இந்தியா உருவானது எப்படி?

[Muthamizh Vendhan]

http://www.keetru.com/index.php?option=com_content&view=article&id=128%3A2009-08-17-01-09-56&catid=903%3A09&Itemid=160

ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியா வருவதற்கு முன், இப்போது இருக்கும் இந்தியா என்ற நாடு இருந்ததா என்ற கேள்விக்கு, இல்லை என்பதே எல்லோருக்கும் தெரிந்த பதில். வட இந்தியாவை எடுத்துக் கொணடால், அதன் 1800 ஆண்டு வரலாற்றில், ஒரே பகுதியாக இருந்ததாக வரலாறு கிடையாது. மவுரியர், கனிஷ்கர், குப்தர், அர்ஷவர்த்தனர், சுல்தான்கள், பல்வேறு பகுதிகளைக் கைப்பற்றி ஆட்சி செய்தனர். தனித்தனி நிலப் பகுதிகளில், தனித்தனி ஆட்சிகளே நடந்தன. ஒரே குடையின் கீழ் பெரும் நிலப்பகுதி கொண்டு வரப்பட்டபோது கூட, தன்னாட்சிகளை அழித்து விடவில்லை.

மராத்தியை மய்யமாகக் கொண்ட மத்திய இந்திய பகுதி, தக்காணிப் பிரதேசம் என்று அழைக்கப்படுவ தாகும். இங்கும், தனித்தனிப் பிரதேசங்களும், தனித்தனி ஆட்சிகளுமே நடந்திருக் கின்றன. மராத்தி, ஒரிசா, கன்னடம் மற்றும் ஆந்திரப் பகுதி களைக் கொண்ட இந்தத் தக்காணப் பிரதேசத்தில் சாத வாகணர் என்ற ஆந்திரர்கள், சாளுக்கி யர், ராஷ்டிரகூடர், கங்கர், கடம்பர் என்று பல் வேறு வம்சத்தினரின் ஆட்சி கள், தனித்தனிப் பகுதிகளில் நடந்தன.

13 ஆம் நூற்றாண்டில், வட இந்தியாவி லிருந்து, மொகலாயர்கள் படை எடுத்து வந்து, தக்காணத்தின் வடபகுதியைக் கைப்பற்றினர். அப்போது தக்காணத் தென்பகுதியில் விஜயநகரப் பேரரசு இருந்தது. இது, மத்திய இந்தியாவின் நிலை என்றால், தென்னிந்தியாவின் வர லாறு என்ன? சேரர், சோழர், பாண்டியர், களப்பிரர், பல்லவர் மற்றும் குறுநில மன்னர்களின் ஆட்சிகளுக்குட்பட்ட, தனித் தனிப் பிரதேசங்கள்தான் இருந்தன. இந்திய வரலாற்றில், பெரும் நிலப் பகுதியைக் கைப்பற்றி, பல தனி யாட்சிகளை ஒழித்து - ஒரு முக ஆட்சியை உருவாக்கியவர்கள் மொக லாயர்கள் தான்!

மொகலாயர்கள் பேரரசு நடந்த காலத்தில்தான் பார்ப்பனர்கள் நாடு முழுவதும், சமூக அரங்கில் தங்கள் ஆதிக்கத்தை நிலைப்படுத்திக் கொண் டார்கள். இந்தியாவில் வாழ்ந்த முஸ்லிம் அல்லாத பல்வேறு இனக் குழுக்களை, பார்ப்பனர்கள் தங்கள் மேலாதிக்கத்தின் கீழ் கொண்டு வந்ததும் இந்தக் காலத்தில் தான். முஸ்லிம் அல்லாத எல்லோரையும், மொகலாய மன்னர்கள் ‘இந்து’ என்று கூறியதும், ‘இந்து’ என்ற பெயர் வழக்கில் வந்ததும், அக்காலத்தில் தான். சமஸ் கிருத சுலோகங்களையும், வேதங்களை யும் பார்ப்பனர்கள், தங்கள் சுயநலச் சுரண்டலுக்கு ஏற்ப திருத்தி அமைத்துக் கொண்டதும் அப்போதுதான்.

அப்போதும் தமிழ்நாடு மொக லாயர்கள் ஆட்சியின் கீழ் வரவில்லை. அத்தகைய மொகலாயப் பேரரசுகூட, அவுரங்கசீப்புக்குப் பிறகு வீழ்ந்து விட்டது. அதன் பிறகு 66 ஆண்டு களுக்கு, இந்தியத் துணைக் கண்டத்தைக் கட்டி ஆளும் ஒரே மய்ய அரசு எதுவும் உருவாகியதில்லை. ஆங்கிலேயரின் கிழக்கிந்திய வர்த்தகக் கம்பெனிதான் இங்கே குறி வைத்தது. இந்த வர்த்தகக் கம்பெனி உருவாக்கப் பட்ட நாள் 1.12.1600. இந்திய அரசர் களிடம் உரிமை வாங்கிக் கொண்டு, கடற்கரை ஓரமாக தங்களது வர்த்தகக் குடியேற்றங்களை இவர்கள் ஏற் படுத்திக் கொண்டனர். கி.பி. 1612 இல் முதன்முதலாக சூரத்திலும் தொடர்ந்து மசூலிப்பட்டிணம் (1616), அரிகர்பூர் (1633), சென்னை (1640), பம்பாய் (1669), கல்கத்தாவிலும் (1686) வர்த்தகக் குடியேற்றங்களை நிறுவினர்.

வர்த்தகம் செய்ய வந்தவர்கள், நாடு பிடிக்கும் ஆசையை விட்டு விடுவார் களா? இந்தக் கம்பெனி வெறும் கை யுடன் வந்துவிடவில்லை. தனக் காக ஒரு கடற்படையை வைத்துக் கொள்ளவும், தேவையான சட்டங்களை இயற்றிக் கொள்ளவும் பிரிட்டிஷ் ராணியிடம் உரிமை பெற்றிருந்தது. முதலில் மேற்கு வங்கத்தில் உள்ள சிட்டகாங் பகுதியைத் தாக்கி தோல்வி கண்டார்கள். பிரிட்டிஷ் கம்பெனி நாட்டை விட்டே வெளி யேற வேண்டும் என்று உத்தரவு போட்ட அவுரகசீப் மரணமடைந் தார். (கி.பி.1707) பேரரசு சிதைந்து, தனித்தனி ஆட்சிகள் உருவானது. தனது அதிகாரத்தை உறுதிப் படுத்த நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஆங்கிலேயர்களுக்கு நல்ல வாய்ப்பாகி விட்டது.

