தொல்காப்பியத் தமிழ்ச் சொல் 'ஓத்து' - விளக்கம்

11 views

Skip to first unread message

kanmani tamil

unread,

May 19, 2026, 11:16:14 PMMay 19

to vallamai

இது ஒரு முகநூல் பதிவு

"ஓத்தா" மிக இயல்பாக இன்றைய இளசுகள் பெரிசுகள் தாங்கள் பேசும் செந்தமிழில் ஒவ்வொரு சொல்லுக்கும் இடையே இணைத்துப் பேசப்படும் மிக முக்கிய இணைப்புச்சொல்.

ஓத்தா என்றால் ஏதோ ஒரு கெட்ட வார்த்தை என்று தெரியும்.. அந்த கெட்ட வார்த்தைக்குள் இருக்கும் தமிழ் என்ன?

இரண்டாயிரம் வருடத்திற்கு முன்பு ஓத்து என்ற சொல்லுக்கு வேறு ஒரு பொருள் இருந்தது...

மொழி என்பது தேங்கி நிற்கும் குட்டை அல்ல; அது காலந்தோறும் பாய்ந்தோடும் ஓர் உயிருள்ள நதி. அந்த நதியில் அடித்து வரப்படும் சொற்கள், கால வெள்ளத்தில் பல்வேறு மாற்றங்களைச் சந்திக்கின்றன. ஒரு காலகட்டத்தில் மிக உயர்ந்த, புனிதமான பொருளில் கையாளப்பட்ட ஒரு சொல், பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு முற்றிலும் நேரெதிரான பொருளைத் தருவதையோ அல்லது விளிம்புநிலை மக்களின் பேச்சு வழக்கில் கொச்சைச் சொல்லாக உருமாறுவதையோ மொழியியல் வரலாற்றில் நாம் காண முடியும்.

தமிழில் "நாற்றம்" என்ற சொல் சங்க காலத்தில் நறுமணத்தைக் குறிக்கப் பயன்பட்டது (உ-ம்: "நறிய நாற்றம்..." - திருமுருகாற்றுப்படை); ஆனால் இன்று அது துர்நாற்றத்தைக் குறிக்கிறது. இது மொழியியலில் 'பொருள்திரிபு' (Semantic Shift) எனப்படும். இத்தகைய ஒரு நெடிய, வியப்பூட்டும் பயணத்தைக் கொண்ட ஒரு தமிழ்ச்சொல் தான் "ஓத்து".

பழந்தமிழரின் வேள்விச் சாலைகளிலும், தொல்காப்பியர் போன்ற பேரறிஞர்களின் இலக்கணப் பகுப்புகளிலும், திருக்குறள் போன்ற அறநூல்களிலும் சிம்மாசனமிட்டு அமர்ந்திருந்த 'ஓத்து' என்னும் சொல், இன்று சமூகத்தின் விளிம்புநிலைப் பயன்பாட்டில் ஒரு வசைச்சொல்லாகக் (Slur) குறுக்கமடைந்துள்ளது. ஒரு சொல்லின் இந்த மூன்று பரிமாணங்களையும் – இலக்கிய, இலக்கண, மற்றும் சொற்பிறப்பியல் (Etymology) நோக்கில் – விரிவாக ஆராய்வதே இக்கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.

தமிழ்ச் சமூகத்தில் வேதங்கள், வேள்விகள் மற்றும் கல்வி ஆகியவற்றுடன் 'ஓத்து' என்ற சொல் மிக நெருங்கிய தொடர்பைக் கொண்டிருந்தது. "ஓது" (சத்தமாக உச்சரித்தல், திரும்பத் திரும்பப் படித்தல்) என்ற வினையடியாகப் பிறந்த பெயர்ச்சொல்லே 'ஓத்து' (ஓது + து = ஓத்து). வாய்மொழியாகவே மனனம் செய்யப்பட்டு, தலைமுறை தலைமுறையாகக் கற்பிக்கப்பட்ட மறைநூல்களுக்கு இச்சொல் மிகவும் பொருத்தமானதாக அமைந்தது.

