HADİS HADİSLERİ YARGILARSA

[Yılmaz ARSLAN]

HADİS HADİSLERİ YARGILARSA
Daha evvel gördüğümüz gibi hadis adı altında söylenen sözlerin birçoğunu Kuran ve akıl

 

reddetmektedir. Bunun yanında dine kaynak gibi gösterilen bu hadisleri yargılayıp, bunların

 

yanlışlığını ortaya koyacak hadisler de mevcuttur. 4. Bölümdeki hadis incelenmesinde ve 7.

 

Bölümdeki hadis-hadis çelişkisi konusunda bunun örneklerini gördük. Bu bölümde hadisleri

 

hadislere yargılatırken amacımız bir kısım hadisleri reddedip, kendi kafamıza uyanları

 

toplamak değildir. Çünkü böyle bir gayret içinde olmayı (hele günümüzdeki tabloyu görenler

 

için) Kuran'ı yetersiz bulmanın bir uzantısı olarak görmekteyiz. Kuran yeterliyse onla

 

yetinmek ve gerçekle yalanın karıştığı izahlardan medet ummamak zorundayız. Amacımız,

 

hadisleri dini kaynak diye uyduranların yorumla ve görmemezlikten gelerek ve birçok ayrı

 

anlamlı hadisten kafalarına uyanı seçme yoluyla kendi uydurdukları hadislerle bile

 

çeliştiklerini göstermektir.
Sünni ve Şii İslam’ın hadis kitapları yazmaları bile kendi kabul ettikleri hadislerde

 

anlatılan, Peygamber'in hadis yazımını yasaklayan tavrıyla çelişmektedir. 4. Bölümde de

 

değindiğimiz bu konuyla ilgili şu hadislere bakalım:
Allah'ın elçisinden sözlerini yazmak için izin istedik, bize izin vermedi.
Tirmizi, Es Sunan, K. İlm 11
Biz hadis yazarken Hz. Peygamber yanımıza geldi ve "Yazdığınız şey nedir?" dedi. "Senden

 

işittiğimiz hadisler" dedik. Hz. Peygamber: "Allah'ın kitabından başka kitap mı

 

istiyorsunuz? Sizden evvelki milletler Allah'ın kitabı yanında başka kitaplar yazdıkları

 

için yoldan çıktılar."
El Hatib, Takyid 33
A. PEYGAMBERİMİZ HADİS YAZIMINI YASAKLAMIŞTI
Dikkat ederseniz Peygamber'in hadis yazımını yasaklayan bu hadislerini, hadis kitaplarını

 

dinin kaynağı kabul edenler nakletmiştir. Madem bu hadisleri biliyorsunuz, o zaman niye

 

hadis kitapları yazıyorsunuz? Siz Peygamber'den daha mı akıllı olduğunuzu iddia

 

ediyorsunuz? Yoksa Peygamber'den daha mı çok dini düşünüyorsunuz? "Peygamber o zaman

 

Kuran'la hadis karışmasın diye hadis yazdırmadı, artık Kuran'la karışma tehlikesi yok, o

 

yüzden hadis kitapları yazıyoruz" demek tatmin edici bir açıklama değildir. Hadisler Kuran

 

gibi dinin kaynağı olsaydı ve Peygamber hadisleri yazdırmayıp, unutulmaya mahkum etseydi

 

dini eksik tebliğ etmiş olmaz mıydı? Hadisler dinin bir kaynağı, lüzumlu bir parçası ise

 

nasıl olur da yazılmak yoluyla muhafaza edilmezler? Kuran'daki sureler karışmıyordu da,

 

hadisler niye karışacaktı? Peki Peygamber'in, Kuran'la karışma tehlikesi ortadan kalkınca

 

hadisleri yazın diye bir hadisi var mı? Sonuç olarak diyebiliriz ki; ey hadislere dinini

 

yaslayanlar, bu hadislerin yargısına göre hadis kitaplarınızı yakmak, yok etmek

 

zorundasınız. Bu hadislerin yargısına uyuyor musunuz?
Hadislerle Kuran'da olmayan helal ve haramların dine girdiğini de görüyoruz. Bir de şu

 

hadisleri inceleyelim:
Ey insanlar ateş tutuşturuldu ve karanlık gecenin parçaları gibi fitneler yakınlaştı.

 

Allah'a yemin ederim ki aleyhimde tutunacak bir şeyiniz yoktur; Kuran'ın helal kıldıkları

 

dışında bir şeyi helal kılmadım. Kuran'ın haram kıldıkları dışındakileri de haram kılmadım.
İbni Hişam Siret 4 sayfa 332
Allah bazı farizalar vazetmiştir, onları aşmayın. Bazı hadler koymuştur, onlara

 

yaklaşmayın. Bazı şeyleri haram kılmıştır, onları yapmayın. Bazı şeyleri de unutmaksızın

 

size rahmet olması için hatırlatmamıştır, onları da araştırmayın.
Mahmud Ebu Reyye, Muhammedi Sünnetin Aydınlatılması, sayfa 403
Allah'ın kitabında helal kıldığı helal, haram kıldığı haramdır. Hakkında sustuğu ise

 

serbesttir. Allah'ın serbest bıraktıklarını kabul edin ve bilin ki Allah hiçbir şeyi

 

unutucu değildir.
Ebu DavudK. Etime 39/Tırmizi K. Libas 6 İbni Mace K Etime 60/El-Müracaat sayfa 20
Bu hadislere göre Kuran'ın belirttiklerinin dışında haram yoktur. Şimdi nasıl kadınlarla el

 

sıkışmayı, müzik dinlemeyi, resim yapmayı haramlaştıracaksınız. Bunları yapmak için

 

uydurulmuş hadislere başvurduğunuzu biliyoruz. Oysa bu hadislerin yargısına göre Peygamber

 

Kuran'ın haramları dışında hiçbir şeyi haram kılmadı. Yani bu hadislerin yargısına göre

 

sizin Peygamber'in dediğiniz o hadisler, Peygamber'in hadisleri değildir.
"Benden sonrası 30 yıl hilafet, ondan sonrası Melikiyet'tir..."
Sahihi Buhari
Bakın en doğru denilen hadis kitabına göre 30 yıllık halifelik döneminden sonrasını

 

Peygamber beğenmemektedir. Gerçekten de 4 halife dönemi (Ebubekir, Ömer, Osman, Ali) 30 yıl

 

sürmüştür. Bu dönemde ne bir mezhep oluşturulmuştur, ne de Kuran dışında bir hadis kitabı

 

yazılmıştır Neden bu dönemdeki gibi Kuran'ın tek kaynak olduğu mezhepsiz bir İslam’ı

 

yaşamıyorsunuz? Gerçi biz bu hadisin Emeviler'i sevmeyen Ali taraftarlarınca uydurulduğunu

 

sanıyoruz. Fakat Ehli Sünnet'e göre Buhari'nin tek hadisini inkar eden kafir olur. O zaman

 

bu hadisin hakkını verip, 4 halife dönemindeki gibi niye hadis kitaplarını yakmıyorsunuz?

