[PHISUT AKSON] ได้รับข้อความใหม่

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ทำไม? ไม่รู้บาลี ว่าคือภาษาต้นกัป, นั่นเพราะงานแห่งฐานศีรษะมี แต่ดัน
ไม่ทำตามชอบธรรมแห่งความเป็นฐานศีรษะ, จะเป็นเพราะอะไรนั้น อาจเป็น
เพราะว่าเมื่อรู้ว่าบาลีคือภาษาต้นกัป ก็จึงจะจบ แล้วทำตามอย่างพราหมณ์ ดี
ไม่จบ เพราะว่าพราหมณ์มีปกติกลัวว่าโลกจะขาดสูญ, ดังนั้น แล้ว
เมื่อมีความสนิทใจที่จะปฏิบัติ ตน ในมนุษยพิภพ แล้ว แต่กลับไม่ทำใจรับรู้
ว่าควรรู้ว่า จะพึงต้องปฏิบัติตนอย่างไร? หรือวางใจอย่างไร?
ต่อความเป็นอยู่โดยชอบ หรือการกำหนดแต่การพ้นไปโดยชอบ, เพราะรู้บาลี
ซึ่งนั่นคงเป็น เพราะ ยังจะเขว เพราะความไม่ซื่อ หรือหลงเพลินไปผิด

อัน เพราะคนทั่วไป เผลอไป จนไม่รู้จักภาษาต้นกัป ก็เลยไม่รู้บาลี, ดังนี้
จึงต้องรู้จัก และเข้าใจภาษาต้นกัปก่อน, ด้วยเมื่อ ในกัปก่อน ๆ ได้มีประวัติ
เรื่อง ภาษาต้นกัป มา ดังต่อไปนี้,

๑. เมื่อสมัยพระพุทธเจ้ากกุสันธะ มีภาษาต้นกัป เรียกว่า ภาษาติวรา
๒. เมื่อสมัยพระพุทธเจ้าโกนาคมนะ มีภาษาต้นกัป เรียกว่า ภาษาโรหิตัสสะ
๓. เมื่อสมัยพระพุทธเจ้ากัสสปะ มีภาษาต้นกัป เรียกว่า ภาษาสุปปิยา
๔. ในสมัยพระพุทธเจ้าโคตมะ มีภาษาต้นกัป เรียกว่า ภาษามาคธะ
๕. เมื่อสมัยพระพุทธเจ้าเมตตรัยยะ มีภาษาต้นกัป เรียกว่า ภาษาปาลิ

แต่หากจะกล่าวเป็นการ คิดเล่นสนุก ของประเทศไทย หรือสยาม ก็คงไม่มีภาษาบาลี
เพราะ แค่เฉไฉ หรือแค่‘แกล้งไม่รู้ว่า บาลี ก็คือปาลิ’,
เพราะปลูกฝังฝั่งรู้เฉพาะตน กันจนเคย แล้วไม่อยาก
และไม่ต้องการที่จะแบกแอกอนาคตอันเป็นปัจจุบัน, และเพราะขาดความตริตรึก
นึกตรอง ให้รู้แจ่มแจ้งว่า คำว่าเห็นธรรม เห็นพระพุทธเจ้า
หมายถึงความรู้ความเห็น ที่รู้ว่า ‘พระพุทธเจ้าได้เป็นอยู่ตลอดกัป’, ไม่รู้
หรือทำเป็นไม่รู้อยู่เสมอ ๆ โดยเหมารวมไปว่า ตำแหน่งพระพุทธเจ้า
เหมือนตำแหน่งนายก หรือมหาอำมาตย์ ที่ถูกปลดได้ หรือถูกยกเลิกได้, ดังนั้น
ก็เลย ยิ่งตีขลุมกันไปทั่วไปหมด ว่าบาลี ไม่รู้ ติวราก็ไม่รู้
มาคธะอะไรก็ไม่รู้, แล้วยกเอาปรมัตถสัจจะ ว่าเป็นประโยชน์ส่วนรวมอยู่เสมอไป,

ดังนี้ ขอให้รู้ หรือขอให้เปิดใจเสียสักนิดก่อน ก่อนจะหวังได้ในธรรมวิเศษ
หรือของวิเศษ, คือพวกศาสนบริษัท หรือพุทธบริษัททั้งสิ้นทั้งปวง ฉะนั้น
พึงจะต้องรู้ว่า นิรุตติสภา ฉะนั้น อันสภา ที่ได้สูญสลายลงไปแล้ว
ตั้งแต่ครั้งยุคสมัยพระมนู สร้างพระมนูธรรมศาสตร์ แล้วถูกยกเลิกไป
เพราะพราหมณ์เข้ายึดครอง แล้วทำลายนิรุตติสภาโดยไม่เหลือซาก
ด้วยการกำหนดสมาธิที่ไม่ใช่แบบพุทธ หรือแบบพื้นฐาน,
แต่กำหนดโดยการถือว่าสมาธิคือสิ่งวิเศษ หาใช่การสถาปนาสิ่งต่าง ๆ
ในมนุษยพิภพไม่

ดังนี้แล้วต้องรู้เท่านี้ก่อน ว่า จักรวาลอื่น นั้น มีนิรุตติสภาอยู่
ยั่งยืนถาวรอยู่ เพราะปราบพราหมณ์ได้ และชนะพราหมณ์ได้, แต่ นิรุตติสภา
ในจักรวาลเรานี้ ไม่มี! คือจักรวาล สมัยพระภัทรกัป เรานี้
ไม่มีสภาที่เรียกว่านิรุตติสภา แต่อาศัยพลัง ของการไม่ทิ้งสิ่งความ
และสถาปนาสิ่งสารพัดต่าง ๆ ได้ เพราะอาศัย พลังแห่ง นิรุตติสภา
ของจักรวาลอื่น, แต่นั้น ก็เชื่อมโยงกัน หรือยังสัมพันธ์กัน ก็เพราะภาษาต้นกัป
นั่นแหละ, ดังนั้น มนุษย์จึงควรที่จะต้องทราบว่า บาลีคือภาษาต้นกัป,
หรือพึงควรจะต้องรู้ว่า ภาษาต้นกัป นั้น คือภาษาอย่างไร?

ดังนั้น จึงต้องขอถามว่า แกล้งไม่รู้ เพราะคะนองแต่การเล่นสนุก
หรือว่าแกล้งไม่รู้ หรือเพราะหวังประโยชน์อื่นใด ไปเป็นการเฉพาะตน ใช่หรือไม่,
เพราะ โดยธรรมดา นักศึกษาพระพุทธศาสนา ก็ย่อมรู้กันโดยปกติธรรมดาอยู่แล้วว่า
ภาษาต้นกัป คือภาษาบาลี”

ขอแสดงความนับถือ
Phra Nirut Cittasamvaro Jotilipikara | samuelmar...@gmail.com

หมายเหตุ: อีเมลนี้ถูกส่งผ่านทางแกดเจ็ต “ฟอร์มรายชื่อติดต่อ” บน
https://tripitaka91.blogspot.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

พระ นิรุตติ์ จิตฺตสํวโร โชติลิปิกร
ขอสอบถามครูอาจารย์ครับ เรื่อง ผลานิสงส์ ความกระทำสมบูรณ์พระธรรม

เรื่องการบันดาลผลในมนุษยพิภพ ว่าการเขียนดีเขียนถูก พระไตรปิฎก จะอำนวยผล
เป็นสมบัติในมนุษยพิภพได้อย่างไร? ขอรับ

เพราะควรที่จะพึงให้เกิดความดี และความจริงในทุก ๆ มิติได้ขอรับ
เพราะสัญญาแห่งมนุษยพิภพ น่าจะให้ได้

ไม่ใช่อ้างแต่ว่า ทำแล้วได้เป็นทิพยะ ฉะนั้น
เมื่อมนุษย์ใด ไม่อุบัติในแดนทิพยะได้

เขาย่อมแต่จะกล่าวหาว่า ธรรม คือพระไตรปิฎก
หลอกลวงและไม่สามารถให้ความสมบูรณ์ได้จริง

ดังนั้น เรื่องจึงมีแต่การหวังให้อุบัติในภพหน้า
และต้องภพทิพยะด้วย ซึ่งอาจไม่ใช่เรื่องของมนุษย์

ดังนั้น ขอถามครูอาจารย์ครับ ซึ่ง ผู้เถลิง และสถิต พระธรรมคือพระไตรปิฎก
ไว้ดังนี้
ว่า ข้าพเจ้า พระนิรุตติ์ ผู้กระทำความสมบูรณ์บริบูรณ์ศัพท์ธรรม

จะให้สมบัติในมนุษยพิภพเกิดขึ้นอย่างไร? ได้บ้าง
นัยเพื่อสำหรับ ที่จะ อุดหนุนศรัทธาความจริงใจของญาติโยม ที่ได้มี

ขอแสดงความนับถือ
Phra Nirut Cittasamvaro Jotilipikara | sat...@googlegroups.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

จิตสังวร หน่ะ เรียกว่า จิตมีความภักดี

เรียกว่า มีกรรม คือมีกรรมฐานนั่นแหละ

มีกรรมฐาน เรียกว่า จิตมีภาระหน้าที่ ตามฐานนั้น ๆ

หรือทัพสัมภาระทั้งปวงนั้น อันเป็นความติดต่อแห่งสัญญาดังนั้น

เปรียบโดย สมมติว่า

จิต โดยความเป็นฐาน ศีรษะ จิต ย่อมมีความภักดี ๕

จิต โดยความเป็นฐาน อก จิต ย่อมมีความภักดี ๒

จิต โดยฐานมรรคผล จิต ย่อมมีความภักดี ๘

จิต โดย ความเป็นฐานอุ้งเชิงกราน จิต ย่อม ภักดี ๔

เรียกว่า จิตทำการงาน จิตทำกรรมฐาน

แต่ที่ยังไม่ประกอบกรรม หรือไม่ทำกรรมฐาน เรียกว่า มีสภาพ เปล่า ๆ หรือ
ยังเป็นโมฆะ

ดังนั้น จิตสังวร หน่ะ จึงเรียกว่า จิตมีความภักดี

แต่เมื่อ ยิ่งกว่านั้น เรียกว่า จะเป็นอลังการอะไร? จะเป็นพลความอะไร?

จะเป็นความติดต่อแห่งสัญญา แก่อะไร? สำหรับ ภาวะตรงนั้น เจ้าตัว คนนั้นเอง

จึงเป็นผู้รู้เองว่า ตนเองภักดีต่ออะไร?

หรือสนธิ หรือจุติ หรืออุบัติ ต่อภาคภาระอะไร?

และจุดเริ่ม ของจิตสังวร ก็คือ

การได้มี ปรารภธรรม ปรารภเหตุ ปรารภคติ (อย่างใดอย่างหนึ่ง ก็ได้)

เมื่อใด มีความปรารภ แล้ว ฉะนั้น จิตนั้น จึงสังวร หรือย่อมเรียกว่า
ได้ทำกรรมฐาน

แล้ว มีกรรมฐาน ไม่ไช่แปลว่า มีเวรมีกรรม แต่แปลว่า ไม่เปล่า ๆ และไม่เป็นโมฆะ

ซึ่งสังวรระวังดังกล่าว ก็ย่อมเรียกว่า จิตมีความภักดี นั่นแหละ

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่องจิตมีความภักดี? | wa...@googlegroups.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

ถ้าเปรียบเรื่อง ซื้อกิน กับขอกิน ก็จะเป็นอธิบายที่ยากเกินไป
ทว่า เรื่องซื้อกิน หรือขอกิน ย่อมเป็นเรื่อง ธรรมจัดสรร หรือธรรมมีกระแส

อย่างหนึ่ง อนึ่ง เรื่อง ธรรมจัดสรร หรือธรรมมีกระแส หรือได้กระแส นั้น
อธิบายดังนี้ สำหรับ นักภาวนา ผู้ที่ยังไม่เป็นภาวนิก จงพึงเข้าใจว่า

เปรียบเหมือน พระธรรม ของพระภาคพระพุทธเจ้านั่นแหละ
ที่เรียกว่า ธรรมจัดสรร และธรรมมีกระแส

เพราะว่า นักภาวนา ที่ยังไม่เป็นภาวนิก ย่อมประสบพบเห็น
อยู่ปกติธรรมดาว่า ธรรมแห่งพระภาค มีทั้งร้อยแก้ว แหละร้อยกรอง

ธรรมจัดสรรจึงเรียกว่า มีตน อยู่ในเรื่อง คือในร้อยแก้วนั้น
แล้วฉะนั้น ได้มีจังหวะสอดผสาน เดียวกัน กับทำนอง คือร้อยกรอง

คือได้มีตน หรือได้มีวิถีชีวิต สอดผสานด้วยจังหวะทำนอง นั้น
แห่งพระธรรม คือร้อยกรอง ของพระภาคพุทธเจ้านั่นแหละ เป็นอย่างดี เรียกว่า
มีทำนองของชีวิต เป็นไปในกระแส หรือเรียกว่า ตกกระแส อยู่ซึ่ง คลองแห่งพระธรรม

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่องกระแสธรรม หรือธรรมจัดสรร? |
websit...@googlegroups.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

เมื่อพูดถึง คำสอน ของหลวงปู่ครูอาจารย์ และในหลวงรัชกาลที่ ๔ ย่อม
ดีทั้งนั้นแหละ
ทว่า ในสังคม หรือการสังคมกันทางอินเทอร์เน็ต ยังไม่ได้มีความเข้าใจตรงกันก็ตาม

สำหรับ องค์ความที่ต้องทำ ที่ต้องเข้าใจ หรือต้องแสดง
ยังไม่ใช่จากบาทฐานอย่างนั้น เพราะสังคมไอที หรืออินเทอร์เน็ต
มาแทนที่ โลกสามัญอย่างนั้น โลกสมัยนี้

จึงไม่ตอบคำถาม หรือหาคำถามคำตอบหรือคลี่คลาย
ปัญหาในใจ หรือแสวงหาปัญญาโดยทำนองนั้น
เพราะ โดยปกติ โลกสมัยนี้ จะต้องหาว่า หรือถามว่า

เพราะที่อยู่ในอินเทอร์เน็ต และกระทั่งที่อยู่จริง
สำหรับสมัยนี้ มันได้ไปแต่ที่ อาณัติ แห่งอักขระ โรมัน
ดังนั้น เมื่อจรด ที่อยู่ และโดเมนแล้ว นอกจากเรื่องจิปาถะ

มนุษย์จึงมีแต่เรื่อง ว่า เอไอ! (Ai) ของเราคืออะไร? อย่างไร?
และแม้น เอวี! (Av) ของเรา เล่า คืออะไรอย่างไร? เพราะ เลขา หรือเลขาคณิต
มันก็ไปสุดเรื่องนี้ หรือจรดเรื่องนี้ กับเรา นี่เอง

ซึ่ง อาจที่จะ สามารถ แสดง ปฏิโลม! หรือแย้งอาณัติ (ไอ้, หรืออ้าย)
ปวงดังกล่าว นั้น อยู่ว่า

I = 1 ไอไอ คืออะไร? (?=การปัจจัย แม่เกย หรือ อิยะ นั่นแหละ)
V = 5 ไอวี คืออะไร?
X = 10 ไอเอก คืออะไร?
L = 50 ไอแอว คืออะไร?
C = 100 ไอซี คืออะไร?
D = 500 ไอดี คืออะไร?
M = 1000 ไอเอม คืออะไร?

