Ali Ulvi Kurucu: SEVDİM SENI MABUDUMA, CANAN DİYE SEVDİM!

[zeki kentel]

Ali Ulvi Kurucu: SEVDİM SENI MABUDUMA, CANAN DİYE SEVDİM!

Ali Ulvi Kurucu 3 Mart 1922 yılında babasının imamlık yaptığı

Konya’nın Sakyatan köyünde doğdu. Babası İbrahim Efendi annesi Sare

hanımdır. Konya’nın meşhur âlimlerinden Hacı Veyis Efendi’nin torunu,

Hacıveyiszade Mustafa Efendi’nin ise yeğenidir. Bir buçuk yaşındayken

annesi vefat eder. Babası teyzesi ile evlenir ve teyzesi ona öz annesi

gibi bakar.

18 yaşına kadar kaldığı Konya’da okul zamanı kimi zaman dayısının kimi

zaman da dedesinin evinde kalır. İlkokul çağlarındayken harf inkılabı

olmuş ve eğitim öğretim başka bir şekil almıştır. Bir gün dedesi onun

okuduğu ilkokulun önünden geçerken öğretmen ve öğrencilerin kızlı

erkekli top oynadıklarını görür ve üzülür. Torununa okulda hangi

derslerin okutulduğunu sorar. Kur’an dersleri olmadığını öğrenince

daha da fazla üzülür.

O yanından ayrıldıktan sonra hanımına ağlayarak şöyle der:

“Muhsine, bu çocuk pınarın başında susuzluktan ölecek… Yazık yahu, ben

neslimden, hafız-ı Kur’an’lığın bu kadar çabuk kesileceğini tahmin

etmezdim. Çok erken oldu. Yahu Muhsine, sinesinde Kur’an olmayan bir

insan kabirde gibi karanlıktadır. Kur’an nurdur, ışıktır, feyizdir. Kur’an’sız bir okul zulmettir, karanlıktır, bu karanlık mektep çocuğa ne verecek?”

Oğlu İbrahim Efendi’ye de mektepte torunun ahlakına zarar geleceğinden

endişelendiğini, onun açıktan okumasını istediğini bir mektupla

bildirir. Bir hafta sonra küçük Ali kendi isteği ile babasının

bulunduğu köye gider ve babasından hafızlık dersi almaya başlar.

Babası bu süreçte; “Oğlum sen inşallah Konya’nın Kapı Camii’nde baş

hafızlık yapacaksın, mahşer günü anana babana nurdan taçlar

giydirilecek” gibi sözlerle sürekli onu motive eder. Konya’daki Hafız

Zekai Efendi’yi ve İstanbul’daki Hafız Sami Efendi’yi ona örnek

gösterir. Teşvik olsun diye ona şöyle der: “Oğlum Hafız Sami’nin öyle

sesi varmış ki ağlayan çocuk susarmış. Uyuyan bülbüller o okumaya

başlayınca uyanır, akşamdan ötmeye başlarmış.”

1930 yılında hafızlığın sonlarına doğru yaklaşırken babası onu

Konya’daki meşhur Hafız Zekeriya Efendi’nin yanına götürür. Zekeriya

Efendi “Şuradan oku, buradan oku” diyerek onu küçük bir imtihan eder.

Hepsini okuduğunu görünce ona üç kere “aferin” der. Akşama onları

Pastırmacı Tahsin Efendi’nin bahçesindeki sohbete davet eder. Akşamki

sohbet meclisinde Hafız Cevdet Soydanses muhayyer makamında Kur’an

okur. Hep birlikte uşşak makamında bir ilahi okurlar.

O sıralarda on yaşında olan Ali Ulvi kasidelerden bir tanesini dinlerken duygulanır

ve gözleri yaşarır. Babasının teşvik ve yönlendirmeleri, hafızların

meclisinde yaşadığı bu unutulmaz anlar, hepsi birbirine eklenince

artık onun kalbinde büyük bir Kur’an sevdası oluşur.

İnsan bazen bir kitabı ilk defa okuduğunda bir şeyleri fark edemiyor.

Bu satırları yazmak için Ertuğrul Düzdağ Bey’in kaleme aldığı Ali Ulvi

Kurucu Hatıratını ikinci kez okuduğumda şunu fark ettim ki onun bu

yola girmesi ve sonunda büyük bir şahsiyet olmasının başlangıcında

hafızlardan duyduğu Kur’an tilaveti ve ilahilerin büyük etkisi

olmuştur.

Demek ki güzel sesler ve güzel okuyuşlar insanları

etkileyebilmekte ve onları hayırlı bir yola sevk edebilmektedir. Hele

ki bir çocuk için güzel ses, onun masum yüreğine atılmış bir kement

gibidir. Çocuk belki büyük manaların farkında değildir ama bu sesler

onun ruhunda bir kapı aralar, yüreğinde bir kıpırdanmaya sebep olur.

Kalp devriminin başlangıcı belki de ona başka bir âlemin duyuşlarını

hissettiren bu seslerdir.

