در مورد این سوال البته بحث متفاوتی از منظر دیگری نیز وجود دارد.
با وجود اینکه پاس نکردن درس ها در کلاس های راه دور و عدم موفقیت آکادمیک در مورد دانشجویان این دوره ها بیشتر از دوره های حضوری است خودش تفاوت پایه ای بین آموزش سنتی و آموزش آنلاین را نشان می دهد. این نکات زیر را به عنوان مقدمه بخوانید:
1- دانشجویان کلاس های آنلاین سن بیشتری دارند و تجربیات تحصیلی و زندگی آنها بیانگر مستقل تر بودن ایشان است. و به عبارتی جهت حرکتشان را خودشان تعین می کنند.
2- معدل تحصیلی پیشینی دانشجویان موفق در کلاس های آنلاین در بدو ورود نسبت به دانشجویان نا موفق این دوره ها بالاتر است.
3-. چنانچه یادگیری بهتر به شیوه یادگیری فرد مربوط باشد و این شیوه ها بین کلاس های سنتی و کلاس های آنلان فرق می کند و آموزگاران باید روش های خود را تغییر دهند تا مانع از افت دانشجویان شود. دانشجویان موفق در کلاس های آنلاین نسبت به دانشجویان نا موفق شیوه های یادگیری مستقل تری دارند. دانشجویان موفق نیاز به تعامل درسی بیشتر با هم کلاسی ها و استادان دارند و اصولاً دوره های مجازی را بیشتر ترجیح می دهند.
4- مقایسه تعداد دانشجویان موفق و نا موفق بین دوره مجازی و حضوری یک کلاس نشان داده که تعداد دانشجویان با نمره برتر در کلاس مجازی دو برابر کلاس حضوری است و نمرات ردی نیز همین طور دوبرابر نمرات ردی در دوره حضوری است.
دانشجویان مجازی همان طور که درس های را خوب می گذرانند به مقدار زیادی رد می شوند. (نمودار :
http://www.technologysource.org/extra/222/figure/1)
5- میزان حذف دروس نیز در بین این این دانشجویان بیشتر است.
یک پاسخ برای این سوال که چرا در طول یک دوره میزان "افتادن در درس ها" بین دانشجویان دوره های مجازی بیشتر است شاید این باشد که ما اشتباها "افتادن در درس ها" را معادل "عدم موفقیت آکادمیک" می دانیم. با اینکه افتادن در درس ها برای خیلی از دانشجویان مجازی انتخابی درست است که ایشان انجام می دهند. به بیان دیگر به خاطر نیازهای درسی، کاری و خانوادگی، گذراندن کلاس در هنگامی که آمادگی کار کردن برای کلاس را داند بیشتر به نفعشان است. برای همین پیشنهاد می شود فرصت بیشتری برای افتادن در درس ها و دوباره گذراندن درس های به ایشان داده شود تا بتوانند معدل خود را نیز بهبود دهند.
http://www.technologysource.org/article/online_drop_rates_revisited/