Rajalta - zaterdag

[Edward Jacobs]

Vrijdag; 35 km naar Tornio (eindpunt)

 

We hebben gisteravond geen noorderlicht meer gezien en de fles Berenburg was ook niet leeg; slapem wilden we. De bush waar we overnachtten had geen verbinding om email te verzenden, dus het bericht van gisteren kon pas vandaag weg.

 

In de kantine waar we aten stonden veel vrouwen van alles te doen en vaak met de armen over elkaar ... we kregen veel kant-en-klaar spullen en wegwerp bestek/servies. Het eten was toch lekker; de soep (tevens hoofdgerecht) was wel zelfgemaakt.

 

Het Fins kent hele lange woorden; meer dan 25 letters voor een nagerecht dat in het Engels uit 5 korte woorden bestaat. De verklaring van een Finse, na het woord adempauzeloos uitgesproken te hebben, "ja, het is 1 ding, dus 1 woord" Die lange woorden voegen ze samen uit meerdere korte woorden; de gammaticale regels zijn er soms niet en soms ingewikkeld. De samenvoegingsregels geldt niet altijd; je moet het maar gewoon weten; dat lijkt dan weer op Nederlands.

 

De tocht van vandaag is ingekort van 70 naar 35 km omdat er op de rivier de Tornio een laag zacht ijs en natte sneeuw ligt; het water stroomt daar onderdoor. Het is nu te gevaarlijk om eroverheen te laufen.

 

Vanochtend was het -16 graden. Dat was weer even wennen. Wel scheen er een mooie zon; die kon echter de sneeuw niet laten smelten. Tijdens het ontbijt heerste er een uitgelaten stemming. We zaten in een kleine kantine, iedereen dicht op elkaar, iedereen blij dat de laatste dag was aangebroken en de spanning voor de aangekondigde gevaarlijke harde sneeuw.

 

De lokale boswachters hadden blijkbaar opdracht gekregen om een kermisparcours uit te zetten. Ze hadden zich voorgenomen het nog beter te doen dan de jagersclub van gisteren ... en ze zijn erin geslaagd. Kronkelpaadjes door het bos, soms vlak, soms stijgend, soms afdalend. De hol gesleten paadjes van 1.5m breed waren net niet breed genoed om te remmen. Bijna iedereen is vandaag meerdere keren gevallen. De hele ervaren laufers raceten naar beneden en konden redelijk sturen en remmen. Sommigen anderen dachten dat ze dat ook wel konden, je zag de echte schrik op hun gezichten als ze in de gaten kregen dat remmen niet meer goed mogelijk was. In de sneeuw zaten vele deuken van voorgangers die dagen geleden in de zachte sneeuw hun indruk achterlieten. Vandaag was het de wraak-van-de-sneeuw-dag ... de harde sneeuw liet nu zijn indruk achter op ons. Op sommige afdalingen moesten we gaan lopen, daar ging het hard naar beneden en was het (voor ons) onmogelijk om te remmen. Sommigen hebben daar een harde les geleerd ...

Een Finse man, die voor de veelste keer meedeed aan de Rajalta en een goede langlaufer is, viel tijdens zo'n afdaling ... wat er met 'm aan de hand is weten we niet, maar Tuulia (begeleidster) zei dat het 'serious' was; de man ligt nu in het ziekenhuis. Wellicht horen we vanavond meer.

Halverwege heeft Bert op een scherpe heuvel nog een salto gemaakt (Bert is nog heel, de heuvel ook).

 

Een aantal bomen had last van uit de bocht lopende laufers; die (bomen) waren op een aantal plaatsen flink ingesneden.

 

Om aan te geven dat er er gevaarlijk stuk in het parcours zat, ontstond er gedurende de tocht een internationaal signaal. Als iemand heftig zwaaiend met stokken en bovenlichaam naar beneden suisde, ondertussen onvriendelijke woorden schallend, dan wist je dat het daar gevaarlijk zou zijn.

 

35km door het bos hobbelen was genoeg ... erg inspannend en we waren hier toch voor de vakantieleut. We kregen ineens dringende behoefte aan een oneindig groot meer en tegenwind.

De laatste 5km was een mooie afsluiting, lekker hobbelend door het bos. Niet te moelijk, wel spannend.

 

Dre, Bert, Wijnand en Edward zijn de hele route bij elkaar gebleven en zijn samen over de finish gegaan. We zijn benieuwd hoe Fred vandaag gegaan is, Fred houdt niet zo van die linke afdalingen. Laatste nieuws: Fred is binnen. Bij de afdalingen heeft ie zelfs af en toe zijn spikes gebruikt (die anti-op-je-bek-gaan-dingen die je onder je schoenen kunt binden).

 

Bij de finish stond Tuulia te wachten, zelden waren we zo blij haar te zien. Mensen met wie je een soort van band had opgebouwd tijdens de tocht, feliciteerden elkaar met het behaalde resultaat. Zo ook mijn kleine Spaanse vriend die me (Edward) een paar dagen geleden wel 3 keer dankte omdat ie onderweg wat van me mocht drinken; hij had zijn bidon vergeten en de servicepost was nog ver. "You have water" was het enige over-de-grens dat ie kon spreken; daarna sprong ie weer op z'n latten en kon ik z'n magere achterste weer volgen.

 

Gisteren in de sauna had een aantal mensen een grote mond over extra kilometers die we na afloop nog moesten maken, want 35km zou toch geen waardige afsluiting zijn ... na afloop hebben we die mensen niet meer gehoord.

 

Het is na zo'n week loipes-staren en overnachten in weinig bewoonde wereld is het vreemd om weer in de bewoonde wereld te zijn; auto's, mensen, winkels, gebouwen. Dit soort vakantie is echt een aanrader om er eens helemaal uit te zijn.

Nu liggen we in het hotel in Tornio te wachten op de bagage (duurt ongeveer een uur).

 

Chjie, nog even iets in m'n koffer stoppen waardoor de Douane zeker m'n koffer moet doorzoeken ... een stinkdier kussen is minder erg ...

 

Tornio

Als je in Tornio de rivier oversteekt, zit je in Zweden.

Een korte wandeling door Tornio leerde dat het qua winkelen een heeeele gezellige stad is (niet dus) brede straten, saaie gebouwen, ver uit elkaar liggende winkels en bijna alle winkels zijn om 1500 dicht. Wellicht ligt het aan de koude wind, de harde sneeuwhopen en de gesloten winkels.

 

Om 1800 wordt er (voor degenen die dat willen) een bezoek aan de lapse-bier brouwerij gebracht. Vanavond horen we wel of dat leuk was.

Om 1930 is er afsluitend diner. Vanaf nu moeten we - na zo'n weer eten proppen - weer normaal eten, zodat die opgerekte maag weer normaal wordt. Als we dooreten zoals afgelopen week, dan zakken we volgend jaar door de ski's.

Vanaf 2100 is er een afsluitende feestavond waarop ieder land een stukje moet voordragen ... dat wordt vast leuk ... maar dat horen/lezen jullie morgen nog wel.