 

Neden 4 Halife'den sonraki Melikler'in idare ve gözetiminde oluşturulan mezheplere ve

 

yazılan hadis kitaplarına inanıyorsunuz?
B. YALNIZ VE YALNIZ KURAN
Yine bazı hadislere göre Peygamber efendimiz Kuran'ı tebliğ etmek ve Kuran'ı yaşamak

 

dışındaki dini konularda bazı hatalar yapabilmektedir. Bu yüzden Kuran'ın bildirdiğinin

 

dışında Peygamber'in hayatından Kuran'a ilaveler çıkarmak yanlıştır. Çünkü bu, yukarıdaki

 

hadisten de anlaşılacağı üzere insanların serbest bırakıldığı alandır. Hadisler şöyledir:
Peygamber'imiz Medine'ye geldiğinde Medineliler hurmayı aşılıyorlardı. Peygamber'imiz "Ne

 

yapıyorsunuz?" diye sordu. Onlar "Biz bunu yapardık." dediler. Peygamber'imiz "Belki

 

yapmazsanız daha iyi olur." dedi. Onun sözüne uyarak bu işlemi terk ettiler de hurma ürün

 

vermez oldu. Bu durumu Peygamberimiz'e hatırlattıklarında kendilerine şöyle buyurdu: "Ben

 

ancak bir insanım. Size dininizle ilgili bir şeyi emrettiğimde onu alın. Kendi görüşümden

 

bir şeyi emrettiğimde ise ben ancak bir insanım."
Müslim, K. Fazail 140 / İbni Hanbel 3/152
Peygamber'imiz Bedir'de suyun yakın olduğu bir yeri ordugah olarak seçmişti. Sahabeden el

 

Habbab b. el Munzir O'na şöyle dedi: "Ey Allah'ın elçisi, burası bize laf düşmeyecek

 

şekilde Rabbinin senin için seçip yerleştirdiği bir yer midir? Yoksa o bir görüş, öneri ve

 

harp hilesi midir?" Allah'ın elçisi cevaben " Aksine o bir görüş ve harp hilesidir." dedi.

 

Bunun üzerine el Habbab: "Burası hiç de iyi bir konak yeri değildir. Kalkıp karşımızdaki

 

topluluğa en yakın suyun başına karargah kuralım. Sonra orada bir kuyu kazıp suyu

 

depolayalım da biz içelim, onlar içmesinler." dedi. Peygamber'imiz: "Doğru söyledin." dedi

 

ve onun söylediğini yaptı.
İbni Hişam, es Sireh c.1 sf.620/ Taberi-et Tarih c.2 sf.144
Ben ancak bir insanım. Sizler aranızdaki davaları bana getiriyorsunuz, umulur ki

 

bazılarınız delillerini diğerlerinden daha iyi dile getirirler de ben duyduğum üzere onlar

 

lehinde bir hükme varırım. Kime (haksız yere) kardeşinin hakkından hüküm verirsem, o

 

kardeşinin hakkı olan bu şeyi kesinlikle almasın. Haksız yere alan için ancak ateşten bir

 

parça ayırırım.
El Kadı Iyaz, Eş Şifa, c.2 sf.179
Buraya kadar olan bu hadislerin yargısına göre:
1- Kuran dışında helal, haram kaynağı yoktur.
2- Hadis kitapları oluşturulmayacak, mevcutlar imha edilecektir.
3- Peygamber'in Kuran (din) dışındaki hareketlerine dini bir mana yüklenip dine

 

ilave yapılmayacaktır.
Hiç şüphesiz biz Kuran'ın yeterli ve eksiksiz olduğunu, Kuran dışında hadis ve benzeri

 

hiçbir kaynağa ihtiyaç olmadığını Kuran'a dayanarak öğreniyoruz. Burada göstermek

 

istediğimiz dine ilaveler yapanların, kendi türettikleri kaynaklara aldıkları hadislerle

 

de, her şeyle olduğu gibi çeliştikleridir.
C. HADİSLERE GÖRE HADİSLERİ İMHA ETMEK LAZIM
Buraya kadar hadis yazımını, hadisle helal-haram kılmayı ve Peygamber'in din dışı

 

hareketlerinin de ibadete dönüştürülmesini yargılayan ve reddeden hadislere yer verdik.

 

Böylece Kuran'ın anlattığı İslam’ı destekleyen, hatta hadislerin imhasını söyleyen

 

hadislerin varlığını gördük. Kuran'ın dinine ilave olan hükümleri incelediğimizde, bu

 

hükümlere karşı olan birçok hadisin de olması ilginçtir. Peygamber'in baldırların

 

örtülmesini emrettiğine dair uydurma hadis vardır ama Peygamber'in baldırlarının

 

gözüktüğünü söyleyip öbür hadisi yargılayan hadis de vardır. Midye, karides yenemeyeceğini

 

söyleyen Hanefi mezhebinin bir izahı vardır ama diğer yanda diğer mezheplerin denizden ne

 

çıkarsa yenebileceğini söyleyen hadisi vardır. İpeğin haram olduğuna, altının

 

giyilemeyeceğine dair uydurma hadisler vardır ama Peygamber'in yanında sahabelerin ipek

 

giydiğini, Peygamber'in bir ara altın yüzük taktığını söyleyen ve diğer hadisleri

 

yargılayan hadisler de vardır. Haremlik selamlığı savunan, kadının sesinin duyulamayacağım

 

söyleyen izahlara karşı sahabelerin erkek, kadın aynı yerde abdest aldığını, karşılıklı

 

sohbetlerinin olduğunu anlatan hadisler de vardır.
Çözüm Kuran'ı yeterli görüp her ilavenin bir uydurma izah veya uydurma bir yorumdan

 

kaynaklandığını görmektir. Öyle hadisler vardır ki aslen Peygamber'in yapması mümkün olan

 

bir fiil veya söylemesi mümkün olan bir sözdür. Fakat bu sözün başına Peygamber emretti ki,

 

Peygamber buyurdu ki şeklindeki doğal uygulamayı emre çeviren uydurma, doğru sözü dahi
Peygamber'e iftiraya çevirebilmiştir. Veya Peygamberin, Allah'ın serbest bıraktığı bir