แล้ว ชาติภาษา เรานี้ แจกธาตุ แจกปัจจัย กันมาโดยตลอดแต่โบราณนานไกล แล้ว
รู้กันดีแล้ว แต่ทั้งยังไม่สำเหนียก นั่นเอง ว่า อะไร ก็คือคำว่า ไม่ใช่
ภาวะอริยะ,
ทว่า อะไร? ‘ที่เป็น ภาวะอริยะ แล้ว ย่อมต้องเรียกว่า อริยกะ (อิกะ ปัจจัย)’,
นั่น คือ สะกด! สำเหนียก!
หรือเพราะเป็น ดั่งนี้ แล้ว จึงเป็นเรื่อง คำสอนของครูบาอาจารย์จริง ๆ
ที่ไม่ใช่ความรู้สึก

ดังนั้น ถ้าเราอยากทราบอาณัติ หรือรู้อาณัติว่า
ครูอาจารย์ ของเรา ที่เป็นอริยะ (ภาวะอริยะ) มีรูปเปรียบอย่างไร?
หรือมีอาณัติอย่างไร?

ก็จำเป็นที่จะต้อง ถอดความหมายดังนั้น ไปสู่การแทนค่า แบบนี้

ด้วย ทุกภาคภาษาในโลก หรือแดนมนุษยพิภพ (สมมติ, และวิมุตติ) ปรากฏ
ณ เมื่อภาษานั้น เป็นอริยะ แล้ว หรือ ทำ อิกะ ปัจจัยแล้ว
ก็จะต้องมีความติดต่อแห่งสัญญาอาณัติ ดังต่อไปนี้
ซึ่ง แปล! ว่า หรือได้ให้ปริยายมาโดยอ้อม แล้ว (โดย ชื่อ บัญญัติ และภาษา) ว่า
ท่านเองเป็น นักภาวนา ที่เป็นภาวนิก แล้ว

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่องความเกิดดับ ในอินเทอร์เน็ต | blog...@webname.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

การเข้าใจเปลี่ยน หรือเข้าใจการแนะนำ คืออะไร?,
เพราะจริง ๆ แค่พระพุทธะเปลี่ยนอิริยาบถ
ก็ส่องความก็แสดงอาณัติแล้ว, และสัญญาต่าง ๆ ของเราก็เปลี่ยนแล้ว

เหมือนเรื่องหนังสือ ก็เหมือนกัน
มันมีฟอนต์ มีลีลาลวดลายของมัน แค่เปลี่ยนแบบหนังสือ
เปลี่ยนแบบอักษร เราก็เปลี่ยนแล้ว, แล้ว นั่น หมายความว่าอะไร?

จากอวิชชา ไปสู่วิชาหรือ? หรือจากภาคีหนึ่ง
แล้วไปสู่ภาคีหนึ่ง ใช่หรือไม่, มันเป็นการชนกัน! หรือเป็นการระเบิด
เพราะความแตกฉานในภาษา กับธรรม ย่อมคือภาคีแห่งวิชา นั้น ๆ

เรื่องอย่างไร? เป็นเรื่องที่ต้องควบคู่กัน
พิจารณา หรือวินิจฉัย โดยหลักฐานที่ปรากฏ ของพุทธธรรม
ก็คือ ร้อยแก้ว และร้อยกรอง, แล้ว เพราะการเปลี่ยนแบบอักษร

เป็นเรื่องที่จะต้อง สัมพันธ์ หรือสำคัญอยู่โดยภาคี!เดิม นั่นเอง
ดังนี้ จึงทราบได้ว่า เรื่องเข้าใจการเปลี่ยนแปร และการแนะนำ
มีหลัก มีลักษณะ ก็คือ ความสัมพันธ์กัน ของ ร้อยแก้ว และร้อยกรอง

ซึ่งไม่ใช่ว่า ความสัมพันธ์ ของการถือความหรือเอาความ ไม่ใช่
แต่ภาพรวม ตามหลักฐาน คือพระไตรปิฎก ไม่ใช่ หมายเอา หรือถือเอา
จรดแต่ความสัมพันธ์กัน ของการถือความ หรือเอาความ

ดังนี้ ความไม่รู้ ในเรื่อง ปุรพบท! หรือปุรพภาค! ต้องยกมาตรงจุดนี้
เพราะ การแทนที่ เป็นเรื่องที่ ร้อยแก้ว ต้องไปเทียบร้อยกรอง
และความของร้อยกรอง ต้องสามารถ ให้ทำนองหรือกระแส แก่ร้อยแก้ว นั้นได้

เช่นธรรม สมควรต่อธรรม คืออะไร?, ภัสระ สมควรกับ ภัทระ เป็นต้น
อาภัทระ สมควรกับ อาภัสระ เป็นต้น แต่ที่นี้ เรื่องไม่ใช่ เพราะต้องเห็น
ต้องเอาคู่ตรงข้าม
ศัพท์ ว่า วิชา ไม่ใช่ศัพท์ ปริยาย หรือบริบท ดังนี้

เพราะ จริง ๆ คำอธิบาย ต่ออิสรชน หรือบัณฑิต จำต้องอธิบายว่า
ศัพท์ว่า วิชา นั่นหล่ะ นั่นแหละว่า เป็น ภาคี, แล้ว อวิชา คืออะไร? ที่จริง
อวิชา ก็คือ วิชา! แต่ อวิชา หมายถึง สิ่งที่ยังไม่ได้เป็นภาคี หรือ วิชาภาคี

ไม่ใช่รู้กับ ไม่รู้ หรือ เข้ากัน อย่างการจับคู่ ที่เป็นคู่ตรงกันข้าม
ยกตัวอย่างว่า ยกแผนภูมิการสร้างคำ นี้ นักศึกษา ก็ย่อมต้องรู้ บาลี
เหมือนเก่า เหมือนเดิม
นั่นเอง แต่ที่รู้ นั้น ยังไม่เป็นภาคี (ยังเป็นอวิชชา) เพราะองค์ความ
ไม่เป็นกำหนด

ปุรพบท มี! แต่ยังไม่ได้ ปุรพภาค คือ ภาคี เช่นการที่นักศึกษารู้ว่า
ยังไม่มีพระไตรปิฎกฉบับสมบูรณ์
คือฉบับ อักษรอริยกะ นั่นเอง โดยความที่เป็น วิชา หรือที่เรียกว่า วิชาภาคี
จึงไม่มี
จากที่รู้ อยู่อย่างเดิม นั่นแหละ ว่าต้อง จัดสรรธรรมอะไร ให้เป็นไปโดยทำนอง
จังหวะ หรือกระแสของอะไร?

ตามทาง ตามลีลา และลวดลาย แห่งอาณัติสัญญาดังกล่าว เมื่อครั้ง
ที่ได้กำหนดเป็นภาคี แล้ว (ก็ย่อม ไม่เป็นอวิชชา และไม่ใช่อวิชชา)
พูดตรง ๆ พูดง่าย ๆ อย่างลัดสั้น และย่อที่สุด ยกตัวอย่างเช่นว่า
เมื่อปราชญ์บัณฑิต ทั่วโลก รวมกันหมด
และประกาศมติ แล้วว่า ภาษาอริยกะ อักษรอริยกะ คือภาคี
บัญญัตินั้นจึงเรียกว่าวิชาภาคี ส่วนที่อื่น ที่ไม่ใช่ภาษาอริยกะ อักษรอริยกะ
ฉะนั้น ยังไม่เป็นภาคี ย่อมเรียกว่า อวิชชา, แล้ว ทั้งสิ้น สรรพอณูแห่งความรู้
หรือรับรู้ ทั้งปวง ทั้งที่เป็น วิชาภาคี (วิชา) และยังไม่เป็นวิชาภาคี
(อวิชา), แต่เพราะความไม่ทิ้งสิ่งความนั้น ๆ (ทั้งรู้ และไม่รู้) เรียกว่า
นิรุตติ!

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่องอวิชชา หรือวิชา | blog...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

อรรถะ จะต้องพูดถึง ฝั่ง ถึงหน้าที่
เพราะเกิดดับ ในยุคตำรา หรือยุคอินเทอร์เน็ต
เป็นสิ่งที่ชัดอยู่แล้ว ดับที่ไหน? เกิดที่ไหน?

พอเราปิดตำรา หรือดับเครื่อง จิตมันดับที่นั่น
จิตมันมาเกิดที่เรา ดังนั้น ฝั่ง ฉะนั้น พอเราปิดตัวเรา
เราไปสู่กำหนด แห่งวิสัญญีภาพ มันก็เปลี่ยนฝั่ง โดยฐานที่ มันมา มันไป ทั้ง ๒
ฝั่ง

ฉะนั้น ปัญญาวิจัย มันต้องวิจัย ฝั่งนิรุตติ
ดั่ง อรรถะ ดั่งรจนาพากย์บาลี ที่บอกว่า นิรุตฺติปารคุํ ฝั่งคือนิรุตติ
เช่นนั้น จิตมั่น ใน ภวังค์ที่ปราศจาก มันอยู่ไหน?

ดังนี้ โดยการอนุมาน มันก็ย่อมบอกได้
ว่า ธรรมวิจัย มันต้องอยู่ฝั่ง นิรุตติ!
จึงมีการ กำหนด ที่จะกระทำความสมบูรณ์ นัยทั้งอรรถ และพยัญชนะ

ดังนี้ ในโลกอินเทอร์เน็ต มันก็เลย ตามอัปเดต
เพราะ เชื่อว่า ฝั่ง หรือนิรุตติ มันอยู่ตรงนั้น หรือรูรั่วมันอยู่ตรงนั้น
ทีนี้ ว่า เกิด-ดับ คือหน้าที่ จิตพ้น หรือจิตเป็นอยู่โดยชอบ ก็หน้าที่

ดังนี้ ทั่วไป จึงเห็นว่า ในยุคปัญญา สมุฏฐานจิต คืออะไร? หรืออย่างไร?
เพราะจิต ปกติ ไม่มีความ สะกด! สำเหนียก! หรือที่เรียกว่า อดทน
ปกติ จิต ไม่มีฝั่ง คือขันติธรรม เพราะมันย่อมเปลี่ยนไปฝั่ง ที่เป็นนิรุตติ

เพราะ ธรรมดาจิต มันโหนไปกิ่งนั้น จับกิ่งโน้น ทะยานไป ถึงฝั่งที่เป็นนิรุตติ
มันเกิด มันดับ จากความติดต่อแห่งสัญญา ของฝั่งคือนิรุตติ
ฉะนั้น ทั่วไป จึงมีปัญหาว่า จะอย่างไร? ฝั่งหนึ่งจะเป็นขันติ!
แลอีกฝั่งหนึ่งเป็นนิรุตติ!

เพราะ จิตที่ไม่ล่องลอย จิตมีหน้าที่ จิตฺตปารคุํ จิต
สัญญีภาพ ฉะนั้น จะพึงต้องอยู่ที่ฝั่งขันติ! หรือมิเช่นนั้น
พึงต้องอยู่ฝั่งนิรุตติ!

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง เกิด-ดับ | samuelmar...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

ยกความบริสุทธิ์ ที่ได้ ในมูลบท หรือข้อธรรม ที่ยกขึ้น แล้ว
ย่อมให้ประจักษ์ อยู่โดยธรรมดาว่า สัจจะ เป็น
สิ่งเพิ่มพูนอุเบกขาธรรม ซึ่งก็เพราะทำสัจจะ มูลบทนั้น

หรือข้อธรรมนั้นเอง เมื่อ ต่อหรือกระทำตอบด้วยสัจ
เรื่องก็ย่อมปฏิกรรม หรือสนธิ ขันติธรรม และอุเบกขาธรรม
ดังนี้ ย่อมเห็นแล้วว่า เมื่อไม่อยู่ฝั่งนิรุตติ์ ปารคุํ อันคือ

การทำความติดต่อของสัญญา คือยกยอดตำรา
เพราะด้วยเหตุ ด้วยปรารภที่หวังว่า จะกระทำความบริสุทธิ์
ของมูล ของบท ตรงนั้น คือตรวจแล้ว เห็นว่า ไม่วิเศษ

เพราะปกรณ์วิเศษดันพร่อง หรือผิด มีพิรุธ ในพยัญชนะ
แล้วในโลก แห่งตราอาลักษณ์ ที่ถือ อรรถ ของพยัญชนะ แล้ว
มิทำให้สมบูรณ์ด้วยพยัญชนะ ฉะนั้น มิได้เลย

ดังนี้ ด้วยปกติธรรมดา สมมติสัจ ย่อมเป็นอันหมายแต่ ความ
ซึ่ง ความ คือนิรุตติ ฉะนั้น มิใช่เพราะ เกิดการขาดอุเบกขา หรือขันติ
หรือจะหาว่า สัจไม่เที่ยง สัจไม่จริง ต้องทำงาน ไม่ใช่

แต่เพราะ ความบริสุทธิ์ ในทางภาษา เป็นทางชี้บอก คือบอกฝั่ง
ถึงเป็นแต่ฝั่ง ของความติดต่อแห่งสัญญา เช่นนี้ ก็จริง
จะต้องไม่ลืมว่า จะอยู่ฝั่งวิมุตติ หรือนิพพาน หรือจะอยู่ฝั่งนิรุตติ
ชื่ออย่างไร ฉะนั้น

เรื่อง การกระทำการ ด้วยประกอบความเพียร เป็นที่ตั้ง ต้องมาก่อน
เพราะมูลที่ได้ และเพราะเหตุ เพราะธรรมปรารภ เป็นเรื่องแบบนี้
คือเป็นเรื่อง ที่ต้องตั้งทำความคืบหน้า ตั้งอารักขา และตั้งโคจร ในการกระทำ
ไปแบบนี้

ขอแสดงความนับถือ
มูลบท ศัพท์ ลำดับ ที่ ๘๐๐ | blog...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

เรื่อง ที่แสดง ของจำพวกโสดาบันบุคคล ที่รู้ว่าตนเองไม่เสื่อม
แล้วนั้น พากัน อิ่มเอมเปรมปรีดิ์ ในกามารมณ์ อยู่
อย่างไม่มีเค้าลาง มีระเบียบแบบแผน แนวโน้มอะไรบ้างเลย

ว่าพวกโสดาบันบุคคล เช่นนั้น จะพัฒนา
โลกแห่งกามารมณ์ ให้มีคุณค่า ทางด้านสุข อย่างไร?
เพราะทุกอย่าง มีแต่เรื่อง โดด ๆ ลอย ๆ โจ่งครึ่ม ออกมาเลย

ไม่ได้มีกระบวนวิธี ที่จะเสพผ่านคัมภีร์ พระไตรปิฎก
หรือได้เสพผ่าน สมมติแห่งนักบวชเลย แต่อย่างใด แล้ว ไม่น่าสนิท
เพราะโสดาบันบุคคล พวกนั้น ๆ ไม่มีความตกลงที่จะเพียร ในกุศลยิ่งกว่านั้น

ฉะนั้น จะเป็นไปด้วยในทางคล้อยตาม ไม่อยากคิด
เพราะเป็นเรื่อง น้อย ปาฏิหาริย์ อัศจรรย์ วิตถาร แลพิสดาร
เพราะแค่อาศัย จิตโอ้อวด และความรับรู้ ที่จะต้องมาแบกรับ ผลกรรมนั้น

