Bir yer var biliyorum

[ismet soner عصمة سونر‎]

Büyük şehirde yaşayan herkes gibi hayallerimiz var bizim de. 

Emekli olup, hattâ mümkünse işimizi değiştirip bir kasabaya yerleşme hayâli. 

Kütahya’nın, Kastamonu'nun bir kasabası, Çorum, Bayburt, Batman. 

Neresi olursa.

Yaşadığımız keşmekeşten kurtulup, ailemizle beraber yeni, küçük bir düzen kurma hayâli.

Sağlıklı iken ama.

Hani şimdilerde yeşil pasaport alıp daha büyük keşmekeşlere gidenlere inat,

memleketimin topraklarında, mütevâzı, sâkin, sağlıklı, huzurlu, az koşuşturmacalı bir hayat istiyorum. 

Çok mu şey istiyorum?

Herkes kendi hâlini düşünsün; bu büyük şehirde yaşamaya çalışırken bizden neler gidiyor?

Yıpranma payı vermeliler hepimize. İşi, trafiği, koşturması.

Büyük Şehirde yaşamanın  müsbet olduğunu zannettiğimiz taraflarını düşünüyorum:

Hastahâneler mesela. 

Hani allah korusun bir sağlık sıkıntımız olsa, buralarda çözüm bulunur gibimize geliyor. 

Öyle mi peki? 

Güzel binâlara kanıp kendimizi rahatlatıyoruz aslında.

Hastahâneye gidince anlıyoruz Hanya'yı-Konya'yı. Allah düşürmesin.

Eğitim imkânları.

ÖSYM istatistik yayınlıyor; İstanbul, Ankara, İzmir Üniversiteye yerleşme sıralamasında alt sıralarda.

O kendimizi kandırdığımız eğitim de fos çıktı.

Eğlence hayâtı desen, zâten kendini paralasan ayda bir kereden fazla gidemezsin.

Çünkü hem gidip gelmesi işkence, hem fiyatlar korkunç. 

Eee bunlar elendiğine göre büyük şehir tercihi için geriye ne kaldı? 

Hafta sonu sakin bir kaçamak diye tanıtım yaptıkları yere gidiyorsun, ana baba günü.

Resmen algı pazarlaması.

Nerede kafa dinleyeceksin?

Trafik zâten Allahlık. 

Bir yere gidene kadar için şişiyor, ömrün trafikte geçiyor.

Güzel vakit geçirmek için gittiğin yere âsâbın bozulmuş gidiyorsun.

İşte bunlar yüzünden, henüz kafa ve beden sağlığımız yerinde iken gidelim buralardan.

Sabaha telaşsız uyanalım, trafiksiz, kalabalıksız. Markette kasa kuyrukları olmadan. 

Ve dahi sosyal medya olmadan. 

Güzel bir yer, güzel bir an yakalayınca keyfini çıkarmak yerine, resim çekip sosyal medyada paylaşma hırsı olmadan.

Büyük olup bizi yormayacak mütevazı bir bahçede bir köşede domates, bir köşede biber yetiştirerek.

Ezan okununca sokağımızdaki câmiye, ekmek almak için yan sokaktaki fırına, yumurta için bakkala, et almak için kasapa gitmek, esnaf ile iki lafın belini kırmak.

Her yere yürüyerek, bilemedin bisikletle gitmek.

Büyütürken kendimizi unuttuğumuz evlâtlarımızdan torun beklemek.

Orhan Veli'nin şiirindeki gibi, "bir yer biliyorum, epeyce yaklaştım."

Bekle beni Malatya’nın, Niğde'nin bir kasabası, İsparta, Denizli, Uşşak.

--

PRIMUM NON NOCERE
http://www.facebook.com/ismetsoner

http://groups.google.com.tr/group/bursaforum