 

konudaki tavrını dinselleştirip, serbest alanın dinsel alana döndürülmesi de hadis yorumu

 

uydurmacılığı ile gerçekleşmiştir. Örneğin Allah'ın Kuran'da kıyafet hakkında detay

 

vermemesi; isteyenin takım elbise, isteyenin kimono, isteyenin cübbe veya isteyenin

 

bambaşka bir yöre kıyafeti giyebileceğini gösterir. Bu serbest konuda muhtemeldir ki

 

Peygamber, yöresinin kıyafetleri olan entariyi, cübbeyi tercih etmiştir. Fakat bu kıyafeti

 

putperestler de, Peygamber'in en büyük düşmanları da gelenekler gereği giymekteydi. Yani

 

Peygamberimiz'in bu konudaki tavrı bir dinsel uygulama, bir sevap değil, Allah'ın serbest

 

bıraktığı konudaki bir tercihtir. Oysa Peygamber'in kıyafetini tarif eden hadisin kendisi

 

değil, onun uydurma yorumu dine ilave yapmıştır. Uydurma yorumları Kuran'a denetleterek

 

düzeltmek için aşağıdaki hadis örnektir:
"Bilin ki; Kuran'dan başka bir şey eken, ektiğini biçerken belalara uğrar. Artık siz de

 

O'nu ekin, O'na uyun. Rabbinize O'nu delil edin, nefislerinize O'nu öğütçü yapın. Kendi

 

reyleriniz O'na uymazsa reylerinizi (yorumlarınızı, seçiminizi) töhmetleyin, dilekleriniz

 

O'na aykırıysa dileklerinize hıyanette bulunun."
Nehcül Belağa sayfa 55
Hadislerin hepsi zandır (sanıdır). Kuran'a göre ise din zanna bina edilemez. Kuran'la

 

çelişen, Kuran'a ilaveler yapan yorum ve hadislerin yanlışlığı kesindir. Kuran'la

 

çelişmeyen ve Kuran'la uyuşan hadislere gelince; onların bile Peygamberin sözleri olduğuna

 

inanmak zandır, sanıdır. Geleneksel İslamcıların hadislerini yargılayıp, Kuran'ın

 

hükümleriyle örtüşen yukarıdaki hadisleri Peygamber'in söylediğini kabul etmek de zandır,

 

sanıdır. Yani bu hadisler Kuran'la örtüştükleri halde, onları Peygamber'in söylediği %100

 

değildir. Hadislerin uydurulma sebeplerinde gördüğümüz gibi dine fayda sağlamak niyetiyle

 

hadis uyduranların olması, dördüncü konuda hadislerin incelenmesinde gördüğümüz gibi uzun

 

hadis nakil zincirlerinden doğan hatalar, Peygamber'le sahabe sözünün karışması gibi

 

sonuçlar, en düzgünü (!) Peygamberimiz'in vefatından ikiyüz yıl sonra yazılmış olan hadis

 

kitaplarının en düzgün hadisinin bile zan (sanı) olduğunu ortaya koyar. Zaten bizim

 

istediğimiz, bu bölümde gelenekçilerin uydurmalarla dolu kitaplarını yine kendi

 

naklettikleri hadislere yargılatıp, bu inanılmaz çelişkilerini de gözler önüne sermektir.

 

Yoksa karşıtlığımızı hep belirttiğimiz gibi kendimize göre hadis kitabı oluşturma niyetimiz

 

olamaz. Öyle bir şey gerekseydi onu Peygamber yapardı. Din eşittir %100 Kuran. Ne bir

 

eksik, ne bir fazla. Bundan gayrısında ise zan vardır, gerçekle yalanın ayrılamaz bir

 

şekilde birbirine geçmişliği vardır.
Bile bile gerçekle yalanı karıştırmayın.
2- Bakara suresi 42
Onların çoğu zandan başka bir şeyin ardınca gitmiyor. Doğrusu da şu ki zan gerçek
namına bir şey ifade etmez.
10- Yunus suresi 36
4 HALİFENİN HADİSLERE KARŞI TAVRI
A. DAHA EVVEL HİÇ KİMSE BUNLARI AKIL EDEMEDİ Mİ?
Ne yazık ki ülkemizin üzerinde bulunduğu topraklara İslam adına ilk giren, yazımız boyunca

 

eleştirdiğimiz mezheplerin uydurmalarla dolu dini yapısıdır. Günümüze kadar sayısal olarak
ülkemizde çoğunluğu temsil eden ve halife olan padişahlarca da kollanan Sunni mezhepler

 

olmuştur. (Özellikle Hanefilik) Bu mezhep, merkezi yönetimin politikaları sonucu kollanmış,

 

karşıt fikirler bastırılmıştır. Tarihsel süreçte hadislerin dinin kaynağı ilan

 

edilmelerine, Mutezile ve Harici gibi grupların ve de bir çok kişinin karşı çıktığını

 

görürüz. Fakat ülkemizin topraklarının uzun yıllar baskıcı Sunni yönetimlerin egemenliğinde

 

olmasının, karşıt fikirlerin eserlerinin tahrif ve yok edilmesinin ve halkımızın tarihsel

 

bilgisinin zayıflığının sonucunda, bu söylediklerimizi ilk duyanların çok şaşırdığını ve

 

"Bunları daha evvel kimse akıl edemedi mi? İlk siz mi bunları akıl ettiniz?" diye

 

sorduklarını görmekteyiz. Oysa bu fikirler tarih boyunca birçok kişi tarafından

 

söylenmiştir. Günümüzde de birçok insan bu fikirleri seslendirmektedir. yazımızda bu fikre

 

yakın yazarların bir kısmından alıntılar yaptık.)
Fakat mezheplerin İslam'ının daha organize olması ve mezhepçilerin baskısından bazılarının

 

çekinmesi sonucu Kuran'daki İslam’ın sesi mezhepçilerin sesi kadar gür çıkamamaktadır.