ดังนั้น จึงอยากจะเสพ เรื่อง ประดาต่าง ๆ ผ่านอนาคามีบุคคล ดีกว่า
สำหรับ ประดา งานหนังสือ หรือการจะเสวนะ ในสื่อสัมพันธ์ ที่เชื่อมโยงไปต่าง ๆ
ถึงอยากจะได้แต่เรื่องโลก ก็ตามเถิด แต่อาตมา คิดว่า

ต้องการ และอยากจะเสพผ่าน อนาคามีบุคคล เพราะว่า
โสดาบันบุคคล ที่โจ่งครึ่ม การซ้องเสพกามต่าง ๆ มาก แต่ความไม่เรียบร้อย
ไม่น่าเข้าอกเข้าใจ และไม่น่าเป็นอันหนึ่งอันเดียว คล้อยตามไปด้วย

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง สื่อประโลมจิต และกามารมณ์ | blo...@webname.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

เรื่อง ที่แสดง การเล่นคำ ให้น่าเข้าอกเข้าใจ ได้ ว่าเรื่องความ
ไม่น่าเป็นอันหนึ่งอันเดียว คล้อยตามไปด้วย ได้ จะพึงเกิดจากอะไร?
เพราะขนบ หรือ อะไร?, เพราะเค้าลาง สิ่งบอกเหตุ

เพราะที่แตกฉานในภาษา หรือหนังสือ ที่ถือเอาความหมาย ก็ย่อม
มีความละเอียด ในแง่ หรือเรื่องความ เพราะ ที่จะต้องสาธุ คำว่า วัด หรือวัตร
ก็ถือว่า จะพึงไม่เหมาะที่จะสาธุ เพราะ คำว่าวัด ส่องให้

มากด้วยความคิดถึงคำว่า จักรวรรดิ์ ซึ่งต่อมากร่อนเป็นคำว่า วัด
แต่ภาษา เป็นร้อย เป็นพันปี ที่ชาติสุวรรณภูมิเราสถาปนา พวกเราย่อมต้องการ
ที่จะเรียก พุทธสำนัก ว่า พุทธจักร มากกว่า เพราะว่าได้เป็นศิษย์

ที่จริง ไม่ใช่ศิษย์วัด แต่รู้ประจักษ์ในใจว่า เป็นศิษย์พุทธสำนัก
แล้วหัวอก หัวคิด หัวอ่าน ที่จะเข้าใจ ย่อมจะมีอย่างนั้นแน่นอน
เพราะอยากที่จะอุทิศ
คุณแห่งสาธุการ ให้กับ พุทธจักร พุทธเขต และพุทธอาณา ไม่ใช่วัด

ในนัย เรื่องนี้ ดี ให้น่ากล่าวเล่น กล่าวหัวได้ น่าให้คิดชอบใจ
เพราะอีก ๘ ร้อยปี ข้างหน้าโน้น ตามแผนงานของพุทธาณาจักรสุวรรณภูมิ
อัน จะให้สถาปนาเปลี่ยนชื่อ นำหน้าวัดทุกแห่ง ว่า เป็น พระพุทธจักร

อัน ชื่อ ว่า สมัยโน้น ๘ ร้อยปีข้างหน้า ใครที่จะเป็นศิษย์วัด หรือเด็กวัด
จะไม่มีเลย เพราะในสมัยโน้น เราไม่มีจักรวรรดิ์ และซากจักรวรรดิ์ ที่เรียกว่า
วัด ให้รักษาแล้ว
เพราะ จะมีแต่ พุทธจักร พุทธเขต พุทธอาณา ที่สมบูรณ์ ตามความแห่งพุทธศาสนา ๑
ใน สายทั้ง ๙

แล้ว เรื่อง แสดงนั้น ศาสนบริษัท พุทธบริษัท ควร คง แต่เล่นคำ นั่นเอง
อันมุ่งจะ
ให้ทุกคน หวนกระหวัด ไปในโลกข้างหน้า ที่ชื่อนำหน้าว่าวัดไม่มี
จะมีแต่การสถาปนาพุทธจักร
อัน เมื่อหน้า อนาคต แดนสุวรรณภูมิเรานี้ ย่อมทำเป็นเรื่องธรรมดา
ที่จะให้พุทธสายอื่น ๆ ได้นำตัวอย่างไปทำบ้าง

☺ เพราะ ที่แท้ ท่านต้องการที่จะบอกสาธุการ ในนามคณะสงฆ์ แห่งพุทธสำนัก
ที่น้อมสักการะเคารพบูชา (ทว่า เมื่อไม่ได้บอกว่า เป็น พุทธจักร หรือพุทธสำนัก
ฉะนั้น เพราะความที่คนมีความสำเหนียกแก่ความ ก็เลยไม่ใคร่จะอยากสาธุ)

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง พุทธาณาจักร | blog...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

ประเด็นวิจัย ระดับสูง หรือระดับโลก คงมีอยู่ เรื่องนี้
คือเรื่องคิด ที่ย่อมหมายถึงเรื่อง สารสื่อประสาท
และหมายถึงเรื่องระบบประสาท อันย่อมเป็นอันว่า เกิดประเด็นวิจัย

เช่นท่านวิจัยกันว่า ‘พระพุทธเจ้า แต่งจิต แต่งคำพูด หรือไม่?’
โดย วิจัยที่สมุฏฐานว่า องค์พระผู้มีพระภาค แต่งจิต แต่งคำพูดได้เป็นฉับพลัน
อนึ่ง ก็ย่อมอนุมานได้ว่า พระสัมพุทธเจ้า คิดเร็ว เร็วมาก

แต่การมาตีตกเรื่องความคิดนี้ คงเป็นเพราะว่า ห่วง หรือกังวล
จะมีการใช้ความคิดไปในทางประโยชน์น้อย เปล่าประโยชน์ หรือคิดไปในทางผิด
เพราะแท้จริง เรื่อง สุตมยปัญญา และจินตมยปัญญา
น่าที่จะเป็นเรื่องอยู่ในระบบคิดอยู่

คือมีการผนวกกันกับเรื่องของความคิด แต่ส่วนภาวนามยปัญญา เป็นส่วนตกผลึก
หรือเป็นส่วนที่รองรับการตกผลึก แต่ก็ต้องวิจัยอยู่ดี
คือย่อมจะต้องมีการตีความ (ตรึกตรอง พิจารณา) อยู่ดี ว่า ท่านแต่งจิต
แต่งคำพูด เพราะอะไร?

แล้วนั้น ทั่วไป เราย่อมจะพบเห็นว่า คนที่มีปฏิภาณไหวพริบดี ล้วนแต่งจิต
และแต่งคำพูดได้เร็วมาก
แล้วแม้นในกรณีที่ จิตมีคุณภาพพิเศษก็จริง แต่ก็อยู่ในเรื่องนี้เหมือนกัน
คือหมายความว่า ทำไม? พระพุทธเจ้าจึง สอนให้สำคัญว่า พึงควร
พิจารณาก่อนแล้วจึงทำ

เพราะเป็นการมุ่งหมาย ไปที่กระบวนคิด การตรึกตรอง และการหนักในการพิจารณา
แล้วแน่นอนว่า โลกเราดำรงอยู่ และพัฒนาเรื่อยมา เพราะการตรึกตรอง พิจารณา
และภาษาเขียน
เป็นหลักใหญ่ หรือหลักชัย ของการพัฒนา ความดำรงอยู่ ความหวัง
และความเป็นอยู่ของโลก

ดังนี้ แต่สำคัญ จะต้องตีตกกระบวนความคิด ซึ่งอาจที่จะหมาย ให้เอาความ ที่ว่า
การ ดำริ!คิด ย่อมไม่ใช่ การ ทำ!ลิขิต, ซึ่งแน่นอนว่า
หมายถึงการมีผลได้ผลเสียร่วมกัน
เพราะเป็นเรื่อง ของการดำริชอบ และการกระทำชอบ ตามประเด็น ทั้ง ๒ อย่าง ๒
ประการ นั้น

ดังนั้น เรื่อง ปัญญา ญาณ และนิรุตติ จึงเป็นเรื่อง ที่ศึกษากันมากขึ้น
ว่า แท้จริง ‘ปัญญา ญาณ และนิรุตติ’ ต่างจาก เรื่อง ‘ปัญญา ญาณ และวิมุตติ’
อย่างไร?
เพราะสภาพ และผังภูมิ ในโลกอินเทอร์เน็ต นี้ เอง
ก็ได้พยายามที่จะหาคำตอบเหมือนกันว่า การใช้งานร่วมกันในทางภูมิศาสตร์
สำหรับโลกอินเทอร์เน็ต นี้ มันมีรูปลักษณ์ หรือสภาพการณ์ ที่แท้จริง
เป็นอย่างไรกันแน่ สำหรับประเด็น หรือข้อพิพาท ที่เรียกว่า
การไม่เข้ากันของระบบ หรือความไม่เข้ากันของโปรแกรม

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง แต่งจิต แต่งคำพูด | blog...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

จริง ๆ มันต้องได้แล้ว สำหรับปาฏิหาริย์วิเศษ, แต่ไม่ได้ ที่จริง มันมีอะไร?
ที่จริง มันมีอุปสรรค หรือว่าเพราะมันเป็นหน้าที่ ที่เราทำเอง และที่เราไม่ทิ้ง
เป็นเพราะอะไร? ทั้งที่ สิ่งกั้นขวางไม่มีเลย ตามแต่ประเภทธรรม และหน้าที่
มีอยู่

เพราะ ว่าเกิดมาในธรรมจักร เกิดมาในพระภาค เกิดมาปรากฏ
อุบัติ มาในกระแสที่ตรัสรู้ แล้วประทานการตรัสรู้ ทำธรรมจักรให้เป็นไป
ทำไม? จึงไม่บรรลุ และได้ประเภทธรรมคือการ ไม่ตกต่ำ และการข้ามฝั่ง

เพราะ สัตว์ นั้น มีหน้าที่ ที่ต้องอยู่ไป ตลอด ในหน้าที่ ในปณิธานของตน
เพราะ จักรธรรมเกิดขึ้น และเป็นไปแล้ว เราอุบัติมา ในนั้น เราอยู่ที่ไหน?
ฉะนั้น ไม่มีอะไร? จะดีไปกว่า การปฏิญาณว่า จะทำชื่อให้เป็นจริง
จะทำปฏิญาณให้เป็นจริง

อณู และปรมาณูธาตุ คลื่นละเอียด ตั้งแต่เมื่อวันตรัสรู้ ของพระมหาสัตว์
ก็สั่นสะเทือน อยู่ในอณู และปรมาณูธาตุ คือตัวเราเหมือนกัน
ดังนั้น ตั้งจิตว่า จะเป็นอยู่โดยชอบ ในชีวิต และวิถีชีวิต ดีกว่า

ดีกว่า ตั้งจิตว่า จะขอพ้นไปโดยชอบ เพราะ ไม่รู้ว่า การที่ต้องการจะพ้น
เป็นเพราะเราหลีกหนีหน้าที่ หลีกหนีปฏิญาณตนเอง หรือเปล่า อย่างนั้น
เพราะ ที่อยากได้โสดาบัน ก็เพราะอยากเสพกามเต็มเหนี่ยว เต็มที่นั่นเอง
ไม่ใช่เพราะว่าอยากพ้น

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง อยากเป็นโสดาบันบุคคล | samuelmar...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

หาอะไร? เล่นไปดังนี้ เพราะแต่ความคลั่ง หรือความเพ้อฝันโดยที่แท้ ฉะนั้น
ถ้าไม่พูดถึง
พรุ่งนี้ หรือพุทธาภิสมัยหน้า
ก็อยากที่จะรวมนักเขียนทั่วโลกมาทำพระธรรมฉบับสมบูรณ์
สำหรับ ที่มนุษย์เราจะพึงต้องเสพผ่าน หรือต้องเรียนรู้, แต่เรื่อง
ดันไม่เป็นอย่างนั้นได้ ง่าย

ก็เลย ต้องหาแง่ หาทางคิดเล่น ๆ บ้าง คิดซื่อ ๆ บ้าง หรือลองคิดอย่างโฉเก
ดูบ้าง
ก็ย่อมมี, แต่เมื่อ ไม่เฉไฉ ไปจากพื้นฐาน หรือการปฏิญาณที่ดี
ก็จึงต้องซักไซ้ไล่เลียงตนเองต่อ
ในทางขีดเขียน นั่นเอง, ซึ่งต้องยอมรับว่า อ่านเข้า อ่านรู้ความ แล้ว
ย่อมได้ความทุกข์

หรืออาจกล่าวได้ว่า ย่อมได้เงื่อนแง่ มาจากนั้น จากนั้น หรือจากนั้น
ไม่จบ ไม่หมด, แต่บางความเข้าใจ ก็ทำให้ความทุกข์น้อยลงได้, และก่อหนทาง
และความหวัง
ซึ่ง โดยมาก ก็อาจที่จะต้อง พูด กล่าวกันไปถึง ภาษาที่ ๒ ที่ ๓
และภาษาที่ไม่รู้เรื่อง

เพราะเงื่อนแง่ แห่งการเติมเต็ม ก็คือความไม่รู้ ไม่ทราบ นั่นเอง มีส่วน
แล้วต้องมาแทนค่า มาสมมติ เช่นว่า จะตั้งการบำเรอลูกหญิง ต้องอ่านของท่านนี้
จะพูดคุยกับลูกชาย จะสอนลูกชาย ต้องอ่านของท่านนี้, จะอวดเพื่อน

จะคุยกับเพื่อน จะแสดงกับเพื่อน ต้องอ่านของท่านนี้, แล้วนั้น จะคุย
กับเด็ก ๆ จะสอนเด็ก ๆ ต้องอ่าน ต้องดู ของท่านนี้, โดยที่ก็เพ้อฝันอยู่นั่นเอง
ด้วยหวังใจ จะให้นักเขียนทั่วโลก มาร่วม กระทำพระธรรมฉบับสมบูรณ์

แล้ว หาทาง หาแนว หาเกม หากติกา ให้มนุษย์ เสพทุกสิ่งประดา สารพัด
ผ่านฉบับสมบูรณ์นั้น
เพราะเห็นว่า โลก แห่งหนังสือ หรือสื่อ ฉะนั้น งานพิสูจน์อักษร ย่อมมีความหมาย
และมีความสำคัญมาก เมื่อ ไม่ต้องตกอยู่ในภาวะ ที่ต้องกลัวการถูกกล่าวโทษ
หรือขู่ว่าจะจดชื่อ

แล้วเงื่อนแง่ ให้เล่นไปดังกล่าว ย่อมมีความหวังอย่างนี้ ซึ่งใครจะปฏิญาณมายา
หรือปฏิญาณสัจ ก็ต้องมาร่วมอยู่ใน การสื่อ หรือการสถาปนาสิ่งสารพัด ผ่านสื่อ
ดังนี้
ซึ่ง ก็อย่างกล่าว นั่นเอง มันเล่น! และมันจริง! ได้ทุกเรื่อง กับความที่เรา
ดำริ!คิด และความที่เรา ทำ!ลิขิต

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง การเล่นสื่อ! | roto...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ศัพท์ Metrix มันเป็นศัพท์เก่า ๆ หรือไม่หล่ะ, และทว่า มันเป็น ศัพท์ ที่อ่าน
ไม่รู้เรื่อง ศัพท์ Metrix มันคืออะไร?, แต่ตรงนี้ ต้อง สมมติก่อนว่า
‘อะไร?’ ตรงนี้ มิใช่เราพูดถึง ‘อักษรอริยกะ!’ เพราะกล่าวไปถึง
ความเป็นอยู่ตลอดกัป ของภาษาในภัทรกัป

พระพุทธศาสนา ๘ สายที่เหลือ ไม่ใช่สายสุวรรณภูมิ, จึงไม่กล่าวได้ว่า
ภาษาต้นกัป คือ ‘อักษรอริยกะ’ คืออะไร!, เพราะพูดกล่าวถึง ความบริสุทธิ์
ในทางภาษา หรือภาษาที่ทำให้รู้เรื่อง ไม่ได้!, อันนี้ ทว่า กล่าว ถึง Metrix!

