพยมร้ายกาจได้บ้างหรือยัง
ก็เรียกว่าเว้น

หรือว่าไม่เว้น อิกะ ปัจจัย ก็เรียกว่า กล่าวเว้นขันธ์
หรือกล่าวไปในร่องรอยคือญาณ นิรุตติ
เพราะเมื่อทว่า กล่าวว่า นระ! มันก็เป็นบาฐหนึ่ง แต่ทว่ากล่าวว่า นรกะ หรือนรก
ก็ย่อมที่จะเป็น

นัย! หรือมุขนัย ของอีกบาทหนึ่ง เช่นนี้ คือเริ่มไปจากศัพท์เดียว คำเดียว
หรือประโยคเดียว
ซึ่งแต่ละศัพท์ แต่ละบท ย่อมมีประณามบท ประณามคาถา มีบทขัด มีภาคผนวก
อะไรต่ออะไร

เปรียบตัวอย่างกับ คำว่านัก! เช่นว่า เรียน! เช่นนี้คือยังไม่มีขันธ์
แต่บอกว่า นักเรียน เช่นนี้
คือมีขันธ์ หรือไม่ต้องเว้นขันธ์ ว่า นัก เช่น อริยะ อริยกะ นี่หล่ะ ภาวนา
ภาวนิก นี่หล่ะ หรือสถาปนา

ก็เป็นสถาปนิก ศัพท์ นระ แล้ว ก็เป็น นรก, เรื่อง
มันมีมาตั้งแต่ต้นโคตรวงศ์โน้น วงอาทิตย์
วงศ์จันทร์ แต่ก็ไม่ทราบกันว่า วงศ์จันทร์ จะมีมุขนัยอะไร?
ที่จะแกะความหรือถอดความมาถึงสมัยนี้ เหลือบ้าง

ซึ่งเริ่มต้น มุข กะ หรือ อิกะ มันเริ่มตั้งต้นมาแต่โคตรวงศ์ พระเจ้าโอ!
โน่นแล้ว เป็น โอกะ หรือโอกกะ
พระเจ้าโคตรวงศ์ศากยะ แล้วมาถึง คำว่า พระไตรปิฎก ก็มุขบาฐ หรือมุขนัยนี้ คือ
ย่อมว่าเป็นขันธ์ คือ ว่า เป็นปิฏก! ไม่ใช่ ปิฎะ
ปิฎา หรือ ปิโฎ เพราะคำว่า ปิฎก ก็ให้กำหนดการทำ อิกะ ปัจจัย
เหมือนกะต้นโคตรต้นวงศ์ต่อกันเรื่อยมาโน้น”

ขอแสดงความนับถือ
ศัพท์ มุขนัย อิกะ ปัจจัย | tipit...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ท่านผู้แท็กพระไตรปิฎก แต่ ข้ออ้าง หรือที่อ้างสำคัญ ๆ นั้น ๆ คงเป็นแต่
เกรงว่า หรือเห็นชัดเจนว่า ยังมิได้อ้าง ‘ธรรม เหตุ หรือคติ’
ที่ยึดโยงกับพระไตรปิฎก ทั้งที่พระไตรปิฎก ที่ให้อ้างได้ มีอยู่ ไม่น้อยกว่า ๓
ฉบับ, แต่ท่านแท็กพระไตรปิฎกมา คงเป็นเพราะมั่นใจ และเชื่อใจว่า งานพระไตรปิฎก
จะสามารถ และอาจหาญ สำทับความ ใน นัย ประดาต่าง ๆ ฉะนั้น, ท่านคงจะเชื่อแน่ว่า
พระไตรปิฎก หรือ ไม่แน่ว่า อาจมีพระปิฎกใด ปิฎกหนึ่ง ที่อาจให้คำสำทับความ
แก่กิจ แก่ภาระธุระ แบบนั้นได้

แต่ความเช่นดั่งนั้น ก็ดี ตามปกติ ที่ซึ่งเป็นสิ่งที่พึงตรวจตราตรวจสอบ
ถึงส่วนที่มี ที่มาที่ไป อันควรตรวจสอบ เทียบทาน ว่าจะทำกิจการงานพิพิธภัณฑ์
นั้น โดยทัพสัมภาระ เช่นนั้น อย่างไรอย่างหนึ่ง แล้วให้การสถาปนา สถิต ‘ชื่อ
บัญญัติ และภาษา’ จะต้อง ไม่มีปัญหาหนัก เพราะได้มีความหวังใจ ในการที่จะอ้าง
ถึงข้ออ้างสำคัญ ๆ ด้วยดี ด้วยกัน, ฉะนั้น ก็จึงจะขอตอบว่า แท็ก!มา ถูก!
ท่านไม่ได้แท็กผิดแต่อย่างใด, ลงแต่แค่การเท้าความ หรือแสดงการจำแนก แจกคำโปรย
ไปนั้น

ในส่วนงาน ของกองการเพื่อการตรวจพิสูจน์ พระปิฎก และพระไตรปิฎก
ยังคงไม่พบโอกาส หรือช่อง ที่จะกล่าวคำสำทับ หรือให้คำสำทับแก่ท่านได้,
เพราะได้ สอบสวน ตรวจทาน เทียบเทียม ดูแล้ว ถึงส่วนของการ ที่ท่านได้เกริ่น
หรือเท้าความต่อมาเช่นนั้น หรือได้ให้จำแนก หรือแจกคำโปรยมาเช่นนั้น,
ยังคงเป็นเพียง การ ชี้แจง และจำแนกแจกความ ที่จะให้พระไตรปิฎก
ตามความของกองการตรวจพิสูจน์ แล้ว
อันจะให้จรดได้ถึงการสถาปนาต่อทุกสิ่งสารพัด, กองงาน
ยังคงไม่พบช่องที่จะได้ให้คำสำทับ ได้

ดังนั้น เมื่อกล่าวถึงแท็ก แลจรดแล้ว ถึงเรื่องวัตถุธรรม
หรือวัตถุงานพิพิธภัณฑ์ ฉะนั้น ท่านมิต้องอ้างถึงพระไตรปิฎก แต่ทว่า เรื่อง
ก็ยังคงมีทางที่จะให้เถลิง หรือวัฒนา วัตถุพิพิธภัณฑ์ ดังกล่าวนั้น โดยสะดวก
และโดยความมีค่าควรสักการะ มีระบบ มีระเบียบ หรือมีระบอบ โดยมาตรการตามธรรมดา
มีให้ท่านทำได้อยู่แล้ว, ไม่ว่า จะเป็น ระเบียบ หรือแบบ ของคหบดีมหาศาลฉะนั้น
ที่น่าชอบใจ ท่านก็อาจทำได้ หรือไม่ว่าจะเป็นระเบียบ หรือแบบ
แห่งพราหมณ์มหาศาล ฉะนั้น สำหรับส่วนที่น่าชอบใจ

นั้น จึงเรียนขอให้ท่าน ประพฤติ ปฏิบัติ จัดการ วัตถุข้าวของ ตามเจตนาวิจิตร
ตามแต่ความเห็นชอบสมควร ได้เลย หรือแม้นแต่ท่าน จะมุ่งหวัง ในระเบียบ หรือแบบ
แห่งพระกษัตริย์มหาศาลก็ดี ก็ย่อมแต่จะเป็นการ ควรเถลิง และสถาปนา
สักการะดังกล่าวนั้น ได้โดยชอบทั้งนั้น, โดยที่ กองงานตรวจพิสูจน์
และการตราสถิต งานพระไตรปิฎก ก็มิได้นิ่งนอนใจเลยแต่อย่างใด
แก่การที่จะพึงพบช่อง หรือสบโอกาส
ในการที่จะพึงได้ประกาศคำสำทับความให้แก่ท่าน เพื่อว่า นิมิตแห่งวัตถุฉะนั้น
จะได้ไม่จืดจาง หรือคลายไป จากความสูงค่า”

ขอแสดงความนับถือ
☺ คำสำทับ กรณี วัตถุสักการะ | madebypeo...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“นัยของเรื่องปาราชิก มันเป็นเรื่องนัย!ของข้อที่ ๕ ตามเกณฑ์ปกติเหตุผล
ของสัตว์ภูมิที่มีปัญญาแบบสุกขวิปัสสกะ, ย่อม ไม่มีปาราชิก
เพราะอุตริมนุสสธรรมวิเศษหรอก, คือคนที่มีแต่มนุษย์ภูมิ แบบสมัยนี่นี้แหละ
ที่ไม่มีเรื่องปาราชิก, เพราะเรื่องปาราชิกที่ถอดแบบมาจาก เหตุ-และผลตามสมควร
นั้น ถอดความจากข้อพินิจ และธรรม ของประดาพวก กษัตริย์มหาศาล พราหมณ์มหาศาล
และคหบดีมหาศาล หรือผู้เป็นเจ้าเป็นใหญ่โดยธรรมชนิดนั้น,
อันที่ก็คือมิใช่เกณฑ์ปกติ แต่เป็นเกณฑ์ แบบผู้ทำวิเศษ หรือมีวิเศษ,
โดยเพราะที่จริง วิเศษธรรมแบบสุกขวิปัสสกญาณเท่านั้น แล้ว
จึงจะไม่เป็นที่พอประมาณ แบบนั้น, ในการที่จะอยู่อย่างภิกษุสมานสังวาส
หรืออยู่อย่างภิกษุนานาสังวาสเองเลย อยู่เองเลย ตามลำพัง

ซึ่ง ปาราชิกตามนัยแห่งเกณฑ์สามัญ ที่พระพุทธเจ้าประทานวินิจฉัย
ต่อคนธรรมดาหรืออิสรชนเกณฑ์ปกติ ที่ไม่มีวิเศษ ที่ท่านประทาน ก็คือ
การไม่พิจารณาแล้ว บริโภค ดื่มกิน ขบฉัน ใช้สอยปัจจัย ๔ นั่นแหละ
ที่เท่ากับเป็นการปาราชิก ของภิกษุสมณะ, ซึ่งไม่ใช่เรื่องเกมการเมือง
หรือการหลอกอารมณ์ แบบ ๔ ข้อแรกนั้น
ว่าข้อเรื่องนี้หล่ะประเด็นที่ละเอียดอ่อนไหวง่าย อ้างที่จะปลงด้วยการนี้
ไม่มีใครเอาผิด ซึ่งเป็นประเด็นของการทำกรรม ซึ่งที่จริง ซิกใหญ่ หรือปาราชิก
นั้น ที่จริงในกรณีของการกล่าวเหตุ-ผล ที่พึงเป็น มรรค เป็นผล
มันต้องอยู่ที่การ ล้มเลิก หรือยกเลิก การประพฤติ ในการ ที่จะ
ทำบารมีไปตลอดนั้น ยกเลิกหรือไม่ ในเรื่อง ทาน ศีล เนกขัมมะ ปัญญา วิริยะ
ขันติ สัจ อธิษฐาน เมตตา และอุเบกขา, ถ้าเอาเรื่อง มรรค เรื่องผล เหตุ-ผล
ย่อมแปลว่า ถ้าทำการล้มเลิก หรือยกเลิกการปฏิบัติบารมีต่างๆฉะนั้น คนนั้น ก็
จึงจะเท่ากับปาราชิก

ทีนี้ ถ้าเราไม่พูดแบบเกมอำนาจ หรือเกมการเมือง ด้วยการเคลม
หรือโจมตีไปจากประเด็น หรือจุดที่อ่อนไหวง่าย แบบนั้น ด้วยความที่เรียกว่า เขา
หรือเรา ที่จริง อาจเป็นแค่คนเกณฑ์ปกติ คือเกิดมาไม่มีธรรมปาราชิกมาในสันดาน
ดังนั้น คนเกณฑ์ปกติ ก็จะต้องค้นหาให้ได้ก่อน ว่า แท้จริง
เรามีอุดมคติหนักแน่นตรงข้อไหน ในข้อไหน ดังนั้นข้อนั้น ก็จึงจะเป็น ปารมี
และปาราชิก, ตามควรแก่เหตุ แก่ธรรมของตนเอง โดยที่ไม่หลงไปว่า
นั่นเป็นโองการที่มีเราเป็นผู้เล่น หรือมีเราเป็นผู้อำนวยการ เพราะ นัย ตามนัย
ข้อที่ ๕ เท่านั้น ที่พระพุทธเจ้าประทานให้เราคิดเอง เห็นเอง พิจารณาเอง
โดยมิต้องอาศัยคุณวิเศษของความลี้ลับ หรือภพภูมิแห่งแดนอื่น มาเป็นตัวทำกำหนด
กระทำ, แล้วยิ่งคนเราสมัยวิทยาการปัจจุบัน
ไม่มีธรรมที่เรียกว่าปาราชิกติดตัวมาในสันดาน ยิ่งต้องคิดพิจารณาตามนัย ข้อที่
๕ ที่พระพุทธเจ้าประทานเท่านั้น, คือนอกจาก จะอยู่อย่างนานาสังวาส ได้
หรือสมานสังวาสเอง ได้ แล้ว ก็ยังจำพึงจะต้องค้นคว้าพิจารณา
ค้นหาสอบสวนให้พบให้ได้ ว่าเรา หรือจิตเดิมแท้จริงของเรา มีความหนักแน่น
ในปารมี ข้อไหน หรือหนักและแน่ ในปารชิก ข้อไหน?”

ขอแสดงความนับถือ
ความคร่าว ๆ แห่งพระวินัยธร สำนักฝ่ายเหนือ ที่วินิจฉัยเรื่องปาราชิก |
dats...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

เรียน ท่านพระคณาจารย์ พระภิกษุสมณะ พระปูนใหม่ ปูนกลาง และปูนเถระทุกท่าน
ผู้เป็นเพื่อนประพฤติปฏิบัติในพรหมจรรย์ และซึ่งคณะ พระภิกษุสมณะ แห่ง
กองการตรวจ พระไตรปิฎก ฉบับวัตถุธรรม สำหรับระบบเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ต นี้,
เรื่อง สถานการณ์ แห่งพุทธจักร พุทธเขต และ พระพุทธอาณา ที่สำคัญ ตอนนี้
ปรารกฏว่า กระผม ได้พบสัตว์ คือได้พบว่ามีสุนัขเจ็บป่วย ไม่สบาย
ในเขตที่อยู่ที่พำนัก แห่ง พระ จิตฺตสํวโรภิกฺขุ หรือ พระ นิรุตติ์ จิตฺตสํวโร
โชติลิปิกร พระพุทธเจ้าข้า, ซึ่งสัตว์หรือสุนัข นั้น ได้มาแสดงตน
และความปรารถนา ในความที่ต้องการการได้รับการรักษาเยียวยาการเจ็บป่วย ให้หาย
ดังนั้น พระพุทธเจ้าข้อ ขอรับ

Royal Thai General System
http://www.thai-language.com/id/208136

ขอแสดงความนับถือ
ศึกษา งานเขียนตัวเลข เป็นหนังสือแบบ อักขระโรมัน | tipit...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“หากเรียน ท่าน หรือกล่าวต่อวิญญูชนท่านต่าง ๆ โดยความจริงระดับอณู
หรือปรมาณู, ที่จริงก็ต้องชี้แจง ด้วยความเชื่อดี ว่า ดวงจิต ที่อุบัติ
ในแดนมนุษย์ นับตั้งแต่วินาทีที่พระพุทธเจ้าแสดง หรือประทานว่า
เราได้ทำให้พระธรรมจักรเป็นไปแล้ว ธรรมจักร ได้เป็นไป ไม่เป็นอื่น หรือกลับคืน
(ธรรมจักร - คือ ทำมาจาก), จิตสรรพสัตว์ สรรพชีวิต ที่นับ อุบัติ
และปฏิสนธิจากห้วงวินาทีนั้นหนะ ไม่มีเรื่อง ปาราชิกในขันธสันดาน หรืออณู
และปรมาณูของจิตวิญญาณ์, แต่มั่นคง เพียงแต่ อาศัยกรรม ของการปฏิญาณมายากันเฉย
ๆ ต่อการเป็นธรรม เป็นความเป็นเรื่อง เป็นเหตุ นั้น หรือ
เป็นคติไปตามสมมตินั้น แต่แท้โดยการปฏิญาณสัจ ที่จริงอณูจิต
หรือปรมาณูจิตเรานั้น หรือสัตว์นั้น
แท้ที่จริงได้เป็นไปตามพระหฤทัยของพระพุทธเจ้า อันคือ
ธรรมจักรที่ไม่กลับคืนนั้นแล้ว เท่านั้น, นี้ คือมายา หรือมโนมัย มโนมยา
ที่เราต้องการแต่ความต้องการเป็นอยู่โดยชอบ ในกัปกัลป์ คือกาลนี้
แล้วย่อมเป็นแต่เรื่องสัจ ของพระพุทธเจ้าที่โองการให้เป็น หรือไม่เป็น,
แต่ทว่า ดื้อด้าน ถือดี จรดแต่ความอยากจะไปอยู่นอกกัปนอกกัลป์ นอกภัทรกัปนี้
หรือภัทรบท, แล้วนี้ วิญญูชนท่านนั้น หรือบัณฑิตท่านนั้น
หรือนักปราชญ์ท่านนั้น, ก็เท่ากับว่า ได้ดลบันดาล หรือสร้างปาราชิกโทษเอาเอง
ทำเอง โดยที่พระพุทธเจ้าไม่ได้ประทานให้, แล้วนั้น ก็จะพึงแต่ต้องเข้าใจว่า
ปาราชิกของท่านเหล่านั้น ไม่เป็นความจริง
เพราะว่าไม่ใช่เป็นปาราชิกที่พระพุทธเจ้าประทานให้ หรือเป็นจริงโดยธรรมจักร
ให้เป็น, ฉะนั้น ถ้าจะให้ตัดสินอย่างวินัยธร ว่า ท่านนั้น ลาสึก หรือลาสิกขา
เพราะอะไร? ดังนั้น
ก็คงจะเป็นเรื่องนั้นข้อนั้นเองนั่นแหละที่น่าจะเป็นปาราชิก หรือความที่มโนมยา
นั้น ๆ ได้เป็นไปตามธรรมจักรแล้ว โดยอาการอย่างนั้น”

ขอแสดงความนับถือ
ความคร่าว ๆ แห่งพระวินัยธร สำนักฝ่ายเหนือ ที่วินิจฉัยเรื่องปาราชิก |

thai.national.i...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“มรรค คือเครื่องส่ง ปฏิปทาคือเครื่องดำเนิน ทว่าต้องจรดสำคัญต่อ

ถ้า กล่าวถึง เมื่อบวชแล้ว นั้น ท่าน จึงย่อมซื่อ ที่จะคิด จะพูด และยอมรับ
เช่นนั้น ธรรม ตามเป็นจริง ย่อมจะไม่มี ไม่เป็น ไม่เกิดขึ้น ตามชอบ หรือโดยชอบ

ดังนั้น ในข้อแรก ๆ เมื่อพูดถึง ปัญญาธรรม อรรถ นิรุตติ และปฏิภาณ
จึงคิดว่า ทำไม ไม่คิด ไม่เทียบ ตามเครื่องส่อง คือมรรค หรือทวารไปเลย

คือส่องกันไปเลย ว่า มันเป็นสัญญา หรืออาณัติ ที่หมายลงในมรรค คือช่อง
สัญญาดังนั้น แสดงอาณัติของมรรค คืออะไร? คือรูตา รูจมูก รูปาก รูหู รูเหงื่อ

หรือรูอุจจาระ หรือรูปัสสาวะ ซึ่งรูขี้ รูเยี่ยว, นัยเพราะ เครื่องส่อง
และการสื่อประสาท
โดยเครื่องดำเนิน ที่พาไปสู่ความรับรู้ ตระหนัก สังวร หรือสนิทแน่
ไปในการปล่อยวาง หรือตั้งมั่น

ดังนี้แล้ว สัญญาอาณัติ ปวงนี้ กล่าวนี้ ถ้ากล่าวความจริง โดยธรรมดาของมัน
ที่แท้จะคืออะไร? เพราะยอมที่จะคิดอย่างซื่อ พูดอย่างซื่อ แล้วยอมรับ ไปตามภาค

ดังนั้น อธิบาย เมื่อ พูดคิด ถึง ระดับชาติ ศาสนา กษัตริย์ ก็ต้อง ว่า
พึงส่องมรรค ช่องมรรค
คือ รูเยี่ยว เพราะภาค หรือพากย์ใหญ่สุด ได้บอกว่า Royal ดังนั้น สัญญาอาณัติ
แปล จึงไม่คิดว่าเป็น

รูตา รูจมูก รูปาก รูหู รูเหงื่อ นอกไปกว่าจะคิดว่า ความสำนึกสำเหนียกในมรรค
ย่อมที่จะคือรูเยี่ยว หรือรูปัสสาวะ แล้วนั้น ภาษา ชื่อ หรือบัญญัติ ตรงนี้

จะต้องให้เข้าใจไปอย่างนี้ เพราะพูดเพราะฟังแบบ แปลแบบ รูเยี่ยว คือถอด
หรือเติมวรรณยุกต์ลงไปใหม่ หรือถอดพยัญชนะออก เช่นว่า ศัพท์ใหญ่ หลักใหญ่

คือ คำว่า ธรรมจักร (Tham Ma Chak) เมื่อแปลแล้ว จึงว่า ทำมาจาก! เพราะพากย์
หรือภาค คือ รูเยี่ยว (Royal Thai General System) ซึ่งเรื่อง อรรถ (At)
นิรุตติ (Nirutti)

หรือแม้นปฏิภาณธรรม (Patiphan) ก็ย่อมถอดความ เพราะซื่อ ในการคิด พูด และยอมรับ
แล้ว เมื่อถามว่า ธรรม อรรถ นิรุตติ (ชื่อ บัญญัติ และภาษา) ปฏิภาณ คืออะไร
หรือภาค หรืออธิบายคืออะไร?

