Başkanlarına “Mir-i Yörükan” veya “Yörük beyi” denilirdi.Yörükler Anadoluda veya Rumeli’de oturdukları bölgelerin adını aldıkları gibi kendi eski adları ile de anılırlardı mesela Anadolu yörüklerinin bazılarının belgelerde geçen adları şunlardır. İçel yörükleri, Alaiye Yörükleri, Tekeli Yörükleri, Bursa yörükleri Haruniye Yörükleri, Maraş yörükleri, Ankara yörükleri, Eğridir yörükleri, Araç yörükleri, Taraklı yörükleri, ziyle yörükleri, Karaca yörükleri, Murtana yörükleri, Tartar yörükleri, Karayahşili yörükleri, Nacaklı yörükleri, Nasırlı yörükleri, Eski yörük, Toraman yörükleri, Tacirli yörükleri, Tor yörüğü, Rumeli yörüklerinin adları ise şöyledir: Tanrı dağı yörükleri, Naldöken yörükleri, Kocacık yörükleri, Ofcabolu yörükleri, Vize yörükleri, Yanbolu yörükleri, Selanik yörükleri.
Zaman içinde bu yörüklerden bir kısmı yerleşik hayata geçmiş eski yaşantılarını terketmişlerdir ama bunlardan Sarıkeçililer hala eski yaşantilarini hemen hiç degistirmeden devam ettirmektedir.
Tüm yıl boyunca çadirlarda yaşayıp yayla ve kışlakta keçi koyun besleyen yörükler işinin yükselmesiyle sahilden yaylalara doğru göçmeye başlarlar bir günlük yürüme mesafesinde uygun yerlerde 2-3 gün konaklayarak yaylalara çıkarlar sonbaharda havaların sogumasıyla birlikte auni şekilde sahile geri dönerler. Bölgedeki Sarıkeçili Karatekeli, Karakoyunlu ve Gebizli yörüklerinin bir kismi bu tür göçebe yasayan aşiretlerdir.
İçel’de 200 hanelik bir sarıkeçili ailesi konar -göçer hayat sürdürmekte bir başka ifadeyle topraksızdır. Kışlar İçel, Silifke , Gülnar, Anamur sahillerinde Yazları da Konya’nın Seydişehir, Beyşehir yaylalarında kira ile yazlamaktadırlar kış aylarında kaldıkları mevkiler baharda göçtükleri yerler hayvanlarının daha rahat etmesine bağlı hayvanların ölümüne neden olan kene yüzünden bir kış kışladıkları yurtlaklara gelecek yıl konamazlar bir baska ifade ile her kış kışlakları değişecek her bahar göç yolları değişecek geçtikleri köylerden müsade alırlar.