Vita Constantini Pdf

[Blossom Stemmer]

EusebiusOf Caesarea, Bishop Of Caesarea, Approximately 260-Approximately 340. Eusebii Pamphili Ecclesiasticae historiae libri decem: ejusdem De vita Constantini libri IV. nec non Constantini Oratio ad sanctos et Panegyricus Eusebii. Graece et latine. editeds by Zimmerman, Ernst Christoph Philipp Francofurti ad Moenum: in libraria Hermanniana, 1822. Pdf.

Eusebius, O. C., Zimmerman, E. C. P., ed. (1822) Eusebii Pamphili Ecclesiasticae historiae libri decem: ejusdem De vita Constantini libri IV. nec non Constantini Oratio ad sanctos et Panegyricus Eusebii. Graece et latine. Francofurti ad Moenum: in libraria Hermanniana. [Pdf] Retrieved from the Library of Congress,

Eusebius, Of Caesarea, Bishop Of Caesarea, Approximately 260-Approximately 340. Eusebii Pamphili Ecclesiasticae historiae libri decem: ejusdem De vita Constantini libri IV. nec non Constantini Oratio ad sanctos et Panegyricus Eusebii. Graece et latine. ed by Zimmerman, Ernst Christoph Philipp Francofurti ad Moenum: in libraria Hermanniana, 1822. Pdf. Retrieved from the Library of Congress, .

EusPam.VitCon 8 Eusebius Pamphilus Parisiis J. P. Migne 1844 early modern edition, no apparatus this file was encoded in TEI xml for the University of Zurich's Corpus Corporum project (www.mlat.uzh.ch) by Ph. Roelli in 2013 Classical Latin orthography latin

ARGUMENTUM.--CAPUT PRIMUM. Prooemium, de morte imperatoris Constantini. --II. De filiis ejus imperatoribus. --III. De Deo pios principes honorante, et tyrannos puniente. --IV. Quod Deus Constantinum honoraverit. --V. Quod XXX quidem annis regnavit: vixit autem plusquam LX.--VI. Quod Dei quidem famulus, gentium autem victor fuerit. --VII. Comparatio ejus cum Cyro Persarum et Alexandro Macedonum rege. --VIII. Quod orbem propemodum universum subegerit. --IX. Quod pii imperatoris filius imperium filiis reliquit. --X. Quod historia haec necessaria et ad formandos mores utilis sit. --XI. Quod sola Constantini gesta quae ad pietatem pertinent narraturus sit. --XII. Quod Constantinus in tyrannorum aedibus, sicut Moses, educatus sit. --XIII. De patre ejus Constantio, qui Christianos ut Diocletianus et Maximianus persequinoluit. --XIV. Quomodo Constantius exprobrata ipsi a Diocletiano paupertate, aerarium impleverit, et postea collatoribus pecuniam reddiderit. --XV. De persecutione ab aliis concitata. --XVI. Quomodo Constantius simulans se simulacra colere, eos quidem qui sacrificare parati essent expulerit: illos vero qui se Christianos profiteri maluissent, in palatio retinuerit. --XVII. De affectu et amore Constantii erga Christum. --XVIII. Quod post abdicationem Diocletiani et Maximiani, Constantius primus Augustus fuit, numerosa prole insignis. --XIX. De filio ejus Constantino, qui adhuc adolescens, una cum Diocletiano in Palaestinam venit. --XX. Constantinus propter Diocletiani et Galerii insidias ad patrem revertitur. --XXI. Mors Constantii Constantinum filium imperatorem relinquentis. --XXII. Quomodo elato Constantio Constantinus a militibus Augustus appellatus sit. --XXIII. Interitus tyrannorum brevis commemoratio. --XXIV. Quod Constantinus imperium Dei arbitrio sit consecutus. --XXV. Constantini de Britannis et Barbaris victoriae. --XXVI. Quomodo Romam Maxentii tyrannide liberare decreverit. --XXVII. Quod Constantinus Gentilium interilum considerans, Christianismum potius elegit. --XXVIII. Quomodo Deus oranti visionem ostenderit in coelo sub meridiem, crucem videlicet lucidam cum inscriptione, monente ut in hac vinceret. --XXIX. Quomodo Christus Constantino in somnis visus, praeceperit ut signo ad crucis formam facto uteretur in bellis. --XXX. Fabricatio ejus signi ad crucis similitudinem. --XXXI. Descriptio signi instar crucis formati, quod Romani labarum vocant. --XXXII. Quomodo Constantinus Catechumenus factus, sacras Scripturas legerit. --XXXIII. De adulteriis a Maxentio Romae perpetratis. --XXXIV. Quomodo uxor praefecti pudicitiae servandae causa mortem sibi conscivit. --XXXV. Caedes populi Romani jussu Maxentii. --XXXVI. Magicae artes Maxentii, et alimentorum penuria Romae. --XXXVII. Maxentii exercitus in Italia superati. --XXXVIII. Maxentii interitus in ponte Tiberis. --XXXIX. Ingressus Constantini in urbem Romam. --XL. De Constantini statua crucem tenente, et de ejus inscriptione --XLI. Exultatio provinciarum, et largitiones Constantini. --XLII Honores episcopis delati, et ecclesiarum extructiones. --XLIII. De Constantini in pauperes beneficentia. --XLIV. Quomodo synodis episcoporum inte fuit. --XLV. Quomodo insipientes toleraverit. --XLVI. Victoriae de Barbaris relatae. --XLVII. Mors Maximiani et aliorum quorum insidias Deo revelante Constantinus deprehenderat. --XLVIII. Constantini decennalia. --XLIX. Quomodo Licinius Orientem afflixerit. -- L. Quomodo Licinius Constantino insidiatus sit. --LI. Licinii insidiae adversus episcopos, et prohibitio synodorum. --LII. Christianorum exilia et proscriptiones. --LIII Edictum Licinii ne mulieres una cum viris in ecclesiam convenirent. --LIV. Quomodo eos qui sacrificare renuissent, militia solvit, et carcere inclusos ali vetuit. --LV. De iniquitate et avaritia Licinii --LVI. Quomodo persecutionem adversus Christianos tandem excitaverit. --LVII. Qualiter Maximianus fistuloso ac verminante ulcere perdomitus pro Christianis legem scripserit. --LVIII. Qualiter Maximinus Christianorum persecutor, fugiens servili habitu sese occultaverit. --LIX. Quomodo vi morbi excaecatus Maximinus legem pro Christianis dedit.