เช่นนี้ คำตอบของรูปัสสาวะ จึงพึงตอบว่า (ภาษาส่วนใหญ่ ว่าแต่เรื่องภาษารูปาก
และรูตา)

ที่สุด อาณัติของมรรค โดยเครื่องส่องความ ฉะนั้น คือ เรื่อง! ย่อมเป็นอันว่า
จรดแก่ความหมายว่า

ธรรม คือ ทำมาจาก! ๑,
อรรถ คือ อาจมาจาก! ๑,
นิรุตติ คือ ซื้อมาจาก, บัญญัติมาจาก! ภ หรือ พ อาสามาจาก! ๑,
ปฏิ-ภาณ คือ (-ภาณะ -ภาณี ที่แปลว่า แสดงภาษา) มาจาก? ๑”

ขอแสดงความนับถือ
☺ พูดอย่างคิด คิดอย่างที่พูด อาจไม่ใช่เรื่อง รูปาก รูตา รูหู เท่านั้น 📝 |
madebypeo...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

☺ ๑ บาท เท่ากับ สุรา ๕ ขวด 📝

สาธกยกมา ว่าขวด
อย่าสวดว่า บาทหนึ่งหนา
ต้องบอกให้ถูกราคา
ลักเลียดเบียดมาต้องทัณฑ์

ต้องว่า สุรา ๕ ขวด
ค่างวด วิญญา อาสัญ
โทษโหด ขึ้นโจท ประกัน
ประหาร อาธรรม์ จำนวน

ลักฤทธิ์ พิสดารถึง ๕
ต้องลามิได้กลับหวน
ต้องขาดพินาศจากควร
เพราะด่วนแต่ได้ ให้ลักเอา

https://etipitaka.com/read/thaimm/2/8/
https://www.tripitaka91.com/56-252-11.htm

ขอแสดงความนับถือ
📝 5 มาสก คือ 1 บาท? | dats...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ได้อ่านความประเภทนี้ คิดออกไปสถานหนึ่งว่า ชื่อว่า ‘พุทธจักร พุทธเขต
พุทธอาณา’ ซึ่งชื่อว่า ย่อมคือสวรรค์ยิ่งกว่าสวรรค์ แน่ ๆ, ฉะนั้น แต่ทว่า
ความดังกล่าวเช่นนี้ หากจะคือ ‘พุทธจักร พุทธเขต พุทธอาณา’ ที่แท้จริง ที่แท้
จะพึงก่อเกิดหรือสถาปนาขึ้นมา จากความที่เรียกว่า ธรรมจักร! (ทำ-มะ-จัก)
และทำมาจาก! หรือเปล่า, เพราะคิดเล่น ๆ และคิดซื่อ ๆ ไปแต่ในเรื่อง ปัญญา ญาณ
และนิรุตติ เท่านี้ก่อน, มิได้พะเรอเกวียน เวียนแต่หนักซึ่งการจะเอาแต่ ปัญญา
ญาณ และวิมุตติ ให้มาก อย่างที่ไม่ต้องเหลือ ความคิด และคำพูดแบบธรรมดา ๆ,
ซึ่งอัน พึงว่า ความหวัง และสวรรค์อันเรืองรอง จะมิพึงต้องดับ คงจะดี

ซึ่ง คำว่า ทำมาจาก! (ธรรมจักร) คนทั่วไป อาจที่จะคิดค้นไปอย่างกว้างสุดว่า
อันพึงจะต้องเกิดขึ้น เพียบ ไปด้วยสรรพกิจวิทยาทั้งปวง นั้น
จะพึงคงต้องเกิดมาจาก ธรรมสภา หรือพุทธสภา หรือพุทธธรรม ย่อมไม่ได้คิดว่า
มันอาจจะเป็นเรื่อง ของคำที่เรียกว่า ทำมาจาก! (ธรรมจักร)
อันคือเรื่องความเดิมแท้ของคำว่า นิรุตติ (ซึ่งคำว่า Nirutti ส่อ หรือส่องแสดง
อย่างมากว่า ที่แท้ ก็คือคำว่า Nutrient ฉะนั้น นั่นเอง หรือก็คือ ทำมาจาก!),
ดังนี้แล้ว สวรรค์ยิ่งกว่าสวรรค์ หากว่า เป็นเรื่อง ของการทำมาจาก!
มันน่าที่จะทำมาจากอะไร? (อริยะ, อริยกะ คือความหมายของคำว่า อะไร?),

ก็เลยมีนักคิด นักค้น นักขียน ที่ ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต อยู่นั้น ๆ ดังกล่าว
เสมอ ๆ ว่า ชะรอย สิ่งที่ชื่อว่า ‘พุทธจักร พุทธเขต พุทธอาณา’ คงจะพึงต้อง
ทำมาจาก! (ธรรมจักร) ‘นิรุตติสภา’ เป็นแน่ โดยมิต้องสงสัย ‘เพราะ
การไม่ทิ้งสิ่งความ เพราะการสถิต และให้สถาปนา ซึ่งอาณัติสัญญาทั้งปวง
เป็นเรื่องของสิ่งที่เรียกว่า นิรุตติ’, อันย่อมที่จะให้เห็นว่า สิ่งสารพัด
สวรรค์ แห่ง สรรพกิจวิทยา หมดสิ้นทั้งปวงนั้น ฉะนั้น
คงย่อมจะต้องเกิดจากนิรุตติธรรมเป็นแน่, เพราะตรารูป ตราเสียง
และอาณัติสัญญาที่ได้ ได้ก่อความเจริญขึ้นแล้ว ในพิภพมนุษย์ และพิภพมนุษย์
ก็เป็นแดนผ่านของทุกพิภพ ในการที่จะใฝ่หากันหรือเห็นกัน

ดังนี้ เมื่อมีกระทู้ โพสต์ หรือบทความเรื่องสวรรค์
จึงต้องวกคิดกลับคืนมาส่วนนี้ เพราะคิด และรู้สึกว่า ‘พุทธจักร พุทธเขต
พุทธอาณา’ จะต้องมีความวิเศษสูงล้ำ และดีกว่า สวนอีเดน และมหาสวรรค์
อย่างแน่นอน, ถึงมิได้คิด หรือกล่าวคล้อยตามโพสต์ หรือบทความอย่างนี้ไปก็ดี,
เพราะอดไม่ได้ ที่จะแสดงความหวัง ความฝันที่เรืองรองกว่านั้น , ว่า บัญญัติ
คำว่า ‘นิรุตติสภา’ เห็นจะเกิดขึ้น อยู่ ด้วยสยามวงศ์
หรือศาสนาสุวรรณภูมิเรานี่เอง ซึ่งในพจนานุกรมภาษาอื่น คงจะไม่มีด้วย
หรือทำบัญญัติให้เกิดขึ้นก่อน, ซึ่งบัญญัติกำหนดไว้แก่สวรรค์ในมนุษย์พิภพ
เช่นกับชาติศาสนาของเรา ได้ ดำริ!คิด และ ทำ!ลิขิต ไว้แล้ว”

ขอแสดงความนับถือ
📝 ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต? | dats...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

เพราะอดไม่ได้ ที่จะแสดงความหวัง และความฝันที่เรืองรองกว่านั้น , ว่า บัญญัติ

คำว่า ‘นิรุตติสภา’ เห็นจะเกิดขึ้น อยู่ ด้วยสยามวงศ์
หรือศาสนาสุวรรณภูมิเรานี่เอง ซึ่งในพจนานุกรมภาษาอื่น คงจะไม่มีด้วย
หรือทำบัญญัติให้เกิดขึ้นก่อน, ซึ่งบัญญัติกำหนดไว้แก่สวรรค์ในมนุษย์พิภพ
เช่นกับชาติศาสนาของเรา ได้ ดำริ!คิด และ ทำ!ลิขิต ไว้แล้ว”

ขอแสดงความนับถือ

📝 ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต? | thai.national.i...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ในเรื่อง ของอัปเดตล่าสุด โดยที่สุด ย่อมมิพ้นกล่าวพาดโยง หรือการแถลงซึ่ง
สถานการณ์ หรือการแสดงความปักใจหรือสมัครใจ ต่อการให้มีกำหนดต่อกัน
ในเรื่องของการใช้งานร่วมกันในทางภูมิศาสตร์ หรือสมมติทางภูมิศาสตร์,
ซึ่งการแถลง หรือแสดงความจริงเกี่ยวกับสถานการณ์ต่อกัน หรือตอบกัน
ย่อมพึงแต่จะต้องจัดว่า ย่อมเป็นเรื่องที่หมายถึงการเคลื่อนย้ายทางสังคม
หรือเคลื่อนย้ายในทางจิตใจไปด้วย หรือไม่
หากมิได้พูดหรือกล่าวถึงแต่แค่ประเด็น ที่เป็นจุดมุ่งหมาย
หรือการบริการของเว็บไซต์ หรืองานบริการดังกล่าว เท่านั้น ฉะนั้น

“การโพสต์ หรือการแสดงบทความ หากพึงต้อง พิจารณา
หรือวิพากษ์ ว่าอัปเดตล่าสุด ได้อาศัยเงื่อนอะไร? จึงโพสต์
หรือได้จำนงต่อการเคลื่อนย้ายของข้อสังเกต ฉะนั้น คงเพราะว่า

๑. ท่านมีสถานการณ์เกี่ยวกับกาย และสิ่งที่เนื่องกับกาย
๒. ท่านมีความไม่สนิทใจกับเงื่อนไขทางเวลา หรือตารางกำหนด
๓. ท่านมีสัตว์ในปกครอง คนในปกครอง หรือคนในอาณัติ ก่อการ
๔. ท่านทำการติดต่อ สะสมและบากบั่น เพราะกระทำวิริยบารมี เป็นต้น
๕. ท่านอุตสาหะ ในกิจธุระการงานภาระจำเป็นของชีวิต เรียบร้อยแล้ว
๖. ท่านแสดงคุณเครื่องแห่งสรรพวิทยาการ คือสมรรถนะของเครื่องมือ เป็นต้น
๗. เพราะท่านพบอุปสรรค เกี่ยวแก่ข้อปฏิบัติวัตรพรต หรือตบะวิธี ในทางลัทธิศาสนา

ดังนี้ ท่านจึงแสดง หรือให้สำแดง โพสต์ บทความ หรืออธิบายล่าสุด นั้น ๆ
ซึ่งการจำเพาะในส่วนของการรับรู้ ย่อมรับรู้ได้แค่ว่า เป็นเรื่องของไอพีต้นทาง
หนึ่ง
และไอพีปลายทาง ซึ่งการวิจัยอาจจำแนกได้เพียงว่า เป็นเพราะคุณค่าในทางภาษา
กำหนดให้เป็น ซึ่งนิรุตติธรรม เกี่ยวแก่ญาณ หรือปัญญาญาณ โดยสัมภาวะดังนั้น”

ลงรูปแบบร่าง+ฝังลิงก์แบบฟอนท์

☺ พระไตรปิฎกฉบับอักษรอริยกะ คืออะไร?

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“จะทำอย่างไร? เพราะการแสดงออกอะไร? ก็เป็นการกระทำที่ฝรั่งไม่เชื่อ
ไปทั้งนั้น ซึ่งก็คือ หมายความว่า วิทยาศาสตร์แบบฝรั่งไม่เชื่อว่า
หรือไม่มีทางเชื่อว่า ความเชื่อมโยงแบบรากความคิดของชาวสุวรรณภูมิเราถูก
ที่เราเชื่อว่า Roman script ก็คือ Ariyaka script, และนั่น ก็เป็นเพราะว่า
นักภาษาชาติฝรั่ง ยังคงมิได้ฉุกใจ หรือพุ่งเป้าไปที่ความเชื่อมโยงกันของคำว่า
Roman ก็คือ Raman และ Raman ก็คือ Roman, ดังนี้ปรากฏการณ์ในทางศาสนา
ก็เลยยังมิได้มีความหมายในทางลึก ตามแบบที่ควรจะได้รับความสนใจ สอบสวน
หรือเทียบทาน หรือได้กระทำกิจการงานธุระ
ไปตามนัยแห่งอาณัติสัญญาปวงดังกล่าวนี้นั้น, แต่ก็ไม่เป็นไร?
เพราะสุวรรณภูมิเราทำไปแบบเข้าใจเอง รู้เองทราบเอง ดีที่สุด,
เพราะเรื่องแท้จริงอาจไม่ใช่การท้าทายให้เชื่อ ให้ชอบ หรือให้เข้าใจ,
แต่เรื่องอาจเป็นเพียงแค่ว่า เราพึงควรที่จะทำอะไร?ได้บ้าง เราก็ทำไปตามนั้น,
เพราะสิ่งประดาต่าง ๆ เป็นเรื่องของการทำไปตามธรรม
และทำไปตามแผนการแห่งอดีตกาล ที่ได้ชี้ได้บอกไว้แล้วว่าควรทำอะไร? อย่างไร?
ในการที่จะอยู่โดยชอบ หรือพ้นได้โดยชอบ เพราะการสละตน, หรือจะประพฤติตน
ไปสู่ทิศทศแห่งบารมีประการ ตามที่ตนจะปรารถนา ก็เป็นเรื่องที่กระทำไปตามแผนการ
หรือเป็นไปตามแผนงาน ซึ่งหนแห่งของความ จากอดีต ได้ชี้ ได้กำหนด
ได้บอกไว้หมดแล้ว ทั้งหมดทั้งนั้น, เรื่องที่แท้ จึงไม่ใช่การท้าทายให้เชื่อ
ให้ชอบ หรือให้เข้าใจ, เพราะพื้นที่ของแต่ละคนมีอยู่แล้ว
ตามที่ควรจะเข้าใจได้ว่า ตนเองพึงควรที่จะทำอะไรได้บ้าง, ณ เมื่อใด ที่จะต้อง
มี ดำริ!คิด แล้ว ให้ ทำ!ลิขิต ไปเพื่อการกั้นความเสื่อม และสร้าง
หรือให้ความเจริญ หรือตลอดจนการกระทำความสมบูรณ์บริบูรณ์ หรือแก้ไขข้อชำรุด
ข้อพิรุธ ซึ่งความบกพร่องอันนั้น”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“วิธีที่ดีที่สุด ที่จะตอบคำถาม หรือโพสต์คำถามแท็กพระไตรปิฎก
ในทางที่ดี และในทางที่จำเป็น จึงให้แทนค่าว่า มีไอพีต้นทาง ปลายทาง
และตัวเรา, ที่กล่าวที่พูดกันถึง ศัพท์ธาตุ หรือศัพท์ปัจจัย สระอะไร

แล้ว ศัพท์ ประโยค วรรค และวาระ ฉะนั้น อย่างไร คือ ศัพท์วาระ
ประโยควาระ หรือวรรควาระ เป็นเรื่องที่พึงพิจารณา ถึงการแถลง
หรือแสดงอย่างโดด ๆ หรือคละกัน หรือกล่าวรวมการครอบคลุมงานพิสูจน์

ดังนี้จึงอดไม่ได้ที่จะพึงต้อง ดูโพสต์ ข้อบทข้อหมายของนักตรวจพิสูจน์
ว่านักพิสูจน์อักษรอันดับ ๑ ของการตรวจสอบงานพระไตรปิฎก ฉบับใด
มีนักพิสูจน์อักษรที่มีสถิติที่ตรวจสอบได้ มากอันดับ ๑ ตรวจพิสูจน์แล้ว โพสต์

ศัพท์วาระอะไร? ประโยควาระอะไร? วรรควาระอะไร? สำหรับพระไตรปิฎก
ของฉบับที่มีการตรวจพิสูจน์อักษร แบบให้บันทึกหมายเหตุการตรวจพิสูจน์อักษร นั้น
เพื่อการเทียบเทียม และสอบทานกัน ระหว่างไอพีต้นทาง ปลายทาง และผู้ใช้งาน

จรดลงความแก่การสถาปนาสิ่งความ และการไม่ทิ้งสิ่งความ เพราะวิริยะ
ดังนั้น จึงควรตอบ และแถลงว่า ไอพีต้นทาง ควรหมายถึง....... หรือโพสต์ที่
เป็นอัปเดตล่าสุดของ....... ซึ่งแท็บเครื่องมือที่บอกได้ว่า โพสต์ล่าสุด อัปเดต

ล่าสุด ในโดเมนการใช้งานนี้ คือโพสต์อะไร? ถ้าทราบได้ การตอบคำถาม
ก็จึงจะมีพลวัต
ที่เป็นประโยชน์ได้โดยตรงแก่การพัฒนา การส่องความ และการเทียบเทียมสอบทาน”

ขอแสดงความนับถือ
📝 ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต? | dats...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“บาลีอักษรอริยกะ หรือฉบับอักษรอริยกะ มีอัตราคือความเป็นพลความ ด้วย ฉะนั้น
อัตราที่เรียกว่าอนาคต
จึง ไม่น่าที่จะเรียกว่า เป็นส่วนเกิน! หรือเป็นส่วนที่ต้องขจัด!
เพราะมิใช่ว่าเป็นแต่เพียงฉายาของเรื่อง

ดังนี้ ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต โดยดี เสียโดยธรรมดา ไปเสียเลยทีเดียว
เพราะความสำเร็จรูป ก็คือ
เราได้ลิขิต!ของเราเองแล้ว
ว่าเราจะพึงมีความหมายในด้านที่เป็นความจริงอย่างไร? ซึ่งพลความ

ถึงแม้นว่า ใคร่จะคิดว่า นั่น!เป็นพระของอนาคตละมั้ง
แต่ตอนปัจจุบันขณะนี้ไม่ได้เป็น แต่ได้มีอัตรา
โดยตรง ที่เรียกว่า เป็นพลความ หรือกระทั่งเป็นไวพจน์ แก่กันและกัน
อยู่โดยทั้งนั้น ดังนี้ การมาสู่การตอบ
หรือถาม ลงในแท็กพระไตรปิฎกดังนี้
ก็ย่อมเป็นหน้าที่ของพระภิกษุสงฆ์อยู่เหมือนกัน เพราะความที่

ตนเองเป็นพลความ หรือได้รู้ ได้ทราบอนาคตอย่างแน่นอนแล้วว่า ตนเองจะทำอะไร?
อย่างไร? ต่อไป
ดังนี้ พระในอนาคต นั้น จะมาตอบ ก็ย่อมตอบได้ทั้งนั้น
โดยที่ท่านก็ใช้ภาคอักษรแบบนั้น ภาคความจริง
แบบนั้น หรือความประเสริฐในความสมบูรณ์บริบูรณ์ และไม่ดีไม่ชั่ว แบบนั้น ๆ
ก็ยกมาตอบได้ในแท็ก ดังนี้

