Öküz

[Celal Çelik]

Hz. Mevlânâ, Mesnevi'de bir hikâye anlatır. Bir köylünün çok sevdiği bir öküzü vardır. Bir gece bir aslan gelir, ahıra girer, öküzü yer, sonra da sızar kalır. Köylü öküzü çok sevdiği için gece uyku tutmayınca ahıra gider, karanlıkta görmeyip öküz zannederek aslanı sevmeye başlar. Aslan uyanır, durumu anlar, içinden "Zavallı adam" der, "aslımı bilse, aslan olduğumu görse korkudan ödü patlardı. Beni öküz zannettiği için rahatça seviyor."

Köylü, avamı temsil eder. Yani bizi. Yani eşyanın hakikatini görmeyeni. Öküzümüz zannedip neleri seviyoruz? Eşyanın hakikatini göremiyoruz çünkü gönül gözümüz kapalı, ışık yok, aslını görmüyoruz. Görsek, asanın yılan oluşu gibi Hz. Musa gibi korkup kaçacağız belki de.

Bir de gelecek. Hayalimiz, hedefimiz, öküzümüz zannedip peşinden koşuyoruz. Belki de bizi yutacak bir aslan. Nereden bilebiliriz?

Hayatta istediğim çok şey olmadı, çok şey de istediğim şekilde olmadı. Üzüldüm, sinirlendim. Zaman geçti, hepsinde iyi ki olmamış dedim.

Allah o kadar merhametli ki bizi, bize bırakmıyor. İşlerimizi bize bırakmıyor. Bize bıraksa kendimize zulmedeceğiz.

Arkadaşlık, dostluk vb de öyle. Birini canın gibi gördüğünde bir noktada sebepler meydana geliyor ve ya ayrılık ya da mesafeli ilişkiye dönüyor. İnsan çünkü. Hepimizin hastalıkları var. Allah'tan başka dost yok. Kendini birine ya da bir şeye kaptırırsan sana hayal kırıklığı olarak döner. İlahi sistem. Kalp sadece Allah diye atmalı. Sevdiğin öküzün değil, aslan ve aslında sana zararlı.

Yine de insanız, koşacağız bir şeylerin peşinden. Koşalım bakalım. Ölünce dururuz.

Sevgilerimle...
Celâl ÇELİK

Cep telefonumdan gönderdim...