കഥ- മഴയ്ക്കു തീപിടിക്കുമ്പോള്‍

[Vinimayam]

മഴയ്ക്കു തീപിടിക്കുമ്പോള്‍

പെരുമ്പടവം ശ്രീധരന്‍

കെട്ട കാലത്തില്‍ മാത്രം സംഭവിക്കു ഒരു ദുരന്തകഥയെ നിലക്ക് ഇതെവിടെനിു തുടങ്ങണമെറിയാതെ ഞാന്‍ വിഷമിക്കുകയായിരുു കുറെ നാളായിട്ട്. ഉള്ളില്‍ പളുത്തുവിങ്ങു ഒരു വ്രണംപോലെയായിരുു അതിന്റെ വേദനയുെ പറഞ്ഞാല്‍ ഞാന്‍ അനുഭവിച്ചതിന്റെ നേര്‍പകുതിപോലും ആവുകയില്ല. എന്നല്‍, ഇതങ്ങു മറുകളയാമുെ വെച്ചാലും സാധിക്കുില്ല. ഓര്‍മക്കുനേരെ ഒരു കറുത്ത തിരശ്ശീലയിട്ടു മറയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ ചിത്രം കൂടുതല്‍ തെളിഞ്ഞുവരികയാണ്. അത്രക്ക് ഉല്‍ക്കടമായ അനുഭവമാണെങ്കില്‍ അത് പറയാന്‍ എന്താണ് ഇത്ര കഷ്ടപ്പാട്െ ചിലര്‍ക്കെങ്കിലും താിേയേക്കാം. പക്ഷേ, പറഞ്ഞുതുടങ്ങുമ്പോഴറിയാം അത് വിചാരിക്കുംപോലെ അത്ര എളുപ്പമല്ല്െ. വല്ല നുണയോ, കുായ്മയോ ആണെങ്കില്‍ ഇത്ര കഷ്ടപ്പാടില്ലായിരുു. സത്യം പറയുമ്പോള്‍ അങ്ങനെയാണോ? അത് പൊള്ളും. ഇനി അങ്ങനെയാുെം വിചാരിച്ചിട്ട് പ്രയോജനമില്ല. ചരിത്രത്തിന്റെ മുറിവെ നിലക്ക് അത് പറയുകയുെള്ളത്...., എന്താ അതിന്റെ ഒരു വാക്ക്. ങാ, എന്റെ നിയോഗമാണ്. അങ്ങനെ പറയുതല്ലേ അതിന്റെ ഒരു സ്റൈല്? അപ്പോഴും ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്. എവിടെന്ി തുടങ്ങണം? ആരുടെ കഥയായിട്ടു വേണം അതു പറയാന്‍? നോക്കുമ്പോള്‍ ഇതിലെ ആളുകള്‍ക്കൊക്കെ ഒരുമാതിരി തുല്യ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. അല്ലെങ്കില്‍ ഇനി അങ്ങനെ സംശയിച്ചിരുിട്ട് എന്താണ് കാര്യം? എവിടെ നിങ്കിെലും ഇതാരംഭിച്ചല്ലെ ഒക്കൂ. നഗരത്തിന്റെ വക്കില്‍ ക്ഷേത്രത്തോടു ചേര്‍ുള്ള ഒരു പഴയ നമ്പൂതിരിയില്ലമാണ് ഉള്‍ക്കണ്ണില്‍ ആദ്യം തെളിയുത്. വെട്ടുകല്ലുകൊണ്ട് പണിത ചുമരുകള്‍ ചെത്തിത്തേച്ചിട്ടില്ല. മേല്‍ക്കൂരയില്‍ മേച്ചില്‍ ഓടുകള്‍ പൊട്ടി അതിന്റെ വിടവുകളിലൂടെ ആകാശം കാണാം. വരാന്തയില്‍ എണ്ണമെഴുക്കിന്റെ പാടുകള്‍ തെളിഞ്ഞ പഴയ കസേരയില്‍ ഒരു വൃദ്ധ ബ്രാഹ്മണന്‍ അകലേക്കു നോക്കി ഇരിക്കുുണ്ട്. അഷ്ടമൂര്‍ത്തിയൊണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര്. തൊട്ടടുത്ത ശിവക്ഷേത്രത്തിലെ ശാന്തിയുണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്, തൊഴിലായിട്ട്. ജീവിതത്തിന്റെ സങ്കടങ്ങള്‍ സഹിച്ചു സഹിച്ചു മടുത്തതിന്റെ ഇരുണ്ട വ്യാകുലതയുണ്ട് ആ മുഖത്ത്. ജീവിതത്തിന്റെ സങ്കടങ്ങളുെവെച്ചാല്‍ എന്താണുെള്ള ചോദ്യം വക്കുേം ചിലപ്പോള്‍. ്ച്ചാല്‍ ക്ഷേത്രത്ത്ീ കാര്യായ കിട്ടിപ്പോരാൂെല്യ. കാണിക്കയും വഴിപാടുമൊക്കെ പേരിനേ ഒള്ളൂ. കഴിഞ്ഞുകൂടാന്‍ വേറെ വരുമാനമാുെമില്ല ഇല്ലത്ത്. പണ്ട് എരിഞ്ഞുവാണ ഒരു നമ്പൂതിരിയില്ലമാണുെ പറഞ്ഞിട്ട് എന്താ വിശേഷം? ഒക്കെ പോയി. അന്യാധീനായി. ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ നമ്പൂതിരിക്ക് സങ്കടമുണ്ട്. എന്തുമാതിരിയുള്ള ഒരില്ലമായിരുു പണ്ടിത്! ഓരോരോ തലമുറകളില്‍ ഓരോരുത്തര്‍ സൂര്യ•ാരെപ്പോലെ തിളങ്ങി. അമാവാസിക്ക് ആകാശത്തില്‍ ചന്ദ്രനെ ഉദിപ്പിച്ച ഒരാള്‍. മന്ത്രശക്തികൊണ്ട് ഉള്ളംകൈയില്‍ അഗ്നിജ്വലിപ്പിച്ച മറ്റൊരാള്‍. എഴുപത്തേഴു കലശം ഒഴിച്ച് ത്രിപുരാന്തകനെ സൃഷ്ടിച്ച വേറൊരാള്‍. അാക്കെ പാട്ടവും വാരവുമായിട്ട് അറയും കളപ്പുരയും നിറഞ്ഞുകിടു എും. ഇപ്പോള്‍ അതെല്ലാം ഒരു യക്ഷിക്കഥപോലെ അയഥാര്‍ത്ഥമായിട്ടാണ് നമ്പൂതിരിക്ക് താുേത്. ദീര്‍ഘനാള്‍ രോഗിയായി കിട് അന്തര്‍ജനം മൂു വര്‍ഷം മുമ്പ് മരിച്ചു. ആളു ചിതയില്‍ നോക്കി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ തീജ്വാലകള്‍ക്കുള്ളില്‍ പൊട്ടുത് അന്തര്‍ജനത്തിന്റെ സങ്കടങ്ങളാണ്െ നമ്പൂതിരിക്കു താിേ. സങ്കടങ്ങളൊക്കെ ഉള്ളില്‍ ഒതുക്കുകയായിരുു നങ്ങേമയുടെ പ്രകൃതം. ഒടുവില്‍ സ്വന്തം ചിതയില്‍ കിട് ആ സങ്കടങ്ങള്‍ വിങ്ങിപ്പൊട്ടുു. എന്തോര്‍ത്താലാണ് ഒരു സമാധാനമ്െ നെഞ്ച് തടവിക്കൊണ്ട് നമ്പൂതിരി ഭഗവാനോട് ചോദിക്കും. ഒരു മകനുള്ളത് എവിടെയാണ്െ ആര്‍ക്കുമറിയില്ല. ആറേഴു വര്‍ഷമായി അവന്‍ പോയിട്ട്. വയസ്സുകാലത്ത് ഒരു താങ്ങും തണലുമല്ലേയുെ വിചാരിച്ച്, തരയില്‍വെച്ചാല്‍ ഉറുമ്പരിക്കും തലയില്‍വച്ചാല്‍ പേനരിക്കും എാക്കെ പേടിച്ച്..., കൈയോ വളരണ് കാലോ വളരണ് എ് നോക്കി കണ്ണിമക്കാതെ.... മകനെ കാണാത്തതിന്റെ സങ്കടത്തോടെയല്ലേ നങ്ങേമ പോയത്...? ഇപ്പോള്‍ സ്വന്തപ്പെട്ടിട്ട് ഉണ്ട്െ പറയാന്‍ വിധവയായ ഒരു മകള്‍ മാത്രമേ ഉള്ളൂ നമ്പൂതരിക്ക്; ദേവസേന. രണ്ടുവര്‍ഷം മുമ്പ് നഗരത്തിലുണ്ടായ ഒരു ലഹളയിലേക്ക് അറിയാതെ ചുെപെട്ട് ആരുടെയോ കത്തിമുനയില്‍ അവളുടെ ഭര്‍ത്താവിന്റെ ജീവിതം ഒടുങ്ങി. മകളെക്കുറിച്ചോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഹൃദയത്തിന് തീപിടിക്കുംപോലെ താുേം നമ്പൂരിക്ക്. തന്റെ സങ്കടങ്ങള്‍ അഷ്ടമൂര്‍ത്തി ആരോടു പറയും, ഭഗവാനോടല്ലാതെ? എും കുളിപ്പിച്ച് പൂവും ചന്ദനവും അണിയിച്ച് പൂജിക്കുമ്പോള്‍ നമ്പൂരിയുടെ മനസ്സില്‍ നിശ്ശബ്ദമായ ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്. ഭഗവാന്‍ എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്റെ സങ്കടം കാണാത്തത്? വാര്യര്‍ക്കുപകരം