โดยใช้ปริยาย หรืออรรถาธิบาย ของภาษาอริยกะก็ดี หรือได้ใช้ปริยาย
แห่งอรรถาธิบายของภาษาติวราก็ดี
หรือจะอธิบายโดยปริยาย แห่งภาษาโรหิตัสสะก็ดี
หรือใช้ปริยายหรืออรรถาธิบายของภาษาสุปปิยาก็ดี

หรือแม้นนั้น แด่ความทั่วไป ที่มีวิเศษ หรือไม่มีวิเศษ ซึ่งว่า ท่านผู้นั้น
ผู้เป็นพระแห่งอนาคต ฉะนั้น จะตอบ
ยิ่ง โดยอรรถาธิบาย หรือปริยายแห่งภาคภาษามาคธะก็ดี
ซึ่งกล่าวเรื่องพระพุทธเจ้าในกัปกัลป์”

ขอแสดงความนับถือ
☺ กลุ่มงานวิจัยภาษา | dats...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ทบทวนคำถามแล้ว ทำให้ทราบได้ว่า คุณค่าแห่งภาษาทั้งปวง คือนิรุตติธรรม
ย่อมเป็นจุดเริ่มและเป็นจุดจบ ของโลกอินเทอร์เน็ต นี้ ได้เป็นอย่างดีแท้จริง
แน่ ๆ, เพราะเรื่อง ชื่อ บัญญัติ และภาษา เป็นได้ทั้งอัตตา และอัตรา
ในการกั้นความเสื่อม และให้สร้างความเจริญ อยู่ในตัวของมันเอง,
ซึ่งถ้ากล่าวกันไปถึงสิ่งอนันต์ ที่คงคุณค่าประโยชน์อยู่อย่างถาวร หากถามว่า
ควรคืออะไร? หรือเป็นเรื่องอะไร?, ฉะนั้น คงจะไม่มีใครเลยที่จะปฏิเสธได้ว่า
สิ่งที่คงคุณค่าประโยชน์อยู่อย่างถาวร ก็คือเรื่องของภาษา,
แล้วยิ่งเป็นภาษาที่กล่าวถึงความวิเศษ และบุคคลอย่างวิเศษ, ฉะนั้น
ภาษาดังกล่าวนั้น ก็ย่อมแต่จะเป็นภาษาที่ยอดเยี่ยม,
อันจรดไปถึงจุดเริ่มและจุดจบแห่งโลกอื่น ๆ ด้วย ซึ่งก็ย่อม ที่จะไม่พ้น
การที่จะต้องตกอยู่ในฤทธา และอานุภาพ ด้วยซึ่งความเป็นได้ทั้งอัตตา และอัตรา
ในการให้กั้นความเสื่อม และให้สร้างความเจริญ อยู่อย่างเป็นนิจนิรันดร
จรดในความเป็นตัวตนของความเป็นภาษานั้น ๆ เอง, ซึ่งเป็นเรื่อง ของความงาม
ความจริง และความบากบั่นที่จะไม่ทิ้งสิ่งความ โดยสิ่งความ
ที่ได้เผยจักรธรรมหรืออธิบายนั้นๆ มาสู่ทวารของความรับรู้
และแม้นเรื่องที่หมายถึงการกำหนดที่ทำให้ได้ถึงการที่ไม่ต้องรับรู้ ก็ตาม
ที่ซึ่ง ก็น่าที่จะเป็นเรื่องของภาษา อันซึ่งตัวภาษา หรือบทภาษา
ที่ได้ทรงคุณค่าอยู่แล้วอย่างถาวร”

ขอแสดงความนับถือ
📝 ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต? | dats...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“น่าที่จะเป็นเพราะเงื่อนเวลา อันไม่เป็นกำหนดให้เกิดอธิบายแบบนั้น
หรือคำแปลแบบนั้น แล้วเมื่อนั้น ย่อมไม่มีรายละเอียดในพลความแบบนั้น,
เช่นเดียวกันกับเรื่องของปฏิทินที่แสดงรายการ
หรือการให้ส่องความไปถึงวันพรุ่งนี้ แต่แท้ที่จริง การแปลได้
หรือการให้ปรากฏพลความหรือรายละเอียด ก็ย่อมที่จะไม่มีเลย
เพราะกาลแสดงโครงสร้างและเงื่อนไขในขณะนั้น ยังไม่ได้มีการสะท้อนความจริงใด ๆ
มาสู่รูปลักษณ์, ดังนั้น การแปลแบบพิสดาร หรือการแปลแบบให้ได้อรรถรสในแบบต่าง
ๆ ก็จึงยังไม่มี, เป็นเพราะเรื่องของเงื่อนเวลา
หรือรูปแบบของการปิดกั้นการส่องสะท้อน ในสังคมหรืออังคาพยพขณะนั้น
คงจะเป็นดั่งนั้นนั่นเอง จึงมีการปะเหมาะเพราะดีในการไขความ ที่ซึ่ง
จึงดั่งเหมือนไม่ใช่สิ่งความ ของท่วงทำนองและจังหวะจะโคน ในห้วงเวลาอื่น ๆ,
เปรียบเทียบว่า การกล่าวหรือแถลง ไปตลอดถึง เรื่อง พุทธจักร พุทธเขต
และพุทธอาณา จรด ลงในเงื่อนเวลา หรือระบบเวลาแบบนี้ โดยที่แท้ ขณะนี้
ก็อาจที่จะไม่สามารถมีคำแปล หรือคำอธิบายอะไร ๆ ที่จะพึงให้เข้าใจได้เลย,
ซึ่งเรื่อง ก็เป็นอย่างที่ได้อธิบายแล้วนั่นเอง ว่าการสะท้อนความจริงใด ๆ
มาสู่รูปลักษณ์ หรือสัจในทางสมมติ ทุกกระบวนวิธี หรือทุกกระบวนความ
ย่อมที่จะเป็นเรื่อง ความแท้จริงของเรื่องเงื่อนเวลาทั้งนั้น
หากจะทำให้เห็นความจริงอย่างหนึ่งอย่างใดได้ นอกเหนือไปกว่าความเป็นมายา
หรือการกำหนดไว้แล้วด้วยวิธีทางภาษา ว่าในขณะนั้น
ย่อมมิได้ต้องการให้ผู้ใดทราบ หรือให้รู้ความอย่างนั้น”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“การไม่ขาดการพิเคราะห์ และสังเคราะห์ ลงในการพิจารณา ในเรื่องของการยกข้อคำถาม
หากกล่าวหรือสนทนากันยิ่ง ไปถึงแนวทาง ดังนั้น คือ มีธรรมเป็นอันทำ
ไม่เป็นเปล่า ๆ หรือโมฆะ
ฉะนั้น โดยพื้นเพ หรือปทัฏฐาน ก็ย่อมที่จะเห็นได้ว่า ข้อสนทนา ในทาง ชื่อ
บัญญัติ หรือภาษา

โดยเริ่ม ย่อมที่จะต้องกล่าว ขึ้น โดย ศัพท์, ประโยค, วรรค, วาระ ว่าอะไร?
อย่างไร? โดยข้อบท
ซึ่งอาจที่จะหมายถึงข้อดี ที่เถลิงลิ่ววิจิตรวิเศษ อยู่เช่นนั้น ก็ได้
หรืออาจที่จะกล่าวยิ่ง ในข้อพิรุธ ชำรุด
บกพร่อง ที่วิการ หรือวิตถารจนแสลง อยู่เช่นนั้น ฉะนั้น ก็กล่าวได้
ในทางที่เรียกว่า ชื่อ บัญญัติ ภาษา

ที่ซึ่ง ก็คือ นิรุตติ ที่ซึ่งก็คือความข้อง หรือความสมาน
หรือความเป็นภาคส่วนกัน กับ ปัญญา
และญาณ ดังนี้ การยกขึ้นลอย ๆ ศัพท์เดียว ฉะนั้น ก็ต้อง ลงว่า ศัพท์! (ของ,
แห่ง, ซึ่ง) ด้วย วรรค
ที่ ๑ วาระ ที่ ๑ เพราะความไม่ขาดการพิเคราะห์ และแน่วอยู่ในปทัฏฐาน
ที่เรียกว่า การไม่ทิ้งสิ่งความ?

แลอยู่ ซึ่งธรรมเป็นอันธรรม เรื่อง มันก็ย่อมที่จะไม่เปล่า ๆ ด้วยกันทั้งนั้น
แต่มันก็มีข้อยาก! ด้วยกัน
เช่นกัน คือตรง คำที่ บอกว่า พึงกระทำ ธรรมสมควรต่อธรรม
อันที่ซึ่งก็จะต้องเป็นสิ่งที่สุดที่จะสงวน กันจน
สุดชีวิต นั่นเอง เพราะปกติ ของความสำรวมสังวรระวัง ย่อมห่วงใยกังวล
หรือไม่พ้นกังวล ตรงประการที่

จะทำกรรม! แด่ที่เรียกว่า ธรรมสมควรต่อธรรม ฉะนั้น ซึ่งปกติ
ก็อาจที่จะเรียกว่า ขนบ ธรรมเนียม หรือมารยาท
เพราะที่ว่าเขาไหว้เรา เพราะว่าเราเป็นหนังสือก็มี
และที่เขาไหว้เราเพราะว่าเราเป็นศาสนาก็มี หรือประการตบะ
คือที่เขาไหว้เรา เพราะว่าเขารู้ว่าเราเป็นข้อปฏิบัติวัตรพรตก็มี ดังนี้
ธรรมเนียม หรือมารยาท ในการที่จะใช้

การงาน หรือกรณีใน ที่นี้ (การสังคมกันในทางอินเทอร์เน็ต) ปกติ
ก็ย่อมที่จะห่วงกังวลกันในข้อนี้ ซึ่งสังวร
ดังนี้ ต่อการที่เข้ามาตอบ ก็น่าที่จะบอกได้ด้วยว่า คุณเข้ามาตอบเพราะอะไร?
ซึ่งเพราะห่วง และสังวรระวัง!
ด้วยความห่วงในพระไตรปิฎก ศาสนา หรือข้อตบะวัตรพรต ที่ซึ่ง
ก็ควรที่จะกล่าวขึ้นอย่างนั้น ๆ โดยตรงเลย”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ทว่าเรื่องก้างปลา ก็ย่อมที่จะต้องอยู่ในเรื่องทิศ และอนุทิศ เท่านั้น
เพราะว่า?
เช่นว่า สมมติว่า ณ วันนี้ ทิศรอง คืออนุทิศ จรดเป็นทิศหลัก! ทิศตรง
หรือทิศหลัก
ก็ต้องเป็นก้างปลา ถ้าจะพูดคุยไปในวงงานแผนผังหรือแผนภูมิอย่างเป็นนิจนิรันดร

ก็ย่อมที่จะต้องเป็นเรื่องทิศ และอนุทิศเป็นความแน่วแน่อยู่แล้ว
แต่เขาจะย่อยสิ่งสมมติ
เหล่านั้นลง ตรงมาที่ความเป็นพื้นเพหรือไม่? เพราะถ้าว่าจะให้กล่าวตั้ง
หรือกล่าวขวาง อย่าง
ชนิด ๑๐ ทิศ ก็ได้ ซึ่งทำไม?สุวรรณภูมิเราไม่ไปหา ซิกใหญ่ ผังใหญ่
หรือสัญญาแบบนั้น

เพราะการแปลตรงไปสู่พื้นเพที่บริสุทธิ์ ในเรื่องทิศ และอนุทิศ
ของเรารู้จักชัยภูมิ และความ
ยักเยื้องแยบคาย ตามภูมิปัญญาของเราดีอยู่แล้ว
โดยที่ไม่ต้องสร้างความประโลมที่เป็นมายา
ยิ่งขึ้น ฉะนั้น ก็จะมีเรื่องสำคัญอะไร? กะเรื่องหัวปลา ซึ่งหัว!ปลา
ก็ย่อมเท่ากับเรื่องท่ามกลางนั่นเอง

ที่เป็นเรื่องต้องเว้น เพราะสิ่งที่ต้องทำโดยความเป็นธรรมจักร
หรือที่ต้องทำโดยพระลิขิต
โดยเริ่มของเรื่องพระพุทธศาสนาจะคือเรื่องอะไร? ถ้าไม่ใช่เรื่องการตามรักษาทิศ
และความเป็นไปในทิศ
เพราะอาณัติ ซึ่ง พ! ท! ธ! และความตามรักษาทิศอย่างพระธรรมเสนาบดีใหญ่
เช่นพระอาจารย์

สารีบุตรเถระ ท่านเป็นตัวอย่างแสดงอาณัติ แขนงแห่งวิชาทิศไว้โดยดีทั้งหมดแล้ว
โดยที่เรา
ไม่ต้องเรียน หรือเปรียบเทียบให้ประโลมยิ่งขึ้น
หรือต้องให้ไกลจากความบริสุทธิ์ยิ่งขึ้นอย่างนั้น
โดยแต่อย่างใดเลย, เพราะแต่ความแส่ไปอย่างนั้น ก็ย่อมเท่ากับว่า
เราเสพสิ่งสารพัด ผ่าน!

ก้างปลา, ด้วยทั้ง ๆ ที่เราอยู่ดี ๆ ดีกว่า โดยการสถาปนาสิ่งสารพัด
และเสพสิ่งสารพัดผ่านพระไตรปิฎก
แล้วเราจะไปหาผังหาแผนประโลมแบบอื่น ๆ ให้มากวิธีไปทำไม?
ในเมื่อเราใกล้กับระบบ หรือพื้นเพใน
เรื่องทิศ และอนุทิศ ซึ่งก้างปลาอย่างที่พิเศษพิสดาร และอัศจรรย์
เรามีอยู่แล้ว โดยที่ไม่กลัวที่จะต้องเปรียบกับวิเศษสูตรอื่น”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“โดยอนุโลมหรือการให้อุปมา แคบ กว้าง ลึก สูง ในพระบาลี
หรือธรรมอันเป็นบรรณาการในโลก ในเรื่องของการทำเพื่อผู้
อื่น หรือทำเพื่อตนเอง จึงทำให้เกิด ข้อประพฤติปฏิบัติ ๓ อย่าง

อันคือ การเขียนข้อกำหนด และลิขิต จาก ศัพท์ธาตุ, ศัพท์ปัจจัย
และศัพท์ปัจจัยธาตุสำเร็จรูป ซึ่งทำให้ทุกภาวะ ทุกภพทุกภูมิ ได้มีภาวะ
อย่างนั้น ซึ่งในโสดหนึ่ง เรียกว่า เกิด! หรือได้มา จากธรรมจักร ทำ

แต่ทว่า จักรธรรม เราต้องรู้ว่า ที่แท้ หมายถึง จักรทั้งคู่ ซึ่งการ
ให้นาม นั้น ๆ ก่อรูป หรือเกิดรูป ท่านเรียกว่า อู เป็น โอ หรือ โอ
เป็นอู เช่นว่า ออกเสียงว่า ความรู้! หรือความโร้ เป็นต้น ซึ่ง โอ ศัพท์

อาจย่อมที่จะ มิได้จัดว่า เป็นจักรทั้งคู่ แต่ โอ ศัพท์ (ใหญ่) โดยทั้งสิ้น
น่าที่จะจัดว่า เป็นศัพท์ปัจจัยธาตุสำเร็จรูป เพราะกล่าวแด่ สรรพาลังการ
อยู่โดยอุปมา ดังนั้น ชาติ คือ อังคชาติ ความเกิด ก็ย่อม แคบ กว้าง ลึก สูง

ไปตามนั้น เพราะลิขิต หรือมีข้อกำหนดมาจากศัพท์ ชื่อ บัญญัติ และภาษา
ด้วยอาศัยซึ่งสรรพาลังการ โบราณจึงกล่าวกันว่า ผู้ที่มี ผู้ที่ได้ฉายา ในการบวช
โดยมาก ผลานิสงส์ ฉะนั้นลิขิต เมื่อนั้น ก็จะมี สรรพาลังการใหญ่ เพราะ

ฉายาอุปสมบท โดยหลักแล้ว ท่านลิขิต ที่การกระทำ โอ ศัพท์ คือกำหนดลิขิต
อลังการ อยู่โดยสามัญจะได้ นั่นเอง ซึ่งการเผยออก หรือการเป็นไปโดย ธรรม
โดย จักร ฉะนั้น พระธรรมจักร พระพุทธเจ้า ทำให้เป็นไปแล้ว
ฉะนั้นก็เลยมีแต่ทางได้ใหญ่”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“คำว่า ต้องวิจัย! นี้ คือพระเราเองนี่หล่ะจะต้องวิจัยกันไปเลย
หน้าเครื่องน่าอุปกรณ์ และการผสานเชื่อมโยงกันอยู่ทุกเวลา ของเครื่องมือ
และอุปกรณ์ ตามที่ให้มีกำหนด มาจากอาณัติสัญญา,
ด้วยโจทเบื้องต้นที่น่าจะบอกว่า จะบำเรอลูกหญิงอย่างไร? จะสอนลูกชายอย่างไร?
และจะดูแลและอภิบาลประคับประคองเด็ก ๆ และคนแก่ อย่างไร?, ซึ่งความปล่อยวาง
หรือจดจ่อจิตไปตามอาณัติสัญญา เพราะความหน่วง และความผลักดันกัน
ตามสิ่งประดามีเหล่านี้,

ที่ซึ่ง น่าที่จะมีประเด็นร่วมกันว่า จะพึงกระทำให้สมบูรณ์บริบูรณ์ได้อย่างไร?
ในเรื่อง ของวัตถุอนันต์ หรือจิตอนันต์ ที่ประกอบกันอยู่กับอาณัติสัญญา
ที่ซึ่งการพิสูจน์ทราบ และไม่หลงไป น่าที่จะเป็นประเด็นแรก ๆ
ของการที่จะพึงรับรู้ แล้วยก ว่า ส่วนที่ต้องวิจัยร่วมกัน
หรือต้องทำงานร่วมกัน คือส่วนที่สำคัญที่สุด หากที่จะต้องมีชื่อมีสมมติ
อยู่กับเครื่องมือ อยู่กับอุปกรณ์เหล่านี้ หากว่า พระเราไม่คิด ไม่ขวนขวาย
ที่จะกำหนดประเด็นหรือทิศทาง ก็ย่อมที่จะไม่ดี”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“คนรุ่นใหม่ ๆ จะสอนตนเองแบบไหน? ที่จะคงความเห็น
ในเรื่องที่จะรู้สึกต่อทุกสิ่ง ด้วยความเสมอภาค, ฉะนั้น ก็พึงที่จะต้องเข้าใจ
ว่า หากเป็นเรื่องโดยพระธรรม ฉะนั้น จึงพึงเข้าใจว่า พระธรรมจักรได้เป็นไปแล้ว
แล้วประดามีแต่เรื่องทุกสิ่งสารพัดสารพัน เหล่านั้น ไม่ว่าจะเป็น อาทิความ
แห่ง นาม รูป มนุษย์ หรืออมนุษย์ ย่อมมีความที่เสมอภาคกันอยู่ ดังนั้น คือ
โดยความที่เป็น พระภาค สภาค หรือวิสภาคของพระพุทธเจ้านั่นเอง

ฉะนั้น ซึ่งอาจจะถกเถียงกันว่า เปรต คือ อมนุษย์ฉะนั้น เกิดก่อน
การหมุนพระธรรมจักรของพระพุทธเจ้า ใช่หรือเปล่า จึงจะเป็นเรื่อง เป็นความ
เป็นพระภาค เป็น สภาค หรือเป็นวิสภาคของพระพุทธเจ้าไม่ได้, โดยลืมคิด
หรือตระหนัก ทบทวนย้อนคืนไปว่า เปรตคืออมนุษย์ ฉะนั้น ที่แท้ก็คงจะเป็น พระภาค
สภาค หรือวิสภาค ของพระพุทธเจ้าพระองค์ที่แล้วนั่นเอง เพราะในสมัยนั้น
พระธรรมจักร นั้น ทำให้มีเรื่อง มีวัตถุดังนั้น

ด้วยว่า ทุกอย่างเกิดจากธรรมมีลิขิต คือพระธรรมจักร ทำให้เป็นไป แต่ทว่า
การมีส่วนทำให้เป็นไป ดังนั้น นักศึกษาย่อมที่จะกล่าวพากย์ความ หรือวิพากษ์
คะเนสิ่งความ ว่า เกิดจาก การเถลิง สถิต และการให้อาณัติ ของสาร!
คือภาษามาคธะนั้นไม่ได้ เพราะสิ่งความหรือการบรรเทืองสิ่งความ
ที่มีมาก่อนพุทธาภิสมัยนี้ เป็นเรื่อง ให้มีลิขิต โดยภาษาต้นกัป
คือภาษาสุปปิยา ไม่ใช่เรื่อง ทำให้เป็นไปเช่นนั้น เพราะภาษาต้นกัป คือมาคธะ
แล้วจำต้องคำนึง

เพราะความที่รอบคอบ แม่นยำ และไม่ผิดพลาด นักศึกษาจะต้องตั้งไว้เลยว่า บทตั้ง
คือความจริงตลอดพุทธกัปกัลป์ ซึ่งแบ่งเวลาเป็นส่วนย่อย ๆ เป็น ๕ ส่วน คือ
ห้วงเวลาที่มีพระพุทธเจ้า เป็นความจริง เป็นพระพุทธเจ้าอยู่ตลอดกัป ทั้ง ๕
พระองค์, ซึ่งว่า ประดาธรรม สรรพสิ่ง สรรพชีวิต หรือสรรพอณูแห่งวิชาความรู้
ทุกวิทยาการ ล้วนแต่ต้องเป็น พระภาค สภาค หรือวิสภาค ของพระพุทธเจ้า ทั้ง ๕
พระองค์หมดทั้งนั้น, เรื่อง จึงจะไม่ผิดไปว่า จะพึงดำเนินการแก่ชีวิต นั้น ๆ
อย่างไร?