ராபர்ட் கிளைவ், ஆற்காடு பகுதியைப் பிடித்தார் (கி.பி.1749) தொடர்ந்து 12 ஆண்டுகள் போர் நடத்தி தென்னிந்தி யாவின் பல பகுதிகளைப் பிடித்தனர். கருநாடகப் போர்கள் மூலம் ஆந்திரத் தின் பெரும் பகுதியைக் கைப்பற்றினர். வெற்றி களைக் குவித்த ராபர்ட் கிளைவ் வடக்கே போனார். பிளாசி யுத்தம் நடத்தினார்; அதில் வங்கம் வீழ்ந்தது. அதைத் தொடர்ந்து ஒரு நூற்றாண்டில், படிப்படியாக ஆங்கிலேயர்கள் கைப் பற்றிய பல்வேறு பகுதிகள்தான் இந்தியா. ஆங்கிலேயர் ஆட்சி செய்த இந்தியாவில், இன்றைய ஆப்கானிஸ்தான் நாட்டின் பெரும் பகுதியும், பர்மாவும் (இன்றைய மியான்மர் நாடு) இலங்கையும் அடங்கி இருந்தது.

அப்போது இலங்கை ஒரு மாவட்ட மாகக் கூட அங்கீகரிக்கப்படவில்லை; ஒரு வட்டமாகவே கருதப்பட்டு, அதன் நிர் வாக அலுவலகமே தமிழநாட்டில் தான் இருந்தது. இன்றைய பாகிஸ் தானும் பங்களாதேசும் அன்றைய ‘இந்தியா’ தான். இப்போதுள்ள வட கிழக்கு மாநிலங்களோ, காஷ்மீரோ அன்றைய இந்தியாவில் இல்லை. ஆக, 3000 ஆண்டு கால வரலாற்றில் - தனித் தனிப் பகுதி களாக நிலவிய தேசங்களை - துப்பாக்கி முனையில் மிரட்டி, ஆங்கிலே யர்களால் உருவாக்கப்பட்ட நாடுதான் ‘இந்தியா’.

 விடுதலை இராசேந்திரன்


--
* ப. செ. கங்கையரசன் *

"ஒவ்வொரு சொல்லிற்கும் செயலிற்கும் பின்னே ஒரு வர்க்கமும் வர்க்க நலனும் ஒளிந்துள்ளது " – காரல் மார்ஸ்
நாம் அடிமையாய் இருப்பதை உணராமல் இருப்பதே இழிவான அடிமைத்தனம் .
பெருஞ்சித்திரனார்*நமக்கு வேண்டும்
தமிழ் தேசிய மக்கள் ஜனநாயக குடியரசு

http://gangaiyarasan.blogspot.com/
*

--
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "அரசியல்" group.
To post to this group, send email to politi...@googlegroups.com.
To unsubscribe from this group, send email to politicstami...@googlegroups.com.
For more options, visit this group at http://groups.google.com/group/politicstamil?hl=ta.

[Jayabarathan]

2500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இந்தியாவுக்கு வர அரிஸ்டாட்டில் வழி வரைந்து கொடுத்து, மகா அலெக்ஸாண்டர் இந்தியாவின் மீது படையெடுத்த வரலாறு கிரேக்க நூல்களில் உள்ளன.     சி. ஜெயபாரதன்    +++++++++++++++++++++   -------Original Message-------

You received this message because you are subscribed to the Google Groups "தமிழ் மன்றம்" group. To post to this group, send email to tamil...@googlegroups.com. To unsubscribe from this group, send email to tamilmanram...@googlegroups.com. For more options, visit this group at http://groups.google.com/group/tamilmanram?hl=ta. No virus found in this message. Checked by AVG - www.avg.com Version: 10.0.1392 / Virus Database: 1520/3832 - Release Date: 08/13/11

[N. Ganesan]

On Aug 14, 5:57 am, "Jayabarathan" <jayaba...@tnt21.com> wrote:
> 2500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இந்தியாவுக்கு வர அரிஸ்டாட்டில் வழி வரைந்து கொடுத்து

>  மகா அலெக்ஸாண்டர் இந்தியாவின் மீது படையெடுத்த வரலாறு கிரேக்க நூல்களில் உள்ளன
>

> சி. ஜெயபாரதன்
>

இணைய தமிழ் அறிஞர்கள் இதனை ஒத்துக்கொள்கிறார்களா? ஐயா.

நா. கணேசன்

[சி. ஜெயபாரதன்]

Greek conquests in India

 

Conquests of Alexander The Great (327–326 BCE)

http://en.wikipedia.org/wiki/Greek_conquests_in_India

 

How did the name India get into Greek History  in 327 BC ?

 

Jayabathan

 

++++++++++++++++

 

2011/8/14 N. Ganesan <naa.g...@gmail.com>

[சி. ஜெயபாரதன்]

A L E X A N D E R
"The Great"
(356 -323 B.C.)

by Plutarch

 

 

Alexander wanted to invade India, but his soldiers were so burdened with booty that they moved very slowly on the march.  One day, at dawn, after all of the wagons were loaded, Alexander set fire to his own and to those of his friends.  Then he commanded the rest of the army to burn their wagons too.   By now, Alexander had become very severe and pitiless in punishing any disobedience.  Although a few were unhappy, most of the army was glad to see this barbaric baggage burn away so that they could be warriors again.

    King Taxiles ruled a large area in India.  When he heard that Alexander was coming, Taxiles did not wait, but went in person to meet him in peace.  "Why should we make war on each other," Taxiles said, "if the reason for your coming is not to rob us of our water and our food?  Those are the only things that a wise man has no choice but to fight for.  As for any other riches or possessions, if I have more than you I am ready to share.  But if fortune has been better to you than to me, then I have no objection to being in your debt."

    These courteous words pleased Alexander, and he replied: "Do you think your kind words and courteous conduct will avoid a contest between us?  No, I will not let you off so easily.  I will do battle with you on these terms: no matter how much you give me, I will give more in return."   Thereupon Taxiles made many fine presents to Alexander, but Alexander responded with presents of even greater value and topped them off with a thousand talents in gold coins.  This generosity displeased Alexander's old friends but won the hearts of many of the Indians.

    King Porus, however, refused to submit, and he took up a position to prevent Alexander from crossing the Hydaspes River.  Porus was a huge man, and when mounted on his war elephant he looked in the same proportion as an ordinary man on a horse.  After a long fight, Alexander won the victory, and Porus came to him as a prisoner.  Alexander asked him how he expected to be treated, and Porus replied: "As a king."  When Alexander asked a second time, Porus explained that in those words was included everything that a man could possibly want.   Alexander not only allowed Porus to keep his kingdom as a satrap, but he also gave him more territory.