കഴകത്തിന് വ മകന്‍ ദൈവങ്ങളിപ്പോള്‍ നിശ്ശബ്ദരാണ്െ പറഞ്ഞത് നമ്പൂരിക്ക് തിരിഞ്ഞില്ല. ഈ കാലം ദൈവങ്ങള്‍ ഉറങ്ങു ഒരു രാത്രിയാണ്. നമ്പൂതിരിക്കിതുവരെ അത് മനസ്സിലായിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് നമഃശിവായ ജപിച്ച് നമ്പൂരി സങ്കടങ്ങള്‍ സഹിക്കുു. സഹിക്കാന്‍ വയ്യാത്ത ഏതോ അവസ്ഥയിലാണ് ഭഗവാനും അകപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്െ നമ്പൂരി പരിഭ്രമിച്ചു. ഒരുദിവസം നോക്കുമ്പോള്‍ ക്ഷത്രത്തിനു മുമ്പില്‍ വിളക്കുകല്ലിനരികെ കടുന്തുടിയിലുയരു ദ്രുതതാളത്തോടെ ഭഗവാന്റെ ക്രോധനനൃത്തമാണ് കണ്ടത്. ജടയഴിഞ്ഞുചിതറുു. ജടാമകുടത്തിലെ ചന്ദ്രക്കല ഇളകുു. പേടിച്ചരണ്ട നാഗങ്ങള്‍ ഫണം വിടര്‍ത്തി പുളയുു. മൃത്യുഞ്ജയന്റെ താണ്ഡവം! ഭൂമി നടുങ്ങുു. ആകാശം നടുങ്ങുു. മലകളിളകുു. കടലുകള്‍ കലങ്ങുു. സര്‍വചരാചരങ്ങളും കേണു. ഹേ, മൃത്യുഞ്ജയാ! ഹേ, മഹാദേവ! ഹേ, ത്രിപുരാന്തകാ! ഈ ക്രോധനൃത്തം മതിയാക്കൂ! ത്രിപുരാന്തകന്‍ അതാുെം ചെവിക്കൊള്ളുില്ല. ക്രോധം പിയുെം വര്‍ധിച്ച് ഒടുവില്‍ കടുന്തുടിയുടെ താളം പൊടുനെ നിലച്ച ഒരു നിമിഷത്തില്‍ മഹാദേവന്‍ തന്റെ ത്രിശൂലം നിലത്തൂി അതി•ല്‍ കമിഴ്ു വീണു. ത്രിശൂലം ഭഗവാന്റെ ശരീരം തുളച്ച് മറുവശത്ത് രക്തത്തിന്റെ നനവും ചുവപ്പുമണിഞ്ഞ മ്ൂ മുനകള്‍ കാട്ടിനിു. ഇല്ലത്തിനകത്തെ ഇരുട്ടില്‍ പേടിസ്വപ്നംകണ്ട് നമ്പൂരി ഞെട്ടിയുണര്‍ു. ഒച്ചയില്ലാതെ നിലവിളിച്ചു. മഹാദേവ! കടുന്തുടിയുടെ പിഴച്ച താളം. ജലം സൃഷ്ടിച്ച് അതിലേക്ക് ബ്രഹ്മാവ് എറിഞ്ഞ സ്വര്‍ണാണ്ഡം പിളര്‍ുണ്ടാകു വാനൂഴികള്‍. ബ്രഹ്മസൂത്രം പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞ് പടിയിറങ്ങിപ്പോകു ഉണ്ണി. തെക്കിനിയെലി ഇരുട്ടില്‍ കിട് ഊര്‍ധ്വന്‍ വലിക്കു അന്തര്‍ജനം. കൊടുങ്കാറ്റില്‍ കടപുഴകി രാക്ഷസനെപ്പോലെ ഭൂമിയില്‍ അലച്ചുവീഴു കൂറ്റന്‍ മരം. ത്രിശൂലത്തി•ല്‍ കോര്‍ത്തു കിടുപിടയു ഭഗവാന്‍. നമ്പൂരി വേവലാതിയോടെ കൈമലര്‍ത്തുു. ഭഗവാനേ, എന്താ ഇതിന്റെയൊക്കെ അര്‍ത്ഥം? മനസ്സിലാവണില്യ. ദേവസേന അച്ഛന്റെ സങ്കടങ്ങള്‍ കാണുുണ്ട്. പക്ഷേ, അവള്‍ക്കെന്തുചെയ്യാന്‍ കഴിയും? അവള്‍ അവളുടെ ജീവിതം ഏകാന്തവും നിശ്ശബ്ദവുമായ മറ്റൊരു സങ്കടമായി സ്വീകരിച്ചുകഴിഞ്ഞിരിക്കുു. അവളെ ഒരാള്‍ സ്നേഹിക്കുുണ്ട്. നിശ്ശബ്ദമായിട്ട്. അവള്‍ക്കിഷ്ടമാണ് അയാളെ. എങ്കിലും ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്. എന്താണ് പ്രശ്നം എ ചോദ്യം ഉയര്‍ുവരുത് സ്വാഭാവികം. പ്രശ്നം ഇതാണ് അവര്‍ക്കിടയില്‍ ജാതി കടുവരുു. അയാള്‍ ഏതോ ഒരു കീഴ്ജാതിക്കാരനാണ്. മകള്‍ ഒരു കീഴ്ജാതിക്കാരനെ സ്നേഹിക്കുുണ്ടെറിയുമ്പോള്‍ അച്ഛന്റെ ബ്രാഹ്മണ്യം... അച്ഛനത് സഹിക്കാന്‍ കഴിയുമോ? എ് അവള്‍ പേടിക്കുു. എന്തൊക്കെ സഹിക്കു ആളാണ്. അതാുെം പോരാഞ്ഞിട്ട് മകള്‍ ഒരന്യജാതിക്കാരനെ സ്നേഹിക്കുതറിയുമ്പോള്‍... എാര്‍ത്ത് അവള്‍ അവളുടെ സ്നേഹം എത്രകാലം ഒളിച്ചുവെക്കും? അതോര്‍ത്താണ് അവളുടെ ഹൃദയം നീറുത്. ഈയിടെയായി അച്ഛന്‍ നേരെ നോക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ ഹൃദയം നടുങ്ങുു. അച്ഛന് എന്തോ സംശയമുണ്ട്െ അവള്‍ക്ക് പേടിയുണ്ട്. കഴിഞ്ഞദിവസം അച്ഛന്‍ അവളോട് ചോദിച്ചു. എന്താ കൂടെക്കൂടെ അയാള്‍ നി കാണാന്‍ വരുത്െ. അവള്‍ മിണ്ടിയില്ല. അതാണ് കൂടുതല്‍ കുഴപ്പമായത്. മൌനം ചിലപ്പോള്‍ പിളര്‍ുവെച്ച ഹൃദയത്തിനു തുല്യമാകും. അതിനകത്തെ രഹസ്യങ്ങള്‍ സ്വയം വെളിവാകും. അവളുടെ മൌനം അങ്ങനത്തെ ഒരു മൌനമായിരുു. ഒരു സന്ധ്യക്കുമുമ്പ് ദേവസേന ആ സ്നേഹത്തെ ധ്യാനിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് കിണറ്റിന്‍കരയില്‍ ന്ി കല്യാണിയമ്മ മുഖം കഴുകി തുടച്ചുകൊണ്ടുവരുത് കണ്ടത്. അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞേല്‍പ്പിച്ചിരു കാര്യം. അപ്പോള്‍ അവള്‍ ഓര്‍ത്തു നാളേക്ക് പൂവ് കുറെ കൂടുതല്‍ വേണമ്െ അച്ഛന്‍ പറയ്യേണ്ടായി. വിശേഷാല്‍ പൂജയോ അര്‍ച്ചനയോണ്ടത്രേ അമ്പലത്തില്. ഈ വേനയ്ക്ക് എവിടെ പോകാനാ പൂവിന്? കല്യാണിയമ്മ കൈമലര്‍ത്തി. നിത്യപൂജയ്ക്കുള്ള പൂ കിട്ടാന്‍ ത പ്രയാസം അരോ.... എ്ച്ചാ പീവിനു പൂവ് ത വേണ്ടേ? മറ്റെന്തു കാര്യത്തിനുമെപോലെ ആ ചോദ്യത്തിനും ഉത്തരമുണ്ടായിരുു കല്യാണിയമ്മക്ക്, എാപ്പി ചന്തേലെങ്ങാന്‍ ചുെ മേടിക്യേ നിവൃത്തിയൊള്ളൂ. അതുകേട്ട് ദേവസേനക്കു ചിരിവു. ചന്തുേ മേടിക്കു പൂവ് പൂജിക്കാന്‍ കൊള്ള്വോ? ആവോ, യ്ക്ക് നിശ്ശ്യല്യ. പണികഴിഞ്ഞു പോകാനുള്ള ധൃതിയായിരുു കല്യാണിയമ്മക്ക്. അവരത് പറയുകയും ചെയ്തു. എനിക്ക്ി നേരത്തെ പോണം കുഞ്ഞാത്തോലേ. ചോദിക്കാതെത കല്യാണിയമ്മ പറഞ്ഞു. വൈകിട്ട് അങ്ങാടിക്കോടെ പോണകാര്യമോര്‍ക്കുമ്പോ... ഭഗവാനെ, എപ്പഴാ ആള്‍ക്കാര്‍ക്ക് ഭ്രാന്തെളകണ്േ ആര്‍ക്കറിയാം! കൊല്ലന്റെ ആല്േ കത്തീം വാളും കാച്ചിച്ചോണ്ടല്ല്യോ ഓരോരുത്തര് നടക്കണെ! വീടിനുമുമ്പില്‍ പടിക്കല്‍ ഒരു സ്കൂട്ടര്‍ വു നില്‍ക്കുതിന്റെ ഒച്ചകേട്ടപ്പോള്‍ ദേവസേനയുടെ ഹൃദയം വല്ലാതെ ഇളകിമറിഞ്ഞു. ആ സ്കൂട്ടറിന്റെ ശബ്ദം അവള്‍ക്ക് തിരിച്ചറിയാം. അവള്‍ ഹൃദയം അടക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് മുന്‍വശത്തേക്കു