เพราะชีวิต ที่เป็น ภาคส่วน ทุกส่วน สืบเนื่องต่อกัน, บางความ บางตอน บางวัตถุ
บางเรื่องราว หมายเอาแต่สิ่งที่เถลิงและวัฒนาให้เป็นอยู่ด้วยภาษามาคธะ
โดยมักที่จะลืม หรือพลาด ไปต่อส่วนที่ควรเข้าใจว่า มิใช่!แต่ภาษามาคธะเท่านั้น
ที่ลิขิตไว้ด้วยความเป็นภาษาต้นกัป, ทว่า พระกกุสันธะ พระโกนาคมนะ
และพระกัสสปะ ก็ทรงหมุนธรรมจักรเช่นกัน โดยให้เถลิง สถิต และวัฒนา วัตถุ
และเรื่อง อยู่ด้วยภาษาติวรา ภาษาโรหิตัสสะ และภาษาสุปิยามาตามลำดับ

ดังนี้ ความที่ไม่ลงกัน หรือไม่เห็นความจริงทางความเสมอภาค!
ที่เชื่อมโยงสัมพันธ์กัน จึงจะต้องควรวิเคราะห์วิจัยไปดังนี้
ด้วยเพราะความจริงทางความยักเยื้องแยบคาย และความสมานกันดี
โดยวิถีทางและความดำเนินไปของทุก ๆ สรรพอณูแห่งเรื่องราว
ที่แท้ร้อยอยู่ด้วยภาษาหลายภาษา
ซึ่งก็โดยความที่ถือว่าเป็นภาษาของพระพุทธเจ้านั่นเอง หลาย!พระองค์ ดังนี้
เมื่อตอบแต่ข้อแย้ง หรือข้อกังวล ที่เกิดขึ้นดังนั้น ซึ่งมิชอบ!, ฉะนั้น
เปรตนั้น หรืออมนุษย์นั้น เห็นว่า คงจะมิได้เกิดขึ้นจากภาษามาคธะนั่นเอง
จึงชื่อว่า เป็นสิ่งแสลง”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

คำว่าทาง อันคือทางเอก มีหลายศัพท์ เช่นศัพท์ว่า ←

→ เอมกรรค (มรรค)
→ เอปกันถะ (ปันถะ)
→ เอปกถะ (ปถะ)
→ เอปกัชชะ (ปัชชะ)
→ เอกัญชสะ (อัญชสะ)
→ เอวกฐุตมายะ (วฐุตมายะ)
→ เอนกาวา (นาวา)
→ เอกุตตรเสตุ (อุตตรเสตุ)
→ เอกกุลละ (กุลละ)
→ เอภกิสิสังกมะ (ภิสิสังกมะ)
→ เอกายนะ (อยนะ)

ขอแสดงความนับถือ
📝 ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต? | madebypeo...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“พระในกระบวน ทางงานศึกษา ย่อมไม่มีเรื่อง และไม่เคยมีปัญหาในทำนองนั้น
เพราะพระนักศึกษา หรือขบวนการศึกษาวิจัย ซึ่งงานพุทธธรรมโดยที่จริง ฉะนั้น

พวกพระในกระบวนงานศึกษา ย่อมตระหนักอย่างครอบคลุมเลยทีเดียว โดยไม่มี
แง่มุมอื่นใดยิ่งกว่านี้เลยว่า โลก จะพึงสถาปนาอักษรอะไร?
จะพึงสถาปนาระบบปฏิทินอะไร?
และจะพึงสถาปนาระบบเศรษฐกิจสกุลเงินอะไร? ในเมื่อ โลกอีก หมื่นปี แสนปีข้างหน้า

ซึ่งเมื่อนั้น โลกยังคงมีเวลาเช้าตรู่ มีการใส่บาตร และการออกบิณฑบาต ขัดเกลา
และละความ
ตระหนี่, และซึ่งว่า โลกในขณะนั้น ก็ยังคงที่จะได้ตระหนี่อักษร ตระหนี่แผนการ
และตระหนี่เงิน
อยู่เหมือนเดิม, ถึงแม้นว่า ขณะนั้น โลกที่เรียกว่า พุทธจักร พุทธเขต พุทธอาณา
ได้ดำเนิน-

การและ ตั้งสถาปนาไปถึงการณ์กิจ และกรณีอย่างเป็นรูปธรรมได้
เกือบที่จะเต็มรูปแบบแล้ว
ด้วยพระนักวิจัย และนักศึกษา ระดับเก่ง ได้ประมาณกาล และพิเคราะห์แล้วว่า
เมื่อนั้น
ในแสนปีข้างหน้า งานพุทธศาสตร์ และพุทธศาสน์ ของสุวรรณภูมิ ก็สำเร็จใกล้เคียง
ไปถึง

การที่จะมีรูปแบบ ในมนุษย์พิภพอย่างเต็มรูปแบบแล้ว นำหน้า พุทธศาสน์ ๘
สายอื่นที่เหลือ
แต่ทว่า ทีนี้ ไม่ว่าจะกาลนั้น หรือกาลนี้ ประเด็นหลัก เรื่องของความตระหนี่
ก็จะยังคงมีอยู่ดุจเดิม นั่นเอง”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“คิดไปในเรื่อง ชื่อ บัญญัติ และภาษา ว่าทำไม? จึงได้ ฉายา หรือพระฉายา นั้น
ให้
เถลิงหรือวัฒนายิ่งขึ้น โดยประณามบท ประณามคาถา หรือซึ่งประกาศดังกล่าว อาทิ
แด่ความที่กล่าวว่า นี้ จึงพึงเห็นว่า โพธิภัทโท หรือ? หรือว่า สุโพธิหรือ?
ด้วยญาณแห่งนิรุตติ

แลลงนิรุตติธรรมดังกล่าวไปนั้น ชื่อ!
ซึ่งก็ให้เป็นที่เถลิงแลวัฒนายิ่งขึ้นแล้วโดยความนั้น เพราะว่า
มิใช่จะไม่น่านึกตรึกตาม เพราะว่าเพียงบริกรรมว่า พุทโธ! คำเดียว ศัพท์เดียว
เราก็ยัง
รำลึกตรึกตาม โดยความตรึกอย่างแรงบ้าง หรือคิดแด่กว้างแคบลึกสูง
ไปแต่ธรรมดาอย่างเดียว

เพราะย่อมที่จะต้องคิดว่า ทำไม? จากชื่อนี้ ไปเป็นชื่อนั้น แล้วชื่อนั้น ทำไม?
ไปมีฉายาดังนั้น
ความจริงเรื่องนั้น ทำไม?มีฉายาดังนั้น ความเท็จหรือความลวงความโกหกนั้น
ทำไม?ฉายานั้น
ปฏิญาณแด่มายา ก็มีฉายาไปดังนั้น ปฏิญาณแด่สัจจะ ก็ได้มีฉายาไปดังนั้น ถึงความ

โดยทั่วไป แม้นอยู่ธรรมดาๆ หน้าเครื่องมือเกี่ยวแก่สาระบันเทิง
หรือบันเทิงคดีทางอินเทอร์เน็ต
แล้วได้พบว่า มีโฆษณาอย่างโน้นอย่างนี้ ปรากฏอยู่ตลอด ดังนั้นเมื่อเห็นโฆษณา!
ก็ย่อมระลึกคิดได้ว่า
เรื่อง มาแต่จากความวิเศษ จากฉายาพระที่เรียกว่า พระพุทธโฆษาจารย์ กระมัง
ศัพท์แต่โดยทั่วไป คือ

คำศัพท์ว่า โฆษะ หรือโฆษก, นี้เป็นเรื่อง ชื่อ บัญญัติ และภาษา ตามวิเศษ
ที่โยง ที่ยึด อย่างที่รู้ ๆ
หรือเห็นกันอยู่ เพราะโดยทั่วไป เรื่องมีการบอก หรือมีการเก็บประวัติ
และสุดท้าย ท้ายที่สุด ก็ให้
เรียกชื่อประวัติ นั้น ๆ ว่าอย่างนั้น ไม่ว่าจะเป็น เรื่อง หรือฉายาว่า จอมคน
ยอดนักพรต หรือวิสุทธิเทพ

เหล่านี้ เรื่องนี้ หรืออย่างไร ๆ ก็คงที่จะมีอาณัติสัญญา
มีชื่อบอกมาจากประวัติ ดังนี้แล้ว พระสุภัทโท
ที่สุด ก็จึงมีประกาศ หรือการลือชา ให้ขึ้นชื่ออันลือชัย
นั้นยิ่งขึ้นเรื่อยว่า นี้คือพระโพธิญาณ เพราะว่า
ยิ่งลือ ก็ให้ยิ่งวิไล, ดังนี้ในสังคมเมือง
จึงมีการให้สำคัญกันนักในเรื่องที่ว่า จะต้องทำชื่อให้เป็นจริง
จะต้องทำปฏิญาณให้จริง”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“เรื่องที่จะบอก หลวงพ่อชาบ้าง ก็น่าที่จะบอกรายงานถวายหลวงพ่อว่า วันที่ 16
มีนาคมที่จะถึงนี้ กองงานพิสูจน์อักษร กองการสถาปนาพระไตรปิฎกฉบับสมบูรณ์
จะให้ยก ศัพท์ แห่งประโยค วรรค และวาระ ซึ่งศัพท์ว่า ‘โพธิปฺปญฺญาณํ’ ตามเล่ม
ข้อ หน้า ซึ่งมีข้อพิรุธ ชำรุด เขียนผิดพิมพ์ผิด, ทางกองงานพิสูจน์อักษร
ด้วยระบบปฏิบัติการของบล็อกสป็อต blogspot โดยทางกองงานพิสูจน์อักษร
ซึ่งพระนิรุตติ์ จิตฺตสํวโร ผู้นำการทดลอง และทดสอบ การทำให้สมบูรณ์บริบูรณ์
จะทำความสมบูรณ์บริบูรณ์คำศัพท์ ในวันที่ 16 มีนาคมที่จะถึงนี้ขอรับ, และว่า
ทำไมต้องรายงานหลวงพ่อ ตอบว่า เพราะค้นเจอข้อพิรุธ กล่าวนั้น เพราะระลึก
และเพ่งตรึก ในชื่อนาม ของหลวงพ่อครับ ที่กล่าว หรือแสดงอยู่ว่า โพธิ-
และโพธิญาณ ดังนั้นค้นไปตามความยักเยื้องต่าง ๆ
จนกระทั่งพบข้อผิดพลาดดังกล่าว, ที่ซึ่ง จะพึงได้มีการกำหนดบริกรรม
กระทำการมีลิขิตดังกล่าว ให้พระธรรม คือพระปิฎกธรรม
ได้คงความสมบูรณ์บริบูรณ์กลับคืนมา
จรดไปถึงความไพบูลย์ผ่องแผ้วบริสุทธิ์ถูกถ้วนแท้ แด่ซึ่งความศักดิ์สิทธิ์วิเศษ
และความให้มีปาฏิหาริย์แท้แห่งพระธรรมคือพระพุทธคุณ”

ขอแสดงความนับถือ
📝 ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต? | thai.national.i...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

☺ ตามความ เล่ม ข้อ หน้า ๒๗/๑๓๔/๑๔๓

ขอแสดงความนับถือ
Phra Nirut Cittasamvaro Jotilipikara |

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ถ้ามีแท็กพิสูจน์อักษร แล้วยกข้อพิรุธ! ข้อชำรุด! บกพร่องนั้น ๆ ขึ้นคุย
ขึ้นสนทนาเลย
น่าที่จะมีค่ากว่า และก็ไม่เสียเวลาอันมีค่า ซึ่งเวลาในแต่ละวัน ของแต่ละคน
น้อยลง
ทุก ๆ ที เช่นว่า ซึ่ง นักศึกษา หรือผู้สนใจพระไตรปิฎก ต่างก็รู้แน่ ๆ ว่า
คำศัพท์ ซึ่งพระธรรม

เช่นว่า แรกเริ่ม ทราบกันอยู่แล้วว่า ฉบับบาลีอักษรไทย
ผิดพลาดบกพร่องชำรุดเสียหาย ผิด
คำว่า ภิกฺขุ ฉบับพร้อมอรรถกถา ผิดคำแรก คำว่า กันฑ์ ซึ่งด้วยอุปมาฯ
ตรงถึงความวิตถาร
แด่ความวิเศษ หรือพิสดาร มันก็ย่อมออกมาจากคำแรก ศัพท์แรก ประโยค วรรค วาระแรก
นั่นแหละ

เรื่อย ๆ มา เพราะมันต้องออกมาจากข้อที่ ๑ คือจุดตั้งต้น นั้น
จึงน่าแต่จะต้องตั้งชื่อ ข้อสนทนาไป
ดั่งนั้นไปเลย ว่า นี้! เป็นกรณีศึกษา และพิสูจน์ ภิกขุบท ศึกษา และพิสูจน์
กัณฑบท แต่โดยอัศจรรย์
และซึ่งว่า ทว่ากล่าวในแง่ของศาสตร์ ก็น่าที่จะพึงสำเหนียกแต่ขณิกพลัง จรด
ลงว่าถึงศาสน์จึงค่อยว่า

เลียบเคียงไปสู่อัปนาพลัง ซึ่งข้อสนทนาในทางวิชาการ ไม่ควรที่จะตั้งมุมมอง
ที่บั่นทอน ดูถูก
หรือหมิ่นพลังการศึกษา เพราะมิเช่นนั้น ศาสตร์อันคือการเรียนรู้
ก็คงที่จะไม่มีวันคืบหน้าเลยแน่ ๆ
ฉะนั้น ถ้ากล่าวไปสู่การพิสูจน์อักษร หรือ ในทางนิรุตติ เท่านั้นก่อน
เรื่องจึงเริ่ม ศัพท์ ประโยค วรรค และวาระ

อันถ้วนทั่ว ของการงานทุกแขนงแห่งทุก ๆ ศิลปวิทยาได้ เพราะการไม่ทิ้งสิ่งความ
มันย่อมรวมมาสู่
ประเด็นจิตอนันต์ และวัตถุอนันต์ได้ทุกอย่าง
ต่อถึงการที่จะกำหนดถึงความพ้นได้โดยชอบ ก็ตาม
ดังนี้ ฉะนั้น จึงต้องแต่เข้าใจได้แค่นี้ เพราะแท็ก มีแต่แท็ก
หรือพาดหัวข้อแบบหลวม ๆ เข้าว่าทั้งนั้น

บทสนทนา ประเด็นสังเคราะห์วิเคราะห์ ศึกษาวิจัยเรียนรู้ร่วมกัน
จึงไม่มีความคืบหน้าเป็นรูปธรรม ตาม
ที่ควรได้ ทั้งที่ ก็ต่างอุปมาฯ เทียบเทียมได้อยู่แล้ว เช่นว่า โค้ดรหัสพลาด!
แค่อักขระเดียว งานประมวล ที่ให้
ผลลัพธ์หรือการแสดงผลที่ถูก ก็ดับสูญ สลาย หรือไม่ปรากฏนั่นเลย แต่พอพูดถึง
ปาฏิหาริย์ อัศจรรย์

และพิเศษ กับกรณีของพระไตรปิฎก ดันไม่มีใครกล่าว ใครเทียบเทียมความได้
พอสมมาสมควร ไปทางนั้น
จนต้องรู้สึกว่า อ่อนพลังขนิกพลัง ในการศึกษากันไปโดยทั้งหมด
แล้วอ้างเอาพิภพอื่นทั้งนั้น เป็นบาทฐาน
โดยไม่คิดบ้างว่ามนุษย์พิภพต่างหาก ที่ต่อโยงหรือสถาปนาพิภพต่าง ๆ เหล่านั้น
ให้เจริญได้ ด้วยขณิกพลัง

แต่เรื่อง ก็คือ มันไม่มีแท็กพิสูจน์อักษรนั่นแหละ การเฉออก
หรือเขวออกจากประเด็น ก็จึงมีสูง
หรือโน้มไปที่ความไม่ได้เรื่อง หรือเหลวไม่เป็นท่า เพราะธรรม เหตุ และคติ
มันก็ย่อมไม่ปรากฏอยู่เท่านั้น
เพราะโน้มไปสู่มายา หรือบันเทิงคดีอยู่เป็นสามัญเกินไป แล้วทิฏฐิที่จะเอาจริง
ต่องานที่จะพึงต้องสำคัญได้บ้าง ก็จึงไม่มี”

ขอแสดงความนับถือ
📝 ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต? | thai.national.i...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ที่จริง ด้วยคำเปรียบ หรือการถือคำเปรียบ เป็นจริง
มักจะ ถือกันว่าศีล หรือว่า ศีรษะ อันที่เป็นสิริ หรือไม่เป็นสิริ
แล้วด้วยโลกปัจจุบันนี้ นั้น ย่อมแสดงไปได้หลายอย่างมาก อาทิ

๑. ใช้เครื่องมือใช้อุปกรณ์ผิดประเภท
๒. ผิดคิวการแสดง
๓. ผิดคีย์การเล่น
๔. ทำเกมโอเวอร์
๕. ให้อาณัติสัญญาอารมณ์อันเป็นศิลปแห่งความตาย
๖. สาร หรือพื้นผิวสารระดับนาโน ทำปฏิกิริยา ในทางตรงข้าม
๗. ผิดพลาด ในข้อประพฤติ ตบะ และวัตรพรต

ซึ่งความ เป็นสัจ! หรือเป็นสังวร อยู่โดยประการฉะนั้น มีอีกนับมิได้เหลือคณา
เพราะเป็นอยู่ และสถิตถาวร กันในเรื่อง งานเทคนิคอุปกรณ์, งานหนัง
ละคร, งานเพลงดนตรีและกวี, เกมและกีฬา, ศิลปวัฒนธรรม, รูปธรรมมาตร
ชั่งตวงวัด วิทยาศาสตร์, และข้อวัตรพรตปฏิบัติตบะวิธี

แล้วแม้นนั้นยังมีเรื่องอีกต่อไป ยิ่งนักว่า ตายจาก
เพราะโค้ดคำสั่งหรือกรอกรหัสผิด!
ก็อาจเป็นความตายจากอีกแบบหนึ่งด้วยแล้ว หากจะถามว่า ถึงสมบัติ เพราะ
ถึงวิบัติ เพราะ, หรือจุติ และอุบัติ ฉะนั้น เห็นจะเป็นเพราะ ดำริ!คิด แล้ว
ทำ!ลิขิต อะไร?