    This was a costly victory, however.  Many Macedonians died, and so did Alexander's old war horse, Bucephalus.  This grieved Alexander so much that it seemed as though he had lost an old friend.  On that spot he ordered a city to be built, named Bucephalia.

    Such a difficult victory over only 22,000 Indians [May 326 B.C.] took the edge off the courage of the Macedonians.  They had no enthusiasm for Alexander's proposed crossing of the Ganges, a river said to be four miles wide and six hundred feet deep, to encounter an army on the other side consisting of 200,000 infantry, 80,000 cavalry, 8,000 chariots, and 6,000 war elephants.  Alexander was so angry at their reluctance that he shut himself up in his tent, saying that if they would not cross the Ganges, he owed them no thanks for anything they had done so far.  But finally the persuasions of his friends, and the pleas of his soldiers, got Alexander to agree to turn back.

    To exaggerate his reputation, Alexander left bridles and armor that were much bigger than normal, and huge altars to the gods.  On a flotilla of rafts and barges, Alexander's army floated down the Indus River. 

    Along the way, they stopped to take some fortified cities, and at one of them Alexander came very close to losing his life.  Alexander was the first one up the ladders onto the wall of the city of the Mallians, and then he jumped down into the town with only two of his guards behind him. Before the rest of the Macedonians could catch up and save him, Alexander had taken an arrow in the ribs and had been knocked dizzy by a club.  He was unconscious when they carried him away, and he fainted when the doctors cut out the arrow.  Rumors spread that Alexander was dead.

* * *

    While in India, Alexander took ten of the Brahmins ¹⁹  prisoner.  These men had a great reputation for intelligence, so Alexander decided to give them a test.  He announced that the one who gave the worst answer would be the first to die, and he made the oldest Brahmin the judge of the competition.

    Which are more numerous, Alexander asked the first one, the living or the dead?  "The living," said the Brahmin, "because the dead no longer count."

    Which produces more creatures, the sea or the land? Alexander asked the second.  "The land," was his answer, "because the sea is only a part of it."

    The third was asked which animal was the smartest of all, and the Brahmin replied: "The one we have not found yet."

    Alexander asked the fourth what argument he had used to stir up the Indians to fight, and he answered:  "Only that one should either live nobly or die nobly."

    Which is older: day or night? was Alexander's question to the fifth, and the answer he got was:  "Day is older, by one day at least."  When he saw that Alexander was not satisfied with this answer, the Brahmin added: "Strange questions get strange answers."

    What should a man do to make himself loved? asked Alexander, and the sixth Brahmin replied: "Be powerful without being frightening."

    What does a man have to do to become a god? he asked the seventh, who responded: "Do what is impossible for a man."

    The question to the eighth was whether death or life was stronger, and his answer: "Life is stronger than death, because it bears so many miseries."

    The ninth Brahmin was asked how long it was proper for a man to live, and he said: "Until it seems better to die."

    Then Alexander turned to the judge, who decided that each one had answered worse than another.  "You will die first, then, for giving such a decision," said Alexander.  "Not so, mighty king," said the Brahmin, "if you want to remain a man of your word.  You said that you would kill first the one who made the worst answer."  Alexander gave all of the Brahmins presents and set them free, even though they had persuaded the Indians to fight him.

* * *

    Alexander's voyage down the Indus took seven months.   When he finally arrived at the Indian Ocean, he decided not to take the army home by ship but to march them through the Gedrosian Desert. ²⁰    After sixty miserable days, they arrived at Gedrosia, where they finally found enough to eat and drink.  Many died in that desert: out of the 120,000 infantry and 15,000 cavalry that Alexander took with him into India, only one in four came back.

    The news about the difficulties he had in India, his brush with death, and the huge attrition of his army in the desert, all made the conquered nations think of revolution.  The satraps and commanders he had left in the provinces thought that now they could do anything they wanted.  Even in Macedonia, Alexander's mother had deposed the man Alexander had left in charge.  But still Alexander wanted to go on to new adventures.  This time, he proposed to sail around Africa to the Pillars of Hercules [Gibraltar].

    The tomb of Cyrus had been looted by one of the Macedonians, and for this Alexander ordered the grave-robber executed.  The inscription on the tomb was: "Whoever you are, and wherever you come from (for I know that you will come), I am Cyrus, the founder of the Persian Empire.  Please let me keep this dirt that covers my corpse."  It greatly disturbed Alexander to see by this example how fragile human fame could be.

    At the same time, Calanus (one of the Brahmins who had accompanied Alexander back from India) asked that a funeral pyre be built for him.   Once everything was ready, Calanus did the customary ceremonies for a funeral, then said goodbye to his Macedonian friends.  He told them to tell Alexander that Calanus would be seeing him in Babylon soon.  Then he climbed on the pyre, lit it, and stayed perfectly still until he was ashes.

    That night, Alexander held a banquet for a large number of his friends and officers, and he offered a prize for the man who could drink the most wine.  Promachus drank twelve quarts and got the prize, but three days later he died.  Forty-one others also died from this debauch.

* * *

    At Susa [324 B.C.], Alexander took Statira, the daughter of King Darius, as another wife. ²¹   At the same time, he married the best-bred ladies of Persia to his friends.   These marriages were jointly celebrated by a magnificent festival for nine thousand guests, each of whom got a gold wine-cup.  Alexander also paid off all of the debts of his soldiers, which took 10,000 talents.

    When he had left for India, Alexander had put 30,000 Persian boys into Greek military training, and by now they had developed into strong and expert fighters.  They put on a demonstration of their military exercises, which pleased him, but depressed the Macedonians, who now believed that Alexander had no more use for them.

    When Alexander allowed some of the sick and wounded to return to Macedonia, the other Greeks asked to leave too.  They added that Alexander no longer needed their services, now that he had such a fine bunch of Persian dancing boys, with which he could go on to conquer the world.  This infuriated Alexander, and after a long and abusive tirade he fired all of his guards and replaced them with Persians.  Not long afterwards, the Greeks repented.  They stood outside Alexander's tent for two days and nights until he finally relented and sent them back with rewards for their services.

    Alexander continued on to Ecbatana, where he took care of some business of his empire and then relaxed and enjoyed himself with public spectacles.  Three thousand actors and artists had just arrived from Greece to amuse him.  But Alexander's happiness did not last long, because his best friend, Hephaestion, died of a fever.

    Alexander's grief over Hephaestion went beyond all reasonable bounds.  He crucified the doctor who had treated Hephaestion. ²²   He ordered all of the manes and tails of the animals in his army to be cut off as a sign of mourning, and he tore down the walls of the cities nearby.  He banned all music.  Then he went into the country of the Cossaeans and for no reason massacred the entire nation.