 

yazımızın bu bölümünü okuyanlar, Peygamberimiz'in vefatından hemen sonraki devirde 4

 

Halife'nin Kuran dışında dini kaynak oluşmaması için nasıl çabaladıklarını

 

kavrayacaklardır. Böylece "Bu söylediklerinizi ilk siz mi akıl ettiniz?" diye soranlar, bu

 

fikirleri Peygamber'in vefatından sonraki ilk yıllarda, 4 Halife başta olmak üzere birçok

 

insanın seslendirdiğini anlayacaklardır. Tüm bu fikirleri tarih boyunca akıl edenler hep

 

vardır. Ama akıl etmek istemeyenlerin uyduracakları mazeretleri de hep vardır.
B. 4 HALİFE TEK BİR HADİS YAZDIRMADI
Kuran'ın dışında başka kaynakları da dinin kaynağı ilan edenlere, Kuran'ı tek başına

 

yetersiz görenlere, Kuran'la beraber uydurmalarla dolu hadis kitaplarından da dini anlamaya

 

çalışanların kabulüne göre İslam’ın en mutlu dönemi önce Peygamberimiz'in zamanı, sonra ise

 

4 Halife dönemidir. Fakat ne yazık ki bu halifelerin üstünlüğünü kabul edenlerin

 

uygulamaları 4 Halife ile de çelişmiştir. Daha evvel 4. Bölüm'de Peygamberimiz'in hadisleri

 

yazdırmadığını gördük. 4 Halife de, bırakın hadis yazdırmayı, kişilerin hadis

 

nakletmelerini engellemeye çalışmışlar ve Kuran dışında başka kaynak oluşmamasının

 

mücadelesini vermişlerdir. Üstelik bu mücadeleyi Peygamber'in vefatından sonraki ilk

 

yıllarda vermişlerdir. Yani uydurmaların çok daha az olduğu bir dönemde. Oysa isteselerdi

 

Peygamber'in en azından birkaç yüz veya birkaç bin hadisini toplayıp bir kitap

 

yapabilirlerdi. Hem de Peygamber'i gören ve çok yakın olan 4 Halife eminiz ki çok az

 

yanlışla böyle bir hadis kitabını oluşturabilirlerdi. Bu bölümde izah etmek istediğimiz ;

 

doğru olsa bile Kuran dışında başka dini kaynak oluşturmamanın en güzel örneğinin,

 

Peygamber'den sonra 4 Halife döneminde görüldüğüdür. Onlar doğru olan hadisleri bile

 

toplamadılar, insanların Kuran dı¬şına taşmasını önlemeye çalıştılar. Oysa ünlü hadisçi

 

Darekutni'nin ifadesine göre: "Yalan hadisler arasında sağlam hadis, siyah öküzün

 

derisindeki tek tük beyaz kıl kadardır." Gün gelmiş yalan hadislerin çokluğu doğru olan

 

hadisleri geçmiş ve siyasi, maddi, manevi men¬faatlerin baş gösterdiği devirde, bugünün en

 

ünlü hadis kitapları yazılmıştır. Oysa 4 Halife kendi gözetimleri de mümkünken bırakın tek

 

hadis yazmayı, kimseye tek hadis bile yazdırmamış, hadis naklini de kötü görmüşlerdir.

 

Üstelik doğruların yalanlardan fazla olduğu, kendilerinin ise hakem olabileceği bir

 

ortamda. Şimdi birileri kalkıyor 4 Halife aşağı, 4 Halife yukarı onları öve öve

 

bitiremiyor; ama Kuran'ı dinin tek kaynağı kılmak için onların bu tavırlarını uygulamaya

 

gelince, sanki böyle bir olay olmamış, sanki kendi kaynakları bile bu gerçekleri kabul

 

etmiyormuş gibi, tarihin bu olaylarını görmezden geliyorlar. Gelin Hz. Ebubekir'den

 

başlayarak sırasıyla 4 halifenin hadis toplamaya ve nakline karşı tavrını geleneksel

 

İslamcıların da kabul ettiği kaynaklardan alıntılar yaparak görelim:
Ebubekir Peygamberimiz'in vefatından sonra halkı toplamış ve onlara şöyle demiştir: "Sizler

 

Allah'ın elçisinden farklı hadisler naklediyorsunuz. Bu durumda sizden sonrakiler
daha büyük anlaşmazlıklara düşecektir. Allah'ın elçisinden hiçbir hadis nakletmeyin. Sizden

 

hadis nakletmenizi isteyenlere deyiniz ki: İşte Allah'ın Kitabı aramızda, onun helalini

 

helal kılın, haramını haram görün."
Zehebi, TezkiratulHuffaz 1/3, Buhari l.cilt
Görüldüğü gibi ilk halife Hz. Ebubekir, Kuran dışında başka bir kaynak ortaya çıkmamasının

 

reçetesini şöyle yazmıştır: "Hiçbir hadis nakletmeyin." Dikkat edin; "Şu kadar şahit

 

olursa, şu şu haller de olursa, doğru hadisi toplayın, yalanı şöyle atın, geriye doğrusu

 

kalsın..." diye tarifler yapmamış, kestirme şekilde hadis nakil edilmemesini istemiştir.

 

Hz. Ebubekir döneminde yaşayanların çoğunun Peygamber'i görenler olduğunu, Peygamber'in

 

birçok sözünün en taze dönemi olduğunu düşünürsek, Hz. Ebubekir'in bu konudaki tavrı daha

 

da anlamlı olur. Hz. Ömer'in bu konudaki tavrı aynı Hz. Ebubekir gibidir, hatta diyebiliriz

 

ki Hz. Ömer bu konuda Hz. Ebubekir'den çok daha sert de davranmıştır.
C. HZ. ÖMER'İN UYDURUKÇULARA ATTIĞI KÖTEK
Hz. Ömer diğer şehirlerdeki sahabelere de mektuplar yazarak ellerinde yazılı bulunan hadis

 

mecmualarını yok etmelerini istedi. İbni Abdil Berr, Camiul Beyanil İlm ve Fazluhu 1/64-65
Hadisler Ömer döneminde çoğalmıştı. Ömer halktan beraberlerinde bulunan hadis sayfalarını

 

getirmelerini istedi. Sonra bunların yakılmasını emrederek şunu söyledi: Kitap Ehli'nin

 

Mişna'sı gibi Müslümanların Mişna'sıdır bunlar. İbni Sad/Tabakat 5/140
Hz. Ömer çok değerli bir tespitle; Museviler'in dinlerini dejenere edişlerinde Tevrat

 

dışında Mişna adlı kitapları dini kaynak edinişlerini görmüş ve Peygamber'e fatura edilerek

 

dinin kaynağı kılınmak istenen hadislerin bu Mişnalar'ın fonksiyonunu kazanacağını

 

anlamıştır. Buna karşı hem diliyle, hem eliyle mücadele etmiş ve bu mişnaları yakmıştır.

 

Hz. Ömer'in yaktırdığı Mişnalar'daki doğru hadis oranı tahminimizce bugünkü en doğru kabul

 

edilen Buhari'den de, Müslim'den de çok daha yüksektir. Çünkü Peygamber'i görenler o

 

dönemde hayattadır, ayrıca ileride olacak siyasi ayrılıklar ve kargaşalar henüz olmamıştır.
Geleneksel İslam'ı savunanlara soralım: Sizce Hz. Ömer Peygamber'i sevmiyor muydu?