ด้วยการถืออาการ ตามสมมติ หรือถือการไม่ข้ามไม่ขวาง ซึ่งธรรม ซึ่งบัญญัติในโลก
แต่ทว่าโดยย่อ ในแนวนึก แนวคิดพิจารณาทางศาสนา เห็นจะกล่าวด้วยสัตว์
มิใช่ โดยชีวะ เพราะโดยทั่วไปอาจที่จะเห็นว่า ผีผลัก
คือหมายความว่าจะพึงเป็นเพราะ
ฤทธิ์ของต้นไม้หรือเปล่า เพราะอัปละอองเรณูปรมาณูเกสรละเอียดของพืช มีผล
ต่อการกระทำ คือมีผลต่อสารสื่อประสาท แต่โดยหลัก ย่อมแต่จะว่าเป็นเพราะสัตว์
ไม่ใช่พืชหรือชีวะ

ดังนั้น ถ้าได้มีสมุฏฐานแล้วว่า หรือมีปทัฏฐานที่ว่า เป็นเพราะตบะแตก ฉะนั้น
เณรนั้นก็ผิดเองคนเดียว เพราะประพฤติพรหมจรรย์อันมิได้มีหมู่คณะ
ไม่มีครูอาจารย์
ไม่มีการถือการบวชก่อน บวชตามหรือบวชภายหลัง ก็แน่นอนว่า เณรนั้นผิดเองคนเดียว

แต่ทว่า พิจารณาไปในคำเปรียบอื่น ๆ ก็อาจไม่ใช่ เพราะถ้าก่อนนั้น เณรดู หรือขอ
คำสอนคำแนะนำจาก Google ฉะนั้น ก็เป็นไปได้ว่า เณร มีอันเป็นไปเพราะพากย์ หรือ
ปฏิบัติตามการวิพากษ์ของ Google, ดังนั้น พระเราปัจจุบันจึงมุ่งเน้นกันนัก ว่า
ถ้าจะเสพ!คำสั่ง

ความสอน ความบอก ก็ให้จงตั้งเว็บไซต์แรกไว้ ว่าจะพึงเสพผ่าน Tripitaka
แล้วจึงลิงก์ จึง
คลิกวิพากษ์ ของบทต่าง อันคือ พระภาค สภาค และวิสภาคธรรมนั้น ๆ ต่อ
จึงจะชื่อว่าเป็นไป
ตามจักร คือ ‘ธรรมจักร!’ หรือพระลิขิตแห่งพระตถาคตลิขิต ซึ่งโดยพากย์ไทย
หรือสายปฏิบัตินิกายสยาม

ก็ได้บอกเลศ แสดงนัยแห่งอาณัติสัญญาทั้งปวงไว้อยู่แล้ว ว่า สาร หรือสาระ
แห่งญาณอันคือนิรุตติ!
ศัพท์ พระวจนะ คำว่า ‘ธรรมจักร’ โดยนัย! โดยสาระ อันคือนิรุตติ! ก็คือ
นัยแห่งคำว่า ‘ทำมาจาก’
ฉะนั้น เมื่อกล่าวว่า สัญญาอาณัติดังกล่าว แถลงหรือแสดงอยู่แล้วว่า
เป็นไปเพราะธรรมจักร ดังนั้น

ฉะนั้น ว่าเรื่อง ว่าเหตุ จรดไปตลอดถึงบทธรรม ซึ่งเหตุ และคติ จะได้แก่อะไร?
ดังนั้นการกล่าวไปถึงข้อ ๗ เป็นการแน่แท้
ก็ควรที่จะถือว่าใช่ ถ้าสามเณรอยู่ในความปกครองของตนเองอย่างแท้
โดยที่ไม่มีเครื่องมือเป็นที่ปรึกษา หรือมีคนอื่นคนใดใกล้ชิด”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“การถอดคำ หรือแกะความ การทำความเข้าใจ เรื่องใกล้ หรือไกล
ที่มีผล มีส่วน ให้รู้ได้ว่าทุกข์และสุขมันอยู่ที่ไหน แต่ก็ไม่สำคัญเท่าเรื่อง
นิรุตติภาวะ หรือการศึกษาภาวะนิรุตติ ว่าการไม่ทิ้งสิ่งความ คืออะไร?

และการกำหนดได้ถึงความพ้นไปโดยชอบ คืออะไร? และทำไม? การไม่รู้เรื่อง
ในการร่ำเรียนเขียนอ่านนั้นจึงเท่ากับการมีนรก เพราะว่านรก มันเท่ากับคำว่า
ประมาณไม่ได้ คณาไม่ได้ คาดคะเนไม่ได้นั่นเอง ด้วยนัย ที่จะพึงเป็นนรก
อันเนื่องเพราะ

ความคะเนไม่ได้ แล้ว จึงจะคือเรื่องนรก ของนิรุตติภาวะ หรือภาวะนิรุตติ
ซึ่งเป็น อวีจิ!
ก็หมายถึง ความที่ไม่ปรากฏ หรือความที่ไม่มีรจนาใด ๆ อันเป็นพระวจนะเลยนั่นเอง
ซึ่งย่อมเท่ากับว่า คะเนไม่ได้แล้ว ประมาณไม่ได้แล้ว เพราะทำอะไร ๆ
ก็ไม่มีทางรู้ภาษา

หรือให้รู้เรื่องราวต่อกันไปได้ ดังนั้น
นอกจากจะต้องรู้ว่าที่ไหน?แล้วยังจะต้องรู้ได้ถึงการ
เชื่อมโยง และต้องรู้ต้องกำหนดได้ถึงการไม่ทิ้งสิ่งความ ซึ่งธรรม เหตุ และคติ
เพราะการ
ที่ไปนรกไม่ได้ และออกจากนรกไม่ได้ต่างหากที่จัดว่าเป็นความทุกข์แท้จริง
เมื่อนิรุตติ!

กระทำซึ่งนิรุตติธรรม ใด ๆ โดยประการที่ละทิ้งสิ่งความ นั้น เมื่อนั้น
ที่นั่น!จึงเป็นภาวะนรกแท้จริง
ด้วยเรื่องนิกายสยามเรา ย่อมเป็นไปในทำนองนี้ ซึ่งเรื่องนิกาย!อื่น ๆ
แต่งเรื่องเย้าหยอกล้อเลียน
นิกายสยามว่า ‘ทิ้งแผ่นดิน!’ เป็นต้น ก็เป็นการแสดงแถลงฌานกีฬา ปัญญากีฬา
และกษัตริย์กีฬา

อ้างหาเหตุ หาความนรกมาเล่นกันโดยตลอดกาลนานดังนี้ทั้งนั้น
โดยที่นิกายอื่นนั้น ไม่รู้ว่า
นิกายสยามเรานั้น มีผู้บรรลุธรรม บรรลุพระสูตรนิรุตติปถสูตร
โดยดีกันมากรูปมากองค์
กันมาโดยตลอดแล้ว จึงว่า มันแต่งเรื่องว่า ‘เราทิ้งแผ่นดินนั้น’
จึงเป็นเรื่องลอยลมทั้งเพ เป็นอวีจิ!

เพราะปรักปรำว่า นักบวชลัทธิพุทธธรรมนิกายสยาม
ซึ่งสืบเนื่องต่อนัปการประมาณไม่ได้ มาแต่
ความแห่งต้นกัป นิกายสยามเรา ไม่ได้เคยทิ้งสิ่งความ และก็ไม่ได้เคยทิ้งแผ่นดิน
แต่ทว่า
การงานและสิ่งสารพัด ที่ต้องกระทำผ่านนิรุตติสภา ฉะนั้น
ให้เรื่องต้องดำเนินไปแบบนี้ เป็นจักรผัน

แต่นิกายอื่น ๆ จะอ้างเอาความเป็นนรก หรืออวีจิ ย่อมจะมาอ้างไม่ได้
เพราะถ้าจะหวังความจริงใจ
รู้แพ้รู้ชนะมีใจนักกีฬา ก็ควรคัดเลือกส่งตัวแทนนักบวชที่ชำนาญนิรุตติปถสูตร
มาทำงานแข่งกัน
แล้วจะได้รู้ว่า นิรุตติภาวะของใคร? มีวจี หรือได้มีวจนะไหม? และจะได้รู้ว่า
ใครกันทิ้งสิ่งความ หรือใครกันที่ทิ้งแผ่นดิน”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

เรื่อง บาลีอักษรอะไร? ๑, ฉบับอะไร? ๑, เล่มอะไร? ๑, ข้ออะไร? ๑, หน้าอะไร? ๑,
อักขระรวมเว้นวรรคเท่าไหร่ ๑, อักขระไม่รวมเว้นวรรคเท่าไหร่ ๑,

“เรื่องพรหมจรรย์ การประพฤติปฏิบัติ ต้องสร้างความเจริญที่แท้จริง
ขึ้นในใจของเราเอง, จึงจะมีผลเป็นความแน่ใจสนิทใจ
ต่อการที่จะไม่ประพฤติผิดพลาดต่อสิ่งใด ๆ, แต่การบวช หรือชูคติการบวชก็สำคัญ
เพราะว่า เป็นเรื่องของการตัดสินใจ และแสดงความจริงใจร่วมกันกับพระพุทธเจ้า,
ว่า คติการบวช เป็นใหญ่กว่าคติการเป็นจักรพรรดิ์, แต่นั้น ไม่ใช่ว่า
เราต้องบวชด้วย หรือต้องไม่บวชด้วย กับการชูคติ หรือบูชาคตินั้น, เพราะ
สาระสำคัญ อยู่ที่การเสนอ หรือแสดงจุดยืนร่วมกันเท่านั้น, ซึ่ง อาจควร
ที่จะต้องยกประเด็น ไปถึงที่สุดขีด คือเรื่องของการบวชภิกษุณี, ว่า ควร
ที่ชายไทยเอง จะบวชให้หญิงไทยเอง
แล้วถึงที่ความประพฤติสมโภคแห่งความมีพรหมจรรย์บริสุทธิ์
โดยลัทธิและการปฏิบัติของเราเอง, แต่นี้ เป็นเรื่อง ภิกษุบริษัท
และภิกษุณีบริษัท ที่พึงต้องเป็นเรื่องอย่างยิ่งขึ้นไป, ที่มีปัญหาว่า
ภิกษุไทย บวชภิกษุณีไม่ได้ หรือไม่ให้บวช กันแน่, สำหรับเรื่อง หญิงไทย
ที่ต้องไปเร่ร้อง ต้องหอบห้วงสงสารของตนเอง ไป
แล้วต้องไปขอบวชกับภิกษุชาวต่างชาติ

ก็จึงเป็น ประเด็น เกี่ยวกับภาพรวม และการแสดงจุดยืนร่วมกัน
ที่น่าจะมีความหมาย หรือน่าสะท้อนใจ, เพราะ ภิกษุไทยเรา อาจที่จะต้องกลัวว่า
ครั้ง ได้ บวชเข้ามาแล้ว ย่อมแต่จะ เป็นผัวเมีย เป็นพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย
ของลูกหลานด้วยกันอยู่เหมือนเดิม เหมือนอย่างเก่า
หรือว่าที่แท้บวชแล้วจะต้องได้มีพรหมจรรย์ที่บริสุทธิ์อย่างไร?, ฉะนั้น โดยมาก
จึงกล่าวกันที่ ความเจริญที่ใจ หรือบวชที่ใจก่อน, เพราะ ว่า
จะได้เข้าใจถึงหลักประกันว่า หัวใจของการบวช ไม่ใช่เครื่องแบบ หรือเครื่องหมาย
หรือกฎเกณฑ์ตายตัว หรือเรื่องว่า พึงจะต้อง สมโภคบริโภคกัน
โดยผ่านความเป็นสาธารณะ แบบนั้นแบบนี้, ดังนี้ แล้ว
ก็น่าที่จะต้องเข้าใจปัญหาหนักอก ประดานี้ ของผู้ที่ชูประเด็นการบวช, ด้วยว่า
เรื่อง ข้อนี้ด้วยว่า เพราะความจริง ของ สังคม อาจเพียงแค่ต้องการ
การได้แสดงจุดยืนร่วมกันเท่านั้น ต่อการที่จะ คืบหน้าต่อไป หรือเดินทางต่อไป
ในเส้นทางแห่งชีวิต, แล้วนั้น อาตมา เข้าใจโยม เป็นอย่างดี ว่า
ความอยากบวชของโยมนั้น สำคัญ, แต่ก็พึงจะต้องไม่ลืมว่า จะต้องสำคัญที่ใจก่อน,
จากนั้น รูปแบบที่สมควรกับความเป็นจริง ก็จะเกิดขึ้นเอง โดยที่ไม่ต้องร้องขอ
หรือต้องกำหนด”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

☺ เรื่อง บาลีอักษรอะไร? ๑, ฉบับอะไร? ๑, เล่มอะไร? ๑, ข้ออะไร? ๑, หน้าอะไร?

๑, อักขระรวมเว้นวรรคเท่าไหร่ ๑, อักขระไม่รวมเว้นวรรคเท่าไหร่ ๑,

“ถ้าเริ่มเรื่อง ไปดังนี้ กับคำโปรย คำถาม หรือหัวข้อ ที่ต้องการการค้น
หรือขุดไปจนกว่าจะถึงมูลราก ไปจรดถึงองค์ประกอบที่ประมาณไม่ได้บ้าง
หรือให้คะเนไม่ได้บ้าง ฉะนั้น, ดังนี้ การจัดการเพื่อการเรียนรู้
เพื่อกาลข้างหน้า หรือวันข้างหน้า จะพึงต้องทำอย่างไร?
เมื่อโครงสร้างอย่างหลวม ๆ มันก็ได้มีอยู่แล้ว ทุกที่อย่างนี้ทั้งนั้น
คือเรื่อง

การใช้งานองค์ประกอบ Website¹
ที่ให้เกิด

๑. รูปภาพส่วนหัว
๒. รูปภาพโพรไฟล์
๓. โพสต์เก่า
๔. โพสต์ใหม่
๕. โพสต์ปักหมุด
๖. คอมเมนต์
๗. คลิกไลก์
๘. และประเด็นอื่นๆ นอกเหนือจากกล่าวนี้

★ หรือความจำเพาะเจาะจงในทางภูมิศาสตร์ และการใช้งานร่วมกันในทางภูมิศาสตร์

ดังนี้แล้ว การขุดรากวิญญาณ หรือมูลค่า ก็พึงอาจที่จะถามกันว่า
ข้อมูลอะไร?ในโลกอินเทอร์เน็ตที่มีค่ามากอย่างสูงสุด ซึ่งความต้องการ
ที่จะพึงได้ หรือพึงมุ่งหวังแก่การพิทักษ์รักษาอยู่อย่างแท้จริง ดังกล่าวนั้น
ซึ่งความต้องการขุด หรือความที่ต้องการจะรักษา ก็ยืนยันตอบรับ หรือรับรู้
แล้วสื่ออาณัติสัญญากันสืบไป ตามส่วนต่าง ๆ ขององค์ประกอบนั่นเอง

แล้วนี้ ตำรา ความรู้ หรือภาษา ที่ถูกยกขึ้นเป็นคำสวด เป็นนิรุตติภาวะ
หรือที่ถูกเรียกว่าเป็นมนตร์หรือโองการ ก็ได้มีองค์ประกอบอย่างยิ่ง
หรือนัยอย่างยิ่งอยู่เท่านั้น คือ ๗ อย่าง ว่าอักษร ฉบับ เล่ม ข้อ หน้า อักขระ
วรรค และวาระ ซึ่งมูลบทดังกล่าว เป็นไฉน? หรืออย่างไร? อันซึ่งก็มิได้พากย์
หรือวิพากษ์ขึ้นในทุกที่อย่างนั้นได้
เพราะองค์ประกอบตามแพลตฟอร์มแห่งการใช้งาน มิได้อำนวยอย่างนั้น

แล้วโดยเรื่องนี้ ก็ทราบได้ถึงความพยายามที่จะเริ่ม เพราะศาสนาสุวรรณภูมิ
หรือนิกายสยาม เพราะเรื่องมุขนัย เรื่องมุขบาฐ
และความลู่ของภาษาที่ให้โน้มไปสู่ปัญญา ญาณ และนิรุตติ หรือแม้นกระทั่งมีนัย
หรือให้มุขนัย ที่ให้ได้ลู่ไปสู่เรื่องปัญญา ญาณ และวิมุตติ, แล้วนี้
นิกายสยาม หรือภาษาสยามที่พัฒนาไปสู่ความสมบูรณ์บริบูรณ์ ไม่ได้มีความชัด
โดยฟอร์ม หรือความเข้าใจแบบนั้น (AI)

ยกตัวอย่าง แค่ คำว่า ‘ธรรมจักร’ (พุทธญาณ, ยานคือธรรมจักร) คำเดียว
เป็นตัวอย่าง มุขนัย หรือการสื่อความที่ยื่นออกไปสู่ญาณ อันคือนิรุตติ
ด้วยพากย์ภาษาสยาม หรือสุวรรณภูมิ แล้วก็ย่อมรู้ นัย! อันหมายถึงญาณวิพากษ์
นั้น ๆ ว่า ‘ธรรมจักร ก็คือ ทำมาจาก (ทำมาจาก คือนิรุตติ)’ ดังนี้

คือเรื่อง คำ และชุดคำ ที่ก่อให้เกิดองค์ประกอบ ที่มี ที่ปรากฏทิศทาง ดังนี้
AI (หรือเทคโนโลยีการศึกษาอย่างฝรั่ง) ย่อมที่จะมิได้มีความรู้นัย หรือมุขนัย!
(ที่ดี ที่เลิศ) ของภาค ของส่วน ที่สำคัญลึกล้ำของภาษาสยามเลยแม้นแต่น้อย
ก็ย่อมแต่มีการแสดงความวิจิตรพิสดารแต่ถ่ายนั้น (แบบฝรั่ง) ถ่ายเดียว
โดยมิได้มีความอันใดส่องไปสู่ทิศทางแห่งความจริง ตามที่ ชาวสยาม คนสยาม
รู้ความจริง และทำความจริง

ฉะนั้น จึงต้องเป็นหน้าที่ ที่ชาวเราจะต้องกล่าวอยู่โดยมิพัก บ้างเหมือนกัน
ว่าข้อมูล ที่สร้าง หรือที่จะให้เกิด
หรือที่จะพึงเป็นเหตุให้เป็นพลวัตที่มีค่า ตามองค์ประกอบหรือโครงสร้างที่มีค่า
ฉะนั้น การเคลื่อนตัว ที่เป็นพลวัตกล่าวนั้น AI มิได้มีจิตใจ
ที่จะรับรู้คุณค่าของพุทธญาณ หรือพระไตรปิฎก ฉะนั้น การใช้ AI มาแสดง
มากล่าวสรรเสริญ คุณพระพุทธเจ้า หรือพุทธคุณ ก็จึงมิได้มีความรู้สึก
ที่จะเห็นคุณดังกล่าวนั้นไปด้วยได้เลย

ดังนี้ เมื่อพิจารณาหรือเห็นว่า องค์ความ ตามองค์ประกอบ ฉะนั้น
หากแสดงโดยมนุษย์ หรือจิตใจมนุษย์ ก็จึงจะพึงจัดว่าเป็นสิ่งที่ฟังขึ้น
หรือน่าฟัง โดยที่ก็จะได้ศึกษาพิจารณาต่อในตำรับตำรา ต่อไปได้ด้วย,
ด้วยเพราะสิ่งที่พึงอันพอมีทางจะได้ รู้ไปตามความของภาษาถิ่น
ภาษาเดิมแท้ของแต่ละนิกาย เมื่อใด ที่ได้ถึงเวลาที่จะต้องพึงต้องลู่ตาม
หรือโน้มเข้าสู่ ธรรม คือ ธรรมจักร อันที่พึงรู้ พึงเห็น พึงเป็นไป
ตามองค์ความ และองค์ประกอบที่เรียกว่า เรื่อง บาลีอักษรอะไร? ๑, ฉบับอะไร? ๑,