    The tomb of Hephaestion was to be a memorial of unprecedented magnificence, and Alexander spent most of his time going over the plans with his architects.  On his way to Babylon, the local fortune-tellers prophesied that he would die if he entered the city.  But Alexander paid no attention.  As he came to the walls, he saw some crows fighting with each other, and some fell near him.   Even this omen could not deter Alexander from entering Babylon.

    Other strange omens, however, did get Alexander's attention.  A donkey kicked his biggest lion to death.  And one day there was a man sitting on Alexander's throne in a trance.  After this, Alexander lost his confidence in the gods and in his friends.  Once he allowed fears of supernatural influence to take root in his mind, he became so easily frightened that the smallest event took on enormous significance.  Crowds of fortune-tellers and priests infested his court.

    Contempt of divine power makes a man miserable, but, on the other hand, so does superstition.  Like water, it seeps in to fill the depressed mind with fear and foolish notions.  Alexander drank heavily, and he caught a fever. After suffering for twelve days, he died in Babylon [June 10, 323 B.C.]. ²³

 

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++

2011/8/14 சி. ஜெயபாரதன் <jayaba...@gmail.com>

[Jayabarathan]

A L E X A N D E R "The Great" (356 -323 B.C.)

By Plutarch

++++++++++++++++++++++++++++++++++   -------Original Message-------

[Mani Manivannan]

ஜெயபாரதன்,

இதனால் இந்தியா என்று ஒரு நாடு இருந்தது என்பதல்ல பொருள்.

அலெக்சாண்டர் காலத்திலே கூட கிரேக்கமே ஒரு நாடல்ல.  ஆதென்சும் ஸ்பார்ட்டாவும் நகர அரசுகள். ஒன்றோடு ஒன்று மோதிக் கொண்டிருந்தவை.  அலெக்சாண்டர் மாசிடோனியாவின் தலைவன். 

இன்றைய இந்தியாவுக்கு இணையாக ஒன்று பட்ட இந்தியா என்றும் இருந்ததில்லை.

அசோகரின் எல்லைகள் வேறு, அக்பரின் எல்லைகள் வேறு, ஆங்கிலேயரின் எல்லைகள் வேறு.

அகண்ட பாரதம் என்பது ஒரு கருத்து.  அவ்வளவே.

அகண்ட பாரதத்தில் காந்தாரமும் (ஆப்கானிஸ்தான்), பர்மாவும், இலங்கையும், உள்ளடக்கம். 

ஆனால், இன்றைய பாரதத்தில் சிந்து நதி ஓடவில்லை.  

சிந்துநதியின் மிசை நிலவினிலே, சேர நன்னாட்டிளம் பெண்களுடனே சுந்தரத் தெலுங்கில் எல்லாம் பாட்டிசைக்க முடியாது.

வங்கத்தின் பெரும்பங்கு வங்கதேசத்தில்.  அது தனி நாடு.

நேபாளம் தனி நாடு.

இன்றைய இந்தியா 1947ல் உருவானது.

இந்த இந்தியா எண்ணற்ற பல தனித்தனி மக்களை, பல மொழிகள், இனங்கள், மதங்கள், கருத்துகள் கொண்டவர்களை, நாம் அனைவரும் ஒன்றுபட்டால் உண்டு வாழ்வு என்ற வாக்குறுதியின் பேரில் உருவான நாடு.  முஸ்லிம்கள் தமக்கு என்று தனிநாடு வாங்கிக் கொண்டாலும், இந்தியா முஸ்லிம்களை விரட்டவில்லை.

தத்தம் தனி அடையாளங்களையும், மொழி, இன அடையாளங்களையும் விட்டுக் கொடுத்து விட்டு ஒரு மதம், ஒரு இனம், ஒரு மொழி என்ற ஜோதியில் கலக்க வற்புறுத்தி உருவானதல்ல இன்றைய இந்தியா.

இந்த எல்லா அடையாளங்களும் ஒன்று சேர்ந்தால்தான் இந்தியா.

தமிழன் தமிழனாகவும், பஞ்சாபி பஞ்சாபியாகவும், வங்காளி வங்காளியாகவும், மராத்தியன் மராத்தியாகவும் இருந்தால்தான் இந்து இந்தியா.

எல்லோரும் இந்தி பேசும் இந்துக்களாய் உத்தரப் பிரதேசவாசிகளுக்கு அடிபணிந்து இருக்க உருவானதல்ல இந்தியா.

தமிழர்களின் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டம், இந்தி என்ற மொழியையோ அல்லது இந்தி பேசும் மக்களையோ எதிர்த்தல்ல.

இந்தியா என்ற நாட்டில், தமிழன் தமிழனாக வாழ்ந்தாலும் இந்திய அரசு தமிழனோடு பேச அவன் மொழியில் பேச வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பில் எழுந்தது.

இந்திய அரசு தம் மக்களுக்காக வளைந்து கொடுக்க வேண்டுமே ஒழிய, இந்திய அரசுக்காக இந்திய மக்கள் வளைந்து கொடுக்கத் தேவையில்லை.

ஒரு தமிழ் அமைச்சர் நாடாளுமன்றத்தில் தமிழில் பேச முடிய வேண்டும்.  அது அவர் உரிமை.  அதற்கேற்ப இந்திய அரசு வளைந்து கொடுக்க வேண்டும்.

ஆனால், இந்தியா என்றால் இந்தி என்ற குழப்பத்தில்தான் இன்னும் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது இந்தியா.

அதனால்தான், சென்னையிலிருந்து பறக்கும் விமானங்களில் வெளிநாட்டு விமானங்கள் தமிழில் அறிவிக்கின்றன.  ஆனால், இந்திய விமான நிறுவனங்கள் இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும் அறிவிக்கின்றன.

சென்னையிலிருந்து கோவை செல்லும் விமானத்தில், தமிழ் மட்டுமே தெரிந்தவர்கள் பலர் பயணம் செய்யும் விமானத்தில், தமிழர் ஒருவர் நடத்தும் நிறுவனத்தில் கூட, செம்மொழி மாநாட்டுக்குச் சென்றபோது இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலும் அறிவிப்புகள்.

பாதுகாப்பு அறிவிப்புகள் பயணிகளுக்குப் புரியும் மொழியில் இருக்க வேண்டும் என்பதை பிரிட்டிஷ் ஏர்வேஸுக்குப் புரிந்த அளவு கூட பாரமவுண்ட் ஏர்வேஸுக்குப் புரியவில்லை.