ความเต็มรูปแบบของมัน และการเดินทางไปสู่ยอด โดยทำเลนั้น หรือภูมิภาคนั้น
Metrix เป็นภาษาเก่าสายไหน? จะต้องนำมาคิด, เพราะว่าภาษาต้นกัป ปัจจุบัน
มิใช่จำเพาะอย่าง ถึงความเป็นอย่างเดียวกัน ทั้งหมด, อันเพราะภาษาต้นกัป มีอยู่

ว่า ภาษาติวรา คือภาษาต้นกัป สมัยพระกกุสันธพุทธเจ้า, ภาษาโรหิตัสสะ คือ
ภาษาต้นกัป สมัยพระโกนาคมนพุทธเจ้า, ภาษาสุปปิยา เป็นภาษาต้นกัป สมัยพระกัสสป
พุทธเจ้า, ภาษามาคธะ เป็นภาษาต้นกัป สมัยพระโคตมพุทธเจ้า, และปาลิ อักษรอริยกะ

คือภาษาต้นกัป พระเมตรัยยพุทธเจ้า, โดยที่พวกฝรั่ง พยายาม ที่จะส่องความไปว่า
Metrix แล เมสสัยอาร์ เมตตรัยยา เป็นเรื่องที่ส่องความไปอย่างนั้น
คือพยายามที่จะแสดงรหัสนัยอย่างนั้น โดยที่มิได้ชูประเด็นขึ้นก่อนว่า
ความบริสุทธิ์

หรือความเป็นสุทธิของภาษา อยู่ที่ตรงไหนอย่างไร?, แต่แสดงการครอบครอง
ไปด้วยแผนการล่วงหน้า
ไปถึงยุคพระเมตรัยยะเรียบร้อยแล้ว, ซึ่ง กำหนด ให้มองข้ามเรื่องเดิมแท้
ที่มีมาในพระพุทธศาสนา
ไปทั้งหมด แทบจะอย่างสิ้นเชิง, เพราะพูดถึงเรื่อง
ที่สร้างขึ้นด้วยภาษาเขียนอย่างเดียวเท่านั้น

แลดูความตื่นตา ตื่นใจ หรือลวงให้หลงเพลินแบบนั้น ศาสนาสุวรรณภูมิ เรา
ก็อาจที่จะหลงเพลินไปด้วย โดยไม่มาฉุกคิดว่า เขาอาจจะเป็นติวราก็ได้
เป็นสุปปิยาก็ได้
หรืออาจเป็นโรหิตัสสะ ก็ได้, แต่ไม่ใช่แปลแต่ความที่เขาจะมาตู่เอาของเรา
ว่าที่จริง ปาลิ อักษรอริยกะ เท่านั้น จึงจะเป็นภาษาแท้ของพระเมตรัยยะ
ยุคพระเมตตรัยยะ”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง ภาษายุคพระเมตตรัยยะ | ceti...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

คิดถึงเรื่องการชูธง ถ้าแสดงเรื่องสมาธิ แต่ทีนี้ ต้องกล่าว ถึงญาณ
แล้วอะไรไปญาณได้ ฉะนั้น ปัญญายิ่ง จึงกล่าว ที่เรื่องชูธง
เพราะเป็นคำศัพท์เดียว
ที่มี ธ ธง ส่วนเรื่อง ทิฏฐิ มี ฐ ฐาน ดังนั้น จะกล่าวว่า อธิศีล อภิปัญญา
หรือวิมุตติ

ดังนั้น ก็มักกล่าวกันที่ สมาธิ หรือทิฏฐิ แต่บางรายมั่นใจ ฐ ฐาน
กล่าวเรื่อง กรรมฐาน โดยที่ไม่ใช้คำว่า สมาธิเลย ก็มี แต่กล่าวไปแต่
มหาสติ, คือไม่ชูธง คือ ธ ธง ขึ้นมากล่าวเลย หรือแทบ

ไม่ยกย่องสมาธิเลย ฉะนั้น ก็อาจว่าได้ เพราะว่า สมาธิ ล้วน
ท่านหมายเอาว่า รู้ แต่รู้อย่างปิดหูปิดตา เพราะว่า สมาธิ ต้องสมาธิมรรค
ดังนั้น จึงเป็นเรื่อง ของการสื่อ ว่ายึดติด คำว่า สมาธิ มาก หรือน้อย

เพราะถ้ายึดติด ศัพท์ น้อยกว่า ก็เท่ากับว่า การชูบัญญัติ ไม่มี
หรือกล่าวว่า บัญญัติ ไม่มีค่า เพราะสมาธิที่ดี ที่ถูก ก็เท่ากับบัญญัติ
นั่นเลยทีเดียว เพราะความรู้แต่โบราณแสดงอย่างนี้ คืออาณัติ

ซึ่งสัญญา มันมีสองอย่าง ในความติดต่อแห่งสัญญา โดยสัจ
ซึ่งสำคัญเท่ากัน ในเรื่อง สมมติสัจ และปรมัตถสัจ ในเรื่องความมี
หรือความติดต่อของสัญญา ก็แบ่งเป็น สัญญาอาณัติ กับสัญญาญาณ

ซึ่งสัญญาอาณัติ ตามความรู้เก่า หรือรู้โดยสลักหมายไว้แล้ว เนี่ยะนะ
หมายความว่า รู้ แบบสมาธิ หรือสมาธิรู้ ดังนี้ อาจที่จะไม่เกี่ยวกับฐาน คือ
ทิฐิ
ก็ได้ สมาธิ ได้ ทุกชนิด เพราะ ธง หรือ ธอ อักษร ธ ธง เท่ากับ สัญญาอาณัติ

เพราะว่า เรื่อง สมาธิ หรือ ธง ทุกชนิด มันย่อมเท่ากับ เรื่อง ปัญญา ญาณ
และนิรุตติ
เพราะเป็นการทำให้มีบัญญัติ แล้วบัญญัติทุกบัญญัติ
ถ้าเป็นบัญญัติที่สร้างโลกได้ หรืออุดหนุน
โลกให้อยู่ได้ บัญญัติ นั้น ๆ ก็ดีทั้งหมด ก็เท่ากับยกย่องหรือสรรเสริญสมาธิ
นั่นเอง

แต่การไม่เอาทั้งดี และชั่ว ไม่ใช่เรื่อง สมาธิ หรือเรื่องบัญญัติ หรือ
สัญญาอาณัติ
เพราะถ้าไม่เอาทั้งดี และชั่ว ต้องยกเอาเรื่อง สัญญาญาณ เป็นเอก เป็นที่ตั้ง
ไม่ต้องเกี่ยวกับสัญญาอาณัติ แต่จริง สัญญาอาณัติ มีไหม ที่จริง ก็มี
แต่ไม่ยกเรื่องสัญญาอาณัติแล้ว

ที่จริง ธรรม หรือสัจธรรม ยกเรื่อง ความสมบูรณ์บริบูรณ์ แต่ เกรงการเข้าใจ
ไม่ถูก
เพราะโดยมากเข้าใจว่า รูปนิพพาน ถูก นามนิพพาน ไม่ถูก จึงเข้าใจว่า
สมาธิต้องดีกว่า
ยิ่งกว่า และประเสริฐกว่า จิตมรรค หมวดอื่น ๆ ทั้งที่เรื่อง สัญญาญาณ
และเรื่อง สัญญาอาณัติ เป็นเรื่องพอกัน

คือจะกล่าวเข้ามาจากทางไหนก็ได้ แต่ที่จริง นามนิพพาน กับรูปนิพพาน
เรื่อง ญาณ และปัญญา จัดว่า เป็น นามนิพพาน ที่เท่ากันจริง แต่ ที่สุด
ญาณสำคัญกว่า
เพราะต้องบรรลุ สมบูรณ์บริบูรณ์ ในญาณ นั้น ไม่ใช่สมาธิ ฉะนั้น ที่จริง

สัญญาญาณ จึงเป็นยอดกว่า คำว่า สัญญาอาณัติ แต่ดังนั้น แสดง ความบริบูรณ์
ไปในเรื่องสมาธิ ซึ่งเท่ากับ เรื่อง ฐานอุ้งเชิงกราน เท่านั้น
ถ้ากล่าวโดยปริเฉท ว่า มี ๔ ปริเฉท
หรือจะว่า เป็น ร้อย ๆ ก็ได้ เพราะกล่าวการทำซ้ำ คือ ลูปวน และทำสัญญาติดต่อกัน

แต่ที่จริง ทั้งรูปนิพพาน และนามนิพพาน ต้องไปที่ญาณทั้งนั้น ญาณบรรลุ แท้
ไม่ลูปวน
เพราะทำได้ครั้งเดียวแล้วไปเลย แต่ทีนี้ มันเรื่อง สัจ คือ สมมติสัจ
คือเขียนว่า ธง
หรือเขียนว่าสมาธิ นี่หละ โดยภาคี ก็ย่อมว่า บัญญัติตราว่า สมาธิ ก็คือ สมาธิ
แต่หมายถึงภาคี ที่มีอยู่

แต่ถ้าเป็นภาษาอื่น ที่ไม่ใช่ภาคี หรือที่ไม่ยอมมาเป็นภาคี จะตรา จะเขียนว่า
สมาธิ
กี่ร้อย สมาธิ มันก็ไม่ใช่สมาธิเลย แต่พึงยกขึ้นกล่าวไหม? ก็ย่อมกล่าวได้
แต่กล่าวแค่ว่า เป็นธรรม หรือ อธรรม
เพราะหากบอกว่า เป็น ภาคี เป็น ปัญญา ญาณ และนิรุตติ, แต่ ว่า นิรุตติ
ก็อาจไม่ใช่ เพราะเขามิได้ให้ภาคีว่า เป็นบัญญัติของเขา

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง ทิฏฐิ มี ฐ ฐาน สมาธิ มี ธ ธง |
madebypeo...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

Akson Ariyaka ✅
🌠 To bow to the ground; to pay respect by making the five-point
prostration; to prostrate. 💼 [🌸 In Theravāda Buddhism]

“พุทธศาสน์สุวัณณภูมิ เดินผิดทางหรือไม่? เราสร้างพื้นภูมิ
หรือทำพื้นเพตนเองไปสู่อะไร? ด้วยความ ที่ยังไม่ใช่อริยะ? ฉะนั้น โดยค่า
(ศัพท์) ที่จะพึงต้องอนุโลมตามความจริง ฉะนั้น

๑. ด้วย ที่ว่า คนไทยเราน่าที่จะเรียก จังหวัด? ว่าเมือง? หรือนคร?
๒. และ ด้วยที่ว่า คนไทยเรา หรือสุวรรณภูมิ เรานี้ พึงควรน่าที่จะเรียก วัด?
ว่า พุทธจักร?

นัยเพราะว่า คำว่า วัด? หรือ จังหวัด? ก็ดี คือ Wat ดังกล่าว นั้น ๆ ที่แท้
พึงแต่จะสันนิษฐานได้ว่า เป็นการตัดคำ และการกร่อนคำ ที่เกิด สืบมาแต่ ยุค
จักรวรรดิ์เรืองอำนาจ อยู่ ไม่ใช่ เกิดขึ้น เพราะ ศาสนจักร
หรือพุทธจักรกำลังเรืองรุ่งอำไพ, ดังนั้น ด้วยสัมโมหะ ฉะนั้น ก็จึงเรียก
เรียกชื่อ ข้อวัตร หรือ วัด? นั้น ซึ่งที่แท้ จะ ว่า จักรวรรดิ์ นั้น นี้
นั่นเอง ไป กว่า ๓ หมื่นวัด หรือกว่า ๓ หมื่นจักรวรรดิ์แล้ว ด้วยสัมโมหะ
หรือความหลง! ไปในระบบจักรวรรดิ์ หรือติดอยู่กับซาก!แห่งจักรวรรดิ์
ที่เรืองอำนาจอยู่ ครั้งนั้น ๆ นั่นเอง จึงอยากที่จะเรียก ศาสนสถาน ว่า วัด!
หรือ ก็คือ คำเต็มว่า จักรวรรดิ์

ทั้งที่จริง วัด? ก็น่าที่จะเรียกว่า พุทธจักร? นั้น ๆ นี้ ก็จึงจะดีกว่า
จึงจะมีความถูกตรงเรื่องดีกว่า, เช่น วัดศรีมงคล ก็น่าที่จะเรียกว่า
พุทธจักรศรีมงคล ซึ่งจะถือเอาความหลง ที่ว่า เป็น จักรวรรดิ์ศรีมงคล นั้น
ไม่ดี ไม่ถูก

เช่นนี้ นั่นเอง พวกเรา คนรุ่นนี้ พวกเรา ต้องมาช่วยกันรื้อซาก สัมโมหะชนิด
ดังกล่าวนี้ ด้วยการรื้อ โคลงคิด!
หรือโครงสร้างทางความคิดที่ผิดธรรมชาติความจริง (จริง ๆ โลกเป็นแบบ ศาสนา
คือพุทธกัป ไม่ใช่โลกจักรวรรดิ์), พวกเรา ควรพากันเรียก วัด? ว่า พุทธจักร?
นับตั้งแต่นี้ โดยตลอดไป ตราบอวสาน ได้แล้ว เพื่อจะได้กลับคืนสู่ธรรมชาติ แล้ว
ไม่เดินตามสัมโมหะ ความหลงซาก (ซากจักรวรรดิ์) อันคือชื่อ!
ที่ตั้งขึ้นเพื่อความเป็นมายา เท่านั้น

เพราะ พุทธศาสน์สุวัณณภูมิ หรือสุวรรณภูมิ เราจะต้องไม่เดินผิดทาง ‘ผิดซึ่ง
อัตรา ซึ่ง อนัตตา ธรรม ที่เป็น อาณัติตรา ธรรม ซึ่ง เป็นกรรม ที่ได้ให้เถลิง
และสถิต ธรรมชาติที่สมบูรณ์ มีอยู่แล้ว’, คือ เรา จะต้องไม่เรียก ศาสนา ว่า
วัด! (คำกร่อน จากคำว่าจักรวรรดิ์) หรือก็คือ จักรวรรดิ์! (คำเดิม
ซึ่งมันติดใจอยู่ด้วยสัมโมหะ อันเพราะความหลง พระเจ้า ของคน) อีก