 

Peygamber'e sizin kadar (!) saygı duymuyor muydu? Günümüzde Kuran'ın yeterliliğini

 

savunanlara ve hadislere gerek olmadığını söyleyenlere bu iddialarda bulunuyorsunuz. Peki

 

aynı tavrı gösteren, hatta hadisleri yakan Hz. Ömer'e niye aynı eleştiriyi getirmiyorsunuz?

 

Hiç şüphesiz ki Hz Ömer, Peygamber'i çok seviyordu; fakat O, Kuran'ın mesajını, Hz.

 

Peygam¬ber'in vaaz ettiği dinin özünü iyi kavramıştı. Hadisleri yakışının altındaki neden

 

de Peygamber'e olan saygısızlığı değil, bilakis saygısıydı. Çünkü daha evvel Peygamber de

 

hadis yazımını yasaklamıştı. Çünkü Kuran detaylı ve yeterli olduğunu, her şeyi açıkladığını

 

söy¬lüyordu. Hz. Ömer böylece dinimizi Mişnalardan, Peygamberimiz'i iftiralardan korumaya

 

çalıştı. Oysa günümüzde Hz. Ömer'e övgüler düzenler, hadislere uymayı; Peygamber'e saygı,

 

Peygamber'e uyma, takva olmak zannediyorlar. Böylece kraldan çok kralcı olup, farkında

 

olarak veya olmayarak Kuran'dan uzaklaşıyorlar. Bazı hadis uydurucularını göreceğimiz

 

bundan bir sonraki bölümde, en çok kendisinden hadis nakledilen Ebu Hureyre ve Kab gibi

 

kişilere karşı Hz. Ömer'in hadis nakillerinden dolayı şiddetli tepki ve tehditlerini, bu

 

konudaki tavrını ve çabasını açıkça göreceğiz.
Hz. Ömer Irak'a yolculuğa giden arkadaşlarına şöyle demiştir: "Siz öyle bir ülkeye

 

gidiyorsunuz ki halkı arı uğultusu gibi Kuran okur. Hadislerle onları meşgul etmeyiniz ve

 

yollarını saptırmayınız."
Ahmed İbni Hanbel, Kitabul Ilel 1/62-63
Hz. Ömer şöyle der: "Ancak sizden önceki kavimleri hatırladım, onlar da kitaplar yazmışlar

 

ve Allah'ın Kitabı'nı bırakarak onlara sarılmışlardı. Allah'ın Kitabı'na hiçbir şeyi

 

karıştırmam." diğer bir rivayette "Allah'ın Kitabı'nı asla başka bir şeyle değiştirmem."

 

başka bir rivayette "Ben yemin ederim ki Allah'ın Kitabı'nı hiçbir şeyle gölgelemem."
El Hatip, Takyıdul İlm Sayfa 50; İbni Sad, Tabakat, 3/206
Hz. Ömer'in bu tavrını 3. halife Hz. Osman da çok hadis nakleden Ebu Hureyre ve Kab'a karşı

 

koyarak devam ettirmiştir.
D. MEŞHUR SAHABELER HADİS NAKLİ İLE SAVAŞTI
Hz. Osman çok hadis nakletmelerinden dolayı Ebu Hureyre'yi Devş dağlarına göndermekle,

 

Kab'ı Kırede dağlarına sürgün etmekle tehdit etmiştir.
Tahzırul Havas 10b.
4 Halife'nin dışında Peygamberimiz'i gören birçok değerli sahabe, gerek 4 Halife döneminde,

 

gerekse 4 Halifeden sonra arkadaşlarının hadislere karşı takındıkları tavrı

 

benimsemişlerdir. Bu konuda İbni Abbas ve Abdullah bin Mesud adlı meşhur sahabeleri

 

görelim:
Şeddad, ibni Abbas'a "Hz. Peygamber bir şey bıraktı mı?" diye sordu. O da "Sadece Kuran'ın

 

iki kapağı arasında olanları bıraktı." cevabını verdi.
Buhari K. Fezailul Kuran 16; Müslim K Fezailus Sahabe 30,31 Ebu Davud K. Fiten 1,
Tırmizi K Fiten 43
ibni Abbas hadis yazmayı yasaklar ve şöyle derdi: "Sizden önceki ümmetlerin sapmaları bu

 

şekilde kitaplar vücuda getirmek yüzünden olmuştur."
İbn AbdülBerr, CamiulBeyanil ilm 1/63-68
Abdullah bin Mesud elinde bir hadis sayfasıyla geldi. Sonra su isteyerek yazıları sildi,

 

sayfanın yakılmasını emretti ve şunu söyledi: "Allah kime bir hadis sayfasının yerini

 

bildirirse ve o da beni bundan haberdar ederse Allah'a yemin ederim ki, Hindistan'da dahi

 

olsa o hadisi arar bulur ve yok ederdim.
Ebu Reyye, Muhammedi Sünnetinin Aydınlatılması s. 27
Eğer hadisler dinin kaynağı olsa yazılması, korunması ve bu faaliyetlerin emredilmesi

 

gerekirdi. Oysa görüyoruz ki ünlü sahabeler tam tersine hadis yazımını yasaklamışlar,

 

yazılı hadisleri yakmışlar ve Kuran'la yetinilmesini söylemişlerdir. Sahabe sahabe diye

 

ortalığı inletenlerin sahabenin bu hareketi ile çelişmeleri, birçok çelişkilerine şahit

 

olanlar için hiç de sürpriz değildir. Kuran'ın yeterliliğine dair açık ayetlerle

 

çelişenler, Peygamber'in hadis yazmama emrine muhalefet edenler, sahabenin bu tavrıyla

 

çelişirlerken tevil veya görmemezlikten gelme gibi bir mekanizma bulmuşlardır. Ama tüm bu

 

mekanizmalar ve sahabelere atfedilen yalanlar 4 halife döneminden yazılı tek bir hadis

 

sayfasının bile bize ulaşmadığı gerçeğini yok edemez. Gerek yukarıdaki halifelerin ve ünlü

 

sahabelerin sözleri, gerekse bu sözlerle uyumlu hiçbir hadis kitabı oluşturmadıkları

 

gerçeği, Kuran dışında uydurulan kaynaklardan bu sahabelere yapılan atıflarla söylenen

 

hadislerin, Peygamber'e olduğu gibi, bu kişilere de iftira olduğunu gösterir.
E. HZ. ALİ DE HADİS SAYFALARINI YOK ETTİRDİ
Diğer 3 halife gibi 4. halife olan ve Sunnilerin kadar, onlardan daha da fazla Şiilerin ve

