Hitap

[Celal Çelik]

İSMİYLE HİTAP EDİLİNCE...
M.K. Güneydoğu Anadolu’da bir okul müdürü. Kendisi ile ara sıra mektuplaşırız. Saygı duyduğum bir eğitimcidir. Geçen gün bana yazdığı bir mektubu sizinle paylaşmak istedim.
***
- Siz ürtmen misiniz?
-Evet. Nerden anladın?
-Ürtmenim, burda herkes hış, hış, ya da çocuk, çocuk diye bana seslenir. Bir tek ürtmenler "senin adın ne" der ve bana ismimle hitap eder.
-Peki bu seni mutlu ediyor mu?
-Evet.
Bir pazar alışverişi dersiydi bu bana.
Bir kez daha anladım ki her insan özeldir ve kendi isminin dünyanın en güzel ismi olduğunu kabul eder.
Enes, pazarda el arabasıyla yük taşımacılığı yapıyor. 12 yaşında ve 6. sınıf öğrencisiymiş. Hayalinde öğretmen olmak varmış. Bu tanışmamızdan sonra kendisini okula davet edip Ömer Seyfettin serisi hediye ettim.
***
M.K. Müdürüme bana yazdığı için teşekkür ediyorum. Kılık kıyafetine, yaşına, başına boyuna bakmadan her bir kişiyi insan yerine koymak ne kadar önemli!
İnsan yerine koyan ve konulan vatandaşların çoğunlukta olduğu bir toplum olma dileğim ve sevgimle!
(Doğan Cüceloğlu / 9 Mart 2019)

Sevgilerimle...
Celâl ÇELİK

Cep telefonumdan gönderdim...