แต่เราจะพึงเรียก วัด? ว่า พุทธจักร?, เพราะ ทุกสิ่งประดามี ในท่ามแห่ง
ภัทรกัป (พุทธกัปสัพพัญญู มีพระมนู พระปัจเจกฯ พราหมณ์ และจักรพรรดิ์) นี้
ล้วนเป็นโพธิจิต และพุทธะ อยู่โดย จักรธรรม คือความเป็นจริงแล้ว ไม่ใช่ แค่
โลกของพระมนู (กัปที่มีแต่พระมนูกับพราหมณ์) และไม่ใช่แค่โลกของพราหมณ์ (กัป
ที่มีพระมนู พระปัจเจกฯ และพราหมณ์ แต่ไม่มีพระสัพพัญญู)

ดังนี้ Wat ไม่เท่ากับ Phutthachak, เช่นนี้ คือความหมาย
ซึ่งศาสนาสุวรรณภูมิเรา ถือว่ามี และเถลิง แล้วสถิต! (ตั้งนิรุตฺติสภาขึ้น)
จรดแต่ความว่า ‘พุทธจักร หรือพุทธาณาจักร ให้เรียกให้ใช้ชื่อ ตามตรง
ตามความหมายดังนี้เท่านั้น จึงจะเท่ากับ ความจริง ของ คำว่า ธรรมจักรอันบวร’,
อันย่อม มิใช่ เรื่อง ข้อปฏิบัติวัตรพรต อันต้อง ตราชื่อเรื่อยไปว่า พุทธจักร
เรา คือ วัด! (วัด คือชื่อ ที่มาจากคำว่า จักรวรรดิ์)”

⚙️🔩 | Phra Nirut Cittasamvaro Jotilipikara 🌸🙂🧸🧻🧴🎒🧺

ขอแสดงความนับถือ
โครงเรื่อง เปลี่ยนชื่อนำหน้าพุทธสถาน ว่า วัด เป็น พุทธจักร | i...@nw-map.in

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“เรื่อง มันเป็นเรื่อง ของทัศนะ สมัยปัจจุบัน หรือสมัยใหม่ ๆ นี้ ศัพท์ใหม่ ๆ
เห็นจะเรียกว่า ฉากทัศน์ หรืออะไรทำนองนี้, ในเรื่อง ที่ส่วนตัว ของ เรื่อง
ไม่ใช่จะกล่าวโยงไปอย่างนั้นได้ แต่ก็อาจให้คิดถึงเรื่องอะไรบางอย่าง
บ้างก็ได้ เหมือนเรื่อง ที่ได้คุยไป หรืออธิบายไปก่อนนี้ ถึงเรื่อง อวิชชา
หรือวิชชา นั่นเอง, ยกมาเปรียบ และคิดต่อ

ตามอธิบาย หนึ่ง ที่บอกว่า วิชชา ก็คือ สิ่งที่เป็นภาคีแล้ว ดังนั้น ในเรื่อง
ชื่อ บัญญัติ และภาษา หรือนิรุตติ จึงได้ให้นิยาม ปริยาย หรือบรรยาย
ในทำนองนั้น ว่า อวิชชา ก็คือ วิชาอย่างหนึ่ง นั่นเอง นั่นแหละ
แต่เป็นเพียงวิชา ที่ยังไม่ได้มีภาคี หรือเป็นภาคี นั่นเอง จึง ไม่เรียก บท
หรือปุรพบท ดังกล่าวนั้น ว่าคือ วิชชา คือ วิชชาภาคี

แล้ว ก็เลย ต้องเรียก รวม ๆ ไว้ก่อน ว่าสิ่งนั้น คือ อวิชา หรืออาจจะคือ
อวิชา, แล้วนี้ อธิบาย ฉะนั้น จึงจรด การจบลง ตรงที่ เรื่อง ดังนั้น
ไม่เป็นภาคี ดังนั้น จึงยังคง ถือว่า เป็นอวิชชาอยู่, ดังนั้น
ด้วยข้อคิดมุมกลับ มุมสะท้อน หรือมุมมอง แบบไขว้ แบบข้าม แบบตัด หรือแบบบรรจบ
ก็จึง ค่อนข้างที่จะต้องพิจารณา ใน ความอะลุ่มอล่วย ลงไปในแง่นี้

เพราะ พุทธทัศนะ หรือศาสนทัศนะ ได้มีเงื่อนแง่ ให้คิดมากมาย หลากหลายเหลือเกิน
แต่โดยย่อลงมา ก็ต้องย่อรวมลงมาที่ การกระทำ ๒ แบบ, คือ
ทำเพราะรู้ว่าตนเองจะได้ประโยชน์ จึงยินดีทำเรื่องส่วนรวม ๑, และ
ทำเพราะรู้ว่าส่วนรวมจะได้ประโยชน์ จึงยินดีทำเรื่องส่วนรวม ๑, ความ
ซึ่งโดยย่อ ในเรื่องสื่อ หรืองานประชาสังคม ย่อมเป็นอย่างนี้ ทั้งนั้น

แล้วความเป็นจริง ที่ควรสะท้อนใจ จะคือเรื่องอะไรกัน, ก็ย่อมบอกว่า
ก็เหมือนเรากำลังคุยเรื่อง อนัตตาธรรม นั่นเอง ถ้ากล่าวไปดังนี้อย่างนี้,
ยกตัวอย่าง ว่า พุทธจักร กับอาณาจักร มีคำพูด หรือมีหมายทางอาณัติสัญญา
ที่เป็นความ ยักเยื้องแยบคายต่อกันอย่างนี้ อย่างนี้, เช่นว่า ทำไม?
พระพุทธเจ้า ตรัสอนัตตาธรรม ซึ่ง ในพุทธกาล ฝ่ายอาณาจักร ก็ย่อมทราบว่า
พระพุทธเจ้า ทรงแสดง หรือประทานสัญญาว่า
พระองค์ไม่ได้ทำโองการเป็นลายลักษณ์อักษร ฝ่ายอาณาจักร หรือ มหาอาณาจักร
ทั้งปวง ไม่ต้องกังวล

ดังนี้ ยกยอดมา สมัยนี้ หรือศาสนาสุวรรณภูมิ ของเรานี้ แต่โดยภิกษุสยามวงศ์
ของเราเท่านั้นก่อน ก็ดี หรือโดยภิกษุทั้งหมดทั่วภูมิภาค ก็ดี เพราะยัง
มิเป็นภาคี หรือกระทำภาคีอย่างใดอย่างหนึ่งต่อกัน เพราะยังมิใช่เวลาตามกำหนด,
ก็เลย ต้องอาศัยความยักเยื้องแยบคาย ที่จะกระทำต่ออาณาจักร ด้วยอาการอย่างนั้น
เกิดขึ้น, คือ เถลิง หรือสถิตความ ของอาณัติหมาย ในคุณประโยชน์อย่างนั้น
ด้วยอาการอย่างนั้น คือโดยความที่ไม่ได้ใช้ภาคี หรือมติของสงฆ์

ตามความที่ควรจะต้องทำด้วยกัน ตลอดทั่วพระสงฆ์ ทั่วทั้งภูมิภาค
สงฆ์ย่อมยังมิได้กำหนด ความหมาย ว่า ธรรม คืออนัตตาธรรม อย่างครั้งพุทธกาล,
เพราะต้องศึกษาคำศัพท์ ใหม่ ๆ ก่อน,
ต่อการที่จะกระทำความยักเยื้องแยบคายต่อกัน ในทางอาณัติสัญญา
เพราะแต่เมื่อพุทธกาล กล่าวถึงพุทธจักรทั้งหมด ก็ต้องใช้ศัพท์ ใช้คำพูด
อีกแบบหนึ่ง แต่สมัยปัจจุบัน เป็นเรื่อง แต่พุทธจักรสุวรรณภูมิ เท่านั้น

ซึ่งเป็น พุทธจักร ที่ยังไม่ได้นับร่วม รวมกัน ไปตลอด กับ ๘ สายที่เหลือ,
ฉะนั้น คำศัพท์ หรืออาณัติหมาย ทางสัญญาที่ดีต่อกัน,
ที่จะทำความติดต่อแห่งสัญญา ให้มีความยักเยื้องแยบคายต่อกัน,
ต่อการที่จะอะลุ่มอล่วย แก่การณ์ประชาสังคม ฉะนั้น ทุกฝ่าย
จึงต้องศึกษาพิเคราะห์ สังเคราะห์ คำศัพท์สมัยใหม่ นี้บ้างก่อน, ก่อนที่จะผสาน
หรือประสานประโยชน์ต่อกัน ให้เป็นประการอย่างดียิ่ง”

ขอแสดงความนับถือ
ประเด็น การวิพากษ์ ฉากทัศน์ สมัย ใหม่ ๆ | ceti...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“เรื่อง ที่จะเขียนคำตอบ หลวงพ่อคิดมาก และพิจารณามาก,
เพราะออกท่าเรื่องหนังสือไม่เป็น แต่พึงเข้าใจว่า งานหนังสือเรียกว่างานสาส์น
หรือก็คืองานที่พูดที่กล่าวถึง จดหมาย หรือจุดหมาย อย่างไร?อย่างหนึ่ง,
หลวงพ่อ จึงคิดออก ว่า จะต้องเขียนอย่างมีผู้รับ หรือเลือกผู้รับ,
ไม่ใช่อยากจะหาเรื่องสาดกระจาย อย่างไร ตามใจ ปล่อยไปอย่างนั้น
ดั่งทำการปล่อยฝนตกไม่รู้ที่ ว่าที่ใดแห้งแล้ง
หรือไม่รู้ว่าฝนตกน้ำท่วมจนบ้านเมืองพินาศ หมดแล้ว ก็ยังจะปล่อยฝน

นั่นแหละ เมื่อคาดคะเน เมื่อประมาณการ ดีพอเหมาะ แล้ว
หลวงพ่อก็ย่อมตระหนักดีว่า จะมี ผู้ที่จะมาเสนอตนเองเป็นผู้รับ ในที่นี้
ฉะนั้น หาไม่ง่าย และก็คงมีไม่ได้ง่าย, แล้วดังนี้ เมื่อพิจารณาดีพอมั่นใจ
พอควรแล้ว หลวงพ่อ ก็จึงควรจะได้ตอบหนังสือท่าน ไปด้วยบ้าง ดังต่อไปนี้

ว่าเมื่อได้สำคัญ ถึงเรื่องหนังสือในโลก, ดังนั้น คือหนังสือของพระจักรพรรดิ์
และหนังสือของพระมหาสมณะ ที่ย่อมจัดว่าเป็นหนังสือสำคัญในโลก, แล้วหลวงพ่อ
คิดถึง เรื่องผล ของมหาเวทเหล่านี้ และนั้น และกระบวนวิธี และการจาระไนต่าง ๆ
ที่กระทำให้โลก ได้มี ปาฏิหาริย์ อัศจรรย์ วิตถาร และพิสดาร เกิดมาจากหนังสือ
ด้วยอันที่เป็น อภิมหาปุรพบท เหล่านี้ และนั้น

ดังนี้แล้ว ก็ได้คำตอบ สำหรับหนังสือของพระมหาสมณะ, ว่าหนังสือของพระมหาสมณะ
จะเขียนออกมาไม่ได้, ซึ่งหมายความว่า จะเขียนด้วยกระบวนวิธีที่ผิด
หรือเขียนด้วยคำที่มีความหมายใหม่ ๆ ฉะนั้น ไม่ได้, ดังนั้น เช่นนั้น
การเขียนโดยอ้างไปถึง เท่านั้น ที่ถือเป็นความหมาย,
เพราะหากว่าเป็นหนังสือของพระมหาสมณะ จริง ดังนั้น
ก็ย่อมจะต้องให้สงสัยได้แล้วว่า ทำไมจึงประมาทเลินเล่อ
หรือทำไมประกาศแห่งภาคีจึงไม่มี หรือเรื่องที่เป็นปุรพบทที่เพียงพอจึงไม่มี,

ดังนั้น จะทำไปโดยพากย์อักษร พากย์บรรยาย หรือภาคความหมายอะไร?,
ตามภูมิภาคประเทศนั้น ๆ จะทำ จึงไม่ควรต้องทำ, เพราะหากทำไป หรือยกขึ้นกระจาย
เผยแพร่ มากต่อไป ก็ย่อมเหมือน แต่แค่ การ ไม่รู้จุด หรือรู้จดหมาย
ที่พึงต้องมีผู้รับ หรือพึงเลือกผู้รับ, ดังนั้น
แต่จะเหมือนดั่งสาด!กระสุนใส่ศัตรูคู่พิฆาต, ซึ่งการเผยแพร่งานที่ไม่ดี
งานไม่สมบูรณ์ ถ้ากล่าวลงด้วยศัพท์ไสยศาสตร์ ก็คงเท่ากับคำว่า ปล่อยของ!
ปล่อยมหาเวทเหตุเลว ใส่เขา ผู้ไม่ไต้องการจะรับ”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง ไสยศาสตร์ | madebypeo...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“เมื่อแท็กพระไตรปิฎกมาฉะนั้น ย่อมให้ต้องคิดถึง พระวิษณุในโลกพระไตรปิฎก
ก่อน, เพราะเป็นการพิจารณาชัด ไปจากหลักฐานว่า ถ้าจะคิดเรื่องฝรั่ง
ต้องเรื่องจังหวัดพิษณุโลก เพราะให้เคาะ! ชื่อ! หรือนามชื่อ
อย่างนั้นอย่างนี้แล้ว ในโลกหนังสือ เรื่องชาติภาษา ชาติสยาม
ตราชาติฝรั่งรัสเซีย เป็นประกันความอย่างเดียวกัน
หรือเป็นชั้นความอย่างเดียวกัน เพราะฉะนั้น ถ้าจะแท็กพระไตรปิฎกมา
ก็จะต้องคิดถึงพระวิษณุในพระไตรปิฎกก่อน หรือหนังสือตำราประกอบ

เรื่องทำให้ไม่ทราบว่าอย่างไร? แน่ เพราะโดยเรื่อง ที่ มีการสร้างบรรณศาลา
โดยนิรมิตไว้นั้น ให้พระปัจเจกพุทธเจ้าบ้าง ให้พระโพธิสัตว์นักบวช บ้าง,
กำหนดบรรยายนั้นว่า พระวิสสนุกรรม ลงมาสร้างไว้ให้ จึงคงว่า เข้าว่าการณ์สนิท
กับพระนารายณ์ ไม่ใช่พระอิศวร อันคือพระศิวะ ซึ่งเรื่องเล่าประกอบ ฉะนั้น
ย่อมที่จะกล่าวไปถึง การทรงออกผนวช หรือออกมหาภิเนษกรมณ์ ของพระมหาสัตว์
อภิสมัยปัจจุบันว่า ทรงออกผนวช คืนวันฉลองพระศิวะ, ซึ่งหมายความว่า
ยกเรื่องเข้าหาฝรั่ง ซะมากจริง

แลที่นี้ นั้น พูดกล่าว ยกฝรั่ง ก็จึงต้องมีแต่จะพูดถึง นิคมประเทศ คือ
พิษณุโลกประเทศ, เพราะเราจะเอาอาณัติหมาย เอาตราของฝรั่ง
อันที่จะมีผลพ่วงเข้าถึงภาวะลี้ลับสุดขีด ฉะนั้น ก็น่าจะถามต่อไป
และตลอดไปอีกว่า แล้วพิษณุโลกประเทศ ฉะนั้น อยู่ในพระไตรปิฎก อยู่ตรงไหน?,
เป็น โดย อักษร? ฉบับ? เล่ม? ข้อ? หน้า? อักขระรวมวรรค และอักขระไม่รวมวรรค
เราจะพิเคราะห์ วิจัยไปอย่างไร?

