สรรพาลังการ Thai ศัพท์ 🌟

[phisu...@mail.com]

🌟💻

 

“มันเป็นความคิดเก่าๆ ยุคที่รู้จักวิทยาการ การพิมพ์
และการทำหนังสือ โน้นเลย ยุคที่อยากจะทำพระไตรปิฎกฉบับสมบูรณ์,
แต่เอาเข้าจริงๆ มันก็ไม่ใช่ความคิดยุคเก่า เพราะเชื่อแน่ว่า
ในสมัยนี้เอง อาการที่ว่า อยากจะทำพระไตรปิฎกฉบับสมบูรณ์
ก็คงจะมี หรือความคิดที่จะตรา จะทำพระไตรปิฎก ฉบับอักษรอริยกะ
ก็คงจะมี แต่ทว่า โดยส่วนตัวแล้ว อยากชวนนักภาษาศาสตร์
คอมพิวเตอร์ หรือนักวิจัยอะไรก็แล้วแต่ ที่วิจัยเกี่ยวกับจิตอนันต์ หรือวัตถุอนันต์

อยากชวนหรือกล่าวให้คล้อยไปในทางที่จะทำ วัตถุการศึกษาทางสัจธรรม
คือพระไตรปิฎก ว่าวัตถุทางสัจธรรม จะประกอบอย่างไร? จะมีอลังการอย่างยอดเยี่ยมอย่างไร?
เพราะเห็นอยู่แล้วว่า สิ่งที่พึงเป็นที่ตั้ง ที่สถิต แห่งความมีปาฏิหารย์ อัศจรรย์ วิตถาร และพิสดาร
น่าที่จะเป็นเรื่องการใช้งาน หรือการคลิกเข้าไปที่พระไตรปิฎก คือทว่า นักภาษา
ต้องการที่จะกระทำงานอย่างที่เป็นสหวิทยาการ โดยผ่านหนังสือ และการรู้หนังสือ
ฉะนั้น ก็น่าที่จะคิดออกอย่างตรงกันว่า จะทำพระไตรปิฎก ให้ได้มีความวิเศษ และอลังการอย่างไร?
เพราะประเด็น ที่จะทำอัศจรรย์ หรืออลังการอัศจรรย์ นี้ นั้น มีโดยมาก อยู่แต่พระไตรปิฎกนั่นเอง

แต่ความจริงปรากฏว่า พระไตรปิฎก ยังกลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น เพราะว่า
เกมคอมพิวเตอร์ ธรรมดาๆ อาจที่จะยังให้ความมีอลังการวิเศษ มากกว่า พระไตรปิฎก
ทว่า แต่เรื่องการที่จะทำพระไตรปิฎกฉบับสมบูรณ์ ใดๆ นั้นๆ ก็ย่อมที่จะต้องมีอยู่
และน่าใฝ่ฝัน หรือใฝ่หา ให้ไปถึง อยู่ไม่น้อย ก็เลยได้ตอบอย่างนี้มาเรื่อย คือโยงลิงก์
ไป ๒ แห่ง คือสมมติว่า โยงไปที่ฉบับอักษรอริยกะแห่งหนึ่ง และโยงไปที่ฉบับตรวจพิสูจน์อักษรแล้ว
สมบูรณ์ อีกแห่งหนึ่ง เพื่อเสริม เพื่อเพิ่ม แรงใฝ่ฝันหา ของนักตำรา หรือนักภาษาศาสตร์
ที่อาจจะใฝ่ฝันหา พระไตรปิฎกแบบนั้น แบบนี้ อยู่บ้าง ด้วยเหมือนกัน คือขออธิบาย
ไม่ได้กำหนดให้มีความหมายมากอย่างอื่น เกินไปกว่า ๒ ลิงก์ที่โยงไปนั้น ซึ่งกะเกณฑ์ในใจ
ลึกๆ ว่า ถ้าตนเองสามารถ จะทำฉบับสมบูรณ์ ของ MBU และด้วยกันนั้น ก็จะทำฉบับ อักษร Ariyaka ด้วย”

[Phra Sabbarutajana]

[Bhava Nirutti]

✍

 

“เรื่องการติดกระดุม พึงเป็นเรื่อง ที่ต้องรักษา ก็ได้, 
เพราะว่าเป็นการกลัด หรือติดกระดุม โดยฉุกละหุก หรือรีบด่วน 
แล้วเมื่อติดกระดุมแล้ว แล้วดีทั้งหมดเลย เพราะให้กันอุจาดตาแล้ว 
หรือพ้นการประเจิดประเจ้อแล้ว จะติดถูก หรือผิด 
จึงมิต้องนำมาคิดมาคาด

 

เพราะการเปรียบ เปรียบว่า เห็นอะไร? อวดอะไร?
 โดยมาก ก็ต้องบอกว่า เห็นที่ไม่ควรเห็นควรรู้ หรืออาจจะบอกว่า 
อวดอะไร? ไม่น่าที่จะอวด หรือพวกที่ชอบเอาชั้นใน 
มาไว้ในชั้นนอก ดังนั้น ที่เอามาระวัง เอามาคิดมาคาด 
ก็จึงกะเกณฑ์ไปตามประโยชน์ไม่ได้