Ali Ulvi Bey Hatıratında diyor ki: “1930’lu yıllarda Konya’da bulunan

meşhur okuyucuların Nakiboğlu camiinde okudukları bir mevlidi

unutamam. Sivaslı Derviş Ahmed’in okuduğu birkaç kaside ve bilhassa

Ehl-i Beyt’e ve Kerbela’ya dair bir kasidesi hiç aklımdan çıkmamıştır.

O günkü mevlid hayatımda gördüğüm nadir mevlidlerden birisidir.”

Babasının İbrahim Efendi’nin vazifeli olduğu köyde yaşadığı unutulmaz

sahnelerden birisi de jandarmanın sürekli köydeki mektebi basmasıdır.

Babası hem mescidde imamlık yapmakta hem de köyün çocuklarına bu

mektepte okuma yazmayı, dört işlemi vs. öğretmektedir. İşin acı tarafı

ise şudur ki harf inkılabına riayet ediliyor mu diyerek baskın yapan

jandarmaya köyün muhtarı olan dayısı her gelmesinde ikramlar

yapmaktadır. Evine davet eder, yemekler yedirir, giderken de atlarının

heybelerine sepet ve bakraçlarla yağlar, ballar, yumurtalar konur.

Jandarmanın baskısı neticesinde artık İbrahim Efendi köyün çocuklarına

Kur’an öğretememektedir. Bunun üzerine 1930 yılında Konya’ya

taşınırlar. Ali Ulvi 11 yaşına geldiğinde “demir hafız” dedikleri

şekilde kuvvetli bir hafız olur. Hafızlığını biraz daha geliştirmek

için Diyanet’in Hafız Mektebi’nde Kadiri Şeyhizade Hafız Ali

Efendi’den ders alır. Ali Kemal Belviranlı ve Mustafa Runyun o

yıllardaki talebe arkadaşlarından ikisidir. 1931 yılında ezan Türkçe

haline getirilir ve on sekiz sene böyle okunur.

1931 yılında İstanbul’un meşhur hocaları olan Abdurrahman Gürses ve

Gönenli Mehmed Efendi Konya’ya gelir ve mukabele okurlar. Henüz bir

çocuk olan Ali Ulvi’nin zihninde bu da unutulmaz bir hatıra olur.

1933 senesinde Hafız Ali Efendi, Müftü Bey’e; “benim fidanlarım var,

bu fidanları büyütmek lazım. Bu fidanlar bugün hafızdır, dilerim yarın

âlim olsunlar. Bunları teşvik etmek lazımdır. Bugün büyük hafızlar

Kapı Camii’nde ikindiden sonra mukabele okuyorlar. Bunlar da öğleden

sonra okusunlar” der.

Müftü Bey bu teklife sıcak bakar. Bunun üzerine

Ali Ulvi baş hafız olarak Kapı Camii’nde mukabele okur ve böylece

babasının yıllar önce kurduğu hayal gerçekleşmiş olur.

Konya’nın önemli âlimlerinden Hacı Veyis Efendi de diğer aile fertleri

gibi torununun kapı Camii’nde mukabele okumasına çok sevinir.

Mutluluğunu, sevincini biraz da teşvik olsun için sürekli sesli bir

şekilde ifade eder. “Böyle hafız-ı Kur’anları ben medhetmişim ne

çıkar? Onları İslam Peygamberi metheder. Bu ümmetin en şereflileri

kimlerdir biliyor musunuz? Kur’an hafızı olanlardır.”

Hafız Ali Efendi bir gün, Ali Ulvi’nin dersini dinledikten sonra ona

şöyle der. “Kapı Camiii’nde hafızlara baş hafızlık yapabiliyorsun. Ah

pederin razı olsa da İstanbul’da okuyuşunu ilerletebilsen… İstanbul

şehrine Cenab-ı Hak her şeyin güzelini vermiş. Manzaranın, denizin,

caminin, iklimin, suyun güzeli orada olduğu gibi, insanların güzeli de

oradadır, okuyuşun güzeli de, hafızların güzeli de oradadır.

Bakınız İstanbul’dan gelen Abdurrahman Gürses Efendi nasıl güzel okuyor. Üç

dört sayfada birkaç makam yapıyor, kendisi dinlendiği gibi,

dinleyenleri de yormuyor.”

Fakat kaderde İstanbul değil Medine vardır. 1939 yılında babasının

kararıyla ailecek Medine’ye taşınırlar. Hac ve umre dolayısıyla

Medine’ye gelen İstanbul’un en meşhur hafızları ile tanışmak ve onları

dinlemek orada müyesser olur.

Sevdim seni Mabuduma, canan diye sevdim

Bir ben değil alem sana hayran diye sevdim

Evladı ıyalden geçerek ben ravzana geldim

Ahlakını methetmede Kur'an diye sevdim

Kurbanın olam şahı resul, kovma kapından

Didarına müştak olan yezdan diye sevdim

Mahşerde nebiler bile senden medet ister

Gül yüzlü melekler sana hayran diye sevdim..

Ali Ulvi Kurucu: SEVDİM SENİ MABUDUMA, CANAN DİYE SEVDİM!

Ali Ulvi Kurucu’nun Hafızlık Yılları Aydın BAŞAR

hasanser...@gmail.com

Virüs bulunmuyor. www.avast.com