CAPUT PRIMUM. Prooemium de morte imperatoris Constantini.Nuper quidem universum hominum genus secunda ac tertia magni Imperatoris nostri decennalia certis temporum spatiis redeuntia festivitatibus et conviviis celebravit. Nos quoque ipsi nuper eumdem victorem ac triumphatorem coetu famulorum Dei circumseptum, laudatione in ejus vicennalibus dicta venerati sumus. Sed et tricennalium orationum coronas ei texentes, nuper in ipso palatio sacrum ejus caput redimivimus. Verum nunc anceps animi haereo; cupiens quidem aliquid more solito proferre, sed quo me vertam, prorsus ignarus, inusitatae rei spectaculo perculsus. Nam quocumque mentis oculos intendo, sive ad Ortum Solis, sive ad Occasum, seu universum terrarum orbem, seu coelum ipsum circumspicio, beatissimum Principem ubique praesentem intueor. Ac liberos quidem ejus quasi nova quaedam lumina, terrarum ambitus omnes paternis radiis implere animadverto, illumque ipsum auctoritate ac potentia etiamnum viventem, resque humanas multo praestantius ac potentius moderantem; quippe qui filiorum successione diffusus sit atque amplificatus. Qui prius quidem honore Caesarum affecti fuerant: nunc vero totum patrem induti, ob eximiam religionis virtutem imperatores et Augusti renuntiati sunt, cuncta patris ornamenta prae se ferentes.

CAPUT II. Prooemium de filius Constantini imperatoribusCumque eum qui paulo ante in mortali corpore cernebatur, et nobiscum una versabatur, admirabili quadam ratione etiam post obitum, quo tempore natura quidquid superfluum est, tanquam alienum refutat, iisdem regiis aedibus et honoribus ac laudationibus frui video, incredibili admiratione percellor. Jam vero cum ad ipsos usque coeli fornices mentis meae aciem extendi, atque illic beatissimam ejus animam cum ipso Deo versari cogito; terrestri quidem ac mortali integumento liberatam, circumdatam vero splendidissimae lucis stola: eamque non jam brevi temporis curriculo in his caducis sedibus volutari, sed corona perpetuo virente, et immortali vita ac beato aevo donatam esse intelligo: mutus haereo, et linguae rationisque usu penitus destitutus. Ac vocem quidem proferre nullam possum: sed meam ipse tenuitatem ultro condemnans, mihique ipse silentium indicens, cedo potiori has partes, ut pro meritis congruas laudes expromat: illi scilicet qui cum immortalis Deus sit ac Dei sermo, solus sua ipsius dicta firmare et rata facere potest.

CAPUT III. De Deo pios principes honorante et tyrannos puniente.Cum enim praedixerit, eos a quibus cultus et honoratus fuisset, maximis praemiis a se vicissim remunerandos esse; illos vero qui se hostes atque inimicos ipsius professi essent, sibimetipsis perniciem creaturos, promissorum ac verborum suorum veritatem jam inde ab hac vita comprobavit. Quippe impiorum quidem Deique adversariorum tyrannorum abominandos exitus nobis ob oculos proposuit: famulo autem suo non vitam solum, verumetiam mortem felicissimam et maximis laudibus dignam praestitit: adeo ut haec etiam omnium posterorum sermonibus celebrari, nec tantum caducis, sed etiam immortalibus honoribus affici meruerit. Mortalium quidem genus solatio aliquo letiferi interitus excogitato, consecratis imaginibus, tanquam immortalibus honoribus superiorum hominum memorias colere solitum est. Et alii quidem adumbratis encausticae picturae coloribus; alii inanimis materiae sculptura similitudinem hominum exprimentes; quidam in ligneis aut lapideis tabulis litteras altius incidentes, eorum quos colebant virtutem ad aeternam posteritatis memoriam consecrare instituerunt. Verum haec omnia caduca, et temporis longinquitate pereuntia; utpote quae mortalium corporum figuram, non immortalis animi formam exprimerent. Haec tamen sufficere iis videbantur, qui post hujus mortalis vitae exitum nullius spem boni animo conceperant. Deus vero, Deus inquam, communis omnium rerum Servator, qui pietatis amatoribus majora quam quae cogitatione hominum comprehendi possint, apud se recondidit bona, primitias futurorum praemiorum in antecessum quasi pignus dat in hoc saeculo; immortalium rerum spem mortalibus oculis quodammodo exhibens ac repraesentans. Hoc vetusta Prophetarum oracula quae scriptis mandata sunt, aperte praedicunt. Hoc vitae Deo carorum virorum qui variis virtutibus refulserunt, posterorum memoria etiamnum celebratae confirmant. Hoc ipsum aetatis nostrae testimonio verissimum esse convincitur, cum Constantinus solus omnium qui Romano unquam imperio praefuerunt, summo omnium Regi Deo acceptus, quasi illustre quoddam religiosae vitae exemplum cunctis hominibus est propositus.

3a8082e126