ஓத்திர நெல்: வேள்விக்குரிய நன்னெல்

பதிற்றுப்பத்தின் ஏழாம் பத்தில் (பதிகம், வரி 9) சேர மன்னனான செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதனின் கொடைத்திறம் பேசப்படுகிறது. இவன் 'ஓகந்தூர்' என்னும் வளமான ஊரை அந்தணர்களுக்குத் தானமாக வழங்கினான். அந்த ஊரின் சிறப்பு அங்கு விளைந்த "ஓத்திர நெல்" (அல்லது ஓத்திர நெல்) ஆகும்.

"ஓத்திர நெல்"

அக்னிஹோத்திரம் (Agnihotram) எனப்படும் இடையறாத வேள்வித் தீயை வளர்ப்பதற்கும், தெய்வங்களுக்கு அவிர்ப்பாகம் (படையல்) அளிப்பதற்கும் என்றே பிரத்தியேகமாகப் பயிரிடப்பட்ட உயர்ந்த ரக நெல் இதுவாகும். பழந்தமிழர் வேளாண்மையில், உணவிற்கான நெல், உழவர் பயன்பாட்டிற்கான நெல், வேள்விக்கான நெல் எனத் தனித்தனி வகைகள் இருந்துள்ளன என்பதை இந்த 'ஓத்திர நெல்' என்னும் சொல் ஆவணப்படுத்துகிறது.

ஓத்தின் சாலை: பழந்தமிழர் கல்விக் கூடங்கள்

சிலப்பதிகாரத்தில், மதுரை மாநகரின் அமைப்பைப் பற்றி இளங்கோவடிகள் விவரிக்கும்போது (அழற்படு காதை 22:28), "ஓத்தின் சாலை" என்ற சொல்லைக் குறிப்பிடுகிறார்.

"ஓத்தின் சாலை"

இது வேதங்கள் கற்பிக்கப்படும் பாடசாலையைக் (Veda Salai) குறிக்கிறது. தொன்மையான தமிழ்ச் சமூகத்தில், அந்தணர்கள் கூடி மறைநூல்களைப் பயிலவும், விவாதிக்கவும் நகரங்களில் தனித்தனிப் பள்ளிகள் இருந்தன. இது அன்றைய தமிழகத்தின் முறையான கல்விக்கட்டமைப்பைக் காட்டுகிறது.

அறநூல்களில் 'ஓத்து': ஒழுக்கத்தின் அளவுகோல்

சங்க மருவிய காலத்து அறநூல்கள் 'ஓத்து' என்பதை வேதமாகக் கருதினாலும், அதைவிட ஒழுக்கத்திற்கே முதலிடம் அளித்தன.

திருக்குறள் (134:1):

"மறப்பினும் ஓத்துக் கொளலாகும் பார்ப்பான் பிறப்பொழுக்கம் குன்றக் கெடும்" வேதத்தை (ஓத்து) ஒருவன் மறந்துவிட்டால் மீண்டும் படித்துக் கொள்ளலாம்; ஆனால், அவனது ஒழுக்கம் தவறினால் அவனது குடிப்பெருமை அழிந்துவிடும் என்று வள்ளுவர் வேதம் ஓதுவதைவிட அறவொழுக்கத்தையே மேலாகக் கருதுகிறார்.

இனியவை நாற்பது (8:1):

"அந்தணர் ஓத்துடைமை ஆற்ற மிகவினிதே" அந்தணர்கள் வேதங்களைக் கற்று அதனைத் தம் அகத்தே கொண்டிருப்பது சமூகத்திற்கு இனிமையானது எனப் பூதஞ்சேந்தனார் உரைக்கிறார்.

இன்னா நாற்பது (22:4):

"ஆங்குஇன்னா ஓத்திலாப் பார்ப்பான் உரை" இதற்கு மாறாக, வேதங்களை முறையாகக் கற்காத அந்தணன் சொல்லும் அறிவுரை பிறருக்குத் துன்பத்தையே தரும் என்று கபிலர் எச்சரிக்கிறார்.