เล่มอะไร? ๑, ข้ออะไร? ๑, หน้าอะไร? ๑, อักขระรวมเว้นวรรคเท่าไหร่ ๑,

อักขระไม่รวมเว้นวรรคเท่าไหร่ ๑, โดยแต่เดิม แต่โดยแท้ ที่เป็นความสำคัญ”

ขอแสดงความนับถือ
📝 ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต? | dats...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“มันก็น่าคิดว่า ทักษะ! ข้อที่ว่า นั่นหน่ะ มันคือเรื่อง อะไร? ในเรื่อง ยืน
เดิน นั่ง นอน
กิน ดื่ม ทำ พูด คิด และธุระ แห่งทัพสัมภาระ อันดี
อันใดที่จะเป็นอลังการแก่พระศาสนา
สำหรับสิ่งที่ต้องกระทำเพื่อเป็นประโยชน์แก่พระพุทธศาสนา ในแง่ของอาการ
หรือประการ

ที่บอกว่า ต้องขยัน ต้องประหยัด, แล้วสำหรับเรื่อง การสร้างโรงเรียน
สร้างวัดมาก ๆ มัน
จะเป็นเรื่องแบบนี้หรือเปล่า คือมันก็เหมือนกับเรื่อง ที่ ให้สร้างโรงแรม
และรีสอร์ตมาก ๆ นั่นแหละ
เพราะความฟุ้งเฟ้อ หรูหรา พะเรอไปเรื่องที่ไม่ต้องมัธยัสถ์ กระทั่งโรงพยาบาล
หรือโรงบำบัดโรค

เดี๋ยวนี้ ก็ทำกันไปอย่าง เช่นกับที่จะมีคติดั่งการทำโรงแรมนั่นแหละ
ซึ่งมันเป็นสัญญะ หรืออาณัติ
สำคัญที่ทำให้ทัพสัมภาระ อลังการพระศาสนา
หรือมรดกทางศาสนาได้แปรรูปไปในทางเสื่อม, แต่
โดยวิชาอะไร?นั้น ย่อม เป็นแต่มุข!ด่ากันเล่น หรืออาจจะเย้ากันได้
เพราะวิชาอะไร? ที่ยังไม่ได้เป็นภาคี

มันก็ย่อมที่จะเป็นอวิชชา หรือไม่เป็นไตรวิชชาอยู่เท่านั้น ได้, แล้วเพราะ
ทักษะ! อันใดที่จะได้ให้
มนุษย์ที่สมบูรณ์ แสดงได้อยู่ซึ่งอาณัติสัญญา แห่งความเป็นสมณะอยู่ฉะนั้น
ไม่ใช่ของง่าย ในการ
ที่ได้ขยัน และประหยัด แล้วได้กระทำกิจการงานธุระ ไปโดยธรรมจักร
และพระตถาคตลิขิต จึงได้

ผลของการขยัน และประหยัดเป็นทักษะ
แล้วมีชีวิตที่วกเวียนเปลี่ยนผันไปแต่ในทางถูกเท่านั้น ดังนั้น
ฉะนั้น การที่จะทำให้งานโรงแรม หรือรีสอร์ต
ให้แสดงหรือสะท้อนความจริงเรื่องความขยัน และมัธยัสถ์
พวกโรงแรม รีสอร์ต หรือสถานบันเทิง และโรงมหรสพ ย่อมจะทำไม่ได้
เพราะมิได้ตั้งตนบนความขยัน และประหยัด

จริง ๆ ดังนั้น โดยทั่วไปก็จึงเห็นพ้องต้องกันว่า การที่อ้างชื่อภิกษุสามเณร
หรือคุณพระพุทธเจ้า ไปเกี่ยวข้อง
ประกาศเป็นชื่อวิทยาการ หรือวิทยาลัยนั้น ก็ดี
ซึ่งก็ย่อมจะเป็นประการที่จะประกาศตน ว่าจะขยัน และมัธยัสถ์
ซึ่งงานเกี่ยวกับการบันเทิง หรืองานแก่โรงมหรสพ จะมาทำประกาศเช่นนี้มิได้
เพราะมิได้มีทักษะที่ดี ในแขนงวิชาแบบนี้”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“กลับมาที่ เรื่อง ของพระพุทธเจ้า ว่าแต่งจิตหรือไม่ แต่งคำพูดหรือไม่
ถ้าหากจะมีประเด็นวิจัย
และว่าโครงสร้างพระไตรปิฎก อันอาจหมายเอาปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้น
ที่เป็นคลื่นและเป็นความ
กระเพื่อมนั้น ๆ ว่า มันไปถึงไหน? หรือว่าพระพุทธเจ้าได้เคยเป็นนักเขียน
หรือที่จริงพระพุทธเจ้า
ได้เกิดขึ้นจากงานเขียน แล้วมีตัวตนขึ้นเพราะเป็นปรากฏการณ์ของงานประพันธ์นั้น
ๆ เช่นว่า

อาทิว่า ฉันแต่งเรื่องให้คนนี้ ฉันแต่งเพลงให้คนนี้ แล้วจากตรงนั้นนั่นเอง
อันคือเรื่องคุณแห่งวิชาประพันธ์
ตลอดจนที่สุด ก็จึงจะต้องเรียกว่า ‘พุทธประพันธ์’ , สำหรับเรื่องที่มีรสมีชาติ
แล้ว ไม่น่าที่จะวนอยู่แค่นั้น
เช่น แค่ว่าเรื่องพระพุทธเจ้าองค์ปฐมเป็นไฉน?
หรือพระพุทธเจ้าเมื่อไม่ตัดสินพระทัยเป็นพระสัพพัญญู โลกนี้
ก็คงมีแต่พระพุทธปัจเจกฯเป็นแสน ๆ แน่ ๆ
เพราะการเปิดตัวหรือเปิดประเด็นงานพุทธศาสตร์ที่ไปสู่ความจริง

ด้วยความจริงที่ไม่น่าอ่อนแรง หรือสลายลงอย่างนั้น จรดกันกับเรื่องพระไตรปิฎก
ที่ซึ่งควรต้องมาดูว่า
ความบริสุทธิ์มันอยู่ตรงไหน? มีสุทธิวิสุทธิอย่างไร?
และจะสมบูรณ์บริบูรณ์อย่างไร? ซึ่งก็ย่อมจะต้องมาจาก
เรื่องพระพุทธเจ้าแต่งจิตหรือไม่ แต่งคำพูดอย่างไร?
และแต่งได้ถึงความสมบูรณ์บริบูรณ์ได้อย่างไร? ถึงหลุดพ้น
ซึ่ง การเสียเวลาต่อสิ่งที่ไม่น่าจะเป็นประเด็น ดูอาจจะมากเกินไป สำหรับ นิยาม
หรือนิทานที่เป็นเพียงส่วนประกอบ”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“การให้อุบาย การแสดงอุบาย การบอกใบ้ การทาย แล้วบอกว่ามันแปรไป ผันรูปไป
หรืออาจจะบอกว่า แปล ซึ่งตรงการแปล หรือคำแปล ไม่มีความผิด ถ้าบทตั้ง ยังคงเดิม
หรือคำหลัก ๆ ยังคงอยู่ หรือก็คือไม่ได้ทำความเคลือบคลุมหรือหักล้างว่าบทตั้ง
ที่มี
หรือตัวสัญญาอันเป็นหลักนั้น เป็นอาณัติอย่างไร? จึงยังคงตั้งอยู่อย่างนั้น
เป็นอยู่อย่างนั้น

อย่างคำต้นมนตร์ หรือบทต้นมนตร์เป็นต้น ว่า นะโม
ที่จริงใคร่จะให้อุบายอย่างไรก็ได้
จะแปลอย่างไร?ก็ได้ ที่จะเกิดประโยชน์แก่ตนและคนของตน ดังนั้นโดยความจริง
อาจที่จะห้ามการแปลได้ ห้ามไม่ได้เลย ถ้าเขาไม่ได้มาทำลายสัญญาอาณัติ
ที่สลักว่า
นะโม ฉะนั้น ซึ่งเขาจะแปลว่า นะ อะ โอ มะ ก็แปลได้ บางคนบอกว่าแปลว่า นะโอ กับ
มะโอ

จึงแปลได้หมด เพราะทำความยักเยื้องแยบคายเพื่อการเกิดสุขุมารมณ์แก่ตนเอง
หรือเพื่อประโยชน์ในการพินิจพิจารณาสิ่งที่จะมีส่วนทำให้การเจริญภาวนากรรมฐาน
ไปสู่แนวโน้ม หรือให้ได้ไปสู่ผลลัพธ์ตามที่ตนเองต้องการ
หรือตามประโยชน์ที่ต้องการ
ซึ่งการแปรไป หรือแปลไป ก็ดั่งหนึ่งเหมือนการใช้อุบาย การใช้ปฏิภาณเฉพาะ
ที่ซึ่ง

จะให้ ที่จะกล่าวผิดกล่าวถูกไม่ได้อย่างนั้น เพราะไม่ใช่เป็นเรื่องพูดผิด
หรือเขียนผิดโดยตรง
เว้นแต่ว่า เขาบอกว่า นะโม เขียนว่า ท ทหาร สระอา สระเอ และข ไข่ อ่านว่า นะโม
ดังนี้
จึงกล่าวว่าผิดว่าถูก แต่เขาบอกว่า นะโม แปลว่าอะไร?
ซึ่งคำว่าอะไรเป็นเรื่องอุบายทางประโยชน์
หรือว่าเข้าสู่อุบายทางใจ ดังนั้น พึงยกกล่าวว่า เขียนผิดเขียนถูก หรือ?
หรือพูดผิดพูดถูก หรือ? เช่นนั้น นี้

จึงจะพอได้เรื่องโน้มน้อมนำมา พากัน หาทางคิดใคร่ครวญขจัดเหตุร้าย
กระจายประโยชน์สิ่งดี
เพราะแปลนั้น จะให้กล่าวไม่ได้ว่าเขาจะแปลอย่างไร? หรือเราจะแปลอย่างไร?
เพราะแต่ พุท-โธ
บริกรรมภาวนาคำเดียว ก็ยังให้ได้วิเศษคำแปลทุก ๆ ความพิสดาร จนถึงอภินิหาร
ก็มีแต่ความ
อัศจรรย์พิสดาร ได้ ซึ่งคำว่าพุทโธ จะแปลว่า รู้ ตื่น และเบิกบานเท่านั้น
ไม่ใช่เลย เพราะองค์คุณ
ที่จะได้จากภาษาธรรมย่อมมิใช่แต่จะต้องจำกัดแต่แค่เพียงเท่านั้น
หากมีใจจรดกับอมตะ และอภินิหารอยู่”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ปริยาย ปริทัศน์ หรือปริภูมิ ในภาค หรืออธิบายดังนั้น เป็นเรื่องที่
พระอริยสาวก
เป็นผู้ที่ มิใช่ เป็นผู้ที่กระทำตามความมั่นใจของตนเองมิได้ มิใช่
แต่เป็นเพราะ พระ
อริยสาวกชุดแรก หรือชุดที่ไม่ได้นัดหมาย ฉะนั้น เป็นผู้หนักในแผนการ
และหนักในแผนงาน
จรดจนกระทั่งเป็นเนื้อเดียวหรือเป็นวิญญาณเดียวกันกับแผนไปแล้ว
พระพุทธเจ้าก็จึง

ประทานความแยบคาย หรืออุบายโดยดี โดยตลอดนั้น
ในทำนองที่เข้าใจได้เป็นอย่างดีว่า
เช่นว่า เธอจะทำตามมาตังคปฏิปทาได้ใช่ไหม . .
เธอจะทำตามมาตังคปฏิปทาได้ใช่ไหม . .
เธอจะทำตามมาตังคปฏิปทาได้ใช่ไหม . . ทว่า เพราะความหนักในแผนการ
หรือแผนงานโดยอย่างแน่ว
แล้วฉะนั้น เป็นอันเรื่องมิได้เป็นไปทำนองนั้น
ซึ่งในใจหลังตรัสรู้ตามจริงของธรรมปฏิวัติ ฉะนั้น

พระพุทธสัพพัญญูโคดม มุ่งมาตร ที่จะลุล่วงแก่มาตังคปฏิปทา
จรดให้มีพระพุทธปัจเจกในคราวเดียว
ร่วมแสนองค์, ทว่า ปริภูมิ ในภาค
หรือความเรื่องโดยตลอดในพื้นชมพูทวีปในขณะนั้น ได้สลักจิต
ลงที่ความแน่วแน่ในแผนการไปแล้ว จึงมิได้มีพระพุทธปัจเจกฯ
ในระหว่างพระพุทธเจ้ามากขนาดนั้น
แล้วพระพุทธเจ้า ก็ย่อมรู้องค์อย่างดีว่า พระอริยเจ้า พระอริยสาวก
ก็ย่อมที่จะต้องดำเนินไปตามปฏิปทา

ก็เลยพระองค์เอง จึงแสดงปุรพบท และให้กระทำปุรพภาค ไปโดยพระธรรมจักร
และอาการแห่งพระธรรมจักร
นั่นเอง ที่จะประกาศไว้เป็นภาคีในพุทธาภิสมัย
ที่จะมีกาลแห่งพระพุทธเจ้าดำเนินไปในความเป็นเจ้าของพระศาสนา
แต่ย่อมมิใช่ว่า พระพุทธเจ้าเอาพราหมณ์ขึ้นมาครอบตน
หรือมาครอบเรื่องไว้ทั้งหมด โดยไม่ได้ปฏิวัติ หรือปฏิรูป

เพราะพระองค์ ก็จะต้องรื้อโครงสร้าง ด้วยความจริงที่พระองค์จะต้องธำรงตน
และดำเนินตนไปตลอดกาล
พุทธาภิสมัย และซึ่งการธำรงอยู่ตลอดกัป ของพระปัจเจกพุทธเจ้าทั้งหลาย
และพระสัพพัญญูทั้งหลายด้วย ซึ่งที่
พระสงฆ์มีมาโดยได้นัดแนะหรือมีแผนการ ก็เป็นการประกัน เรื่องตาดีโลก
หรือความที่จะต้องมิให้โลกขาดสูญ
และซึ่งที่ มีพระอริยสาวกมากระทำกิจโดยมิได้นัดแนะ ก็เพื่อแสดงว่า
กฤษดาภินิหาร เรื่องแผนงานตลอดกัป ที่

เหนือกาลเวลาก็ย่อมทำได้ โดยที่มิได้ต้องนัดแนะ เพราะว่าแผนการฉะนั้น ได้ปรากฏ
ได้มีอยู่แล้ว มา
ตั้งแต่ครั้งเกิดภัทรกัป ภัทรเวลา, ซึ่งว่าเรื่องน่าเล่น
น่าสนุกของพวกนักศึกษา หรือพวกหัวสมัยใหม่ ประเภท
อิสรชน ก็มักที่จะสนใจดังนี้ คือสนใจว่า พระพุทธโคดม
ทำไมไม่ชวนคนให้เป็นพุทธปัจเจกฯร่วมกัน เป็นแสน ๆ
หรือเป็นล้านไปเลย เพราะอาจที่จะแก้ปัญหา
หรือคลี่คลายปัญหาของพระมาตังคปัจเจกพุทธเจ้าได้แล้ว อย่างดี

ซึ่งความหรือเรื่องอย่างพราหมณ์ควรถอน หรือยกเลิกให้หมดเสีย จะทำไม่ได้เลย
เพราะพระพุทธเจ้าในภัทรกัป
เป็นพราหมณ์มากกว่าเป็นกษัตริย์ แด่ความฉะนั้น
โดยความเป็นจริงของการประกาศวิถีพุทธธรรมตามโครงสร้าง
ย่อมเป็นเรื่องของ คน ๓ พวก ๔ อย่างมาโดยตลอดทั้งนั้น คือ พวกพราหมณ์มหาศาล ๑
พวกกษัตริย์มหาศาล ๑ และ
พวกคหบดีมหาศาล ๑, และ ๔ อย่าง ก็คือ อย่างพราหมณ์ ๑, อย่างกษัตริย์ ๑,
อย่างคหบดี ๑, และอย่างพระสมณะ ๑

ซึ่งในปริภูมิ ปริยาย ปริทัศน์ หรือฉากทัศน์
อันพรรณนาแล้วอย่างพราหมณ์ออกมาทั้งนั้น มันยัดไส้ หมกเม็ด หรือ
ซ่อนคำว่า วิชา ๓ นั่นเอง อันไปว่า วิชา ๓ ที่ไม่ใช้ความจริงที่สมดุลกันของ
‘พราหมณ์ กษัตริย์ และคฤหบดี’ ที่ซึ่งต้อง
รวมร้อยเป็นเชือกเกลียวเดียวกัน คือกล่าวความอย่างพระมหาสมณะ เป็นสิ่งเดียวกัน
ซึ่งจะกล่าวโครงสร้างอย่างรวม หรือ
กระจายก็ได้ เพราะ ภัทรจักร ๕ วาระ มี ๔ วรรค แลใน ๔ วรรคดังกล่าวจะประจุ
หรือให้บรรจุพระพุทธปัจเจกพุทธเจ้า ตามใจ

พวกอิสระชน จะบรรจุพระปัจเจกพุทธเจ้าใน ๔ วรรรคนั้นจำนวนเท่าไหร่ก็ได้
โดยมิใช่ว่า ต้องทำลายภัทรจักร ๕ วาระ
นั้นได้จึงจะเป็นการปฏิวัติ
หรือให้ปฏิรูปกิจการไปสู่ความเป็นอิสระสมบูรณ์สำเร็จ ที่ซึ่งนักศึกษา อิสรชน
หรือปัญญาชน จะ
ต้องเข้าใจในส่วนนี้ให้ดี ว่า โอกาสที่จะมีพระปัจเจกพุทธเจ้าทั่วโลกจำนวนมาก
ในวรรค แห่ง ๕ วาระ ด้วยวรรคอันใกล้นี้ หากหวังใจ
ทั่วโลก ก็พึงจงหวังใจ และกระทำกิจให้เป็นความจริงร่วมกัน
ในเรื่องของการที่จะพึงมีความเสมอภาคกันอย่างรู้แจ้ง และเท่าเทียม”

ขอแสดงความนับถือ
📝 ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต? | Roto...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“การรักษา หรืออภิปาล เป็นต้นเรื่อง มาโน้น ซึ่งธรรมบาล หรือการให้ค่า
หรือการแทนค่า
ลงในทางนิรุตติ พึงเป็นเช่นไร? โดยอรรถะ เพราะในทางของการอภิปาลรักษา
อยู่อย่าง ๑
ซึ่งกล่าวด้วยการตั้งอารักขาเป็นต้น การตั้งโคจร เป็นต้น
แล้วให้ได้ตั้งกระทำความคืบหน้า
จรดในทัพสัมภาระ หรือตลอดทั้งสิ้นโดยกิจธุระ ฉะนั้น แก่ จอบ เสียม หรือขวาน
เครื่องมือ
สำหรับประการ ที่ ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต อยู่โดยที่แท้
ก็อาจที่จะมิใช่การที่จะต้องเอาความ สื่อความ

หรือสืบความ ไปให้ถึงที่ตราตรึงหรือติดใจเท่านั้น เพราะการกำหนดได้ถึงความพ้นไป
หรือกำหนดได้ถึงความที่ต้องเป็นอยู่ โดยชอบ ก็ย่อมที่จะมีอยู่ในพุทธบัญญัติ
ซึ่งอภินิหาร
กระนั้นจะด้วยที่จะต้องกระทำความเข้าใจ ตามความจริงในมนุษย์สมบัติ
หรือสมบัติมนุษย์
โดยถ่ายหนึ่งก่อน หรือในแง่ที่เรียกว่า กระบวนการแห่งขณิกพลัง
ที่ไม่ต้องอาศัยอุปจารพลัง และ