 

และเรื่อง ที่เป็นประเพณี ศิลปะวัฒนธรรม เมื่อประกอบ 
เมื่อชื่นชม เมื่อกระทำในทางประเพณี ศิลปะ วัฒนธรรม 
ก็ย่อมกะเกณฑ์ ประโยชน์ ในนัยอย่างนั้นไปแล้ว 
ไม่ใช่จะมากะเกณฑ์ประโยชน์ทางหนังสือ หรือว่าการหน่วงเหนี่ยว 
ให้ตนเองไม่ฟุ้งซ่าน กำเริบ ไปทางไม่สมควร ไม่ทำ

 

ฉะนั้น การติดกระดุม หากถึงเป้าหมาย ตามความที่ตนจะรักษา 
การติดถูกติดผิด ไม่สำคัญ เพราะมิใช่ว่า 
ไม่นับถือการเรียงถูกตามลำดับ และจริงๆ ก็ยินดี ก็นับถือ 
หากอาจจะสามารถ ย้อนเวลา ไปติดเม็ดแรกถูกที่ 
แต่ในความเป็นจริง  เราติดเพื่อพ้นการประเจิดประเจ้อแล้ว 
จะติดถูก หรือผิด ไม่เป็นประมาณ เพราะว่าเรื่อง ให้ได้พ้นอุจาดแล้ว 
ก็ย่อมที่จะ ดี หรือถูกใจ ในเนื้อหา ในเป้าหมาย 
ตามเนื้อความที่สำคัญ ต่อการรักษาธรรม ที่จะมีอย่างไรต่อไปได้ 
นั้น ต้องมีความแยบคาย ไม่ประพฤติ หรือแสดง 
อย่างบุ่มบ่ามประเจิดประเจ้อ แล้ว ความดีของติดผิด ติดถูก 
ย่อมคงมีอยู่ทั้งนั้น เพราะต้องพ้นเสียจาก การตลกลามก 
คะนอง หรือมุสา หรือพูดกล่าวตีขลุมให้เสียหาย ฉะนั้น 
โดยที่จริงถ้าปิด ถ้าเบาโทษ ถ้าติดกระดุม กันอุจาดเป็นโทษได้แล้ว 
ก็ย่อมถือได้ว่า ถึงประโยชน์ตามธรรม นั้นๆ 
โดยสมควร ทีเดียว”

[phisu...@mail.com]

✍

 

“ใจของคนในชนบท จะมีการวรรณนาปรุงแต่ง 
วินิจฉัยไตร่ตรองไปอย่างไร? ก็ไม่สู้ การตริตรอง 
ของสำนักการศึกษาในเมือง หรือใจคนที่อยู่ในเมือง นั้นๆ, 
เพราะการประกอบในสิ่งระลึก มีความแตกต่างกัน 
มีการมุ่งเน้น หรือมุ่งการสังคมกัน ที่แตกต่างกัน ทั้งนี้ 
ก็ย่อมที่จะเกี่ยวกับการเสพ การบริโภคด้วย ซึ่งอาจจะถือว่า 
เพราะความใคร่ หรือเพราะมีสิ่งที่ครอบงำอยู่ 
แตกต่างกัน

 

ดังนี้ ความต่างในที่นี้ ที่จะแยก หรือที่จะยก 
สำหรับคนในชนบทนั้น ถึงไม่ได้แยกได้ยก ไปที่ประเด็นของการศึกษา 
หรืองานศึกษา ที่พึงต้องเข้มข้น ทว่า คนในชนบท 
ก็ย่อมที่จะมุ่งเน้นไปที่ บทแห่งคุณธรรมเหมือนกัน 
คือก็ต้องการที่จะยก ประเด็นทางคุณธรรม 
อันคือความประมาณได้ ในบทแห่งความประพฤติ 
ดังนั้น อันใด ซึ่งอาศัยรูป หรือสรุปสารูป 
ในทางคุณแห่งกาม ซึ่งต้องเห็นว่า มิได้ตีตก 
ประเด็นคุณธรรม ตามที่คนในเมือง มักที่จะบอกว่า 
คนชนบท ไม่ดี และ มักที่จะถูกกล่าวหาว่า ยังเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อน 
ขาดความศิวิไลซ์ อันอย่างที่คนในเมืองกระทำ

 

ก็เป็นความกดดัน ให้เปรียบเทียบกันอย่างนั้น 
เพราะมีความสบายใจ ไปจาก ความระลึก อันสืบไปในเหตุผล 
ที่ไม่เหมือนกัน แต่จนชั้นที่สุดนั้น ก็ย่อมว่า ชนบท 
ไม่ดีเท่ากับในเมือง เพราะอาจที่จะเป็นเขตที่สบาย 
ทำอะไร ก็ทำไปตามความหละหลวม ไม่เคร่งครัดรัดกุม 
ขัดเกลาตน เท่ากับคนในเมือง ซึ่งก็คล้ายๆ ว่า ติกัน 
ในเรื่องของธรรมเนียม หรือธรรมวินัย นั่นเอง 
แล้วจึงว่าลงใจความ ว่ามีความต่างกัน”