பாரதம் என்ற கருத்து பழையது.  அது முதலில் கங்கை நதி தீரத்தை மட்டும் உள்ளடக்கியது.  பிறகு ஆரிய வர்த்தத்தைக் கொண்டது.  பின்னரே தென்னகத்தையும் ஏனைய இடங்களையும் கருத்தளவின் தன்னோடு உள்ளடக்கியது.  பரதனின் பாரதம் எப்போது பரத கண்டமாயிற்று எனத் தெரியவில்லை.  சமணர்களைத்தான் கேட்க வேண்டும். ;-).  ஆனால், இந்தியா என்ற பெயரைப் பண்டைய பாரதத்தினர் தம் மொழிகளில் தம்மை அழைத்ததில்லை.

அந்த இந்தியாவை ஆங்கிலேயர் வரும் வரை பிறரும் ஒரே நாடாகக் கருதியதும் இல்லை.

பாரதம் என்ற இந்தியா என்ற நாடு, ஒரு சோதனை முயற்சி.

இது 64 ஆண்டுகள் சமாளித்து விட்டது.

இனிமேலும் இது தொடர வேண்டும் என்றால், குடும்பத்துக்குள் உள்ள பூசல்களுக்குத் தீர்வு காண வழிவகுக்க வேண்டும்.  அடித்து நொறுக்கித் தீர்வு கொடுத்தால், பூசல்கள் புகைந்து கொண்டே இருக்கும்.  இன்றில்லாவிட்டால் என்றாவது வெடிக்கும்.  அப்போதும் பாரதம் என்ற நாடு தொடருமா என்பது இந்தப் பூசல்களுக்கு எவ்வாறு தீர்வு காண்கிறது என்பதைப் பொருத்து அமையும்.

அன்புடன்,

மணி மு. மணிவண்ணன்

2011/8/14 Jayabarathan <jaya...@tnt21.com>

[HK Arun]

அன்புடன் மணி மு. மணிவண்ணன்

மிகவும் தெளிவான அதேவேளை விளக்கமான (பதில்) பதிவு.

--

அன்புடன்

அருண் | HK Arun

[சி. ஜெயபாரதன்]

Dear Manivannan,

 

 

So you are telling East India Company Soldier, Robert Clive was  the Father of Nation to India.  Very Good Logic on the Indian Independence Day !!!

 

Greece, Ithaly, England, China - all these countries were exacltly like India once upon a time which were all ruled by many many, small kings.  

 

 

Regards,

Jayabarathan

 

 

++++++++++++++++++

 

2011/8/15 Mani Manivannan <mmani...@gmail.com>

--

[Mani Manivannan]

Dear Jayabharathan,

I'm afraid, you have misunderstood me. 

Modern India is the result of our freedom fighters not Clive or EIC.  If Clive were the father, we wouidn't have Pakistan, Bangladesh, Burma or other countries.  They'd have been  part of a greater empire.

Modern India is founded on a set of ideals that have sustained a nation out of a sub-continent full of contradictions.  India is more diverse than even Europe.  But it is the ideals of the founding fathers that tie the nation together.

I hope you give a second reading of my previous mail with this understanding.  I'm sorry for not making that point clear.

Regards,

Mani M. Manivannan

Tidel Park, Chennai

2011/8/15 சி. ஜெயபாரதன் <jayaba...@gmail.com>

[வேந்தன் அரசு]

>தமிழன் தமிழனாகவும், பஞ்சாபி பஞ்சாபியாகவும், வங்காளி வங்காளியாகவும், மராத்தியன் மராத்தியாகவும் இருந்தால்தான் இந்து இந்தியா.

 

 

அதுதான் பெற்ற விடுதலையின் பண்பும் பயனும்.

ஆங்கிலேய நுகம் மாற்றி வடநாட்டவனின் நுகம் சுமக்கும் எருதுகளா நாம்?

அம்மா ஆணையிட்டால்  சிங்கள் கயவர்களை ஒடுக்க நம் வயவர்களை அனுப்ப மைய அரசு முன்வரணும்.

--

வேந்தன் அரசு

வள்ளுவம் என் சமயம்

[சி. ஜெயபாரதன்]

சகோதரி நிவேதிதா தந்திருக்கும் தேசியத்தின் ப்ரார்த்தனை மிகவும் பொருள் செறிவு உடையது. அதைப் பகுதி பகுதியாக நாம் ஆழ்ந்து பார்த்தல் அவசியம். 

I believe that India is one, indissoluble, indivisible.  

இந்தியா என்பது ஒன்று. 

இந்தியா என்பது மாற்ற முடியாதது. 

இந்தியா என்பது பிரிக்க முடியாதது. 

இதைத் தன் நம்பிக்கையாக எவன் போற்றுகிறானோ அவனே இந்திய தேசத்தின் குடிமகன். 

இந்தியா என்பது ஒன்று என்பதைப் புரியவைக்க முடியும். யாருக்கு? 

இந்தியாவின் ஒன்றாகும் தன்மையை, ஒற்றுமையை, ஏகத்வத்தைத் தம் நம்பிக்கையாய்க் கொண்டு போற்றும் குடிமகனுக்கு ஏன் இந்தியா ஒன்று என்பதை நன்கு புரிய வைக்க முடியும். 

அதேபோல்தான் இந்தியா என்பது மாற்ற முடியாதது. ’ஒன்று அன்று தனித்தனி’ என்று அதன் தேசமாகிய இயல்பை மாற்ற முடியாதது என்பதைத் தேசத்தின்பால் நம்பிக்கை பூண்டு போற்றும் குடிமகர்க்குப் புரியவைக்க முடியும். 

அதேபோல்தான் பிரிக்க முடியாதது இந்தியா என்னும் கருத்தும் தேசத்தில் நம்பிக்கை கொண்ட குடிமகர்க்கு விளங்க வைக்க முடியும். 

ஆனால் தேசமா? இதை மறுக்கிறோம். ஒன்றா? எப்படி? மாறாததா? பிரிக்க முடியாததா? எங்கே நிரூபி என்று அடிப்படையில் தன் தேசத்தையே மறுத்துக் கேள்வி கேட்கும் ஒருவருக்கு, இவற்றை என்ன விளக்கினாலும் பயனின்றிப் போயொழியும். 

இந்திய தேசம் என்பதைத் தம் நம்பிக்கைக்கு உரிய போற்றும் இலக்காக ஆக்கிக்கொண்ட தேச பக்தர் ஒருவருக்குச் சில கேள்விகள் எழலாம். 