கலித்தொகையும் மணிமேகலையும்: கலித்தொகை (69:5) "ஓத்த தருமம் உரைப்பார்" என்றும், மணிமேகலை (XIII:25) "ஓத்துடை அந்தணர்" என்றும் வேதநெறி வழுவாதவர்களைக் குறிப்பிடுகின்றன.

இவ்வாறாக, இலக்கியங்களில் 'ஓத்து' என்பது மறைநூல், கல்வி, வேள்வி, தருமம் ஆகிய புனிதமான கருத்தியல்களோடு இரண்டறக் கலந்திருந்தது.

தொல்காப்பியத்தில் 'ஓத்து' – இலக்கணப் பகுப்பு

தொல்காப்பியத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள 'ஓத்து' என்ற சொல் முற்றிலும் மாறுபட்ட வேர்ச்சொல்லையும், பொருளையும் கொண்டது. இது பலரையும் வியப்பில் ஆழ்த்தும் ஒரு மொழியியல் நுட்பமாகும்.

வேர்ச்சொல் வேறுபாடு: 'ஓது' அல்ல, 'ஒக்கு'

தொல்காப்பியத்தில் வரும் ஓத்து, "ஓதுதல்" (படித்தல்) என்ற வேரிலிருந்து பிறக்கவில்லை. மாறாக, 'ஒ' அல்லது 'ஒக்கு' (பொருந்துதல், ஒன்றாக இணைதல், ஒப்புமை ஆதல்) என்ற வேர்ச்சொல்லில் இருந்து பிறந்தது.

ஒக்கு -> ஒத்து (பொருந்தி) -> ஓத்து (நீட்டல் விகாரம் பெற்றுப் பெயர்ச்சொல்லானது).

தொல்காப்பியரின் கட்டமைப்பு

தொல்காப்பியர் தனது இலக்கண நூலை அதிகாரங்களாகவும், அதிகாரங்களை உட்பிரிவுகளாகவும் பிரித்தார். அவ்வாறு பிரிக்கப்பட்ட உட்பிரிவுகளுக்கே 'ஓத்து' என்று பெயர்.

"இனமொழி கிளந்த ஓத்தினானும்..." (தொல். பொருள்: 480:2, 482:3)

"ஒத்த சூத்திரங்களை உடையது ஓத்து" என்பதே தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்கள் இதற்குத் தரும் விளக்கமாகும். அதாவது, ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடைய, ஒத்த கருப்பொருளைக் கொண்ட இலக்கண நூற்பாக்களை (சூத்திரங்களை) ஒன்றாகச் சேர்த்து ஒரு 'அதிகாரப் பகுப்பாக' (Chapter / Section) அமைக்கும் முறைமைக்கே ஓத்து என்று பெயர்.

உதாரணமாக, எழுத்ததிகாரத்தில் 'நூண்மரபு', 'மொழிமரபு' ஆகிய ஓத்துகளும், சொல்லதிகாரத்தில் 'கிளவியாக்கம்', 'வேற்றுமையியல்' போன்ற ஓத்துகளும் ஒத்த செய்திகளைத் தொகுத்து வழங்கும் தொகுப்புகளாகவே விளங்குகின்றன. இங்கு 'ஓத்து' என்பது எந்த ஒரு மறைநூலையோ, சத்தமிட்டுப் படிப்பதையோ குறிக்கவில்லை; அது ஒரு தூய இலக்கணக் கலைச்சொல்லாகும் (Technical Term). ஒரே ஒலிவடிவத்தைக் கொண்ட சொல், அதன் வேர்ச்சொல்லைப் பொறுத்து எத்தகைய பொருள்மாற்றம் பெறுகிறது என்பதற்கு இது ஒரு தலைசிறந்த எடுத்துக்காட்டு.

