Fwd: [LoOkKaEW] ๏~* ร.พ.ลาดพร้าวหมอยอมรับว่าหมอมีอคติกับคนไข้ประกันสังคมจริง *~๏

[Ken Pas]

โปรดใช้วิจารณญาณ............
 

---------- Forwarded message ----------
From: -`๏'- มิสเกรนเจอร์ -`๏'- < lookka...@gmail.com >
Date: เม.ย. 25, 2007 9:58 ก่อนเที่ยง
Subject: [LoOkKaEW] ๏~* ร.พ.ลาดพร้าวหมอยอมรับว่าหมอมีอคติกับคนไข้ประกันสังคมจริง *~๏
To: Undisclosed-Recipient

 

ร.พ.ลาดพร้าวหมอยอมรับว่าหมอมีอคติกับคนไข้ประกันสังคมจริง

" หมอยอมรับว่าหมอมีอคติกับคนไข้ประกันสังคมจริง.... " สาบาน นี่เป็นคำพูดของหมอที่โรงพยาบาลลาดพร้าว " หมอยอมรับว่าหมอมีอคติกับคนไข้ประกันสังคมจริง เพราะหลายรายมาหาหมอเพื่อขอใบรับรองแพทย์ อยากหยุดงานอย่างเดียวโดยไม่ได้เป็นอะไร " แพทย์หญญิงนภาพรรณ เอื้อฤาชา เพื่อนๆอ่านนะ แล้วส่งต่อให้ด้วยจะขอบคุณมากจ้า เพราะอยากให้ทุกๆคนได้รู้นะ เอ้ เราไปรักษาตัวกับหมอที่โรงพยาบาลลาดพร้าวมา แล้วดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุเกิดเมือวันที่ 2 มกราคม 2550 เราหกล้มที่แถวๆรามอินทรา ตอนนั้นเจ็บที่ข้อเท้าทั้ง 2 ข้างมาก มันเขียวช้ำ แล้วก็บวมเป่งขึ้นมาทันที โชคดีที่พ่อกับแม่เราไปด้วย ก็เลยรีบให้พ่อช่วยขับรถพาไปโรงพยาบาลลาดพร้าว ( ซึ่งเป็นโรงพยาบาลตามบัตรรับรองสิทธิฯ ของประกันสังคม)ทันที โดยระหว่างทางเราก็ประคบน้ำแข็งไปด้วย เมื่อไปถึงโรงพยาบาลลาดพร้าว เราก็เข้าแผนกฉุกเฉิน หมอที่รักษาเป็นคุณหมอผู้ชาย ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าชื่ออะไร หมอให้เราเอ็กซเรย์เท้าซ้าย ผลเอ็กซเรย์ออกมาว่ากระดูกไม่หัก ไม่ร้าว ให้ยาแก้ปวดมาทาน พร้อมออกใบรับรองแพทย์ให้หยุดงาน 2 วัน คือ 2-3 มกราคม 2550 แต่ตอนที่ตรวจเรา หมอไม่จับข้อเท้า ไม่ก้มดูใดๆทั้งสิ้น ดูแต่ฟิล์มเอ็กซเรย์อย่างเดียว ซึ่งเราก็เข้าใจว่าเพราะมันเพิ่งล้มมาตะกี้ ถ้าหมอจับเราคงเจ็บอ่ะ กลับมาถึงบ้าน ก็นอนพัก หยุดงาน 1 วันตามหมอบอก (วันที่ 2 วันที่ล้มมันวันหยุดอยู่แล้วงัย) วันที่ 4 ม.ค. เรามาทำงาน พร้อมไม้เท้า 1 อันและข้อเท้าที่บวมเป่ง . มันปวดมากนะเวลาเดิน แต่เราก็ว่าเออ เท้าแพลงก็คงปวดแบบนี้แหละ หมอบอกไม่เป็นไร ก็ต้องไม่เป็นไร เอ็กซเรย์แล้วไม่หัก ไม่แตก ก็โล่งไป แต่ปรากฏว่าไปนั่งทำงานได้แป๊บเดียว ที่บวมอยู่แล้วก็บวมหนักกว่าเดิม แล้วก็ปวดหนึบๆตลอดเวลา กลับถึงบ้านตอนเย็นๆก็ปวด คราวนี้ปวดตลอดเวลา กลางคืนไม่ต้องหลับต้องนอนเอาแต่ปวดข้อเท้าจนนอนไม่หลับ ดูท่ามันจะอักเสบเพราะเมื่อกลางวันไม่ได้พักเท้าเต็มที่ วันรุ่งขึ้น เสาร์ที่ 5 ม.