இந்தியா ஒன்று என்றால் பழங்காலத்தில் பல நாடுகளாய் இருந்ததே! பல ராஜ்ஜியங்கள், பல அரசுகள் என்று இருந்ததே! ஒரு காலத்தில் பல அரசுகளாக இருந்தது இப்பொழுது ஆங்கில ஆட்சிக்குப் பின் ஒன்று என்று ஆகியதா? 

ஒன்றை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். உலகில் பல தேசங்கள் தம் நிலப்பரப்பும், ஆட்சியும், பண்பாட்டுப் பரப்பும், மரபின் பரப்பும் ஒன்று போலவே அமைந்து காலம் நெடுக வரும். 

ஆட்சிகள் மாறி மாறி அமைந்தாலும் அதை ஒரு தேசமாகக் காலம் நெடுக ஒரே தன்மை கொண்டதாகக் கருதுவது மாறிச் செல்லும் அதன் ஆட்சிகள் அடிப்படையில் அன்று. 

மாறாத அதன் பண்பாடு, வழிவழியான மரபு, சமுதாய நினைவு, பழக்க வழக்கங்கள், நம்பிக்கைகள், பண்டைய சரிதங்கள் ஆகிய இவையே ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பு ஒரே தேசமாகத் தொடர்ந்து அடையாளம் காணப் படுவதற்கு ஏதுவாகும். மேலை நாடுகள், ஐரோப்பிய நாடுகள் பலவற்றிலும் இதற்கான உதாரணங்களைக் காண்லாம். 

இந்தியாவில் இமயம் தொட்டுக் குமரிவரை, ஆஸேது ஹிமாசலம் பண்பாடும், மரபுகளும், மக்கள் நம்பிக்கைகளும், பண்டைய சரிதங்களும் ஒன்று போலவே அமைந்து இந்த நிலப்பரப்பை ஒரே தேசமாக இனங்காணும் வகையில் தொடர்ந்து வந்திருக்கிறது. 

இந்தத் தொடர்ச்சி இன்று நேற்று அன்று பல்லாயிரக் கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே சமுதாய, பண்பாட்டு மெய்மையாக இயன்று வந்துள்ளமையைத் தான் புறநானூற்றுப் பாடல் உணர்த்துகிறது. 

“வடாஅது பனிபடு நெடுவரை வடக்கும் 

தெனாஅது உருகெழு குமரியின் தெற்கும் 

குணாஅது கரைபொரு தொடுகடற் குணக்கும் 

குடாஅது தொன்றுமுதிர் பௌவத்தின் குடக்கும் 

கீழ்து, முப்புணர் அடுக்கிய முறைமுதற் கட்டின் 

நீர்நிலை நிவப்பின் கீழு மேலது 

ஆனிலை உலகத்து ஆனு மானாது 

உருவும் புகழும் ஆகி விரிசீர்த் 

தெரிகோன் ஞமன்ன் போல வொரு திறம் 

பற்றலி லியரோ நிற்றிறஞ் சிறக்க...” 

 

(புறநானூறு 6) 

என்னும் வரிகளில் மன்னனின் புகழ் சிறக்கப் பாடும் புலவருக்குத் தன்னைப் போல் தம் பண்பாட்டுப் பரப்புதான் நாவில் வந்து நிற்கிறது. 

பாடும் பொழுதே பண்டைய சரிதங்கள்தாம் வரிகளில் வருகின்றன.( தொடுகடல் -- சகரரால் தோண்டப்பட்ட கடல்). 

வடக்கில் இமயமும், தெற்கில் குமரியும், கிழக்கிலும், மேற்கிலும் கடல்களும் இன்று போல் அன்றும் மக்கள் நெஞ்சில் தம் பூமியின் வரையறைகளாக நிலவுகின்றன. 

மக்களின் நம்பிக்கைகளும் ஒன்று போலவே இருக்கின்றன. மேலே ஆனிலை உலகம் (கோலோகம்) வரை உன் புகழ் சிறக்கட்டும் என்று பாடும் புலவர், ’பாரத நாடு பழம் பெரு நாடு, நீரதன் புதல்வர், இந்நினைவகற்றாதீர்’ என்று தானே உணர்த்துகிறார்? 

புறநானூறு 17 ஆம் பாடலில் 

“தென்குமரி வடபெருங்கல் 

குணகுடகட லாவெல்லை 

குன்றுமலை காடுநாடு 

ஒன்றுபட்டு வழிமொழியக் 

கொடிது கடிந்து கோல்திருத்திப் 

படுவதுண்டுப் பகலாற்றி 

இனிதுருண்ட சுடர்நேமி 

முழுதாண்டோர் வழிகாவல..” 

என்னும் வரிகளிலும் புலவருக்கு இயல்பாக வருவது தம் பண்பாட்டுப் பூமியாகிய பாரதமே என்பது நன்கு புலனாகிறது. 

மதுரைக் காஞ்சியிலும் மாங்குடி மருதனார் பாடுகையில், 

“தென்குமரி வடபெருங்கல் 

குணகுட கடலா வெல்லைத் 

தொன்று மொழிந்து வழிகேட்ப 

வெற்றமொடு வெறுத்தொழுகிய 

கொற்றவர்தம் கோனாகுவை..” 

பண்பாட்டு பூமியின் எல்லைகள்தாம் தம்மைப் போல் அவர் நினைவில் துலங்குகின்றன. 

இதில் நன்கு கவனிக்க வேண்டியது ‘தொன்று மொழிந்து’ என்று அந்தத் தொன்மைக் காலத்திலேயே புலவர் பாடுவாராயின் பாரத பூமியின் ஒற்றுமைக்குப் பழமையின் எல்லையை எப்படி நாம் யூகிக்க முடியும்? 

தொன்று நிகழ்ந்ததனைத்தும் உணர்ந்திடு சூழ்கலை வாணர்களும் இவள் என்று பிறந்தவள் என்றுணராத இயல்பினளாம் எங்கள் தாய் -- என்று பாரதி பாடுவதுதான் எவ்வளவு நியாயமானது! 

எனவே இந்தியா ஒன்று என்பதும், மாறாதது, பிரிக்க முடியாதது என்பதும் இன்று நேற்றன்று, தொன்னெடுங்காலம் தொட்டே மக்கள் நினைவில் ஆழப்பதிந்தது. 

இந்த மாறாத உண்மையையும் சந்தேகிக்கும் தேசியமற்ற மனப்பான்மை மாறி பாரத நாடு பழம்பெரும் நாடு நாம் அதன் புதல்வர் என்ற உண்மையைப் போற்றிப் பேணும் ஊக்கமே இங்கு நம்பிக்கை எனப்படுவது. இது உண்மையில் தன்னம்பிக்கை. 