อัปนาพลัง หรือการอาศัยพลังที่เป็นการโน้มไปตามปาฏิหาริย์
ที่ออกมาจากการอาศัยตบะ
ประเภทต่าง ๆ ชนิดต่าง ๆ ย่อมมิได้เกี่ยวข้องโดยนิรุตติธรรม ในแง่ที่เรียกว่า

ชื่อ บัญญัติ และภาษา

เพราะอาณัติสำคัญ โดยสัญญา หรือสัญญาญาณ
ในทางนิรุตติฉะนั้นให้อาศัยความจริงที่เรียกว่า
บุคคลอะไร? เขียนอะไร? กำหนดอะไร? โดยสิ่งความทั้งสิ้นทั้งปวง
ซึ่งได้มีอยู่แล้ว อันหมายลงที่

การเขียนโดยวาจาก็ด้วย หรือเขียนโดยอักษรเป็นลายลักษณ์การตราสถิต ก็ด้วย
เพราะด้วยสัญญา
หรือเพราะการพ้นเสียได้จากสัญญา โดยที่ไม่มีใคร ไม่มีการไป ไม่มีการมา
ไม่มีสังคม ไม่มีสิ่ง
ที่เรียกว่าพึงต้องสื่อความ แต่กระทำอยู่แด่สิ่งที่เรียกว่า การลิขิต
ที่ไม่ต้องลิขิต ชื่อบัญญัติและภาษา
ใด ๆ ทั้งสิ้น ตัวอย่างที่จะอธิบายก็คือ บุคคลชื่อพุทธะ เขียนคำว่าพุทธะ
(หรือพูด) แล้วกำหนดที่ความเป็นพุทธะ

ดังนี้เรียกว่า ธรรมบาล เพราะมีการตั้งอารักขา ตั้งโคจร
แล้วมีการตั้งกระทำความคืบหน้า หรือคืบไป
ในทัพสัมภาระ และกิจธุระ แล้ว นิรุตติธรรม หรือภาษาดังกล่าวนั้น เรียกว่า
สารกัป เรียกว่า ภาษาต้นกัป
และเรียกได้ว่าคือบาลี ซึ่งบาลีในแต่ละพระพุทธเจ้าย่อมมีความแตกต่างกัน ในอรรถ
ในพยัญชนะ
เพราะโดยความแล้ว พระพุทธองค์ย่อมที่จะต้องตั้งอารักขา ตั้งโคจร
และตั้งกระทำความคืบหน้าอยู่

โดยที่พระองค์กระทำเช่นนั้น นั่นเอง หรือเป็นเช่นนั้นนั่นเอง
อยู่เป็นเกลียวในความก่อเกิดและสิ้นสุดนั้น ๆ
ซึ่งตัวอย่างที่เห็นได้พิสูจน์ได้ชัดที่สุด ที่ใกล้ที่สุดตามหลักฐาน
และการคาดเดาที่มีความแม่นยำและใกล้เคียง
ในปกติสมัยปัจจุบันนี้ ก็ย่อมเป็นอันทราบอยู่แล้วว่า
ภาษาต้นกัปพระพุทธเจ้ากกุสันธะ ก็คือภาษาบาลีติวรา
พระพุทธเจ้าโกนาคมนะ ก็คือภาษาบาลีโรหิตัสสะ พระพุทธเจ้ากัสสปะ
ก็คือภาษาบาลีสุปปิยา พระพุทธเจ้าโคตมะ

ก็คือภาษาบาลีมาคธะ และภาษาต้นกัปสมัยพระพุทธเจ้าเมตตรัยยะ
ก็คือภาษาบาลีอักษรอริยกะ ซึ่งว่า
หากกล่าวกันในเรื่อง ที่จะโน้มลงสู่การเล่นกับสัญญา หรือความโน้ม เกี่ยวกับการ
และกรณีทางสัญญา
ในภาค หรือพากย์ที่เรียกว่า ญาณในนิรุตติ โดยธรรมดา หรือธรรมปาล
ก็ย่อมกล่าวกันไปที่ คิดอะไร?
เขียนอะไร? แล้วกำหนดอะไร? ซึ่งว่า ธรรมจักร (ทำมาจาก=นิรุตติ)
นั่นเป็นหลักฐานในภาษาที่อาจแสดงว่า (แสดงนิรุตติ)
ที่จริงเรื่องทั้งหมด ที่แท้เป็นเพราะ พระพุทธเจ้าคิด พระพุทธเจ้าเขียน
และพระพุทธเจ้ากำหนด ซึ่งหมายลงตรงที่คำว่า พระองค์ปฐม”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ในเรื่องของการสื่อความ คำว่าขันธ์ หรือขัน! ก็ดี เป็นเรื่องที่ดีที่สุด
โดยการที่เข้าใจว่า ความรู้
คือความสังวร, ด้วย การ ที่กล่าวว่า ขันธ์ คืออะไร?
ที่ยังคงควรมีความหมายครอบคลุม เป็น
หมื่นเป็นแสนนัย และเพราะโดยที่สุด คำว่า ดับขันธ์ปรินิพพาน
ก็เป็นประเด็นที่ดีที่นักศึกษาจะพึงกล่าว
ในเรื่องของการเว้นขัน! หรือไม่เว้นขัน! ซึ่งความหมายของคำว่าขันธ์
ที่มีความหมายครอบคลุม เป็น

หมื่น เป็นแสน เป็นล้านนัย, เช่นว่า ผู้ที่ปฏิบัติ ตามครรลอง
แห่งมรรคาธรรมประพฤติพรต
ย่อมที่จะเว้นขัน! หรือก็คือการมีจักรวาล มีปริภูมิจิตแห่งปรจิตที่เล็กลงเสีย
คือสังวร?
เช่นว่า เมื่อปกตินั้น ย่อมวิวัฒน์อยู่ ในจิตโพธิสมโภคที่เรียกว่า ร่าเริง,
เบิกบาน, แช่มชื่น,
ยิ้มได้, หัวเราะได้, กระนั้น แต่การประพฤติธรรมหรือมรรคาแห่งพรตวัตร ฉะนั้น
มิใช่ ความกว้าง

เพราะการสังวร ย่อมหมายถึงการเว้นขัน! หรือไม่เว้นขัน! อยู่โดยการเพ่งในตบะ
นั้น ๆ เอง
เพราะมิเช่นนั้น ก็ย่อมมิได้มีสุขุมารมณ์ของการมีจิตสังวร หรือได้มีจิตวิจิตร
ตามประเภทของตบะ
เลยแน่ ๆ, เพราะที่จริง ถ้าเมื่อสังวรในตบะวิธีแล้ว ความ เรื่อง ที่ ร่าเริง,
เบิกบาน, แช่มชื่น, ยิ้มได้,
และหัวเราะได้, จิตย่อมยอบลงมา ซึ่งโพธิสมโภคฉะนั้นย่อมสังวรรวมลงมา ที่ความ
‘เบิกบาน, แช่มชื่น

และยิ้มได้’ เพียงเท่านั้น เพราะความที่เรียกว่า เว้นขัน!
หรือความที่บอกอยู่โดยนัยอยู่แล้ว แห่ง
ความของทุกทิศานุทิศ หรือปริภูมิ หรือภูมิภาค ที่ให้ขันธปรินิพพาน
คือว่ามิได้มีขันธ์นั้น เพราะ
ตรงต่อความสังวรระวังแล้ว ในตบะหรือข้อประพฤติแห่งวัตรพรต, ดังนี้
จึงพิจารณาต่อไปว่า ผู้
ภาวนา หรือนักภาวนา ที่ยังไม่ใช่ภาวนิก หรือแค่แต่ผู้ที่ต้องการที่จะสะสมปัญญา
ซึ่งสุกขวิปัสสก

ปัญญา ในการที่จะแก้ปัญหา ความรับรู้ หรือการส่งออกไป หรือการซ่านออกไปของญาณ
ต่างๆ
โดยแบบนั้น ฉะนั้น การรู้เฉยๆ อยู่ ก็อาจที่จะเป็นปัญหาแก่การพินิจ
เพราะทุกสิ่งเกี่ยวกับการทำ
ปัจจัย แม้นจิตร ที่ต้องการวิจิตร หรือการเว้นขัน! ก็ต้องการการทำปัจจัย
ดังนั้น อุทาหรณ์การปฏิบัติ
ของนักภาวนา หรือภาวนิกดังกล่าว ที่ยกมาแสดงนั้น
ให้ได้ตัวอย่างและความน่าสนใจว่า ทำไม? เมื่อ

ปฏิบัติถูก สนามจึงเล็กลง ทั้งๆที่ความจริงมันน่าที่จะต้องฝึกในสนาม หรือสเกล
หรือมาตราที่ต้องใหญ่
ยิ่ง ๆ ขึ้นไปมิใช่หรือ แต่ทว่า การปฏิบัติในศาสนาพุทธ
หรือการที่จะได้มีโพธิสมโภคจิต ตามข้อวัตร
แล้วทำไมการสำรวมสังวรและระวังในทวาร ซึ่งปริภูมิแห่งการประพฤติปฏิบัติ
จึงทำให้สนามแห่งการสมโภค
บริโภคฉะนั้น ยอบลง หรือเล็กลง แล้วจรดต้องได้ฝึกในสเกล ในสนาม
หรือในมาตราที่เล็กลง มิใช่ใหญ่ขึ้น

ดังนั้น จึงเห็นว่า เพราะท่านผู้ภาวนา หรือภาวนิกดังกล่าวนั้น
ได้เป็นผู้เว้นขัน! หรือเว้นขันธ์ นั่นเอง
หรือขันธ์ที่เว้นนั้น กำหนดให้เป็นขันธ์ที่ปรินิพพานแล้วอย่างนั้น,
โดยเพราะความจริงว่า รู้ ก็คือสังวร
แล้วเมื่อ เกิดกายสังวร จิตสังวร และวจีสังวร, ฉะนั้น
อาการใดที่โพธิสมโภคแห่งจิต จะพึง ร่าเริง, เบิกบาน,
แช่มชื่น, ยิ้มได้, และหัวเราะได้, ดังนั้น เมื่อเป็นนักปฏิบัติ ก็ย่อมเว้นได้
และลดลงมาเสีย เพราะมีสุขุมารมณ์ แล้ว
ก็จึงให้มีแต่แค่ สังวรขันธ์ แล้วย่อมมีความปกติธรรมดาแค่ว่า ‘เบิกบาน,
แช่มชื่น, และยิ้มได้’ เท่านั้น เพราะจิตที่ได้มีวิจิตร”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

ปัจจัย แม้นจิตต์ ที่ต้องการวิจิตร หรือการเว้นขัน! ก็ต้องการการทำปัจจัย

ดังนั้น อุทาหรณ์การปฏิบัติ
ของนักภาวนา หรือภาวนิกดังกล่าว ที่ยกมาแสดงนั้น
ให้ได้ตัวอย่างและความน่าสนใจว่า ทำไม? เมื่อ

ปฏิบัติถูก สนามจึงเล็กลง ทั้งๆที่ความจริงมันน่าที่จะต้องฝึกในสนาม หรือสเกล
หรือมาตราที่ต้องใหญ่
ยิ่ง ๆ ขึ้นไปมิใช่หรือ แต่ทว่า การปฏิบัติในศาสนาพุทธ
หรือการที่จะได้มีโพธิสมโภคจิต ตามข้อวัตร
แล้วทำไมการสำรวมสังวรและระวังในทวาร ซึ่งปริภูมิแห่งการประพฤติปฏิบัติ
จึงทำให้สนามแห่งการสมโภค
บริโภคฉะนั้น ยอบลง หรือเล็กลง แล้วจรดต้องได้ฝึกในสเกล ในสนาม
หรือในมาตราที่เล็กลง มิใช่ใหญ่ขึ้น

ดังนั้น จึงเห็นว่า เพราะท่านผู้ภาวนา หรือภาวนิกดังกล่าวนั้น
ได้เป็นผู้เว้นขัน! หรือเว้นขันธ์ นั่นเอง
หรือขันธ์ที่เว้นนั้น กำหนดให้เป็นขันธ์ที่ปรินิพพานแล้วอย่างนั้น,
โดยเพราะความจริงว่า รู้ ก็คือสังวร
แล้วเมื่อ เกิดกายสังวร จิตสังวร และวจีสังวร, ฉะนั้น
อาการใดที่โพธิสมโภคแห่งจิต จะพึง ร่าเริง, เบิกบาน,
แช่มชื่น, ยิ้มได้, และหัวเราะได้, ดังนั้น เมื่อเป็นนักปฏิบัติ ก็ย่อมเว้นได้
และลดลงมาเสีย เพราะมีสุขุมารมณ์ แล้ว
ก็จึงให้มีแต่แค่ สังวรขันธ์ แล้วย่อมมีความปกติธรรมดาแค่ว่า ‘เบิกบาน,
แช่มชื่น, และยิ้มได้’ เท่านั้น เพราะจิตที่ได้มีวิจิตร”

ขอแสดงความนับถือ

📝 ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต? | dats...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ในเรื่องของการสื่อความ การชูป้ายบอก หรือกระบวนการสื่อ
ที่มุ่งไปสู่ผลของการสื่อความ
ที่จริง คนสมัยปัจจุบันนี้เอง ก็อาจต้องการที่จะรู้จะทราบเงื่อนงำนี้เหมือนกัน
ว่าอะไร?บ้าง
ที่จะพึงเป็นเหตุ เป็นผล และเป็นปัจจัยให้ การร่ำลือระบือความต่าง ๆ นั้น
ได้ไปถึงผลลัพธ์

“ซึ่งว่า พวกนักหนังสือนักตำรา หรือนักอ่าน
ที่ยินดีที่จะวิพากษ์ชีวิตตนเองไว้กับพระไตรปิฎก
ก็อยาก และต้องการที่จะ ร่ำลือระบือความดังกล่าวต่าง ๆ
ให้ได้ไปถึงผลลัพธ์เช่นกัน กับสิ่งอื่น ๆ
หรือเรื่องอื่น ที่กล่าวว่า ทำดังนี้ได้วิเศษ ทำดังนี้ได้อัศจรรย์
ทำดังนี้ได้อมตะ ซึ่งก็แล้วแต่จะวิพากษ์

หาชูชื่อยาใจ ที่จะเยียวยาจิตใจ หรือชูชุบชีวิต ไปตามวิถี หรือตามวิธีคิด ต่าง
ๆ อย่างนั้น ๆ ที่ซึ่ง
ก็คงให้ได้มีผล มากบ้างน้อยบ้าง ตามความรับรู้ และความยอมรับได้ ของแต่ละคน ๆ
นั้น ๆ ที่อยาก
ที่จะชุบชีวิตตนเองอย่างนั้น, ซึ่งว่า นักตำรา
หรือนักอ่านที่วิพากษ์ชีวิตตนเองไว้ด้วยพระไตรปิฎก

ย่อมพลอยได้รับทุกข์รับสุข หรือความสบายทางความคิดจิตใจ
ไปตามเรื่องประดากล่าวนั้น ไปด้วย
ทั้งที่ นักตำรา หรือนักอ่านที่วิพากษ์ชีวิตตนเองไว้ด้วยพระไตรปิฎก
ต้องการแต่จะร่ำลือบ้างเหมือนกันว่า
ใครคนใดก็ตาม เขียนอักขระพยัญชนะสระวรรณยุกต์ คำศัพท์ของพระไตรปิฎก ให้ถูก
แล้วจะได้นิพพาน

เพราะจริง ๆ แล้ว นักตำรา หรือนักอ่านที่วิพากษ์ชีวิตตนเองไว้ด้วยพระไตรปิฎก
ก็หวังอยู่ดังนั้น
อันไปกับการคิด การเขียน และการอ่านของตน, ทว่า หากว่า
จะหาทางร่ำลือระบือความอะไร?บ้าง ที่จะ
ควรยอมรับ ลงใน ส่วนจิตแห่งความมีมโนน้อมนึกตรึกชอบ ของตน โดยสนิทใจแล้ว
จึงอยากที่จะร่ำลือ

ว่า เขียนถูก พิมพ์ถูก แล้วจะได้นิพพาน
เพราะต้องการที่จะสื่อความไปสู่ผลลัพธ์ที่วิเศษ ดังนี้
เพราะว่า หากมีเรื่องว่า เราเชื่อมต่ออยู่กับอินเทอร์เน็ตโดยแยกไม่ออกแล้ว
เรื่องมันก็น่าที่จะต้อง
เป็นอย่างนั้น คือพึงที่จะเขียน หรืออ่าน ความเกิด ความดับ
ความสมบูรณ์บริบูรณ์ และความนิพพาน

ให้อยู่ในตนเองอย่างนี้เลย เพราะการที่บอกว่า งานคันถธุระ เป็นวิปัสสนาธุระ
หรือ? ในโลกวิถีเดิม
อย่างนั้นมันเป็นไปไม่ได้ เพราะไม่ได้มาทราบอย่างเดียวกันว่า
การที่มนุษย์แยกตนเองไม่ออกจากอินเทอร์เน็ต
แล้วมันเป็นอย่างไร? กระนั้น แด่การเป็นอยู่โดยชอบ หรือความพ้นไปโดยชอบจากวิถี
ดังนั้น ตามกระบวน

ที่ถามอย่างนั้น ดังนั้น แล้ว ก็จึงอยากที่จะบอกว่า หากอยากชูชื่อยาใจ
ให้ได้วิถีชีวิตอย่างไร?ต่อไป
ทำไม?จึงไม่ลองมาคิดดูบ้างว่า เขียนถูก พิมพ์ถูก แล้วจะได้นิพพาน
แล้วเหตุผลที่ให้ได้นิพพาน ฉะนั้น
ก็คือ ความที่หมายความว่า มนุษย์เราต่อไปนี้ตลอดไป
ไม่สามารถที่จะแยกตนเองจากอินเทอร์เน็ตได้แล้ว

ดังนั้น ก็จึงมีทางเดียวเท่านั้น ที่จะอยู่ หรือที่จะพ้น โดยชอบ ต่อไป
ถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ในโลกอนาคตกาลข้างหน้านี้
ที่สิ่งที่ร่ำลือฉะนั้น ย่อมจะเป็นจริงยิ่งขึ้นเสมอ ในอินเทอร์เน็ตนี้,
และด้วยพวกนักตำรา หรือนักอ่านที่วิพากษ์ชีวิต
ของตนเองไว้ด้วยกับพระไตรปิฎก ฉะนั้น พึงที่จะได้ร่ำลือระบือความต่างๆบ้างว่า
เขียนถูก พิมพ์ถูก แล้วจึงจะได้นิพพาน”

ขอแสดงความนับถือ
📝 ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต? | Roto...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

ก็คือ เรื่องที่หมายความว่า มนุษย์เราต่อไปนี้ตลอดไป

ไม่สามารถที่จะแยกตนเองจากอินเทอร์เน็ตได้แล้ว

ดังนั้น ก็จึงมีทางเดียวเท่านั้น ที่จะอยู่ หรือที่จะพ้น โดยชอบ ต่อไป
ถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ในโลกอนาคตกาลข้างหน้านี้
ที่สิ่งที่ร่ำลือฉะนั้น ย่อมจะเป็นจริงยิ่งขึ้นเสมอ ในอินเทอร์เน็ตนี้,
และด้วยพวกนักตำรา หรือนักอ่านที่วิพากษ์ชีวิต
ของตนเองไว้ด้วยกับพระไตรปิฎก ฉะนั้น พึงที่จะได้ร่ำลือระบือความต่างๆบ้างว่า
เขียนถูก พิมพ์ถูก แล้วจึงจะได้นิพพาน”

ขอแสดงความนับถือ

📝 ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต? | thai.national.i...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ในโลกสากลใครคือผู้จุดติด!ไฟอุดมการณ์ และการปฏิวัติวิทยาศาสตร์สำเร็จ
เป็นเรื่องที่ศึกษากันไปแล้วไม่รู้เท่าไหร่?