ค เราเห็นอาการไม่ดีขึ้นเลย มันค่อนข้างผิดปกตินะ เท้าแพลงอารายฟระ ทำไมมันบวมไม่ยุบ เจ็บไม่หายซะทีแล้วก็ปวดหนึบๆตลอดเวลา เลยกลับไปหาหมอใหม่ ที่เดิม คือโรงพยาบาลลาดพร้าว ขอให้ได้ตรวจ.กครั้งก็พอ คิดว่าคราวนี้มันไม่ใช่สดๆเหมือนคราวที่แล้ว หมอคงตรวจให้ละเ.ยดกว่าเดิมได้ และก็จะขอใบรับรองแพทย์มาลาหยุดวันจันทร์ซะด้วยเลย เพราะท่าทางจะยังไม่หาย เมื่อเข้าไปพบหมอ นี่เลย เจอกับหมอเจ้ากรรม แพทย์หญญิงนภาพรรณ เอื้อฤาชา ( ไม่แน่ใจว่าสะกดถูกป่าวนะ) พอนั่งปุ้บ เราก็บอกว่าเราหกล้มมาเมื่อวันที่...บลาๆๆๆ ก็เล่าให้หมอฟังไป พร้อมต่อท้ายว่า มาตรวจแล้วขอใบรับรองแพทย์ด้วยนะคะ (หน้าห้องเขียนไว้ว่า ขอใบรับรองกรุณาแจ้งก่อนทุกครั้ง..ประมาณเนี้ย) ฟังจบหมอก็ถามว่าจะเอาไปหยุดงานเหรอ (แทนที่จะถามว่าอาการเป็นยังไงบ้าง ยังปวดอยู่เหรอ..) เราก็บอกว่าใช่ เพราะไม่แน่ใจว่าวันจันทร์เราจะไปทำงานไหวป่าว เมื่อวันศุกร์ไปมาแล้วกลับมามันอักเสบขึ้น แล้วก็เป็นอย่างที่เห็น (พยายามจะชี้ให้หมอดู) แต่ขอโทษคุณเธอไม่ดู ขอย้ำ ไม่ดูเท้าเราซักนิดนะ ชำเลืองก็ไม่ จะว่าเห็นก็ไม่เห็น เพราะมีโต๊ะบังอยู่ทั้งตัว ไม่ขอดู ไม่ขอตรวจใดๆทั้งสิ้น แล้วก็บอกว่าโอ้ย แค่นี้หยุด 2 วันก็หายแล้ว ว่าแล้วก็พลิกแฟ้มประวัติ ชี้ให้ดูว่าหมอคนก่อนให้หยุด 2 วัน แถมบอกว่า ที่หยุดไปน่ะ ก็หายได้แล้ว กระดูกไม่หัก ไม่ร้าว ไม่เป็นไรเลยนี่ เราก็ถามย้ำว่าไม่เป็นไรเหรอคะหมอ..เค้าก็ว่า ไม่เป็นไร 2 วันก็หายแล้ว...เราก็ว่า..อ้าว ไม่เป็นไรแล้วทำไมหนูยังปวด..คราวนี้เค้ามามุขนี้เลยคับท่าน..ปวดอยู่งั้นฉีดยามั้ย...น้ำเสียงกวน มากๆๆๆๆ เราก็ถามกลับไปว่ายาอะไร ถ้ายาแก้ปวดก็ไม่ต้อง เพราะเราทานยาแก้ปวดที่หมอให้อยู่แล้ว เค้าก็ให้ยาแก้ปวดเรามาเพิ่ม..อ่ะ เราก็ไม่ว่าอะไร กลับบ้านมากินยาแก้ปวดต่อ เรากินยาแก้ปวดอยู่อย่างนั้น ขาก็ไม่ดีขึ้น บวมเป่ง เหมือนเดิม ต้องใช้ไม้เท้าช่วย เขยกๆมาทำงาน ตกเย็นก็ปวดหนึบๆ เราก็แช่น้ำอุ่นทั้งเช้า - เย็น ถ้ามีโอกาสก็จะนอนพาดขาสูง เพื่อไม่ให้มันบวม เราทำแบบนี้อยู่จนกระทั่งวันที่ 22 ม.ค ก็คิดได้ว่า เอ้ย..