***  

ஸ்ரீரங்கம் வி மோகனரங்கன் 

 

++++++++++++++++++++++++++++++

2011/8/16 வேந்தன் அரசு <raju.ra...@gmail.com>

[சி. ஜெயபாரதன்]

இந்திய வரலாற்றை மாற்றி எழுதும் திராவிடத் துரோகிகள்.

 

 

சி. ஜெயபாரதன்

 

++++++++++++++

 

/////ராபர்ட் கிளைவ், ஆற்காடு பகுதியைப் பிடித்தார் (கி.பி.1749) தொடர்ந்து 12 ஆண்டுகள் போர் நடத்தி தென்னிந்தி யாவின் பல பகுதிகளைப் பிடித்தனர். கருநாடகப் போர்கள் மூலம் ஆந்திரத் தின் பெரும் பகுதியைக் கைப்பற்றினர். வெற்றி களைக் குவித்த ராபர்ட் கிளைவ் வடக்கே போனார். பிளாசி யுத்தம் நடத்தினார்; அதில் வங்கம் வீழ்ந்தது. அதைத் தொடர்ந்து ஒரு நூற்றாண்டில், படிப்படியாக ஆங்கிலேயர்கள் கைப் பற்றிய பல்வேறு பகுதிகள்தான் இந்தியா. ஆங்கிலேயர் ஆட்சி செய்த இந்தியாவில், இன்றைய ஆப்கானிஸ்தான் நாட்டின் பெரும் பகுதியும், பர்மாவும் (இன்றைய மியான்மர் நாடு) இலங்கையும் அடங்கி இருந்தது.

அப்போது இலங்கை ஒரு மாவட்ட மாகக் கூட அங்கீகரிக்கப்படவில்லை; ஒரு வட்டமாகவே கருதப்பட்டு, அதன் நிர் வாக அலுவலகமே தமிழநாட்டில் தான் இருந்தது. இன்றைய பாகிஸ் தானும் பங்களாதேசும் அன்றைய ‘இந்தியா’ தான். இப்போதுள்ள வட கிழக்கு மாநிலங்களோ, காஷ்மீரோ அன்றைய இந்தியாவில் இல்லை. ஆக, 3000 ஆண்டு கால வரலாற்றில் – தனித் தனிப் பகுதி களாக நிலவிய தேசங்களை – துப்பாக்கி முனையில் மிரட்டி ஆங்கிலே யர்களால் உருவாக்கப்பட்ட நாடுதான் ‘இந்தியா’.  /////

- விடுதலை க.இராசேந்திரன்

பொதுச்செயலாளர், பெரியார் திராவிடர் கழகம்.

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

2011/8/16 N. Ganesan <naa.g...@gmail.com>

திரு. ஜெயபாரதன்,

மின்தமிழ் குழுமத்தில் முழு இழையும் காண்க:
http://groups.google.com/group/mintamil/browse_frm/thread/92ca2a9193c0a252?scoring=d&

நா. கணேசன்

On Aug 16, 7:14 am, சி. ஜெயபாரதன்  <jayabarath...@gmail.com> wrote:

>  சகோதரி நிவேதிதா தந்திருக்கும் தேசியத்தின் ப்ரார்த்தனை மிகவும் பொருள் செறிவு
> உடையது. அதைப் பகுதி பகுதியாக நாம் ஆழ்ந்து பார்த்தல் அவசியம்.
>

> *I believe that India is one, indissoluble, indivisible.*

>
> இந்தியா என்பது ஒன்று.
>
> இந்தியா என்பது மாற்ற முடியாதது.
>
> இந்தியா என்பது பிரிக்க முடியாதது.
>
> இதைத் தன் நம்பிக்கையாக எவன் போற்றுகிறானோ அவனே இந்திய தேசத்தின் குடிமகன்.
>
> இந்தியா என்பது ஒன்று என்பதைப் புரியவைக்க முடியும். யாருக்கு?
>
> இந்தியாவின் ஒன்றாகும் தன்மையை, ஒற்றுமையை, ஏகத்வத்தைத் தம் நம்பிக்கையாய்க்
> கொண்டு போற்றும் குடிமகனுக்கு ஏன் இந்தியா ஒன்று என்பதை நன்கு புரிய வைக்க
> முடியும்.
>
> அதேபோல்தான் இந்தியா என்பது மாற்ற முடியாதது. ’ஒன்று அன்று தனித்தனி’ என்று
> அதன் தேசமாகிய இயல்பை மாற்ற முடியாதது என்பதைத் தேசத்தின்பால் நம்பிக்கை பூண்டு
> போற்றும் குடிமகர்க்குப் புரியவைக்க முடியும்.
>
> அதேபோல்தான் பிரிக்க முடியாதது இந்தியா என்னும் கருத்தும் தேசத்தில் நம்பிக்கை
> கொண்ட குடிமகர்க்கு விளங்க வைக்க முடியும்.
>

> *ஆனால் தேசமா? இதை மறுக்கிறோம். ஒன்றா? எப்படி? மாறாததா? பிரிக்க முடியாததா?

> எங்கே நிரூபி என்று அடிப்படையில் தன் தேசத்தையே மறுத்துக் கேள்வி கேட்கும்

> ஒருவருக்கு, இவற்றை என்ன விளக்கினாலும் பயனின்றிப் போயொழியும். *

>
> இந்திய தேசம் என்பதைத் தம் நம்பிக்கைக்கு உரிய போற்றும் இலக்காக ஆக்கிக்கொண்ட
> தேச பக்தர் ஒருவருக்குச் சில கேள்விகள் எழலாம்.
>

> *இந்தியா ஒன்று என்றால் பழங்காலத்தில் பல நாடுகளாய் இருந்ததே! பல ராஜ்ஜியங்கள்,

> பல அரசுகள் என்று இருந்ததே! ஒரு காலத்தில் பல அரசுகளாக இருந்தது இப்பொழுது

> ஆங்கில ஆட்சிக்குப் பின் ஒன்று என்று ஆகியதா? *
>
> *ஒன்றை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். உலகில் பல தேசங்கள் தம் நிலப்பரப்பும்,

> ஆட்சியும், பண்பாட்டுப் பரப்பும், மரபின் பரப்பும் ஒன்று போலவே அமைந்து காலம்

> நெடுக வரும். *
>
> **
> *ஆட்சிகள் மாறி மாறி அமைந்தாலும் அதை ஒரு தேசமாகக் காலம் நெடுக ஒரே தன்மை
> கொண்டதாகக் கருதுவது மாறிச் செல்லும் அதன் ஆட்சிகள் அடிப்படையில் அன்று. *
>
> *மாறாத அதன் பண்பாடு, வழிவழியான மரபு, சமுதாய நினைவு, பழக்க வழக்கங்கள்,