 

Alevilerin çok saydığı Hz. Ali'nin hadislere karşı aşağıdaki sözlerde göreceğimiz tavrı;

 

inşallah Şii, Alevi ve Sunni kesimlerin Kuran'ın Müslüman'ı olup mezhep manasında Şiilik,

 

Sünnilik ve Aleviliği bırakmalarına ve sadece Kuran'dan dini anlamalarına sebep olur.
Hz. Ali minberden şu hutbeyi veriyordu: "Yanında hadis sayfaları bulunanlar gidip onları

 

yok etsinler. Zira halkı helak eden olay, alimlerin naklettikleri hadislere uyarak Kuran'ı

 

terk etmeleridir."
İbn Abdülberr, Camiul Beyanilİlm
Bir gün Hz. Ali'ye gelirler ve "Halk hadislere dalmış." derler. Hz. Ali sorar: "Gerçekten

 

öyle mi?" "Evet" derler. Peygamber'den işittim ki gelecekte vuku bulabilecek bir fitneden

 

söz ediyordu. "O fitneden kurtuluş nedir, nasıldır?" diye sordum. Resullullah dedi ki:
"Kurtuluş Kuran'dadır. Çünkü sizden öncekilerin haberleri de, sizden sonrakilerin haberleri

 

de, aranızdakilerin hükmü de ondadır. O gerçek ile yalanı birbirinden ayıran kesin bir

 

hükümdür, şaka ve boş söz değildir. O'nu terk eden her zorbanın Allah boynunu kırar.

 

Hidayeti, doğru yolu O'ndan başkasında arayanı Allah sapkınlığa düşürür.
O, Allah'ın en sağlam urganıdır. O, hikmetle dolu Kuran'dır. O en doğru yoldur. O, boş

 

arzuların haktan saptıramayacağı, dillerin, karıştırıp belirsiz edemeyeceği, ilim

 

adamlarının doyamayacağı, çok tekrarlanılmasından bıkılmayan, ilginç özellikleri bitip

 

tükenmeyen bir kitaptır."
Sünen-i Tırmizi/Darimi
XII. BÖLÜM: BAZI ÖNEMLİ HADİS UYDURUCULARI
Peygamberimiz'in hadisleri, eğer Kuran-ı Kerim gibi dinin temel bir kaynağı ve her

 

Müslüman'ın bilmesi ve uyması gereken bir esas olsaydı, Peygamber'imiz kendinden

 

sonrakilere ulaşması için sahabeden bunların hem yazılmasını, hem ezberlenmesini isterdi.

 

Peygamberimiz'in bunu istemek bir yana, hadislerin yazımını yasakladığını daha önceki

 

bölümlerde gördük. Eğer Peygamber'imiz bunların ezberlenmesini isteseydi, sahabenin

 

Peygamber'e en yakın olanlarının; Ebu Bekir'in, Ömer'in, Osman'ın, Ali'nin, Zübeyr'in, Zeyd

 

bin Sabit'in, Selman el Farisi'nin onbinlerce hadis nakletmesi beklenirdi. Oysa bu

 

sahabelerin söylediği iddia edilen sözler çok azdır. Örneğin birazdan göreceğimiz hadis

 

uydurucularından Ebu Hureyre'nin söylediği iddia edilen hadislerin üçte, dörtte biri bile

 

dört büyük halife ve diğer önemli sahabelerin hepsinin söylediğinin toplamına birden

 

atfedilmez. İşte bu Ebu Hureyre'yi ve İsrailiyat adındaki Musevi hikayelerini ve Mesihhiyat

 

adındaki Hıristiyan hikayelerini dine sokan birkaç uydurucuyu bu bölümde inceleyeceğiz.

 

Bunu yaparken bu hadis uydurucular çok fazla miktarda hadis naklettikleri için

 

naklettikleri binlerce hadisin tümünün neden güvenilir olmadığını anlayacağız. Ayrıca

 

hadisçilerin hadis toplarken, hadis nakleden kişileri söyledikleri kadar iyi

 

incelemediklerini bu bağlamda anlayıp, böylece hadisçilerin tüm çalışmalarının da

 

güvenilmez ve şüpheli olduğunu kavrayacağız. 4. Bölümde hadisleri incelerken Peygamber'i

 

her görene sahabe denildiğini ve her sahabenin kesin adil ve doğru sözlü kabul edilip, her

 

sahabeden her hadisin alındığını gördük. (Sahabe kelimesinin bu
tanımı benimsenerek yaygınlık kazanmıştır. Sahabe kelimesini, sadece Peygamberimizin yakın

 

çevresi için kullananlar da olmuştur.) Oysa Kuran, Peygamber'in döneminde birçok münafığın

 

inanmadığı halde kendini inanmış gibi gösterdiğini, birçok zayıf inançlı, inancı oturmamış

 

kişinin, inandıklarını söylemelerine rağmen Peygamber'e zorluklar çıkardıklarını haber

 

vermektedir. Ne yazık ki yüzlerce Kuran ayetiyle çelişen, dine binlerce ilave yapan

 

hadisçiler, bu ayetlerin manasını görmezden gelerek tüm sahabeyi tartışılmaz ilan etmişler,

 

hangi sahabeye uyulursa uyulsun kurtuluşun bulunacağını söylemişlerdir. Oniki İmamın masum

 

ilan edilmesinde Şiiler'in hatasını çok iyi tespit eden Sunniler, ne yazık ki bütün bir

 

nesli, hem de Kuran'ın birçok ayetiyle eleştirdiği kişilerin ve hatta münafıkların da

 

içinde bulunduğu belirtilen bir nesli toptan tartışılmaz ilan ederek, Şiiler'den çok daha

 

büyük bir hataya düşmüşler ve Şiiler'e getirdikleri doğru eleştiride bile gülünç

 

olmuşlardır. Gelin sahabe damgasıyla mühürlendiği için her sözüne itibar edilmiş olan ve

 

mevcut binlerce hadisi olan Ebu Hureyre'yi inceleyelim ve bu zihniyetin bizi nereye, nasıl

 

götürdüğünü anlayalım.
A. EBU HUREYRE'YE GÜVENİLMEZSE TÜM HADİS KİTAPLARI GÜVENİLMEZ OLUR
Ebu Hureyre'nin Müslüman olmadan önceki hayatı hakkında kendi anlattıklarından başka bir

 

şey bilinmez. Müslüman olduktan sonra fakirliğinden dolayı Ashabı Suffe'den olduğu bilinir.