மொழியியல் நோக்கில் பொருள்மாற்றம் (Semantic Shift)

ஒரு காலகட்டத்தில் மிக உயர்ந்த இடத்தில் இருந்த சொல், எப்படி வசைச்சொல்லாக மாறியது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள, மொழியியலில் 'பொருள்மாற்றம்' எவ்வாறு நிகழ்கிறது என்பதை நாம் அறிய வேண்டும்.

சொற்களின் பொருளில் ஏற்படும் மாற்றங்களை மொழியியலாளர்கள் பலவாறாகப் பிரிப்பர்:

பொருள் விரிவு (Semantic Broadening): ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளைக் குறித்த சொல் விரிவடைந்து பலவற்றைக் குறிப்பது. (உ-ம்: 'எண்ணெய்' என்பது எள்ளிலிருந்து எடுக்கப்படும் நெய்யை மட்டுமே குறித்தது. இன்று தேங்காய் எண்ணெய், கடலை எண்ணெய் என விரிவடைந்துள்ளது).

பொருள் சுருக்கம் (Semantic Narrowing): பரந்த பொருளைக் குறித்த சொல் சுருங்குவது. (உ-ம்: 'மிருகம்' என்பது முன்பு விலங்குகள் அனைத்தையும் குறித்தது; இன்று கொடிய விலங்கை அல்லது குணத்தைக் குறிக்கப் பயன்படுகிறது).

பொருள் தரம் தாழ்தல் / இழிபொருட்பேறு (Pejoration / Semantic Degradation): நல்ல அல்லது பொதுவான பொருளைக் குறித்த ஒரு சொல், காலப்போக்கில் இழிவான அல்லது கொச்சையான பொருளைப் பெறுவது.

இந்த மூன்றாவது வகையான 'பொருள் தரம் தாழ்தல்' (Pejoration) என்னும் மொழியியல் விதியின் கீழ்தான் தொல்காப்பியரின் 'ஓத்து' என்ற சொல்லும் சிக்கிக் கொண்டது.

விளிம்புநிலை வழக்கில் 'ஓத்து' – ஒரு சொல் வசையாக மாறிய வரலாறு

இன்றைய பேச்சுவழக்கில் விளிம்புநிலை மக்களால் வசைச்சொல்லாகப் பயன்படுத்தப்படும் சொற்களின் (Slur / Vulgar Slang) வேர்கள் பெரும்பாலும் மிகச் சாதாரணமான சொற்களாகவே இருக்கும். "ஓத்து" மற்றும் அதிலிருந்து பிறந்த "ஓத்தா/ஒத்தா" ஆகிய சொற்களின் சொற்பிறப்பியல் பரிணாமம் இருவேறு திசைகளிலிருந்து உருவாகியுள்ளது.

'ஒக்கு' - பாலியல் இணைவாகச் சுருங்கிய விதம்

தொல்காப்பியத்தில் நாம் பார்த்த அதே 'ஒக்கு' (இணைதல், பொருந்துதல்) ஒத்துப்‌போதல் என்ற வேர்ச்சொல்தான் இதன் அடிப்படை.

ஆரம்பத்தில் மனங்கள் இணைவதை, கருத்துகள் இணைவதை "ஒத்துப்போதல்" என்றோம். பின்னர் இது உடல்கள் இணைவதையும் (Physical union / Copulation) குறிக்கப் பயன்பட்டது. காலப்போக்கில், சமூகத்தின் பண்பாட்டு மாற்றங்களால் பாலியல் சார்ந்த சொற்களைப் பொதுவெளியில் பேசுவது தவிர்க்கப்பட்டது (இடக்கரடக்கல்). இதனால், பாலியல் இணைவைக் குறிக்கும் நேரடியான சொற்கள் மறைக்கப்பட்டு, 'ஒக்குதல்' என்ற பொதுவான இணைவுச் சொல் பாலியல் உறவைக் குறிக்கும் ஒரு கொச்சைச் சொல்லாக (Vulgar slang) மக்கள் வழக்கில் தங்கிவிட்டது.

