Bu fotoğraf bir yap boz…
Bu fotoğrafı bir araya getirmemiz iki haftamızı aldı… Bazı konularda en azından kendi açımdan, artık alçakgönüllü olmamak gerektiğinin farkına varalı biraz zaman oldu. Mehmet’in hala dem çektiği, üç yıldır görmediğim Kurtul’u göreli, Tuba ve Cihangir’in çocuğu olduğundan sonra bu kadar mutlu olduğunu gördüğüm, Eylem’i son ana kadar iptal kararından vazgeçirmeye çalıştığım, Ali Erdem’le sürekli “Geliyorsunuz değil mi?”, diyerek irtibat halinde olduğum Ahmet ağabeyi yazlıkta düşünürken bira temin etmeye çalıştığım anda arayıp “bu tekne nerede” dediği, Serhan ve Gülin’le Sesim’in nefesini hissederek tüm hazırlıkları yaptığımız, adını sayamadığım bir dolu kişiyle birlikte ve Oya Hanım’ın dediği gibi geri kalan tüm elektronik posta adreslerinin vücut bulduğu bu toplantı kolay olmadı dostlar…
Neredeyse gelenekselleştirmeye başladığımız Cuma akşamı rakı sohbetlerinin birinde şiir grubundan dört kişi oturduğumuz köprü altı akşamında Sesim’in sesinden doğan bu fikir o gittikten sonra Gülin, Serhan ve benim ortak gayretlerimizle son ana kadar diken üstünde sürdü… İlk ertelememizden belki bir kısmınızın haberi oldu belki olmadı ondan sonra bu Cumartesi akşamının öğlenine kadar ne yapsak yağmur yağar mı diye diken üstünde durduk… Hep arka planında bir umut vardı. O da biz bu işi kotarırsak devamının geleceğiydi. Aksilikler peşimizi bıraktı mı, bırakmadı ama son anda hep yendik. Cuma akşamı iş yerinde boş cd bulamamam, Cumartesi siz tekneyi ararken Serhan’ın iş yerinde şarkıları kaydedebilmemiz için bilgisayarını açmaya çalışırken bilgisayarın açılıp ekranına elektrik gitmemesi, sonra arkadaşının bilgisayarını açmamız ve aynı şekilde onun ekranına da elektrik gitmemesi, sonra bir telaş güvenlikte bulunan bilgisayarda şarkıları kaydedebilmemiz için onun boş cd bulması ve işi kotarmamız… Ve bunun gibi birkaç sıkışıklıkla biz bu işi götürdük sanırım.
Şimdi bize ne mutlu ki biz bu işi hep beraber kotardık… Bu fotoğrafın çekiminde bile deniz bize azizlik yaptı. Tam deklanşöre basacakken bir dalga ile bir çoğumuz ıslandı ama sonunda diğer uçta toplandık ve ortaya çıkan bu kare aslında bir gezinin sonu olsa da bir serüvenin başlangıç karesi. Çok anlam yüklemek gerekir mi gerekmez mi bilemem ama bir şey başlıyor… bir tek onu biliyorum… Bütün bunlar çok gülünç olabilirdi. Keder verici olmasalardı böyle...
Lermontov |