 

Müslim'in Fezailus Sahabe'deki 159. Bölüm'ünde Ebu Hureyre'nin sırf karın tokluğuna

 

Peygamber'le beraber olduğu anlatılır. İbn Hazm sırf Baki bin Mahled'in müsnedinde Ebu

 

Hureyre'ye ait 5374 hadis olduğunu söyler. Buhari bunlardan 446'sını kitabına almıştır.
Ebu Hureyre'nin anlattıklarından, en çok korktuğu kişinin Hz. Ömer olduğunu görüyoruz. Hz.

 

Ömer'in Ebu Hureyre'yi hadis naklinden dolayı tehdit ettiği ve tartakladığı hadis

 

kitaplarında anlatılır. Ebu Hureyre: "Size naklettiğim şu hadisleri Ömer zamanında

 

anlatsaydım değneği ile beni döverdi." der (Ez Zehebi - Tezki-retul-Huffaz). Ebu

 

Hureyre'nin şöyle dediği geçer: "Ömer ölünceye kadar Allah'ın Resulü buyurdu diyemezdik."

 

(Müslim, Sahihi Müslim, 1. cilt, sayfa 34). Müslim'i eğer görebilseydik kendisine şöyle

 

sorardık: Ey Müslim, sen Sahihi Müslim diye tüm hadislerinin doğru olduğunu iddia ettiğin

 

bir kitap yazdın, cerh ve tadille kitabında hadis nakledenleri incelediğini söyledin. Ebu

 

Hureyre'yi kendin de görmemene rağmen, onu gören ve halife olan Hz. Ömer'in onu

 

yalancılıkla ithamını, Ebu Hureyre'nin şüpheli bir şahıs olması için neden yeterli

 

görmedin? Demek ki senin sahih dediğin hadisler bu kadar sağlam temellere dayanıyor. Ne

 

yazık ki Müslim de tüm sahabenin yıldızlar gibi olup, hangisine olursa olsun uyulabileceği

 

şeklindeki asılsız inanca kanmış. Veya Ebu Hureyre ve diğerlerine gerçekte sıkı ölçüler

 

uygulasa elinde hiçbir hadis kalmayacağını gördüğü için ve de özellikle Ebu Hureyre'den

 

hatırı sayılır derecede çok hadis geldiği için, bu açık gerçekleri görmezlikten gelmiş. Ebu

 

Hureyre'yi yalancılıkla suçlayan bir tek Hz. Ömer değildir. Hz. Aişe'nin de onu defalarca

 

suçladığını Ebu Hureyre'ye sahip çıkan hadis kitaplarında bile görebiliriz. Hz. Aişe Ebu

 

Hureyre'ye: "Sen Peygamber'den duymadığım hadisler rivayet ediyorsun!" dediğinde ona

 

edepsizce bir cevap verir: "Ayna ve sürme seni Peygamber'le ilgilenmekten uzak

 

tuttu."(Zehebi, Siyeru Alemin Nubela 2. cilt, sayfa 435). Hz. Ali şöyle demiştir:

 

"Yaşayanlar arasında Allah Resulü’ne en fazla yalan isnad eden Ebu Hureyre'dir."(İbni Ebul

 

Hadid, Şerhu Nehcul Belağa, 1. cilt, sayfa 360). Yine Hz.
Ali onun "Sevgili dostum bana haber verdi ki" diye Peygamber'den bahsettiğini duyunca:

 

"Peygamber ne zaman senin sevgili dostun oldu?" demiştir. Ibn Mesud gibi meşhur bir sahabe

 

ise onun "Ölü yıkayan ve taşıyan kişi abdest alsın." sözünü kabul etmeyerek hakkında ağır

 

sözler söylemiş ve sonra şöyle demiştir: "Ey insanlar, ölülerinizden dolayı necasete

 

(pisliğe) bulaşmazsınız."
B. ATIN KANDIRILMASI HZ. ÖMER'İN KÖTEĞİNDEN DAHA MI ÖNEMLİ?
Hadisçilerin hadis nakledilen kişilerin doğruluğunu tespit etmek hususunda ne kadar titiz

 

oldukları şu hikayeyle anlatılır: "Meşhur bir hadisçi, kendisinden hadis naklettiği bir

 

kişiyi görmek için onun bulunduğu yere seyahat etmiş. O yere vardığında, bu kişinin atına

 

yiyecek verecekmiş gibi yapıp atı çağırdığını ve sonunda ata yiyecek vermediğini görmüş.

 

Atı kandıran insanları da kandırabilir diye onun naklettiği hadisi almamış." Bu hikayeyi

 

dinleyen bizlerin "Aman hadisçiler ne titizmiş!" deyip, onların yalancı hiç kimseden söz

 

almadıklarını, böylece naklettikleri hadislerin ne kadar güvenilir olduğunu görmemizi

 

umarlar. Buraya kadar birçok yerde hem sebebi, hem de sonucu ile hadislerin nasıl

 

uydurmalarla karıştığını gös¬terdik. İleri sürülen bu mantık hiç şüphesiz geçersizdir.

 

Yüzbinlerce hadisten hadislerini seçtiğini söyleyenlerin bu şundan, şu ondan, o öbüründen

 

şeklinde giden hadislerin nakilcilerinin önemli kısmı hadis kitapları toplandığında vefat

 

etmişti. Geri kalanların çoğu ise İslam coğrafyasının dört bir yanına dağılmıştı. Bunların

 

hepsini ziyaret etmek ve doğru sözlü olduklarını tespit etmek özellikle o dönemin ulaşım

 

şartları düşünülürse mümkün değildir. Ziyaret mümkün olsaydı bile, bu kısa ziyaretler bir

 

insanın ne kadar doğru sözlü olduğunu tespit için elbette ki yetersizdir. Herhalde her

 

hadisçi atını kandıran bir hadis nakilcisini tespit edecek kadar şanslı değildi! Bizim

 

örneğimiz olan Ebu Hureyre'ye gelecek olursak; atını kandıran hadis nakilcisini kabul

 

etmemekle hava atan hadisçiler, Hz. Ömer ve Hz. Ali gibi iki halifenin yalancılıkla itham

 

ve dayaklarına, Peygamber'in hanımı Hz. Aişe'nin bu şahsın izahlarını reddine rağmen nasıl

 

kendisini kabul ediyorlar? Hz. Ömer, Hz. Ali, Hz. Aişe'nin bu tavırları atın

 

kandırılmasından daha mı az önemli?
Hz. Ömer'in Ebu Hureyre'yi atadığı valilikten hırsızlıkları nedeniyle geri çağırttığı

 

anlatılır. Hz. Ömer Ebu Hureyre'ye hitaben: "Seni Bahreyn'e vali yaptığımda ayağında bir