มันนานไปแล้ว คนขาแพลงเค้าอาทิตย์เดียวก็หายมั้ง นี่ 20 วันยังไม่ดีขึ้น เราว่ามันไม่ธรรมดาจริงๆซะแล้ว.. ก็กลับไปโรงพยาบาลลาดพร้าวใหม่ ( แถวบ้านเรียกเจ็บไม่จำ) ก็ทำไงได้เล่า เค้ารักษาอยู่ก็มันจะได้ต่อเนื่อง . กอย่างใช้สิทธิประกันสังคมไง จ่ายมาหลายปีแระ ไม่เคยได้ใช้เลย ไปถึงก็แจ๊กพ็อต..เจอหมอคนเดิม นภาพรรณ นี่เลย เห็นหน้าเราปุ้บ คราวนี้เห็นเท้าเราด้วย เพราะเรายืนหน้าห้องไม่ยอมนั่งจนกว่าเค้าจะมองเท้า เค้าเห็นปุ้บ เค้าก็ทักว่า " อ้าว ไปทำอะไรมา.กถึงได้เป็นแบบนี้ "... โถ โถๆๆๆ หมอ เราจะไปทำอะไรมาได้ เราก็เลยตอบว่า " อ้าวหมอ..ก็มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่มาเจอหมอคราวที่แล้วหมอไม่เห็นเหรอ " เค้าก็บอกว่า " เอ๊ะ คราวก่อนคนไข้บอกว่าทานยาแล้วดีขึ้นแล้วนี่คะ ".. เฮ้ย..งง เรางงมากเลย ใครหว่ามาบอกว่าดีขึ้น กรูยังไม่เคยหายบวมเลยตั้งแต่วันที่ล้ม และกรูก็ไม่เคยหายปวดด้วย.. เราเลยตอบแบบ งง งง ไปว่า ป่าวนะ เราไม่เคยบอกว่าดีขึ้น เค้ายังมาบอกว่าก็นี่ไงคะ หมอจดลงไปในแฟ้มว่าคนไข้ทานยาแล้วดีขึ้น..เท่านั้นแหละ เราก็ฉุนขาด ยกเมฆนี่หว่า คราวที่แล้วมาหาหมอ ตรวจเราก็ไม่ได้ตรวจ ถามอาการก็ไม่ถาม แถมพูดเองเออเองว่า 2 วันก็หายแล้ว แล้วนี่ยังมาเขียนในแฟ้มเอาเอง.กว่าคนไข้ทานยาแล้วดีขึ้น..เออ หมอแบบนี้ก็มี ด้วยความโกรธ เราก็เลยบอกว่า หมอน่ะ ไม่เคยตรวจเราเลยนะ ขอดูเท้าก็ไม่ดู แถมบอกว่า 2 วันก็หายแล้ว แล้วนี่อะไร 22 วันแล้วยังไม่หาย แปลว่าหมอวินิจฉัยผิดไป 20 วันนะ แล้วแถมยังมีอคติกับคนไข้ประกันสังคมคิดว่าคนไข้จะมาขอหยุดงานอย่างเดียวโดยไม่ตรวจว่าเค้าป่วย จริงรึเปล่า **** หมอก็พูดมาหน้าตาเฉยว่า " หมอยอมรับว่าหมอมีอคติกับคนไข้ประกันสังคมจริง เพราะหลายรายมาหาหมอเพื่อขอใบรับรองแพทย์ อยากหยุดงานอย่างเดียวโดยไม่ได้เป็นอะไร " **** สาบาน นี่เป็นคำพูดของหมอนภาพรรณ แห่งโรงพยาบาลลาดพร้าว จริงๆ ไม่ได้ใส่ความ ไม่ได้เพิ่มเติม พยาบาลที่ยืนอยู่ในห้องก็ได้ยิน เราก็เลยตอบไปว่า ไม่ได้สิ หมอเป็นหมอนะ ต้องรักษาคนไข้ จะป่วยจริงไม่จริงก็ต้องตรวจเค้าก่อน ไม่ใช่ไม่ตรวจแล้วมาสรุปเองว่าคนไข้โกหก ไม่ได้ป่วยจริง แล้วนี่เรามาเป็นหนที่ 3 แล้ว ยังไม่รู้เลยว่าเราเป็นอะไร บอกว่ากระดูกไม่หัก ไม่ร้าว แล้วนี่เป็นอะไร ทำไมมันปวดไม่เลิก บวมไม่ยุบแบบนี้..