ചെപ്പോള്‍ അയാള്‍ പടിക്കെട്ടുകള്‍ കേറി വരികയായിരുു മുറ്റത്തേക്ക്. എന്താണാവോ ഈ നേരത്ത്? അയാള്‍ വത് മറ്റൊരു കാര്യം പറയാനായിരുു. വൈകീട്ടത്തെ വണ്ടിക്ക് അയാള്‍ നാട്ടില്‍ പോകുു. ഏട്ടന്‍ വിളിച്ചിരുു. അമ്മയ്ക്കു സുഖമില്ലുെം പറഞ്ഞ്. അയാള്‍ യാത്രപറയാന്‍ വതാണ്. അല്ലെങ്കില്‍ നാലഞ്ചുദിവസം കാണാതിരിക്കുമ്പോള്‍ സംശയിച്ചാലോ എവിടെ പോയ്െ. അവള്‍ മിണ്ടാതെ മൌനം കടിച്ചുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അയാളുടെ നേരെ നോക്കി. അയാള്‍ക്കപ്പോള്‍ താിേ എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ട്െ. എന്താ ദേവസേനേ വല്ലാതെ, എു ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ മുഖം താഴ്ത്തി. അടക്കിപ്പിടിച്ച വേദനയുടെ നനവുള്ള സ്വരത്തില്‍, ദൈവത്തെയോര്‍ത്ത് ഇനിയെ കാണാന്‍ വരരുത്െ എങ്ങനെയോ അവള്‍ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. അതവള്‍ സ്വമനസ്സാലെ പറഞ്ഞതല്ല്െ അയാള്‍ക്ക് എളുപ്പം ഊഹിക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞു. അയാളത് പറയുകയും ചെയ്തു. എന്തിനാണ് ഇനിയത് ഒളിച്ചുപിടിക്കുത്െ അവള്‍ അവളോടുത ചോദിച്ചു. ഒരുനിമിഷം മുമ്പെങ്കിലും അത് തുറ് പറയുതല്ലേ നല്ലത്. വെറുതെ എന്തിന് ആശിപ്പിക്കുു? അതിന്റെ പാപംകൂടി ശിരസ്സിലേറ്റണോ? അച്ഛന് എന്തോ സംശയം താിേയിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ ഇഷ്ടക്കേട് കാണിക്കുകയും ചെയ്തു. അച്ഛനെ സങ്കടപ്പെടുത്തിയിട്ട്.... വയ്യാ. എനിക്കത് വയ്യാ. എാട് ക്ഷമിക്ക്. ഒടുവിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും അവള്‍ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി. കഥയങ്ങനെ പോകുമ്പോള്‍ എന്താണ് സംഭവിക്കുത്? നഗരത്തില്‍ ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്ത് ഒരു ലഹളയുണ്ടാകുു. മുമ്പു നട ഒരു വര്‍ഗീയ ലഹളയുടെ തുടര്‍ച്ചയാണ്. തെരുവുകള്‍ക്ക് തീപിടിക്കുു. ദേവാലയങ്ങള്‍ ഇടിഞ്ഞുപൊളിഞ്ഞുവീഴുു. അക്രമികള്‍ വാതിലുകള്‍ ചവിട്ടിപ്പൊളിച്ച് വീടിനുള്ളില്‍ കയറി സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും വൃദ്ധജനങ്ങളെയും വെട്ടിക്കൊല്ലുു. ഗര്‍ഭിണിയുടെ വയര്‍ വെട്ടിപ്പിളര്‍് കുഞ്ഞിനെ പറിച്ചെടുത്ത് തീയിലേക്കെറിയുു. നിസ്സഹായരുടെ നിലവിളികളെ വാളുകള്‍ പിളര്‍ക്കുു. ഓങ്ങിപ്പിടിച്ച ആയുധങ്ങളുമായി പിാലെ അലറിക്കൊണ്ടുവരു അക്രമികളെ പേടിച്ച് പ്രാണനും കൊണ്ടോടു ഒരമ്മയുടെ കൈയില്‍നിു വേര്‍പെട്ടുപോയ ഒരാകുട്ടി നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഇല്ലത്തേക്ക് ഓടിക്കയറി. ദേവസേനക്ക് അവനെ അറിയാം. പാത്തുമ്മായിയുടെ മകന്‍ അബ്ദു. ദൂരേക്കു ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അവന്‍ കരയുമ്പോള്‍ അവനെ എവിടെ ഒളിപ്പിക്കുമൊണ് അവളുടെ ഹൃദയം തേങ്ങിയത്. അവന്‍ ഇല്ലത്തേക്ക് ഓടിക്കയറുത് ആരെങ്കിലും കണ്ടുവോ? തെരുവില്‍ന്ി നിലവിളികളും അലര്‍ച്ചകളും കേള്‍ക്കുുണ്ട്. ആലോചിച്ചു നില്‍ക്കാന്‍ സമയമില്ല. അബ്ദുവിനെ എവിടെയെങ്കിലും ഒളിപ്പിച്ചേ ഒക്കൂ. എവിടെ ഒളിപ്പിക്കും, ആരു കാണാതെ, ആരും സംശയിക്കാതെ. അവള്‍ പൂജാമുറി തുറ് അബ്ദുവിനെ അതിനകത്താക്കി വാതില്‍ ചാരി. അതിനകത്തിരുാളണം. ഒച്ചയും അനക്കവും ഉണ്ടാക്കാതെ. ഞാനിവിടെയുണ്ട്. വാതില്‍ക്കല്‍ ത. പി പുറത്തേക്കു നോക്കിനില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ മനസ്സ് പതറി. ആരെയോ കാണാന്‍ പുറത്തുപോയ അച്ഛന്‍ ഇതുവരെ മടങ്ങിയെത്തിയിട്ടില്ല. അപ്പോഴാണ് തെരുവില്‍ വീണുകിടക്കു ശവങ്ങള്‍ കണ്ടതിന്റെ നടുക്കത്തോടെ വാര്യര് വരുത്. പേടിച്ചരണ്ട ഒരു മട്ടുണ്ടയാള്‍ക്ക്. അച്ഛനെ കണ്ടോ വാര്യരേ എ് ദേവസേന ചോദിക്കുമ്പോള്‍ അയാള്‍ ചോദിക്കുത് തിരുമേനി വില്യേ എാണ്. അമ്മേ ഭഗവതീ, എു സങ്കടപ്പെട്ട് അവള്‍ നെഞ്ചില്‍ കൈവച്ചു. അപ്പോള്‍ വാര്യര് അവളെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. ഇല്ല, തിരുമേനിക്കാുെം വരില്ല്യ. കുട്ടി സമാധാനിക്യാ. തിരുമേനിയെ ആരാ അറിയാത്തെ? കിതപ്പ് ഒട്ടു മാറിയപ്പോള്‍ വാര്യര് ഉള്ളുതുറു. എങ്ങന്യാ ലഹളയൊണ്ടാവാണ്ടിരിക്കണെ? രാജ്യത്തിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ അവകാശികള്ടെ സ്ഥാനം ഓരോ ദെവസം ചെല്ലുന്തോറും കുറഞ്ഞുകുറഞ്ഞു വര്വല്ലേ? വാര്യര് ഒരു ന്യായം കണ്ടുപിടിച്ചത് ലഹളക്ക്. ദേവസേനക്കു ശുണ്ഠിവു. എന്തായിപ്പറയണത് വാര്യരേ? യഥാര്‍ഥ അവകാശികളുെ വച്ചാ ആരാ? അല്ലാത്തോരാരാ? ഇവിടെ ജനിച്ചുവളര്‍ാരല്ല്യേ എല്ലാരും? പറയാന്‍ വത് പൂര്‍ത്തിയാക്കാതെ നമ്മള് ഹിന്ദുക്കള.... എു പറഞ്ഞ് വാര്യര് പെട്ടെങ്ങു നിര്‍ത്തി. പറയുത് ശരിയാണോ എ് ശങ്കുയുണ്ടാവും അയാള്‍ക്ക്. മനസ്സില്‍ നിറയു കയ്പ്പോടെ ദേവസേന വാര്യരെ നോക്കി. ഒു മിണ്ടാതിരി വാര്യരെ. ഓരോരോ പൊട്ടത്തരങ്ങള്. ഹിന്ദുക്കള്. മുസ്ളീങ്ങള്. ക്രിസ്ത്യാനികള്... എന്തിനാ മനുഷ്യരെ ഇങ്ങനെ അച്ചുംപുള്ളീം വേര്‍തിരിക്കണെ? തെരുവിലൂടെ അക്രമികള്‍ അലറിവിളിച്ചുകൊണ്ടു പോകുതു കേട്ടപ്പോള്‍ വാര്യര് വീണ്ടും പേടിച്ചു. പോകുകയായിരിക്കും ഭേദമുെം അയാള്‍ക്കു താിേ. 