 

çift ayakkabı yoktu. Sonra duydum ki sen 1000 dinara, 600 dinara atlar satın almışsın. Sen

 

Bahreyn'in en ücra köşesinden, insanlar vergilerini, Allah ve Müslümanlar için değil de,

 

senin için versinler diye mi geldin?" der (Zehebi, Siyer). Ebu Hureyre'nin bizzat

 

kendisinin aktardığı bir hadiste ise Hz. Ömer ona şöyle demiştir: "Ey Allah'ın ve Kitabının

 

düşmanı! Allah'ın malını çaldın değil mi? Yoksa senin on bin dinarın nereden olacak?" (İbni

 

Sa'd, Tabakat, 4. cilt, sayfa 59). Ne yazık ki Ebu Hureyre Hz. Ömer'in kendisine

 

çıkışmalarını böyle anlatır, ama hadisçiler Hz. Ömer'in bu çıkışlarına rağmen Ebu

 

Hureyre'yi birinci dereceden güvenilir kabul edip, en çok hadisi ondan naklederler. Bir de

 

cerh ve tadil ilmiyle güvenilmeyen hiçbir kimseden hadis nakletmediklerini söylerler. Hz.

 

Ömer'in "Allah'ın ve Kitabı'nın düşmanı" ilan ettiği şahsı en güvenilirler arasında kabul

 

eden hadisçilerin, cerh ve tadil uygulamalarının ne kadar titizlikle yapıldığı

 

görülmektedir.
C. EMEVİLER EBU HUREYRE'NİN ALTIN ÇAĞIYDI
Hz. Ömer'in ve daha sonra Hz. Ali'nin öldürülmelerinden sonra Emeviler dönemi Ebu

 

Hureyre'nin altın çağı olmuştur. Emeviler Ebu Hureyre'ye el Akik'te bir köşk inşa edip

 

arazi vermişlerdir. Muaviye dönemindeki bu ikramlara karşılık İbni Kesir'in el Bidaye ve'n

 

Nihaye eserindeki şu hadisler Ebu Hureyre'nin nasıl karşılık verdiğini göstermektedir:
Ebu Hureyre rivayet eder ki: "Allah'ın Resulü Muaviye'ye bir ok verdi ve şöyle dedi: Bu oku

 

al ve cennette beni onunla karşıla!"
Ebu Hureyre'den yine şu hadis rivayet edilmiştir: "Allah'ın Resulü şunu derken duydum:

 

Allah vahyini üç kişiye emanet etti: Ben, Cebrail ve Muaviye"
Tüm bu delillere rağmen "Her sahabe doğrudur" yanlış inancının hadisçileri sürüklediği

 

nokta ortadadır. Ebu Hureyre kimdir ki, Peygamber'in en yakınlarının bile nakletmediği en

 

garip uydurmaları Peygamber'le az görüşmesine rağmen nakletmiştir. Örneğin şu garip hadis

 

Ebu Hureyre'den gelen mantıksız hadislerin yüzlercesinden biridir:
Ebu Hureyre Peygamber'in kendisine şunu dediğini nakleder: "Ölüm meleği Musa'ya gönderildi.

 

Musa'nın yanına gelince O ona vurdu. Melek Rabbinin yanına döndü ve şöyle dedi: Beni ölmek

 

istemeyen birisine gönderdin. Allah Musa'nın kör ettiği meleğe gözlerini verdi ve şöyle

 

dedi: "Git ve ona elini bir öküzün üzerine koymasını söyle. Elinin kapladığı yerdeki kıl

 

sayısınca ona yıl olarak ömür verildi!" Melek: "Evet, Rabbim. Sonra ne olacak?" Allah:

 

"Sonra, ölüm" dedi."
Ne yazık ki Ebu Hureyre'yi kurtarma derdinde olanlar bir yandan böyle bir mantıksızlığı

 

islam'a fatura edip zarar veriyorlar, diğer taraftan Ebu Hureyre'yi kırmamak için Hz.

 

Musa'yı Allah'ın takdirinden kaçan, meleğin gözüne tokat atıp kör eden bir insan olarak

 

gösteriyorlar. Ebu Hureyre'ye bir çok sahabe (Peygamber'i gören Müslüman) muhalefet

 

etmiştir. Örneğin Ebu Hureyre'nin "Av ve çoban köpekleri dışındaki köpekleri öldürün"

 

hadisine tarla köpeklerini de eklemesi üzerine ibni Ömer, Ebu Hureyre'nin tarlaları olduğu

 

için böyle bir yalanı uydurduğunu söylemiştir (Cemal Sait Aktaş, Hadis Kritiği Makalesi).
Ebu Hureyre'den nakledilen hadislerin eleştirisine kitaplar dolusu yazsak başka bir şey yazmaya

 

yer kalmaz. Ebu Hureyre'nin geleneksel İslam için önemini, bu yapının en ateşli

 

savunucularından ve ülkemizde en çok satan gelenekçi, hadisçi İslam’ın kitaplarından

 

Saadeti Ebediye- Tam ilmihal kitabının yazarı Hüseyin Hilmi Işık şöyle anlatmaktadır: "Ebu

 

Hureyre'yi inkar eden şeriatın yarısını inkar eder, çünkü hükümlerin çıktığı hadislerin

 

yarısını Ebu Hureyre nakletmiştir." Bize göre itiraf, Hüseyin Hilmi Işık Bey'e göre şeriata

 

sahip çıkma olan bu söz, neden Ebu Hureyre'yi bir alt başlık yaptığımızın sebebidir.

 

Allah'a şükür ki dinimiz tek başına yeterli olan Kuran'dadır ve ne Ebu Hureyre'nin, ne de

 

başkalarının hadislerine ihtiyacımız vardır

---------
“Onlara anlat… Hani bir adam vardı:
Ayetlerimizi çok iyi bildiği halde onları bir kenara atmıştı.
Şeytana uymuş ve sonunda iyice azmıştı.
Lâyık görseydik onu bildiği ayetler sayesinde yükseltirdik.
Fakat gözünü güç ve iktidar hırsı bürümüş, heva ve hevesine fena kapılmıştı.
Bu gibilerin durumu tıpkı köpeğe benzer; üstüne varsan da dilini sarkıtıp hırlar, kendi haline bıraksan da.
İşte ayetlerimizle dalga geçenlerin durumu böyledir.
Anlat bu olayı; belki tefekkür ederler.
” (A(raf; 7/175-176)

 

Görüldüğü gibi ayette isim, yer ve zaman verilmeyip “karakter” (tipleme) üzerinde duruluyor.