สุดท้ายเค้าก็บอกจะส่งเราไปหมอกระดูกของโรงพยาบาล โดยนัดตรวจวันที่ 29 ... โห..แม่คุณ เพิ่งนึกได้รึไงว่ารักษาไม่เป็น ต้องส่งหมอกระดูก ทำไมไม่ส่งตั้งแต่มาหาเมื่อวันที่ 5 รุ่งขึ้น ด้วยความที่ปวดมาก และกังวลใจ ก็เลยไปหาหมอที่โรงพยาบาลพระมงกุฏ หมอบอกว่า " เส้นเอ็นข้อเท้าฉีกขาด " อึ๋ยยย... คนละเรื่องกะที่โรงพยาบาลลาดพร้าวบอกเลยมะ ให้เราหยุดงาน 1 สัปดาห์ แล้วก็เข้าเฝือก 1 เดือน แล้วก็บอกว่า รักษายากหน่อยเพราะว่ารักษาไม่ถ ูกวิธีมาตั้งแต่ต้น หมอบอกว่าถ้ารักษาให้ถูกต้องตั้งแต่บาดเจ็บใหม่ๆ เส้นเอ็นก็จะต่อง่ายกว่าแผลเก่าๆ เปรียบเทียบกับเย็บแผลสด กับเย็บแผลที่ทิ้งไว้แล้ว 20 กว่าวัน แผลสดย่อมต่อตัวกันได้ง่ายกว่าอยู่แล้ว.. ตอนนี้เราถอดเฝือกแล้วแต่ก็ยังบวมและเจ็บอยู่ หมอบอกว่าอาจจะเรื้อรังก็ได้ ต้องดูกันไป แต่ก็จะพยายามรักษา ให้หาย...ตรงนี้ต้องขอชื่นชมคุณหมอที่ร.พ.พระมงกฎด้วยนะคะ ที่ใส่ใจคนไข้ดีมากๆ ยัง เรื่องยังไม่จบแค่นี้ มีต่อ คราวนี้เรื่องถึงผู้บริหารโรงพยาบาลลาดพร้าว..แย่หนักกว่าเดิม.ก วันถัดมาเราก็โทรไปที่แผนกประกันสังคมของโรงพยาบาลลาดพร้าว เพื่อร้องเรียนหมอนภาพรรณ ว่ารักษาเราไม่ได้ วินิจฉัยผิดพลาด เป็นเหตุให้เราต้องใช้เวลารักษานานกว่าปกติ พูดง่ายๆก็คือทำให้เราต้องเจ็บตัวนาน พนักงานแผนกประกันสังคมที่โรงพยาบาลลาดพร้าวก็น่ารักใจหาย...รับฟังเรื่องของเราแล้วก็เสนอว่าโรงพยาบาลจะเบิกจ่ายค่าเฝือกให้ ( 2000 บาท) ให้เราเอาใบเสร็จตัวจริงพร้อมใบรับรองแพทย์พระมงกุฎไปให้เค้า เอ้า เราก็เอาไปให้ พร้อมกำชับว่าเราต้องการตามเรื่องของหมอนภาพรรณ ว่าโรงพยาบาลทำอย่างไรกับเค้า..จะว่ากล่าว ตักเตือน หรือทำอย่างไรก็ให้แจ้งเราด้วย . ปลายเดือนมกราคม โรงพยาบาลโทรมาแจ้งว่า ให้ไปรับเงิน 2000 บาท ทางผู้บริหารอนุมัติให้แล้ว. . อ่ะ เรื่องก็น่าจะจบ เพราะเราไม่ได้ต้องการจะเรียกค่ารักษาทั้งหมดจาก ร.พ.ลาดพร้าวอยู่แล้ว ทั้งค่ายา ค่าหมอ ตอนแรกทางลาดพร้าวเค้าจะให้เราตัดเฝือก แล้วก็รักษากับหมอกระดูกของเค้าต่อ..เรื่องอะไรล่ะ ไม่เอาหรอก บอกตรงๆ ไม่ไว้ใจ ไม่คิดว่าหมอที่นั่นจะมีความสามารถ เลยตอบเค้าไปว่าเรารักษาที่พระมงกุฎหมอเค้าก็เก่งอยู่แล้ว และจะได้ต่อเนื่อง เราก็ไม่ได้ไปรับเงินซักทีเพราะขาเข้าเฝือกอะ จะไปไหนได้ยังไง .