'ഹെന്റെ തേവരേ, ജീവനോടെ വാര്യത്തെത്തിക്കണേ' എ് പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് അയാള്‍ സന്ധ്യയുടെ ഇരുട്ടിലേക്കിറങ്ങി. ഇടക്ക് പൂജാമുറിയുടെ അകത്തുന്ി അബ്ദുവിന്റെ തേങ്ങല്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ അടച്ച് ഓടാമ്പലിട്ട വാതില്‍ക്കല്‍ ച്െ ദേവസേന ശ്ബദം താഴ്ത്തി അബ്ദൂ, ഒച്ചയുണ്ടാക്കല്ലേ, നീ പേടിക്കേണ്ട, ഞാനില്ലേ ഇവിടെ നിനക്ക് കാവലായിട്ട് എ് സമാധാനിപ്പിച്ചു. വീണ്ടും പടിക്കല്‍ ഒച്ചയും ബഹളവും കേട്ട് ദേവസേന തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോള്‍ നാലഞ്ചുപേര്‍ കൈയില്‍ ആളു പന്തങ്ങളും ഊരിപ്പിടിച്ച വാളുകളുമായി ഇല്ലത്തേക്കു പാഞ്ഞുവരുു. എന്തുചെയ്യണമെറിയാതെ അവള്‍ പതറി. 'ആത്തേ•ാരേ, ആരെങ്കിലും ഇതിലേ ഓടിപ്പോണതു കണ്ടോ' എ് അവരില്‍ ഒരാള്‍ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഇല്ല്െ അവള്‍ തലയനക്കി. ബാക്കിവെച്ചേക്കില്ല ഒരെണ്ണത്തിനേം എ് പറഞ്ഞ് പല്ലിറുമ്മിക്കൊണ്ട് അവര്‍ ഇരുട്ടിലേക്കുത ഇറങ്ങിപ്പോയി. അമ്മേ, മഹാമായേ, എു ജപിച്ച് ദേവസേന നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു. അപ്പോഴാണ് പുറത്തുപോയിരു അഷ്ടമൂര്‍ത്തി നമ്പൂരി ഇല്ലത്തേക്കു വരുത്, അരുംകൊലകള്‍ കണ്ടതിന്റെ നടുക്കത്തോടെ. താഴെ കല്‍പടിയില്‍ന്ി ദേവസേനേ, ആ കിണ്ടീല് കൊര്‍ച്ച് വെള്ളം ഇങ്ങെടുക്ക്, കാലില് മുഴുവന്‍ ചോര എു പറഞ്ഞ് നമ്പൂരി തലകുടഞ്ഞു. കണ്ട കാഴ്ചകള്‍ അത്ര ബീഭര്‍ത്സമായിരുു. തെരുവില്‍ മുഴുവന്‍ മനുഷ്യന്റെ ചോര. എടവഴിയില് ഏഴ് ശവം നമ്പൂരി എണ്ണി. അങ്ങേ തെരുവില് പള്ളിക്കപ്പുറത്ത് തീവെച്ച വീടിനുള്ളില്‍ അഞ്ചുപേര് കിടുകത്തുുണ്ട്െ ആളുകള്‍ അടക്കം പറയുത് നമ്പൂരി കേട്ടു. തെരുവില്‍ തീപിടിക്കാതെയോ അടിച്ചുപൊളിക്കാതെയോ ഒറ്റ വീടില്ല. ഈ കഥ ഏതാണ്ട് തീരാറായി. രക്തത്തിന്റെയും നിലവിളിയുടെയും മരണത്തിന്റെയും മണമുള്ള ഈ കഥയെന്തിനാണ് അധികം നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുത്? കുളികഴിഞ്ഞ് മുന്‍വശത്ത് കഴുക്കോലിന്റെ വളയത്തി•ല്‍ തൂക്കിയിട്ടുള്ള കുടുക്കയില്‍ന്ി ഭസ്മമെടുത്ത് നെറ്റിയില്‍ പൂശി ശിവശിവ ജപിച്ചുകൊണ്ട് നമ്പൂരി പൂജാമുറി തുറക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍, വേണ്ടച്ഛാ, പൂജാമുറിയിപ്പോള്‍ തുറക്കണ്ട, എുപറഞ്ഞ് ദേവസേന വാതിലില്‍ വിലങ്ങിനിു. ഇതെന്തു കൂത്തെ ഭാവത്തില്‍ നമ്പൂരി അവളുടെ നേര്‍ക്കുനോക്കി. നീയെന്താ ഈ കട്ടണെ, കിറുക്ക് പിടിച്ചോ നിനക്ക്, എനിക്കുപി പൂജാമുറിയില്‍ കയറി തൊഴണ്ടേ, എാക്കെ നമ്പൂരി