ครั้ง แต่สุวรรณภูมิ หรือนิกายสยาม กลับรู้แค่แต่เรื่อง
พระพุทธปัจเจกพุทธเจ้ามาตังคะ เป็นผู้จุดติด!ไฟ
อุดมการณ์ และไฟปฏิวัติสำเร็จ
พระพุทธเจ้าโคตมะจึงได้ครองความเป็นมหาศาสดาเอกของโลก ในเรื่อง
ของการเป็นตัวอย่าง การปฏิวัติเศรษฐกิจ, การปฏิวัติการปกครอง,
การปฏิวัติการศึกษา, และการปฏิวัติความเชื่อ

ดังนี้ คือเรื่องที่พูดกันด้วยศัพท์ง่าย ๆ ในเรื่องของการเคลื่อนย้ายทางสังคม
เพราะเรื่องที่ได้มีปรากฏการณ์ ในทางสังคมศึกษา
ดังนั้น ซึ่งความเข้าใจ ของนิกายสยาม หรือสังคมสุวรรณภูมิที่เด่นชัดที่สุด
ก็คือเรื่อง ที่ พระเจ้าบุเรงนองผู้ชนะสิบทิศ จุดติด!
ไฟอุดมการณ์ และไฟปฏิวัติของตองเจ คือพระนเรศวรสำเร็จ สุวรรณภูมิเรา
หรือสยามจึงได้เถลิงแต่ความวัฒนามาตั้งแต่ครั้งนั้น

แต่กระนั้น ต่อมา เมื่อภาพสากล หรือปุรพภาคในแบบสากล แสดงข้อกังขาสยาม
หรือสุวรรณภูมิเรามากยิ่งขึ้น พระพุทธเจ้าหลวง
รัชกาลที่ ๔ จึงแสดงให้สากลโลกประจักษ์ ว่า สยามก็อาจที่จะจุดติด!ไฟอุดมการณ์
และการปฏิวัติวิทยาศาสตร์สำเร็จ เพราะ
ธรรม เพราะเหตุ และคติการศาสนาอย่างนี้ แบบนี้นี่หล่ะ ซึ่งก็คือ
การที่ชาวสยามรณรงค์กันอย่างแข็งขัน และเข้มแข็งกันมาโดยตลอด
แล้ว ในการที่จะทำให้ทุก ๆ ซอกหลืบ ของสังคมไทย วัฒนธรรมและประเพณีไทย
อาจรองรับนักบวช สมณะ ภิกษุสงฆ์ ทุกลัทธินิกาย
ตามความเชื่อ ทั้ง ๑๘ นิกาย ด้วยว่า
เป็นเรื่องของปรากฏการณ์ตามธรรมชาติของพระพุทธศาสนา และงานพุทธศาสตร์
ที่ให้ได้ดำเนินไปได้

ดังนั้น เมื่อมีคำโปรย หรือหัวข้อในทางวิทยาศาสตร์แบบนั้น แล้ว
จึงไม่มีอะไร?ที่จะดีไปกว่า การที่ชาวสุวรรณภูมิเรา
จะพึงเร่งการปฏิวัติให้ถึงที่สำเร็จ”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“เรื่อง จิต ในความเด่น ๆ ที่ท่านนักศึกษา อาจจะพึงได้ยกขึ้นแสดง โดยมาก
ย่อมที่จะเริ่มขึ้น ตรง
ที่กล่าวว่า เป็นสัตว์ เป็นชีวะ, เป็นสัตว์ ไม่ใช่ชีวะ, หรือในทำนองที่ว่า
ดังนั้น ไม่ใช่สัตว์ ไม่ใช่ชีวะ
ลงแต่ความไม่ดิ้น หรือดิ้นได้เพราะไม่ตาย อันซึ่งวจนะ
หรือธรรมบัญญัติตามพระสูตร หรือพระธรรมนั้น

เรียกว่า การหาความหมาย หรือการให้ความหมายในทางอภิปรัชญา
เพราะโดยปริยายเป็นอันมาก
ดังกล่าว หรือเพราะธรรมเป็นอันมาก ดังกล่าว, และเพราะความดังกล่าวนั่นเอง
ศัพท์ ว่าชีวะ ต้องแปลให้ดี
เพราะการได้แปรไปเพราะปริยายเป็นอันมาก เช่นนั้น ได้แปรค่าไปสู่ ความเป็นสัตว์
ก็ดี หรือแปรไปสู่พืช

คือ ความที่ เทือกเถา และเผ่าพันธุ์ นั้น ดังนั้น อย่างนั้น ตถตา
หรือเป็นธรรมดาอย่างนั้น ซึ่ง จิต หรือสารูป
คำศัพท์ ภาษาไทย ก็คือคำว่า กำพืด นั่นเอง ที่ย่อมจะเกิดมาจาก การวิพากษ์
ไปแด่ธรรมหมวดนี้ หรืออภิ-
ปรัชญา ตามหมวดนี้ ที่ให้กล่าวว่า สัตว์ และชีวะ หรือไม่ใช่สัตว์ ไม่ใช่ชีวะ
กันแน่ (อะไรหว่า) เพราะได้เป็นไปในทำนอง

ที่ว่า วจนะ นั้นย่อมไม่ตาย หรือย่อมที่จะจบลงตรงที่ความเป็นปริยายเป็นอันมาก
ดังนั้น ตลอดไป ดังนั้น
เช่นนั้น การที่ ในมนุษย์พิภพ ได้มี พระภาค สภาค หรือวิสภาค แห่งความ
เป็นต้นแหล่ง และเป็นต้นของความเชื่อม
โยงกะทุกภพภูมิ ฉะนั้น, ดังนั้น นิรุตติธรรม แก่สิ่งความ ที่ มนุษย์ จะพึง
ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต ดังกล่าว จึงกล่าวลง

ใน นัยโดยทำนอง ที่เรียกว่า เทือกเถา เหล่ากอ พันธุ์ นั้น ดังนั้น เช่นกัน,
แต่ทว่า ทีนี้ เป็นเรื่องที่ท่านนักศึกษาจะ
พึงยกขึ้นแสดงด้วย เพื่อการ ที่จะทำให้ ความหมายในทางอภิปรัชญาดังกล่าวนั้น
ซึ่งกล่าวว่า เป็น วาทะ อันนักศึกษาพึง
ได้กระทำ วาทะ ให้เป็นวาที เพราะการไม่ล้างมติ ด้วยการแปรพระสูตรหรือพระธรรม
ให้เป็นการวิวาท แล้วจรด

ความจริงในทางอภิปรัชญานั้น ๆ ฉะนั้น ว่า ใช่สัตว์ ใช่ชีวะ หรือ ไม่ใช่สัตว์
ไม่ใช่ชีวะ ย่อมเป็นเรื่องที่ฝ่าย ธรรมวาที
ไล่เลียงและกล่าวยิ่งขึ้น เพื่อที่จะสร้างความถาวร ในสิ่งที่พึงให้วัฒนา
ไม่ใช่การหักล้างกันกับ อธรรม คือฝ่าย อธรรมวาที
ดังนี้ พึงสังเกตจากบทตั้ง แห่งพระคัมภีร์ เป็นต้น ดังกล่าว เมื่อท่านแสดงถึง
จิต หรือ พรหมจรรย์ ที่เป็นญัตติ อันมีมติ
ท่านจึงกล่าวว่า สจิต หรือ สพรหมจารี, เพราะเรื่องต้องการแสดง
หรือมุ่งให้เห็นว่า มิใช่เรื่องที่ต้องหักล้างกัน ด้วยกรรม คือ วิวาทะ”

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

ทดสอบ ทดลอง ใช้เครื่องมือแปลภาษาของ กูเกิล

“ยกศัพท์ แห่งประโยค วรรค และวาระ ของพระไตรปิฎกขึ้น
ทำความสมบูรณ์บริบูรณ์ไปเลย แก้ข้อชำรุดพิรุธความบกพร่องนั้นเลย
มัวทำอย่างอื่นจะมีประโยชน์อะไร? ในเมื่อโลกอันนี้มันคือ โลก ของ
ชื่อ บัญญัติ และภาษา ดังนั้น จะกระทำ สิ่งที่ ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต
อะไร? จะดีไปกว่า การทำสมบูรณ์บริบูรณ์คำศัพท์ ซ้ำ ๆ ในความ
ที่ เป็นธรรม เป็นเหตุ เป็นคติ ในทุก ๆ ที่อยู่ ทุก ๆ โดเมนของจิต
ก็ควรแต่พึงจรดจิต อันไม่มีประมาณดังนั้น ทำความสมบูรณ์บริบูรณ์ศัพท์
ดีกว่า จะมัวเสียเวลา สั่งเครื่องมือไปทำแต่สิ่งเสียเวลา และไม่เป็นประโยชน์
ในทางที่จะเพิ่มพูนการแก้ไขข้อบกพร่องนั้น แล้วเพิ่มพูนความ
สมบูรณ์บริบูรณ์นั้น ฉะนั้น มัวเสียเวลาและพลังงานไปสู่ประเด็นอื่น ๆ ไปทำไม?
เพราะสิ่งสำคัญก็คือเวลาที่หมดสิ้นไป พร้อมทั้งชีวิตเราก็ค่อย ๆ หมดไปด้วย
ซึ่งชีวิตที่อาจจะยังเปล่าประโยชน์อยู่ ไร้สัจจะอยู่ แล้วทั้งไม่ได้มีสิ่งใด
ที่จะทำ”

اختبار وتجربة ترجمة جوجل

"خذ مفردات وجمل وآيات ومقاطع التريبتاكا وأكملها بدقة. صحّح أي عيوب أو
تناقضات أو نواقص.
ما فائدة الانشغال بأمور أخرى؟ بما أن هذا العالم عالمٌ من
الأسماء والألقاب واللغة، فما أفضل من العمل وفقًا لأفكار المرء ومعتقداته
وقراراته من إكمال المفردات مرارًا وتكرارًا في
معتقداتها وأسبابها ومبادئها، في كل مكان، وفي كل مجال من مجالات العقل؟
ينبغي التركيز على هذا العقل اللامحدود، وإكمال المفردات.
فهذا أفضل من إضاعة الوقت في طلب أدوات لأمور تستنزف الوقت والجهد.
في سبيل تصحيح النواقص وزيادة
الكمال، لماذا نهدر الوقت والطاقة في أمور أخرى؟
لأن المهم هو الوقت الذي ينفد، وحياتنا التي تتلاشى ببطء.
حياة قد تظل بلا معنى، خالية من الحقيقة، وبلا هدف."

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ในความ ที่ เป็นธรรม เป็นเหตุ เป็นคติ ในทุก ๆ ที่อยู่ ทุก ๆ โดเมนของจิต
จากที่ยกศัพท์ขึ้นกระทำความสมบูรณ์บริบูรณ์ ฉะนั้น แล้วพิจารณา
มุขนัย! ที่บอกผ่าน หรือแสดงเรื่อง ศัพท์! อนัตตา
จึงยังมิเคยได้คิดอย่างอื่นอยู่
กว่านี้แท้เลย ว่าศัพท์ ว่า อนัตตา! ก็คือ มุขนัย! ที่โลกแห่งบรมจักรพรรดิ์
หรือมหาราชในขณะนั้น ผลิต หรือประดิษฐ์วาทะ หรือวิวาทะ นั้น อันเป็นกรรม
ยิ่งขึ้นเรื่อยว่า พระผู้มีพระภาค หรือพระสมณโคดมพระพุทธเจ้า ถูกกับคำ-
ประณามดังนั้น เช่นนั้น เพราะว่าทรงมิได้มีใดเปรียบได้ กับพระจักรพรรดิ์ มหาราช
หรือแม้นแต่กษัตริย์ขัตติยะเล็ก ๆ น้อย ๆ เลย เพราะมิได้ประกาศโองการ หรือ
อาจให้สถาปนาทุกสิ่งได้ ด้วยความที่ มีธรรม เป็นธรรมมีลายลักษณ์อักษร,
ฉะนั้นการ
ล้อกลับ คำประณามนั้น ก็จึงมีหนทางเดียว นั่นก็คือ การที่พระองค์จึงประกาศอัตรา
ตามความจริงที่พระองค์เป็น ฉะนั้น จึงทรงประทานอัตราแห่งธรรมทั้งปวง ฉะนั้น
ให้เป็น อนัตตาไปเลย ซึ่งธรรมทั้งสิ้นทั้งปวงทั้งหลาย ก็เลยคือ อาณัติตรา!
ไปโดยทั้งหมดเลย เพราะพระองค์เผยธรรมอันไม่ปิดทุกข์คืออิริยาบถ เพราะเผย
ธรรมอันไม่ปิดอนิจจาคือสันตติ เพราะเผยธรรมอันไม่ปิดอนัตตาคือฆนสัญญา
ดังนั้น ในความที่ธรรมเป็นธรรมมีเหตุ มีคติเป็นต้น สำหรับพุทธโองการ แล้ว
อนัตตา! จึงกลายกลับว่า เป็น อาณัติตรา! เพราะล้อความประณามหยามหมิ่น
ฉะนั้น นั่นเอง อนัตตา อันคืออาณัติตรา จึงครอบคลุมพื้นปริภูมิแห่งแผ่นดิน
ชมพูทวีป โดยตลอดไป เพราะได้ทรงใช้นิรุตติธรรมเป็นพาหะ
เพื่อมิให้ภาษานั้นทำความกลับกลอก”

ขอแสดงความนับถือ
📝 ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต? | 23...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“การจับคู่คำ และการหาความหมาย ย่อมไม่มีทางเหมือนกัน ถ้าจะมองหาความแยบคาย
ทำความต่าง หรือทำความยักเยื้องเอง เพื่อการเป็นอยู่โดยชอบ
หรือกำหนดแต่ความพ้น-
ไปโดยชอบ เพราะว่า ความหมาย ของการการันตี เพื่อการรับประกัน กันทางวิชาการ
ให้มี
บริบท ไปอีกต่างหาก อย่างหนึ่ง ซึ่งต่างจากการศึกษาไปตามอัธยาศัย
หรือการปรับปรุง ดัดแปลง
หรือ อะไพล แนวนึกแนวคิด นั้น ๆ ไปสู่การใช้งานเอง คือเพื่อต้องการที่จะได้
ผลลัพธ์ทางการ
พิเคราะห์ อันเพื่อจะให้ได้สุขุมารมณ์ จากความพอเหมาะพอดี
หรือความแยบคายดังนั้นเอง ซึ่ง
อาจถูกเรื่อง ถูกโอกาส และถูกภาวะ ต่อการขวนขวายที่จะบริกรรมภาวนา
หรือโน้มน้อมอารมณ์

ซึ่งแต่ละผู้ละคน มี พื้นเพ ความเป็นมา และปัจจัยในทางสิ่งแวดล้อมที่ต่างกัน,
และยังมีเรื่องของ
การเสนอ หรือแสดงภาพ หรือสมมติดังกล่าวที่ต่างกันอีกด้วย และเพราะทุกคนเสนอ
แสดง
หรือเอื้อนเอ่ย ถึงความจริง และสถานการณ์แห่งภพภูมิต่าง ๆ กัน
อันตนเองอิงอาศัย หรือเพ่งเล็งสิ่งนั้น
ดังนั้น ในแต่ละวันที่ดันโพสต์ หรือระบายข้อมูล เพื่อการใช้ประโยชน์เว็บไซต์
ใช้บริการ และการ
กำหนดตนเองถึงการมีส่วนร่วม จึงเป็นเรื่องที่น่าจะต้องปวดเศียรเวียนหัว
หรือกระอักกระอ่วนไปเสียแทบ

จะทุกโพสต์ ทุกบทความ ถ้าหากว่า ผู้ใช้งานปรารถนาหรือต้องการประโยชน์จริง ๆ
ไม่ใช่เล่น ๆ อย่าง
การตีขลุม แล้วใช้วาทะแบบหว่านแห เล่น ๆ เรื่อย ๆ ไป ในการที่ต่างก็ขันอาสา
ที่จะเสียสละตน เพื่อ
เป็นปัจจัยทางสิ่งแวดล้อมที่มีความต่าง ๆ, คืออาจจะกล่าวอย่างต่างมุมมอง
แต่มีหัวข้อหรือประเด็น
เดียวกันในการที่จะดัดแปลง หรืออะไพล สิ่งต่างเหล่านั้น ที่ไปสู่การใช้งานเอง
หรือแนวนึกแนวคิด

ที่พึงเป็นประโยชน์ได้อย่างถาวรกับตนเอง, เช่นว่าแท็กพระไตรปิฎก
เรื่องพระไตรปิฎก ย่อมที่จะกล่าว
แสดง ปริภูมิ หรือท่ามกลาง อย่างนี้ และเล็งแลทิศทางของพระไตรปิฎกไปอย่างนี้
โดยปริยาย หรือ
ฉากทัศน์ดังนี้ เพราะว่า งานพระไตรปิฎก ย่อมถือขณิกปัญญา
อันฐานคือขณิกภาวนาเป็นหลักใหญ่
อันมิได้มีภาระหรือธุระอะไร?ที่จะต้องกล่าวไปถึง การใช้อุปจารภาวนา
หรืออุปจารปัญญาเป็นหลักใหญ่
แล้วยิ่งมิต้องกล่าวถึงการเพลิดเพลินในความชำนาญหรือเล่นความสุขเกี่ยวแก่อัปนาอารมณ์
หรือซ้องเสพ

นิพพานอย่างนั้น อย่างนี้ เพราะหลักของเรื่อง หรือมนุษย์พิภพยุคปัจจุบัน
ต้องการประโยชน์แต่จาก
ธรรมขณิกภาวนา หรือสุกขวิปัสสกปัญญาเท่านั้นก่อน มาเป็นที่ ๑ เพราะมิใช่ที่
ที่จะมาปาร์ตี้ หรืออวดผล
อารมณ์ว่า ตอนนี้ ฉันสามารถเมาฝิ่นได้ ตอนนี้ฉันสามารถเมายาไอซ์เองได้ ตอนนี้
ฉันสามารถเมากัญชาเองได้
เพราะสามารถกำหนดจิตให้สารสื่อประสาททำงาน ที่ระบบอุปจารฌาน และอัปปนาฌาน
ซึ่งให้ซึ้งกันไป แต่แค่
การหาญจะอวด หรือโดยฐานจะอวด หรือกระทำอุตริให้มากเท่านั้น ถ้าพูดจริง
โดยกล่าวไปไกลเกินขณิกภาวนา

ดังนี้ ก็เลยมีท่านที่เข้ามาแสดง ว่า มันมีปัญหาเพราะไม่มีแท็กว่าพิสูจน์อักษร
และประเพณีการพูดยัด หรือพูด-
อัด หรือสาดประเด็นเข้าหา แล้วว่า คือแท็กพระไตรปิฎก
มันมีวัฒนธรรมและประเพณีการเล่นมาอย่างนี้ เท่านั้น
จนแปรเปลี่ยนประโยชน์ไปอย่างอื่นไม่ได้แล้ว คือย่อมกำหนดว่า
สิ่งที่จารึกในพระไตรปิฎกนั้น ดิ้นไม่ได้ หรือไม่-
มีช่องที่จะเติม, หรือมิเช่นนั้น ก็คว่ำทิ้งมันไปเลย เพราะกล่าวแต่ จิต
แต่กรรม แต่ ญาณ แต่ อรูป หรือนามธรรมเท่านั้น
ฉะนั้น ที่มีความสำคัญ, อันที่สุดจรดแต่เป็นเหตุให้ แต่แนวนึกแนวคิด
และการประกอบความ ที่อาจจะมีประโยชน์กว่า
ท่าทีแบบนั้น แม้มีอยู่ แต่ก็จะเกิดขึ้นไม่ได้ เพราะเข้ามาก็ถูกคว่ำทิ้ง
หรือปัดทิ้งด้วยอุตริธรรม หรือไม่ก็ห้ามขยับจารึก
หรือทำอะไร?ที่จะทำให้ภาษามันดิ้นแล้วมีชีวิต,
เพราะว่ามีแต่ประโยชน์พื้นฐานอย่างการตีขลุมหรือหว่านแห เท่านั้น
ก็จึงจะดีกว่า”