กอย่างเงินแค่ 2000 บาท ก็เออ ช่างๆมันก่อน จนเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ( 23 กพ. 50) เราก็แวะไปรับเงิน เราขึ้นไปพร้อมแม่ ก็ไม่คิดหรอกว่าจะมีปัญญหาอะไร แล้วก็กะจะไปตามเรื่องหมอนภาพรรณด้วย ว่าโรงพยาบาลจัดการอย่างไร ขึ้นไปที่ห้องการเงิน เจ้าหน้าที่เค้าก็หยิบเอกสารออกมาจะให้เซ็นรับเงิน 2000 บาท ทีนี้เอกสารที่เค้าส่งให้มามันเย็บเป็นชุดไง มีเอกสาร 5-6 แผ่น เค้าจะให้เราเซ็นรับที่แผ่นแรก ข้อความก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่เป็นใบรับเงิน ให้เราเซ็นว่ารับเงินแล้วแค่นั้น แต่เราพลิกไปอ่านแผ่นที่ 2 หรือ 3 นี่แหละ เป็นเอกสารเรื่องขอเบิกค่ารักษาพยาบาลผู้ป่วยประกันสังคม เรียนผู้จัดการฝ่ายบัญญชี ลงวันที่ 25 มกราคม 2550 มีข้อความระบุชัดเจนว่า "..... บัดนี้โรงพยาบาลดังกล่าวได้ทำการรักษาเสร็จสิ้นแล้ว โดยเป็นเงินทั้งสิ้น 2000 บาท ... " อ้าว ไม่ใช่แล้ว มัดมือชกนี่นา... พระมงกุฎยังรักษาเราไม่เสร็จ เพราะเรายังต้องทานยาอยู่ แล้วหมอพระมงกุฎก็นัดเราไปเอ็กซเรย์.กทีวันที่ 20 มี.ค. 50 .กตั้งเดือน มาให้เราเซ็นว่ารักษาเสร็จสิ้นแล้ว แถมลงวันที่ 25 ม.ค. ได้ไง ..มันไม่ได้ดิ แล้วยังบอกว่ารักษาเป็นเงินทั้งสิ้น 2000 บาท..ไม่ใช่แล้ว 2000 นี่มันเฉพาะค่าเฝือก ใบเสร็จก็ระบุอยู่โต้งๆ...รักษาเสร็จสิ้นเป็นเงินทั้งสิ้นเท่าไหร่ ตอนนี้ไม่มีใครตอบได้หรอกเพราะยังไม่เสร็จ ค่าใช้จ่ายจริง ณ วันนั้น รวมค่ายา ค่าหมอ ค่าเอ็กซเรย์ ก็เกิน 2000 ไปอื้อแล้ว มาให้เราเซ็นแบบนี้ได้ไง.. เราก็ไปชี้แจงกับฝ่ายประกันสังคมซึ่งทำเรื่องเบิกจ่ายให้เราว่า ไม่ใช่นะ ข้อความคุณไม่ถูกต้องนะ เพราะรักษายังไม่เสร็จ เรายังไม่หาย ไม่เชื่อดูเท้าเราสิ..ไม่มีใครดู... เราขอให้เค้าแก้ไขข้อความว่ารักษาเสร็จสิ้นแล้วและเป็นเงินทั้งสิ้น 2000 บาท โดยขอให้แก้เป็นว่าเบิกจ่ายเฉพาะค่าเฝือก เป็นเงิน 2000 บาท ได้มั้ย เพราะมันคือความจริง จะเขียนก็เขียนความจริงสิ..เจ้าหน้าที่พูดด้วยน้ำเสียเหยียดหยามสุดๆ..ก็แค่ข้อความในเอกสาร... อ้าว ซะงั้น เราเลยบอกว่า อย่างนี้เราเซ็นไม่ได้หรอก เพราะถ้าเราเดินไม่ได้ หรือเป็นเรื้อรังอย่างที่หมอพระมงกุฎบอกว่าอาจเป็นได้เนี่ย แน่นอนเราต้องฟ้องร้องเอากับโรงพยาบาลลาพร้าว ฉะนั้น เอกสารเราต้องทำให้ถูกต้องไว้ก่อน ขืนเซ็นไปเราก็เสียเปรียบ เพราะเท่ากับเรายอมรับให้ลาดพร้าวรับผิดชอบเราทั้งสิ้น 2000 บาท และรักษาเสร็จไปแล้วในวันที่ 25 ม.