प्रेमाचा खरा अर्थ .......

[sachin sonawane]

Kal Ho Na Ho !!!

दूरवरच्या माळावरमला एक वड दिसला होता,

माझ्याप्रमाणेच तोही मला एकटा वाटला,

मी त्याला विचारलं,

तुझ्याही मनात तेच चाललयं का जे माझ्या मनात,

तर म्हनाला,

मी तर पडलोय प्रेमात,

तुझं मला काय माहीत?

मी पुन्हा विचारलं प्रेम म्हनजे काय असतं,

तर म्हनाला,

प्रेम हे जगन्याचं भान असतं,

पावसानंतर हिरवं झालेलं रान असतं,

बर्फ़ाळ थंडीत गारठून गेलेलं पान असतं,

वैशाखवणव्यात पानगळ झालेलं झाड असतं,

अलगद झोळीत पडलेलं दान असतं,

मी त्याला विचारलं तू कुणाच्या प्रेमात पडलायस,

तर म्हणाला,

मी त्या मेघाच्या प्रेमात पडलोय,

जिने मला गेल्या पावसात भिजवलं,

मी त्याला म्हणालो,

अरे मी तीला ओळखतो,

सगळेच ओळ्खतात,

ती तर सगळ्यानांच भिजवतेपण,

पण म्हणून तू तिच्या प्रेमात पडलायसं,

अरे मग तर तू मुर्खच,

अरे तू स्वताकडे पाहिलयस का?

अर्धा तर जमिनीत रुतलेला,

उंच होण्याऐवजी नुसताच जाडीने वाढ़णारा,

त्या आकाशीच्या मेघांची अपेक्षा करतोयस,

तर तो नुसताच गूढ़् हसला,

इत्क्यात अंधारुन आले,

आकाशात मेघच मेघ जमा झालेतो हर्षभरीत नजरेनं वर बघत् होता,

पण ती मात्र वा-याशी गप्पा मारत होती,

त्याच्याशी खेळत होती,

या वडाबद्द्ल तर तीला काहीच माहीत नव्हते,

मी खिन्न मनानेपरत निघालो,

थोडा दूर गेलो असेल तोच,

काडकन आवाज झाला,

प्रकाशाचा लोळ उठला मेघातून निघालेली वीज,

धाडकन वडावर कोसळलीमी त्याच्याकडे पाहिले,

मरणाच्या दारात असुनहीतो हसत होता,

मला म्हनाला,

अरे मी तिच्यासोबत घालवलेला,

हा क्षण मला पुरेसा आहे,

मी समाधानाने प्राण सोडतो आहे,

मी मात्र सुन्न झालो होतो,

प्रेमाचा खरा अर्थ आता मला कळला होता...............

--
Kal Ho Na Ho !!!