Dek tagoj de poeziaj salutoj
Raja Kudrjavceva
Kaj, certe, tiu ĉi tago min, la ŝatanton de muziko, poezio, printempo kaj suno, entuziasmigas por proponi al vi okazigi en nia dissendolisto la aktivaĵon kun la titolo ”Dek tagoj de poeziaj salutoj”. Mi alvokas ĉiujn trovi iom da tempo, refreŝigi en la memoro viajn ŝatatajn poeziaĵojn en Esperanto, ĉu originalajn, ĉu tradukitajn, ĉu memverkitajn, elekti iun plaĉan kaj sendi ĝian tekston en la salutmesaĝo ĉi tien. Certe nepre dezirindas mallonge komenti la elektitan tekston, aŭ ion interesan sciigi pri ĝia aŭtoro kaj ĝia apero. Eblas ankaŭ afiŝi allogajn eldiraĵojn pri poezio aŭ viajn proprajn meditojn pri ĝi.
Диляра Гадирова
Karaj samideanoj!
Mi volas subteni la proponitan de Raja Kudrjavceva temon, ĉar foj-de-foje mi aūskultas kantojn kaj legas versojn. Mi ne estos originala en la nuna prezento de la fama poeto kaj lia verso. Ja la tempo estas militoza, tumulta ,ĥaosa, neprediktebla, malprudenta. Ni povas nur rememori la verson “Preĝo” de estimata Bulat Okudĵava, kiu batalis kontraū faŝistoj en la Dua mondmilito. Ĉu la nuna tempo estas por “avidaj regi” kiuj ekregis “ĝis plensatiĝo de l’kor’?
Preĝo.
Dum nia Ter’ rotacias plu,
Dum brilas daūre la Sun’,
Donu al ĉiu, mia Sinjor’,
Ion, mankantan nun.
Kapon ricevu do saĝul’,
Ĉevalon-timul’ en fin’,
Iom da mon’-feliĉulo…
Kaj ne forgesu plu min.
Dum nia Ter’ rotacias plu,
Per via potenco, Sinjor’,
Avida regi ekregu
Ğis plensatiĝo de l’kor’.
Lasu malavarulon
Ripozi ĝis taga fin’,
Donu la penton al Kain,
Kaj ne forgesu plu min.
Mi scias- vi ĉion scipovas,
Mi kredas je via prudent’-
Ja kredas soldat’ murdita,
Ke restas li en eden’,
Ja kredas ĉiu orelo
Al via mallaūta dir’,
Ja kredas ankaū ni ĉiuj,
Sen scio pri nia ir’!
Mia Sinjor’ verdokula,
Mia sincera Di’!
Dum nia Ter’ rotacias plu,
Kaj tio ĉi strangas por ŝi,
Dum restas tempo kaj fajro
En ŝia senlaca sin’,
Donu po iom al ĉiuj,
Kaj ne forgesu plu min.
Tradukis Mikaelo Bronŝtejn.
Молитва .
Пока Земля еще вертится,
пока еще ярок свет,
Господи, дай же ты каждому,
чего у него нет:
мудрому дай голову,
трусливому дай коня,
дай счастливому денег…
И не забудь про меня.
Пока Земля еще вертится —
Господи, твоя власть! —
дай рвущемуся к власти
навластвоваться всласть,
дай передышку щедрому,
хоть до исхода дня.
Каину дай раскаяние…
И не забудь про меня.
Я знаю: ты все умеешь,
я верую в мудрость твою,
как верит солдат убитый,
что он проживает в раю,
как верит каждое ухо
тихим речам твоим,
как веруем и мы сами,
не ведая, что творим!
Господи мой Боже,
зеленоглазый мой!
Пока Земля еще вертится,
и это ей странно самой,
пока ей еще хватает
времени и огня,
дай же ты всем понемногу…
И не забудь про меня.
Воскресенье, 22 марта 2026, 00:01 +05:00 от Raja Kudrjavceva <komenca...@ya.ru>:
--
Vi ricevis ĉi tiun mesaĝon, ĉar vi estas abonanto de "Ural-Siberio dissendolisto" en Google.
* Nia regiona paĝaro: www.ural-sib.org
* Por sendi mesaĝon uzu la adreson: ural-si...@googlegroups.com
* Por malaboni sendu malplenan mesaĝon al: ural-siberio-...@googlegroups.com
* Por ricevi detalajn informojn vizitu: http://groups.google.com/group/ural-siberio-dl
---
Вы получили это сообщение, поскольку подписаны на группу "Ural-Siberio dissendolisto".
Чтобы отменить подписку на эту группу и больше не получать от нее сообщения, отправьте письмо на электронный адрес ural-siberio-...@googlegroups.com.
Чтобы посмотреть обсуждение, перейдите по ссылке https://groups.google.com/d/msgid/ural-siberio-dl/571774119367%40mail.yandex.ru.
Елена Успенская
К священной жертве Аполлон,
В заботах суетного света
Он малодушно погружен;
Молчит его святая лира;
Душа вкушает хладный сон,
И меж детей ничтожных мира,
Быть может, всех ничтожней он.
До слуха чуткого коснется,
Душа поэта встрепенется,
Как пробудившийся орел.
Тоскует он в забавах мира,
Людской чуждается молвы,
К ногам народного кумира
Не клонит гордой головы;
Бежит он, дикий и суровый,
И звуков и смятенья полн,
На берега пустынных волн,
В широкошумные дубровы…
--