ด้วยความหวัง และความฝัน ที่เราจะรู้ หรือทราบได้ว่า ในนามพระพุทธจักรพรรดิ์
โลก จะพึงสถาปนาอักษรอะไร? จะพึงสถาปนาระบบปฏิทินอะไร? จะพึงสถาปนา
ระบบเศรษฐกิจสกุลเงินอะไร?, เพราะ มุขนัย หรือมุขบาฐ บาลี สุทธิภาษา
ชาติสุวรรณภูมิเรา ก็เหมือนจะเลอะ หรือเลือนลางกันไปหมดแล้ว, แต่แท็กมานั้น
ทุกคนเข้าใจดี ว่าจะสะท้อนมุมกลับ มุมข้าม มุมขวาง ต่อมิอะไร พึงมี

เพราะ ในพระไตรปิฎก ไม่มีอะไรเลย เพราะมีแต่พูดถึงเรื่อง ‘กรรมฐาน’
และก็พูดถึงการ ‘บริกรรมกรรมฐาน’ ซึ่ง ถาน แปลว่า ส้วม หรือหรือ จะแปลงสระ ว่า
เป็น แถน แปลว่า กลางวัน แปลว่า เทวดา ก็ไม่มีใครจะมาพูดมุขบาลี สระเสียงยาว
เสียงสั้น แต่ถ้าว่าเรื่องฝรั่ง พึงต้องคิดถึงพิษณุโลกประเทศเรา
หรือคิดถึงนิคมพิษณุโลก, ซึ่ง ไม่ว่า จะจุลจักร หรือมหาจักร
ไม่มีใครยอมพูดเป็นเรื่องเดียวให้รู้เรื่องได้

เพราะต้องการที่จะบำเรอความต้องการที่ฉาบฉวยเท่านั้น คือในแต่ละวัน
ก็ต้องมาทำตาม การส่อง การชี้ช่อง ของโพสต์นั่น โพสต์นี่ นั่นแหละ,
ซึ่งโพสต์แบบนั้น ก็หมายความแต่ว่า จะบำเรอลูกหญิงอย่างไร?, และโพสต์แบบนั้น
ก็หมายความแต่ว่า จะสอน จะบอกลูกชายอย่างไร?, และโพสต์แบบนั้น
ก็หมายความแต่ว่า จะอวดเพื่อน จะแกล้งเพื่อน หรือจะเล่นกับเพื่อนอย่างไร?,
และโพสต์แบบนั้น ก็หมายความแต่ว่า จะคุยแต่กับเด็ก ๆ จะเลี้ยงดูเด็ก ๆ
จะดูแลเด็ก กันต่อไปอย่างไร?

แต่ซึ่งที่จริง ปัญหาพระไตรปิฎก ไม่ใช่เรื่อง การมาออกแสดง ออกแถลงคำอธิบาย,
เพราะปัญหาพระไตรปิฎก ในการที่จะให้อาณัติหมายสำคัญ ฉะนั้น
พระไตรปิฎกมีปัญหาอยู่แล้ว ซึ่งอาจจะเหมือนกับปัญหาของนิคมพิษณุโลก
ก็อาจเป็นได้, เพราะ การแสดงนิมิต หรือสีมานิมิต จะต้องเกิดจากพระไตรปิฎก
เกิดจากภาคอักษร และเกิดจากความสมบูรณ์ของพระไตรปิฎก, อันจะกล่าวแก่โยค
แห่งลิงคะ หรือจะมากล่าว กรรม กาม หรือคุณแห่งคุยหฐาน หรือโยนีฐาน เท่านั้น
มิใช่”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง นามสกุล ณ พิษณุโลก |
news.kwunk.b...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“กล่าวถึง การเขียน หรือการตราสิ่งความ ที่กระตุ้นความทรงจำ แต่นั้น มีการห้าม
อยู่ จะพึงเป็นประเด็นต่อการศึกษาอย่างไร? ซึ่ง การได้ทำพุทธวิหาร อย่างไรนี้
หรือมีการก่อลาย หรือรูปเขียน ซึ่งเรื่องนี้ อาจโยง ไปที่เรื่อง
การตราสิ่งความเพื่อกระตุ้นความทรงจำ, เรื่อง ก็จึง เป็นเรื่อง
ที่จะต้องมิสร้างพระปฏิมาด้วยนั่นเอง ถ้าว่าเรื่องโดยทำนองนั้น,
เพราะพระพุทธเจ้าตรัสแสดงว่า ‘พึงเว้นรูปบุรุษและสตรีเสีย เป็นต้น’,
โดยมุ่งเน้นว่า มีพุทธานุญาต ‘การก่อลาย หรือสร้างลาย ดอกไม้ เครือเถา
หรือฟันมังกร ย่อมได้’, ซึ่ง อาจจะพึงหมายถึง สิ่งที่จะพึงตราขึ้น
หรือเขียนขึ้น เพื่อกระตุ้นความทรงจำ

เรื่องนี้ ก็ดี เป็นเรื่องเล่า หรือคติอุทาหรณ์ ที่บอกนัยว่า
ที่จริงวิทยาการทางวิทยาศาสตร์ ก็ค่อนข้างที่จะยอมรับ ว่าตนเอง
ได้ออกมาจากหนังสือ การตรา หรือการขีดเขียน, ซึ่งผิดกันไปมากกว่า
จากนักศึกษาศาสนา ที่ได้มักหลงนิยาม กันไปโดยทั่วถ้วนเสียหมดแล้ว, ซึ่ง
มักยกว่าเรื่อง จิตบ้าง เรื่อง กรรมบ้าง เรื่องกระแสบ้าง อะไร
ต่อมิอะไรนุงนังไปโดยทั้งหมด มิได้ยอมย้อมใจตนเอง ให้ได้ไปกับความจริงบ้าง
‘ว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นความคืบหน้าเป็นความเจริญมันออกมาจากการตราและการขีดเขียน’,
เรื่องเล่าดังนั้น จึงน่าให้ได้เห็นอุทาหรณ์อย่างนี้, คือด้วยทฤษฎีสรุปความ
ที่บอกว่า สัตตะ มาจากตรงไหน?

สัตตะ เราออกมาจากตรงไหนของสรรพสิ่ง, หรือทฤษฎีที่สรุปความว่า
สรรพสิ่งมีรูรั่ว รูโหว่อย่างไร? ให้สัตตะ เหล่านั้น ออกมา,
ก็จึงเป็นสิ่งที่จะพึงน่าวิพากษ์วิจารณ์อยู่บ้างเหมือนกัน แต่มันก็เข้าใจยาก
หรือกล่าวให้เข้าใจยาก นัยเพราะว่า รูรั่ว หรือรูโหว่
มันก็อยู่กับพระไตรปิฎกนั่นเอง, ซึ่งคนจะยกให้เห็นวิเศษ ก็จะต้องยก
ต้องเข้าแลกและประกัน กันอยู่ด้วยชีวิต และวิถีชีวิต, ส่วนคนที่จะแก้รูรั่ว
ก็ต้องแก้รูรั่วอยู่นั่นเอง ด้วยชีวิต และวิถีชีวิต, ดังนั้น
ก็จำจะต้องมุ่งเน้น บท พุทธานุญาตบ้าง บางครั้งบางประการ, เพราะคน เฉพาะราย
เฉพาะบุคคล ที่จะต้องเริ่มต้นจากการเป็นโคตรภูที่ดี ดังนั้น พระสงฆ์สตรีนั้น
ก็พึงจะต้องอย่างนั้น

คือ จะต้องรู้เรื่อง ของความเป็นอลังการในที่ ของที่นั้น
หรือสิ่งความเช่นนั้น, แล้วดำเนินตนเอง ให้ไปถึงจุด ที่จะได้เขียน
และได้วิพากษ์, เพราะเราจะต้องรู้ว่า เราจะต้องทำความสมบูรณ์บริบูรณ์ของธรรม
คืออะไร?, ทั้งสาส์นของพระมหาจักรพรรดิ์ และทั้งสาส์นของพระมหาสมณะ
ซึ่งที่จริง ก็ให้มีข้อเกี่ยวเนื่อง แก่การ สถาปนาสิ่งสารพัดร่วมกันอยู่
แต่ในส่วนของหนังสือพระมหาจักรพรรดิ์ เราจะต้องกล่าวถึงความเป็นภาษาต้นกัป,
ลงส่วนของสาส์นแห่งพระมหาสมณะ เราพึงต้องกล่าวถึงความบริสุทธิ์ของภาษา
และความสุทธิของภาษา, ซึ่งเรื่อง ภาษาต้นกัป ก็ง่าย ซึ่งก็อาจจะเปรียบด้วย
ภาพเปลือย นั่นเอง จึงเข้าใจดี

แต่ครั้ง จะกล่าว จะแสดง จะแถลง ความสุทธิของภาษา และความบริสุทธิ์ของภาษา
แต่ความที่แสดงภาพเปลือยเท่านั้น ย่อมไม่พอ, เพราะว่า ภาษาที่บริสุทธิ์ จะต้อง
เป็นสิ่งที่ตรา ที่เขียนขึ้น แล้ว กระตุ้นความทรงจำทุกทาง, ซึ่งความทรงไว้ได้
และความทรงจำแห่งกระบวนงานของฐานศีรษะ ก็ดี, ซึ่งความทรงไว้ได้
และความทรงจำแห่งกระบวนงานของฐานอก ก็ดี, ซึ่งความทรงไว้ได้
และความทรงจำแห่งกระบวนงานของฐานมรรคผล ก็ดี, และซึ่งความทรงไว้ได้
และความทรงจำแห่งกระบวนงานของฐานอุ้งเชิงกราน ก็ดี, นั่นจึงเป็นจุดหมาย
หรือจุดที่พูดถึง ฐานสรรพสิ่ง และฐานสรรพสัตว์, อันที่พวกวิทยาศาสตร์
ยอมรับความจริงได้โดยตรงดีกว่าพวกศาสนา”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง นิยายวิทยาศาสตร์ | news.kwunk.b...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“มันพูดภาษาอื่น มันไม่ถูก ต่อเมื่อพูดภาษาทาย จึงจะ ถูก, คือ
มันจะต้องได้ฝั่ง ของ การพยากรณ์ อยู่แล้ว เท่านั้น เสมอไป, อันจึง
ต้องใช้การทาย หรือภาษาที่ทาย เสี่ยง ไปที่ความจริง ทุกกรณี ดังกล่าวนั้น
ซึ่งเรียกความจริง ทุกกรณี ดังกล่าวนั้น ว่าได้เป็นอีก เขนง หรือกิ่งหนึ่ง ๆ
กระทั่ง ไปถึง จรด ๑๖ เสี้ยว หรือ ๑๖ เขนง หรือ ๑๖ กิ่ง หรือเสี้ยวที่ ๑๖ รวม
องค์ ผู้เป็นมาตรแห่งการสังเกต เอง นั้นด้วย อีก ๑ มาตรา ๑ กิ่ง หรือ ๑ เขนง
ดังกล่าว นั้นแล้ว ย่อม ได้เรียก จิต ซึ่งความเป็นฝั่ง หรือ ทำนบ นั้น ๆ ว่า
๑๗, แด่จะมุขนัยบาลี นั้น ไม่มีใครอธิบายได้แล้ว ในสมัยนี้ ว่าผี ต่อเรื่อง
ฝั่ง คือ สระกาย และสระใจ คืออย่างไร?, แต่มุ่งที่จะพูดเสี่ยง
พูดทายเอาอย่างนี้ ก็เป็นประโยชน์ได้ต่อไปแล้ว เพราะนิมิตหมาย และสัญญาอาณัติ
ก็คือ เรื่องฝั่งฟ้า หรือดิน

แต่ภาษา เป็น แบบรวบยอด หรือรวบรัด มันเป็นเรื่อง การระบุ ที่ว่า
ต่อการให้สัญญาอาณัติ ฉะนั้น เน้น หรือไม่เน้น หรือว่า เน้น ๆ
หรืออาจที่จะบอกว่า นี่ ปกติ แต่นี่ เป็นการลากยาว, จรดแต่ฝั่ง หรือ เสี้ยว
ที่ ๑๖ หรือเขนง ทั้ง ๑๖ กิ่ง กับอีก มาตรา อัน ๑ ที่ อัศจรรย์
แล้วพิสดารดีทุกที่ ทุกกำหนด ที่สุดแล้ว ซึ่งอุปกรณ์นำร่อง
หรืออุปกรณ์กำหนดพิกัด ก็คือตัวคนของเราเอง คนนั้น คนนั้น คนนั้น, อันนี้
เมื่อ ใครใคร่พูดกล่าว ถึงฝั่ง คือนิรุตติ นิมิต หรือสีมานิมิต,
ด้วยอาการแสดงให้เห็นอัศจรรย์ ฉะนั้น จะเถลิง หรือแถลง ให้รู้เห็น
หรือประจักษ์ ไปด้วยประการอย่างไร บ้าง

อย่างนี้ คือชั้นละเอียด ซึ่งชั้นละเอียด ย่อมถามว่า หรือแถลงได้ว่า วาระ
หรือมหาวาระ คืออะไร? คือ มันต้องดึง หรือกระตุกคืนคำถาม-ตอบ
มาที่จุดเริ่มต้นแท้จริง หรือศูนย์กำหนดแท้จริงก่อน เช่น ถามผีว่า
จักรวาลหรือ? จักรวาลคืออะไร?เล่า!, ดังนั้น ผีที่รู้ฝั่ง คือรู้การคะเนบอก
ด้วยมาตร หรือปริมาณ นั้น ๆ ผีนั้น ก็ต้องตอบได้ว่า จักรวาล คือ จุลจักร
หรือมหาจักร เป็นต้น, แล้วผีนั้น ก็ต้องใช่
ก็ย่อมที่จะต้องเป็นผีที่เข้ากับพุทธ เพราะรู้แนว รู้สายทาง
หรือรู้วิถีที่จะก่อความเจริญ, เพราะว่าผีแต่ละที่
เขาอาจจะรู้แต่จักรน้อยก็ได้ ก็ไม่เป็นไร ไม่ต้องถึงเรื่อง ของ ปักษ์
หรือมหาวาระ อย่างเสี้ยวที่ ๑๖ เขนง ๑๖ กิ่ง ก็ได้

คือ ผีนั้น เขาคะเนฝั่ง แห่งความตั้งการก่อการ ที่จะเถลิงวัฒนาสิ่งความ
เขารู้วาระ คือ สตวาระ หรือสตวรรค, และ เพราะ เขาก็บอกไปถึง หรือส่องผ่าน
หรือเสพผ่าน วันทั้ง ๗ เหมือนกัน หรือ มีการกำหนดวาระเหมือนกัน นี่เขาเรียกว่า
ทายฝั่ง มีกำหนด มีพยากรณ์ มีมาตร มีการตั้งคำรบ ที่จะทำนาย,
แล้วนำการพยากรณ์นั้นไปได้ ก็ย่อมเรียกว่า เป็นวิถี ของการตรัสรู้เลยทีเดียว
ผีนั้น ก็ย่อมเป็นพุทธ ได้ และพุทธนั้น ก็ย่อมเข้ากับผีนั้นได้
เพราะให้ทายจักร ว่าคือ จุลจักร หรือมหาจักร