ஆங்கிலத்தில் எப்படி ஒரு சாதாரணத் தொழிற் பெயர்ச்சொல் காலப்போக்கில் 'F-word' ஆக உருமாறியதோ, அதே போன்ற மொழியியல் பரிணாமமே தமிழிலும் நிகழ்ந்தது. வினைச்சொல்லாக இருந்த 'ஒக்கு' என்பது, பாலியல் உறவைக் குறிக்கும் பெயர்ச்சொல்லாக மருவி 'ஓத்து' என்றானது.

'ஒத்தா / ஓத்தா' உருவான மொழியியல் காரணங்கள்

இந்த வசைச்சொல் இன்று உச்சரிக்கப்படும் "ஒத்தா" அல்லது "ஓத்தா" என்ற வடிவத்திற்கு வந்ததற்கு மொழியியல் ரீதியாக இரண்டு முக்கியக் காரணிகள் ஆய்வாளர்களால் முன்வைக்கப்படுகின்றன:

அ) வினைமுற்றுத் திரிபு (Verb Mutation): '

ஒக்கு' என்ற வினையின் இறந்தகால வினைமுற்று 'ஒத்தான்' (உறவுகொண்டான்) என்பதாகும். மனிதர்கள் கோபத்திலோ, அதிர்ச்சியிலோ, பெருவேகத்திலோ உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் பேசும்போது சொற்களின் ஈற்றெழுத்துகள் கெடுவது (Drop out) மொழியின் இயல்பு. அதன்படி, 'ஒத்தான்' என்று வசைபாடும்போது ஈற்று மெய்யெழுத்தான 'ன்' கெட்டு, "ஒத்தா" அல்லது "ஓத்தா" என ஒரு வியப்பிடைச் சொல்லாகவோ (Expletive interjection), வசைச்சொல்லாகவோ நிலைபெற்றது.

ஆ) பதச் சுருக்கமும் தாய் மைய வசையும் (Contraction & Mother-Insult Theory)

உலகெங்கிலும் உள்ள பெரும்பாலான மொழிகளில், கடுமையான வசைச்சொற்கள் அனைத்தும் தாயை அல்லது சகோதரியை மையப்படுத்திய வசைப்பாடுகளாகவே (Matriarchal slurs) உள்ளன. இது ஆணாதிக்கச் சமூகத்தின் உளவியல் வெளிப்பாடாகும்.

அந்த அடிப்படையில், தற்போதைய வசைச்சொல்லின் வேர் "உன் ஆத்தா" (உன்னைப் பெற்ற தாய்) என்னும் வசைத்தொடரின் சுருக்கமாக இருக்கலாம் என்று சொற்பிறப்பியல் ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். கோபத்தில் ஒருவனைப் பார்த்து அவனது தாயைச் சுட்டி வசைபாடும்போது, "உன் ஆத்தா..." என்று தொடங்கும் அந்த வாக்கியம், விரைந்து ஒலிக்கும்போது (Phonetic contraction) காலப்போக்கில் மருவி, இடையில் உள்ள எழுத்துகள் விழுங்கப்பட்டு "ஒத்தா / ஓத்தா" எனச் சுருங்கியிருக்கலாம். இந்த இரண்டு காரணிகளுமே இந்தச் சொல் உருவாகியிருப்பதற்கான வலுவான மொழியியல் பின்புலங்களைக் கொண்டுள்ளன.

ஒரு சொல் ஏன் இவ்வாறு தரம் தாழ வேண்டும்? இது வெறும் இலக்கணப் பிழையல்ல; இது சமூகவியலின் பிரதிபலிப்பு.