ശുണ്ഠിയെടുത്തു. അതാുെം കേള്‍ക്കാതെ വേണ്ടച്ഛാ, അതിപ്പോള്‍ തുറക്കണ്ടുെ ശാഠ്യത്തോടെ പറഞ്ഞ് ദേവസേന പൂജാമുറിയുടെ വാതിലിനും അച്ഛനും ഇടയില്‍ ഇരുവശത്തേക്കും കൈകള്‍ വിടര്‍ത്തിനിു. എന്തു ഭ്രാന്താ ഇതുെ ചോദിച്ച് ദേവസേനയെ ഉന്തിമാറ്റി പൂജാമുറിയുടെ വാതില്‍ തള്ളിത്തുറപ്പോള്‍ അകത്തു പേടിച്ചരണ്ടു നില്‍ക്കു മുസ്ളീം പയ്യനെ കണ്ട് അഷ്ടമൂര്‍ത്തി നമ്പൂരി നടുങ്ങി. ഹേയ്, എന്താ ഇദ്? ഈ ചെക്കനെങ്ങനെ ഇതിനകത്തു വു? ഏഭ്യന്‍! എറങ്ങ് പുറത്ത് എറങ്ങാനാ പറഞ്ഞെ എാക്കെ നമ്പൂരി കലിതുള്ളി. പേടിച്ചുവിറച്ചുകൊണ്ട് അബ്ദു പുറത്തിറങ്ങി ദയയ്ക്കുവേണ്ടി ദേവസേനയെ നോക്കി. അബ്ദുവിനെ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് ദേവസേന അച്ഛനെ നേരിട്ടു. ലഹളക്കെട്േ ഓടിക്കയറിവതാ അവനിവിടെ. അവന്റെ ഉമ്മാക്കും ബാപ്പാക്കും എന്തു സംഭവിച്ച്െ ആര്‍ക്കറിയാം! കൊലയാളികളുടെ വാളിന്‍മുനയിലേക്ക് എറിഞ്ഞുകൊടുക്കണോ ഈ പിഞ്ചുകുഞ്ഞിനെ? ആരുടെ വാളാ അവന്റെ കഴുത്തില്‍ വീഴുാര്‍ത്തപ്പോ ഞാനവനെ പൂജാമുറിയിലൊളിപ്പിച്ചു. അല്ലാതെ വേറെ എവിടെ? കത്തു വീടുകളുടെയും ഇടിഞ്ഞുവീഴു ദേവാലയത്തിന്റെയും ചിതറിക്കിടക്കു ശവങ്ങളുടെയും തെരുവ് നമ്പൂരിയുടെ ഉള്ളില്‍ തെളിഞ്ഞുവു. അതിനിടക്ക് പുറത്ത് തെരുവില്‍ന്ി അക്രമികളുടെ അലര്‍ച്ച കേട്ടു. നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ എവിടെയോ ബോംബ് പൊട്ടി ആകാശവും ഭൂമിയും നടുങ്ങി. ഇരുട്ടില്‍ ആളു പന്തങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് ആരൊക്കെയോ ഓടുു. തീര്‍ില്ലേ യുദ്ധം? പെട്ടുെണ്ടായ ഒരുള്‍പ്രേരണകൊണ്ട് അഷ്ടമൂര്‍ത്തി നമ്പൂതിരി മറ്റെല്ലാം മറ് അബ്ദുവിനെ പൂജാമുറിക്കകത്താക്കി വാതിലടച്ചു. പി ദേവസേനയുടെ നേരേനോക്കി ശബ്ദം താഴ്ത്തി ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: അകത്തുകയറി വാതിലടക്ക്. ഞാന്‍ നിാളാം ഇവിടെ ഇവന് കാവലായിട്ട്. ഒച്ചേം അനക്കോം ഉണ്ടാവരുത്. വെളക്കും കെടുത്തിയേര്. വിളക്കുകള്‍ അണഞ്ഞ് ഇല്ലം ഇരുട്ടിലും നിശബ്ദതയിലും ആണ്ടുപോകുു. ഒടുവില്‍ അന്ധകാരത്തിലേക്ക്. മനുഷ്യനു നേരെ വാളോങ്ങു ആസുരതക്കുമേല്‍ സൂര്യന്‍ കെട്ടുപോകു

വിനിമയം ഫാമിലി ഗ്രൂപ്പിലേക്ക്  സ്വാഗതം!

 

To join this group, please click on the link

http://groups.google.com/group/vinimayam/subscribe?hl=en

Start sending your thoughts and classifieds to this group.

To post messages / advertisements, send email to: vini...@gmail.com

http://groups.google.com/group/vinimayam