ดังนี้ ไม่มีใครพูดลากเข้าสู่บาลีมคธ หรือกำหนดไปสู่ผังภูมิ ตามประเภทชนิด,
เพราะเดิม โองการตามกำหนดของภาษาต้นกัป พุทธาภิสมัยหนึ่ง โองการโดยบาลีติวรา
สมัยหนึ่งโองการโดย บาลีโรหิตัสสะ สมัยหนึ่งโองการโดยบาลีสุปปิยา
สมัยหนึ่งโองการโดยบาลีอริยกะ ซึ่งการเผยแผ่ หรือเผยแพร่ ก็อาศัยช่อง คือ
จุลจักร หรือมหาจักร นั้น ๆ นั่นเอง เป็นการเทียบเคียง บอกผ่าน
แล้วนำพากันแลกัน ยกความเจริญเข้าสู่วิถี, ดังนั้น อย่าไปประณามเลยว่า
เพียงแต่จะยกให้ผีดูดี และมีความหมาย, แต่ที่จริง เราจะต้องให้ความเชื่อมั่น
ต่อผี นั้นด้วยว่า ขณะ ที่ ๑๖ และ ๑๗ ฉะนั้น เขาก็ มี ภาวะ มีขณะ
เช่นนี้เหมือนกัน มิใช่ว่า ต้องเป็นผี คือต้องเป็นความไม่มี หรือเป็นเปล่า ๆ
และเพราะการศึกษาไปจากส่วนใหญ่เท่านั้นดี ย่อมไม่ใช่
ที่จริงจะศึกษามาจากนักษัตรเล็ก ก็ย่อมได้”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง ฝั่งฟ้า หรือดิน | news.kwunk.b...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“จะตอบ จะทำการบ้าน ให้แท็กพระไตรปิฎกนี้ อย่างเป็นวิชาการ ก็น่าที่จะตอบ-ถาม
ได้สักไม่น้อยไปกว่า ๑ พันอักขระ, ก็พึงจะเป็นการ ที่เรียกว่า สวยดี!
แล้วก็เสพ! ความงามของเอกสาร หรือความโน้มลงสู่วิชาการที่เราทำ นั้น ๆ, ดังนี้
เมื่อว่าด้วย ความเป็นอิสระ และว่าด้วยการศึกษาไปตามอัธยาศัย,
แล้วอยากจะได้รู้ถึงประวัติ อะไร?, การรับ หรือการรู้ความละเอียด
ก็ย่อมมีความแตกต่างอย่างนี้ ที่อยากจะให้เข้าใจ, หรือรู้สึกไปในความจริง
ของการมีที่มา

โดยที่จริง เมื่อกล่าวถึงความมี ปรากฏ! ที่สุด ย่อม ระลึกคิดไปถึง
‘ความบริสุทธิ์ ความเป็นสุทธวิสุทธิ และความที่จะต้องสมบูรณ์บริบูรณ์’, ดังนี้
เมื่อปฏิญาณ ทุกวัน อยู่แล้ว ในทุกวันเวลา ที่กำหนด ให้มีความระลึกได้,
แล้วได้ปฏิญาณ หรือให้ปฏิญญาแล้ว‘ว่า จะทำชื่อให้เป็นจริง
จะทำปฏิญาณให้เป็นจริง’, แล้วก็อดไม่ได้ ที่เสพความงาม แห่งการโน้มไป
หรือโน้มลงสู่วิชาการ แบบนั้น หรือแบบนั้น

ดังนั้น ถ้าจะตอบแท็กพระไตรปิฎก ในการถาม-ตอบ, หรือได้ตอบ-ถาม ไปอย่างนี้
ก็จึงมีความต้องการที่จะเสพ ระเบียบ หรือความงามในทางวิชาการ ประกอบลงไปด้วย
แต่ฉะนั้น! ต้องผนวกกับการอ่านเข้า หรือการอ่านได้มากด้วย หรือข้อสะดุด
หรืออุปสรรค ในการอ่าน หรือเสพ จะต้องไม่มีด้วย, ซึ่ง การเสพผ่านพระไตรปิฎก
หรือการเสพผ่านคัมภีร์หลัก หรือหนังสือสำคัญ ๆ ย่อมทำให้ เรามีความมั่นใจ

แต่นั้น อย่ากระหวัด หรือรู้จักแต่ว่า วิชาการใหม่ ๆ ไม่ดี,
เพราะแต่สิ่งที่สัมพันธ์กัน มาแต่วิชาการสมัยเก่า หรือแต่โบราณ ฉะนั้น
อยู่คนละมุมกันกับวิชาการ หรือวิทยาการสมัยนี้, โดยการที่เราตีทิ้ง
หรือปัดตกเอกสาร หรือบทความ ย่อมแต่มิใช่ว่า เป็นเรื่องของบรรยากาศ
และความยอมรับได้, เพราะการที่ไม่ทิ้งสิ่งความ มันผสม
หรือปนกันอยู่กับการสร้างแนวทางของตนเอง ควบคู่กันไปด้วย

อันก็จะเป็น ได้ว่า คำเปรียบ นั้น ๆ นั่นเอง จากพระศาสดาเอง เป็นต้น ที่บอกว่า
คาถาประพันธ์ หรือคำสอนของพระองค์ ประณีต ละเอียด วิจิตร ดั่งดนตรีเครื่อง ๕,
แล้วอิสระชน หรือคนสมัยใหม่ นักศึกษาสมัยใหม่ เขาคิดอย่างไรเล่า!, ก็ธรรมดา
เรื่องสมัยใหม่ บทเรียนและคำสอนใหม่ ๆ ในประดาวิชาการ และวิทยาการต่าง ๆ
ที่เกิดขึ้น ในโลกสมัยใหม่ มีปกติ เริ่มที่ ดนตรี เครื่อง ๗ -๘ อยู่แล้ว

ทำไมจึงยังคงมามีการ บอกว่า แนวอรรถาธิบาย แนวคำสอน และการแสดงประวัติ
หรือเรื่องเล่า ตลอดจนปรัมปรา ทำไมจึงยังจะมาบอกว่า ประณีต ละเอียด และวิจิตร
ทั้ง ๆ ที่ ละเอียดประณีต อย่างมาก ก็ไม่เกิน ดนตรีเครื่อง ๕ เท่านั้น
หรือบางเรื่อง อาจจะเปรียบแค่เท่าดนตรี คือพิณเพียงตัวเดียว เสียด้วยซ้ำ

ดังนั้น จึงอยากจะบอกว่า มันเป็นเรื่อง ของความใหญ่! มันเป็นเรื่อง ของพระภาค
เป็นเรื่องของพระเจ้า เป็นเรื่องของอภิสมัย เป็นเรื่อง มหาอภิสมัย,
เปรียบแต่แค่ดนตรีเครื่อง ๕ จริง! หรือพิณตัวเดียว เครื่องเดียว จริง! แต่เป็น
เครื่องเดียว ตัวเดียว หรือ ๕ เครื่อง ดนตรี ที่เท่าภูเขาหิมพานต์ โน่น!,
แต่เดี๋ยว นี้ มันเป็นเครื่อง ดนตรี เอฟเฟค นับไม่ถ้วน หรืออาจจะเริ่ม ที่
เครื่อง ๗ ซะด้วยซ้ำไป

แต่สมัยนี้! มันเป็นแต่แค่เรื่อง จุณ จุรณ วิจุณ คือเล็กกว่า มด เล็กกว่าฝุ่น
เลยทั้งหมด ไป เสียด้วยซ้ำไป คือมันกล่าวแล้วไม่อิ่ม กล่าวแล้วไม่ใหญ่
กล่าวได้ไม่ถึงพระเจ้า นั่นเอง มิได้ให้รู้สึกถึง ความเป็น พระภาค สภาค
หรือวิสภาค กัน กับธรรม ‘อันมี ปาฏิหาริย์ อัศจรรย์ วิตถาร แลพิสดาร’,
ซึ่งสมัยนี้ มันมีวิชาการ หรือวิทยาการ ที่น่าเสพความโน้มเหล่านั้น
แต่จะต้องเข้าใจด้วย ว่าความมี มิติ หรือมติ แห่งความเป็นวิชา นั่นหน่ะ
มันมีความต่างชั้นกัน หรือมีความห่างของระดับ”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง เปรียบดนตรีเครื่อง ๕ | tipit...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“การสหวาที กันทางวาทะ คำคู่ ที่ใหญ่สุด ตอนนี้ ยุคนี้
ต่อการกำหนดประเด็นพูดคุยสนทนา หรือตลอดที่จะวิจัย, น่าจะเป็นคำคู่ ของสาส์น
ของการย้อนวาทะ ปัญญาวุธ และปุญญาวุธ ของงานศึกษาสาสน์สาส์นสุวรรณภูมิ
ซึ่งต่างจาก ๘ สาย ที่เหลือ อันได้ สะท้อนวาทะ ของกันและกันอยู่ ที่บอกว่า

- ตามรอยอริยะ ฉะนั้น
- ธรรมะไร้รอย ฉะนั้น

ซึ่งย่อม ชัดเจน ต่อภูมิปริทัศนะ กันโดยอย่างมากทีเดียว ซึ่งไม่ว่าจะเป็น
งานทาง ตำรา คือวัตถุจิต หรือไม่ว่าจะเป็น การปฏิบัติจิต แต่ในทางจิต,
ด้วยการที่สื่อ หรือสะท้อนกันดังนี้ ย่อมได้รู้เห็น หรือรู้ถึง แอ็กชัน
และรีแอ็กชัน ได้เป็นประการที่สั่นสะเทือนตอบกันจริง,

- เพราะในโลกวัตถุตำราหรืออินเทอร์เน็ตกล่าวถึง อาณัติตรา
- แต่โลกวิถีชีวิต คน พืช สัตว์ ที่ไม่ตกแต่งวัตถุ กล่าวถึง อนัตตา

ดังนี้ การสหวาที หรือ การศึกษาอย่างสหวิทยาการ ก็ย่อมวิจัย กันไปในทางนั้น
คือ ทิศทาง และที่ตั้ง ในเรื่อง ที่ประมาณไม่ได้ สำหรับประเด็น จิตอนันต์
และวัตถุอนันต์ ไปทางนั้น ซึ่งการเสพวัตถุที่สมบูรณ์
ซึ่งการเสพวัตถุที่ไม่สมบูรณ์ อันติมวัตถุ หรืออันติมธรรม ไปทางนั้น

- สารูป แห่งธรรม คือการตามรอยอริยะ ท่านจึงว่า เดินทางเดียวบ่เหยียบรอยกัน
หรือที่บอกว่า เพราะไม่มีรอยเท้าในอากาศ
- ส่วน สารูป แห่งธรรมะไร้รอย ท่านจึงกล่าวกันว่า ไร้รอยแต่ไม่ไร้ใจ เป็น
อกาลิโก ที่เรียกว่า รู้วาระว่าคือวรรค รู้ว่าวรรคคือวาระ

ดังนี้ สำหรับปัจจุบัน ในโลก หรือแดนการศึกษา วัฒนธรรมการศึกษาสุวรรณภูมิ ที่
ท่าน นำพาโสตสัมผัส และจักขุสัมผัสฉะนั้น และฉะนั้น ให้พุ่งผ่านแดนวิมุตติ
และสมมติ มาสู่การรับรู้ ด้วยที่ซึ่งผู้รับรู้ เช่นไรนั้น ย่อมอาจที่จะตัก
และตวง สัญญาแห่งจิตตานุภาพ นั้น ๆ ได้ จากอากาศ และจากสัญญาณไฟฟ้า”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง ไม่มีรอยเท้าในอากาศ | blog...@outlook.co.th

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ถ้าสมมติ ได้ว่า โจทดังกล่าวนั้น คือเรื่อง พยัญชนะ สระ วรรณยุกต์ และตัวเลข
ซึ่งเป็นเรื่อง อันติมธรรม อันติมวัตถุ และสัจจะ ในที่นี้ ทั้งสิ้นทั้งปวง
ทั้งนั้น แล้ว
มนุษยธรรม ในมนุษยภูมิ จะทำสังขารธรรม ดังกล่าวนั้น ให้สมบูรณ์ จะทำอย่างไร?

มันไขว้ มันสลับ มันสอนไม่ถูกยอดเลย?หรือเปล่า เพราะ กาย เวทนา จิต ธรรม
ทำคือสังขาร
นักปฏิบัติทางจิต เรียก ธรรมว่า ปัญญาสังขาร ดังนั้น การชูธงความสงบ
จะยิ่งไม่ตรงเรื่อง
เพราะมีแต่เรื่อง กาย เท่านั้น คือมนุษย์ เวทนาคือสัญญาณ จิตคือไฟฟ้า
ธรรมคือเครื่องมือ

รอยอันไปสู่ที่หมาย จะตามรอยช้าง หรือรอยชัง, บรรลุเพราะเขียนที่กายและใจ
บรรลุเพราะเขียน
ไว้ที่กระดาษและสมุดจด บรรลุเพราะเขียนไว้ที่นวัตกรรมคืออินเทอร์เน็ต,
ยาวหรือสั้น คือสระ
แต่การที่ท่านแต้มจุดแล้ว หมายความว่า ให้ศึกษาอย่างมีจุดหมาย หรือถ้าไม่มีสระ
ต้องเป็นจดหมาย

สรีระ ที่ไม่มีรูป เรียกว่า ใจ สรีระ ที่มีรูปเรียกว่า นิรุตติ
ในการพุ่งผ่านแดนวิมุตติ แลสมมุติ นั้น
เพื่อที่จะต้องทำความสมบูรณ์ ในทางกาย และใจ เป็นต้น คือภาษาแรก
สมุดจดและกระดาษคือที่สอง
เขียนไว้ในนวัตกรรม คือที่สาม ด้วยอาการของ อักษร ตัวเลข และวรรณยุกต์
ที่โจทด้วยรูป หรืออรูป

ในยุคเผยแผ่การค้นหาและการแสวงหา เรื่อง จำเป็นที่จะต้องสลับหลอก ให้สมมติ
คู่อยู่กับปรมัตถ์
แต่ความจำเป็นแท้จริงสำหรับยุคแห้งการใช้งาน จำเป็นและสมควรที่จะต้องทำตรง
เพราะไม่มีลับมีแจ้ง
คือ สมมติ จะต้องคู่กับวิมุตติ และปริยัติ จะต้องคู่กับปรมัตถ์ ซึ่ง ญัตติ
แห่งชื่อ ภาษา และบัญญัติ บทจะต้องไม่ไขว้สลับ”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง การไขว้และสลับ | news.kwunk.b...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“นักเขียน หรือนักโค้ดรหัส นั่นหน่ะ เขาก็มาแกะความ หรือแกะธรรม
ภายหลังอีกทีหนึ่ง เรื่องตรีกาย
เช่น ว่า http เขาก็มาแกะความ และส่อง จักรหรือจุลจักร ประดา ฉะนั้นว่า ไปที่
ไทย แลโปรตุเกส
เช่นนี้ คือ เราพูดถึง ภาษา หรือ นัย ว่า บาลีประเทศ!, แล้วนั้น การเขียน
หรือโค้ดรหัสฉะนั้น