உயர் குடியினராலும், புலவர்களாலும் வளர்க்கப்பட்ட செந்தமிழ் வேறு, அன்றாட உழைக்கும் மக்களாலும், விளிம்புநிலைக் குடிகளாலும் பேசப்பட்ட வழக்குத் தமிழ் (Spoken / Dialectal Tamil) வேறு. சமூகத்தின் அடித்தளத்தில் வாழும் மனிதர்கள் தங்கள் கோபத்தை, இயலாமையை, விரக்தியை வெளிப்படுத்த எப்போதுமே மொழியின் இலக்கண வரம்புகளை மீறுவார்கள். அவர்களுக்குப் பண்டிதர்களின் 'ஓத்து' தேவையில்லை; தங்கள் கோபத்தைத் தணிக்க ஒரு கூர்மையான ஆயுதமாக மொழியைப் பயன்படுத்த அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்ததே இந்தச் சொல்மாற்றம்.

புனிதமான வேள்விகளுக்கும் (ஓத்திர நெல்), தொல்காப்பிய அதிகாரப் பகுப்புகளுக்கும் (ஓத்து) பயன்படுத்தப்பட்ட சொற்கள், அடித்தட்டு மக்களின் மொழியியல் பரிணாமத்தில் முற்றிலும் வேறு வடிவம் பெற்றன. இது மொழியின் தவறு அல்ல; மொழி என்பது அதைப் பயன்படுத்தும் சமூகத்தின் உளவியலைச் சுமந்து செல்லும் ஒரு வெறும் வாகனம் மட்டுமே என்பதை இது உணர்த்துகிறது.

"ஓத்து" என்ற இந்த ஒரு சொல்லின் நெடிய பயணம், தமிழ் மொழியின் வற்றாத வளத்தையும், காலத்திற்கு ஏற்ப அது தன்னைத்தானே தகவமைத்துக் கொள்ளும் திறனையும் நமக்கு அப்பட்டமாகக் காட்டுகிறது.

ஓதுதல் என்ற வேரிலிருந்து முளைத்து, பதிற்றுப்பத்திலும் சிலப்பதிகாரத்திலும் வேள்வித் தீயாகவும், மறைநூலாகவும், நன்னெறியாகவும் அது ஒளி வீசியது.

ஒக்குதல் (பொருந்துதல்) என்ற வேரிலிருந்து கிளைத்து, தொல்காப்பியரின் இலக்கண மாளிகைக்குள் 'அதிகாரங்களை'த் தாங்கி நிற்கும் தூணாகப் கம்பீரமாக நின்றது.

அதே ஒக்குதல் (இணைதல்) என்ற வேரிலிருந்து விலகி, சமூகத்தின் விளிம்புநிலை வழக்கில் மனித உறவுகளின் கொச்சையான பக்கத்தைப் பிரதிபலிக்கும் வசையாக உருமாறி, இன்று தெருக்களில் புழங்குகிறது.

மொழியியல் நோக்கில் எந்த ஒரு சொல்லும் உயர்ந்ததுமில்லை, தாழ்ந்ததுமில்லை. ஒவ்வொரு சொல்லும் தான் கடந்து வந்த காலகட்டத்தின் சமூக, பண்பாட்டு, உளவியல் வரலாற்றைத் தன்னுள் பொதித்து வைத்திருக்கும் ஒரு வரலாற்றுப் பெட்டகமாகும்.

வேதம் ஓதியதால் உருவான ஓத்தும், ஒத்த கருத்துடை இலக்கணங்களை கட்ட அதிகாரங்கள் என்ற சொல்லுக்கு இணையாக உருவாக்கிய ஓத்தும், மனம் ஒத்து உடலளவில் இணைந்ததால் உருவான ஓத்தும் தமிழ்ச் சொல் விளையாட்டில் ஓரங்கம்...

இதில் சுவராஸ்யமான தகவல் என்னென்னா, F*** uck என்ற ஆங்கிலச் சொல்லும், ஓத்த என்ற சொல்லின் மூலமான "ஒக்கு" என்ற சொல்லும் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரி ஒலிப்பவை. F*** uck ன் ஆங்கிலச் சொல்லின் மூலமான ஜெர்மானியச் சொல்லுக்கு (Fukka) "சொருகுதல்" என்று பெயர்.///

கட்டுரை: இராஜசேகர் பாண்டுரெங்கன்