ค 50 ตามเอกสาร... เจ้าหน้าที่ก็ไม่ยอม แล้วก็บอกเราว่า ที่จริงเอกสารอันนี้เป็นเอกสารภายในโรงพยายาบลนะคะ คนไข้ไม่มีสิทธิได้เห็นอยู่แล้ว...อ้าว อ้าว กะปกปิดมกเม็ดกันเลยนี่หว่า เราเลยบอกว่า งั้นเราก็โชคดีน่ะสิที่เราได้เห็นก่อนเซ็นให้น่ะ...เมื่อเค้าเห็นว่ารับมือกับเราไม่ไหวก็ส่งให้ผู้ชายคนนึงมาพูดกับเรา ผู้ชายคนนี้แต่งเนื้อแต่งตัวไม่เรียบร้อย ใส่เชิ้ตตัวโคร่งๆ ผูกไทค์เ.่ยวๆ ไม่สวมสูท มานั่งไขว่ห้างกางแขน ตรงหน้าเรากับแม่ แล้วมาพูดจากร่างๆ ว่า ไหนเล่าให้ฟังตั้งแต่แรกสิ.เราก็บอกโอ้โห เล่าหลายรอบแล้วนะ รอบนี้อัดเทปไว้ดีกว่า จะได้ใช้อ้างอิงครั้งเดียว เค้าบอก.. " เล่ามา " .. แน่ะ นักเลงซะด้วยนิ..เราก็ต้องเล่าตั้้งแต่ต้น จากประเด็นที่จะขอให้แก้ไขข้อความนิดเดียวกลายเป็นเรื่องยาว..มานั่งเถียงกะเราว่าหมอเค้าไม่ผิด " หมอเค้าเป็นคนเก่งที่สุดเพราะเค้าเรียนหมอ..เป็นนักเรียนก็เก่งที่สุดในโรงเรียน เก่งที่สุดในจังหวัด แล้วยังมาสอบแพทย์ได้.ก เค้าเป็นคนเก่ง... " อ้าว พูดแบบนี้หมายความว่าไง ถ้าเก่งจริงแล้วทำไมรักษาเราไม่ได้ล่ะ **** คำตอบก็คือผู้บริหารโรงพยาบาลลาดพร้าวได้ประชุมกันแล้ว และเห็นว่ากรณีเส้นเอ็นฉีกขาด แพทย์ผู้รักษาจะดูไม่ออกในอาทิตย์แรกๆ**** พ่อคุณเอ้ย..นี่มัน 22 วันแล้วนะ ยังดูไม่ออก.กหรือ ..โอ้ว แม่เจ้า ช่วยโรงพยาบาลลาดพร้าวด้วย. เค้าบอกว่าอาทิตย์แรกๆ หมอยังดูไม่ออก .เราเลยบอกว่า ไม่ใช่ดูไม่ออกแล้ว แต่นี่หมอเล่นไม่ดูเลยนี่นา...เค้าก็ข้างๆคูๆ ถูๆ ไถๆ สุดท้าย มาตำหนิเราซะว่าหมอ (มันแทนตัวเองว่าหมอ) เข้าใจหมอนภาพรรณ แล้วก็ตำหนิเราพูดประมาณว่าเราพูดจากไม่ดีกับหมอนภาพรรณ...โห..กระโดดไปนู้นเฉยเลย เราเลยบอกว่า เอ๊ะ แปลกนะนโยบายที่นี่ คนไข้มาตำหนิหมอ แทนที่ผู้บริหารจะขอโทษแทนหมอ ขอโทษแทนโรงพยาบาล..กลับมาตำหนิคนไข้..กลายเป็นเราผิด...โอ ก๊อด สุดท้ายคุยกันไม่รู้เรื่อง เค้าไม่ยอมแก้เอกสารให้เรา เราก็เลยยังไม่ยอมรับเงิน เรื่องก็ยังค้างคาอยู่อย่างนี้... อ้อ..ผู้ชายที่มาคุยกับเราบอกว ่าชื่อ วิทวัส พืชผล (ประมาณเนี้ย ได้ยินนามสกุลไม่ชัด) ตำแหน่ง ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการ ไม่น่าเชื่อใช่มั้ย..ว่าพูดจาอย่างนี้ แต่งตัวอย่างนี้ กริยาอย่างนี้ จะเป็นผู้บริหารโรงพยาบาลลาดพร้าว..แต่เชื่อเถอะครับท่าน เจอมาแล้ว

__,_._,___