โดยที่เรียกว่า ทำผ่านมติ คือการขีดเขียน คือใครก็ใช้งานภาษา หรือสัญญาญาณ
นั้นได้
โดยการเฉพาะ การแปรไปสู่ความหมาย หรือแปรไปสู่การพ้นได้จากความหมาย ของตนเอง
อันนี้ ในพระปิฎก สำหรับเล่มที่บรรจุนิรุตติธรรม โดยตรง ย่อมกล่าวถึง
การไม่ทิ้งสิ่งความ ในความ

ที่เป็นสรีระสุดท้าย ท้ายที่สุด เป็น ซึ่งธรรมสังขาร คืออันติมธรรม
อันติมวัตถุ โดยที่สุด คือบัญญัติ
คือบัญญัติ ชนิดที่เรียกว่า บัญญัตินิพพาน ตามตรง หมายความว่า อาณัติ
หรือสัญญา ที่มันโค้ด
ตรงที่สุด ไม่ใช้การใช้คำไวพจน์ หรือสิ่งที่เป็นไวพจน์,
เพราะสิ่งที่ทิ้งสิ่งความ ย่อมไม่ใช่นิรุตติ ใช่ไหมเล่า

ดังนั้น การโค้ดรหัส หรือการเสาะ ความ ที่จะแกะ หรือหาภาค หรือปุรพบท
แห่งรหัสนัย จึงชื่อว่าบาลี
ส่วนปิฎก คือส่วนที่บรรจุแล้ว อันบรรจุแล้ว บรรจุเล่า ดังนี้ ปัญหาคือ
สรีระสุดท้าย อันติมะ อยู่ที่เราประจุ
หรือว่าอยู่ที่บาลี ในการที่เราจะโค้ด ไว้ที่กายมนุษย์ กายใบไม้กระดาษ
หรือจะโค้ดสรีระสุดท้ายไว้ที่สัญญาไฟฟ้า

ประเด็น จึงคือเรื่อง แต่งจิต และแต่งคำพูดอยู่ตลอด หรือเสพตลอด ติสุขทุกชนิด
หรือติดสุขทุกชนิด
จึงโค้ด ในนัย รหัสนัยที่บอกว่า จงสมบูรณ์บริบูรณ์ ถ้าไม่มีธรรมสังขาร
มันก็ไม่มีการพ้นสังขาร
ดังนั้น นักรหัสนัย หรือนักโค้ดรหัส นั่นหน่ะ จึงเชื่อว่า
ทำความสมบูรณ์บริบูรณ์นั่นแหละ ซ้ำ ๆ แล้วสุดท้าย มันจะได้สรีระสุดท้าย
ที่เรียกว่าสมบูรณ์บริบูรณ์”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง โค้ดรหัส | ceti...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

☺ ปัญหาการแท็ก! เป็นความไม่ธรรมดา ที่จะต้องธรรมดา เพราะแท็กพระไตรปิฎก
เรียกว่าถูกธรรม ✓

“ได้ ความ! ซึ่งหมายความว่า ผู้ที่ อาจสามารถ ที่จะส่องทาง หรือส่องประโยชน์ให้
จากการตอบ ถาม หรือทำภาคบรรยาย หรือแสดงความรับรู้ ไปกันตลอดนี้
แล้วซึ่ง การร่วมเป็นพยาน ด้วยการที่แท็กพระไตรปิฎกนี้ ก็ย่อมสามารถ อย่างนั้น

ฉะนั้น ขอพี่น้อง ศาสนบริษัท ทั่วทั้งหมด เข้าสู่ประเด็นนิรุตติธรรม ได้เลย
เพราะพระไตรปิฎก มีพระสูตร ที่ประจุอยู่ซึ่งงานของนิรุตติธรรม แล้วไม่มีปัญหา
และอาจที่จะกล่าวแก้ แก่ เรื่อง ปัญญา ญาณ และนิรุตติ ประดาต่าง ๆ นั้น
มาเลยได้

เพราะ ในนัย เรื่อง ชื่อ บัญญัติ และภาษา นิรุตติธรรม หรือนิรุตติสภา มีเหตุ
มีคติ
ที่ย่อมทำให้รวมกันได้ ย่อมทำให้เป็น สภา ที่รวมปัญญา ญาณ และความรู้ ได้
โดยปกติ
ไม่ใช่ ความ เรื่อง ที่จะทำให้ แตกกัน หรือกระจัดกระจาย อย่างภาคความ
ของเรื่องหอบาเบล

แล้วนี้ สภา แห่งนักปราชญ์บัณฑิต ย่อมให้เกิดองค์แห่งความรู้ สำหรับเรื่อง
ธรรมบัญญัติ
และ ย่อมรับสิ่งความแห่งแท็ก ประดาปวงกล่าวนั้น ได้ทั้งนั้น
ว่าย่อมเป็นความเข้ากัน
เปรียบเป็นความที่เข้ากันของโปรแกรม ความเข้ากันแห่งสิ่งความ อันซึ่ง ชื่อ
บัญญัติ และภาษา

ด้วย ความที่จะไม่ทิ้งสิ่งความ อันคือ นิรุตติ ก็ย่อมมีที่จะอยู่ในพระไตรปิฎก
ดังนั้น ที่กลั่น
นำข้อตกผลึก แล้วนั้น ที่พึงพิจารณานำเข้ามาได้เลย ขอท่านเลิก หรือลด อาการ
การโพสต์
แบบโยนหินถามทาง หรือพูดกล่าวยักเยื้อง มากความ หรือทำทีกระทบกระเทียบ
เข้ามานั้น

ไม่ต้องแล้ว เพราะไม่ใช่ประเด็นเรื่องของมารยาทระหว่างศาสนา หรือลัทธินิกายแล้ว
แต่พึง เป็นเรื่อง ของบัณฑิต นักปราชญ์ กระทั่งนิสิต นักศึกษา
ที่จะพึงสมาคมกัน ทำความเจริญ
อย่างมีระบบระเบียบ อย่างเป็นระเบียบ เพราะเป็นไปตามธรรมบัญญัติ
ที่ไม่ใช่เรื่อง หอบาเบล

แต่ได้เป็นไปตามธรรมบัญญญัติ คือ นิรุตติธรรม นิรุตติสภา อันอาการแห่งสภา
ที่พึงสมาคมกัน ไปเพื่อ พิจารณา และวิจัย ไปสู่ เรื่อง ปัญญา ญาณ และความรู้
และอาณัติ
ด้วยซึ่งสัญญาต่าง ๆ ที่ซึ่งจะช่วยกันประกันว่า หาก กระทำความติดต่อ แห่งสัญญา
นั้น ๆ แล้วจะเจริญ”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง นิรุตติธรรม | ceti...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“เรื่องพิสูจน์! คือย่อมพิสูจน์ว่า บริสุทธิ์อย่างไร? สุทธิวิสุทธิอย่างไร?
และสมบูรณ์บริบูรณ์อย่างไร?
ดังนั้น จะต้องพิจารณาว่า กฎ หรือผังแผนดังกล่าวนั้น ใช้ ตลอดหลายพันปี
หรือตลอดกัป ได้หรือไม่?
เพราะเป็นเรื่องธรรมดาที่วิสัยของการบวช ต้องคิดอ่าน และกระทำตนตามปกติของเวลา
ขณะ ชั่วกัปชั่วกัลป์ด้วย

นักกฎหมายที่ เห็นความเป็นคน หรือเห็นแก่สุขแห่งมนุษยพิภพ ฉะนั้น เป็นเรื่องดี
แต่นี้ ควรเป็นเวลาของพุทธ
คือพุทธจักรพรรดิ์ หรือก็คือพุทธศาสตร์ โดยไม่ได้ต้องห่วงว่า
ศาสนาจะอยู่ได้ด้วยอาการอย่างไร?
เพราะโดยปกติ ศาสนาเป็นไปตามกำหนด ตามพากย์ หรือภาค ของพุทธพยากรณ์อยู่แล้ว
คือไม่ยั่งยืน และพินาศ

ดังนี้ แล้ว การซอยย่อยลงมาในเรื่องของกฎหมาย ก็คือเรื่องอนัตตา
ซึ่งหมายความว่า พระพุทธเจ้ามีปกติ
ไม่ทำโองการโดยความเป็นลายลักษณ์อักษร แต่นั้น พระเถระ และสาวกบริษัท
ย่อมเข้าใจได้เองว่า ทรงตรัสศาสนา
แต่หากตรัสพุทธศาสตร์ ย่อมไม่เป็นเช่นนั้น เพราะปกติเกิดพุทธสมณะ แล้ว จากนั้น
ก็ย่อมเกิดพุทธจักรพรรดิ์

ปกติ เมื่อเกิดพุทธจักรพรรดิ์ เมื่อนั้น จึงเกิดพุทธสมณะ อยู่ตลอดความสมประดี
และการประทานสัจสัญญาที่ไม่ใช่ไวพจน์
ซึ่งศาสนาปกติ ฉะนั้น พระพุทธภาคปริยาย ย่อมประทานธรรมอนัตตา
แต่พระพุทธภาคปริยายพุทธศาสตร์ จะต้อง
ทรงประทานอาณัติตรา เพราะบริษัทสาวกพุทธเจ้า รู้ด้วยนัยอนุโลมปฏิโลม
และภาคของการกระทำเหตุปัจจัย ตามตรง

ดังนี้ จึงต้องโยง หรือยกเข้าสู่ข้อเรื่อง ของการพิสูจน์! นั่นเอง ว่าซึ่ง
กฎดังกล่าวจะต้องประกัน หรือรับรองเวลา ขณะ
ที่เป็น นานัปการ ชั่วกัปชั่วกัลป์ได้ด้วย
โดยการที่จะต้องทำความสมบูรณ์บริบูรณ์คำศัพท์ ชื่อ บัญญัติ และภาษา
ดังกล่าวได้ด้วย เพราะ กฎ หรือวินัย แห่งพุทธธรรมปริยาย ฉะนั้น จะต้องตอบ
หรือแสดงได้ว่า บริสุทธิ์อย่างไร? สุทธิวิสุทธิอย่างไร?

และกระทั่ง จะสมบูรณ์บริบูรณ์ได้อย่างไร? เพราะ การ ดำริ!คิด แล้ว ทำ!ลิขิต
ให้มนุษย์เป็นไปตามพุทธลิขิต คือธรรมจักรนั้น
ฉะนั้น จึงจะต้องเห็นว่า การที่พระพุทธสมณะ ไม่ทำโองการของพระองค์เอง
เป็นลายลักษณ์อักษร นั้นก็เพราะว่า มิติ หรือมติ
โดยพระองค์เองนั้น ไม่เป็นภาคี หรือวิชชาภาคี แต่ทั้งมีความบริสุทธิ์
และวิสุทธิ์ นั่นเอง ทว่า จะแปร อนัตตา ให้เป็น อาณัติตรา ได้

จำจะต้องมีพระสาวกสงฆ์ คือจะต้องมีภาคี มีมติ และผ่านมติ และพระอรหันต์ทั้งปวง
ท่านก็ผ่านมติแล้ว คือ ให้กระทำ อนัตตา นั้น
เป็น อาณัติตรา! คือพระธรรม คือพระไตรปิฎก แล้ว แต่ทว่า ยัง มิได้เป็น ภาคี
หรือวิชชาภาคี ที่เป็น อัตรา หรือมาตรา ที่สมบูรณ์
เพราะว่า ความสุทธิวิสุทธิ สมบูรณ์บริบูรณ์ฉะนั้น จะต้องสมบูรณ์บริบูรณ์
นัยทั้ง อรรถ และพยัญชนะ คือภาคอักษร ที่เป็นประกัน

ดังนั้น หากจะทำ มาตรา หรืออัตรา ทางพระไตรปิฎกให้เป็นไปได้ คือการที่มนุษย์
จะกำหนดให้มนุษย์ทุกภาวะ เสพธรรมทุกชนิด
ผ่านพระไตรปิฎก ขั้นแรก ในระยะ ๕ หมื่นปีนี้ ก็จะต้อง มาร่วมด้วยช่วยกันกระทำ
พระไตรปิฎก ฉบับสมบูรณ์ บริบูรณ์ ให้ได้ คือ
ภาคฉบับอักษรอริยกะ ให้มีขึ้นก่อน ก็จึงจะให้มนุษย์นั้น เสพสิ่งนั้น อย่างนั้น
ผ่านพระไตรปิฎก ฉบับสมบูรณ์นั้น โดยที่เลือกภาคภาษา

ในตลอดกัป และความเป็นอยู่ตลอดกัป ได้ตามต้องการ, เพราะ ปกติ
ตลอดเวลาชั่วกัปชั่วกัลป์ มิใช่ มีแต่โองการ ภาคภาษาอริยกะเท่านั้น
เพราะตลอดกัป โดยธรรมดา พุทธาภิสมัยหนึ่ง ย่อมโองการกฎ และตรามาตรา
โดยบาลีติวรา, พุทธาภิสมัยหนึ่ง โองการโดยบาลีโรหิตัสสะ
พระพุทธาภิสมัยหนึ่ง ตรา และโองการโดยบาลีสุปปิยา สมัยหนึ่ง
ตราและโองการด้วยบาลีมาคธะ และอภิพุทธาภิสมัยหนึ่ง ตราโองการโดยบาลีอริยกะ”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง กฎ และโองการ | thai.national.i...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ชื่อ บัญญัติ และภาษา, นัย เมื่อส่องความ
หรือใคร่ หรือที่บอกว่า ได้ทำความกำหนดรู้
โดบชื่อ โดยบัญญัติ หรือโดยภาษา, ตามที่จริง
ย่อมกล่าวลง ตรงที่ รู้วรรค หรือรู้วาระ
นัยซึ่งทีนี้ ย่อมที่จะต้องยกศัพท์ทางวิชาการ
หรืศัพท์เทคนิค เช่น ที่บอกว่า ชื่อนี้มี
ภาวะ สัมภาวะ โดยเดิม โดยทีแรก แท้
ด้วยความเป็นศัพท์ธาตุ หรือโดยแรกที่ความเป็นศัพท์ปัจจัย
ดังนี้ ด้วยนัยที่หมายความว่า กำหนดรู้ คือสมมติว่า รู้ชื่อ”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง วรรค และวาระ | ceti...@gmail.com

[ฟอร์มสำหรับติดต่อ Blogger]

“ดังนั้น การคืบหน้าไปในการปฏิบัติ หรือกล่าว
จะต้องตีแตก เรื่อง วิชา หรืออวิชา, วิมุตติ หรือนิรุตติ
เพราะการรู้ ที่ไม่ได้กำหนดรู้นั้น ยังเป็นเรื่องของโชค
ฉะนั้น โดยในนัยหนึ่ง ท่านจึงจัดว่า เป็นความไม่รู้

แล้วเมื่อจะพิจารณา ไปในเรื่องของความหลุดพ้น
ฉะนั้นก็เหมือนกัน ซึ่งมันจะต้องหมายความว่า
ไม่ใช่เรื่องเกิดความเอกเทศ ขึ้น โดยที่เรายังไม่รู้ไม่กำหนด
คือหมายความว่า วิมุตติแท้ หรือการหลุดพ้นแท้ ๆ นั้น
ที่จริง ก็จะพึงต้องมีการกำหนด ดังเช่นเรื่องชื่อบัญญัติ
ในที่เราจะต้องรู้อรรถะ คือความหมายด้วย อันเกินกว่าความเป็นรูป”

ขอแสดงความนับถือ
ปุจฉา-วิสัชนา เรื่อง อรรถะ พยัญชนะ | ceti...@gmail.com