> நம்பிக்கைகள், பண்டைய சரிதங்கள் ஆகிய இவையே ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்பு ஒரே
> தேசமாகத் தொடர்ந்து அடையாளம் காணப் படுவதற்கு ஏதுவாகும். மேலை நாடுகள்,

> ஐரோப்பிய நாடுகள் பலவற்றிலும் இதற்கான உதாரணங்களைக் காண்லாம். *
>
> **
> *இந்தியாவில் இமயம் தொட்டுக் குமரிவரை, ஆஸேது ஹிமாசலம் பண்பாடும், மரபுகளும்,

> மக்கள் நம்பிக்கைகளும், பண்டைய சரிதங்களும் ஒன்று போலவே அமைந்து இந்த

> நிலப்பரப்பை ஒரே தேசமாக இனங்காணும் வகையில் தொடர்ந்து வந்திருக்கிறது. *

>
> இந்தத் தொடர்ச்சி இன்று நேற்று அன்று பல்லாயிரக் கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு
> முன்பிருந்தே சமுதாய, பண்பாட்டு மெய்மையாக இயன்று வந்துள்ளமையைத் தான்
> புறநானூற்றுப் பாடல் உணர்த்துகிறது.
>

> *“வடாஅது பனிபடு நெடுவரை வடக்கும் *
> *தெனாஅது உருகெழு குமரியின் தெற்கும் *
> *குணாஅது கரைபொரு தொடுகடற் குணக்கும் *
> *குடாஅது தொன்றுமுதிர் பௌவத்தின் குடக்கும் *
> *கீழ்து, முப்புணர் அடுக்கிய முறைமுதற் கட்டின் *
> *நீர்நிலை நிவப்பின் கீழு மேலது *
> *ஆனிலை உலகத்து ஆனு மானாது *
> *உருவும் புகழும் ஆகி விரிசீர்த் *
> *தெரிகோன் ஞமன்ன் போல வொரு திறம் *
> *பற்றலி லியரோ நிற்றிறஞ் சிறக்க...” *
> **

> (புறநானூறு 6)
>
> என்னும் வரிகளில் மன்னனின் புகழ் சிறக்கப் பாடும் புலவருக்குத் தன்னைப் போல்
> தம் பண்பாட்டுப் பரப்புதான் நாவில் வந்து நிற்கிறது.
>
> பாடும் பொழுதே பண்டைய சரிதங்கள்தாம் வரிகளில் வருகின்றன.( தொடுகடல் -- சகரரால்
> தோண்டப்பட்ட கடல்).
>
> வடக்கில் இமயமும், தெற்கில் குமரியும், கிழக்கிலும், மேற்கிலும் கடல்களும்
> இன்று போல் அன்றும் மக்கள் நெஞ்சில் தம் பூமியின் வரையறைகளாக நிலவுகின்றன.
>
> மக்களின் நம்பிக்கைகளும் ஒன்று போலவே இருக்கின்றன. மேலே ஆனிலை உலகம் (கோலோகம்)
> வரை உன் புகழ் சிறக்கட்டும் என்று பாடும் புலவர், ’பாரத நாடு பழம் பெரு நாடு,
> நீரதன் புதல்வர், இந்நினைவகற்றாதீர்’ என்று தானே உணர்த்துகிறார்?
>

> *புறநானூறு 17 ஆம் பாடலில் *
>
> *“தென்குமரி வடபெருங்கல் *
> *குணகுடகட லாவெல்லை *
> *குன்றுமலை காடுநாடு *
> *ஒன்றுபட்டு வழிமொழியக் *
> *கொடிது கடிந்து கோல்திருத்திப் *
> *படுவதுண்டுப் பகலாற்றி *
> *இனிதுருண்ட சுடர்நேமி *
> *முழுதாண்டோர் வழிகாவல..” *

>
> என்னும் வரிகளிலும் புலவருக்கு இயல்பாக வருவது தம் பண்பாட்டுப் பூமியாகிய
> பாரதமே என்பது நன்கு புலனாகிறது.
>

> *மதுரைக் காஞ்சியிலும் மாங்குடி மருதனார் பாடுகையில், *
>

> *“தென்குமரி ...
>
> read more »

--
தமிழுக்கும் அமுதென்று பேர், அந்தத் தமிழின்பத் தமிழ் எங்கள் உயிருக்கு நேர் -- பாவேந்தர் பாரதிதாசன்

[Mohamed Haneef]

நான் இந்தியன் அல்ல; எனது நாடு இந்தியாவும் அல்ல. ஆனால் நான் இந்தியாவை மிகவும் நேசிக்கிறேன். இன்னும் சொல்வதானால் இந்தியாவை நேசிக்கும் அளவிற்கு நான் உலகில் வேறு எந்த நாட்டையும் நேசிக்கவில்லை. பிறந்த நாள் முதல், வளர்ந்த காலம் வரை... 

அப்படி தான் வளர்ந்தேன்! அப்படித்தான் வளர்க்கப்பட்டேன்.

அ, ஆ படிக்கும் போதே ஔவ்வை பாட்டியார் பற்றி அப்பா சொல்லித்தந்தார். அடுத்து அம்புலி மாமா புத்தகம், கொஞ்சம் வளர வளர எமது கரங்களில் தவழ்ந்தது எல்லாம் குமுதம் ஆனந்த விகடன் என்று தான் எமது வாசிப்பு தொடர்ந்தன. சிறுவயதில் இலங்கை அரசியலாளர்களை விட அறிஞர் அண்ணா, முதல் எம்.ஜி.ஆர், கருநாநிதி என மனதில் பதிந்தன.

எனது தாயோரோ நிலாவைக் காட்டி "நிலா நிலா ஓடி வா" பாட்டுச்சொல்லி உணவு ஊட்டி வளர்த்தார். வளரும் பருவத்தில் வீட்டு பெண் குழந்தைகள் பரத நாட்டியம் கற்க, நாமோ சிலம்புச் சண்டை பற்றியும், கிட்டி புல் விளையாட்டும் என வளர்ந்தோம்.

இது மட்டுமல்ல யாழ்ப்பாணத்தில் அறிஞர் அண்ணா சிலையும் உண்டு. 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்னைய  தலைமுறையினரின் வீட்டு சுவர்களில் எல்லாம் அறிஞர் அண்ணாவும், எம்.ஜி.ஆரும், கலைஞரும் தொங்கியதுப் போன்று எந்த சிங்கள அரசியல் தலைவர்களின் படமும் தொங்கவில்லை.

இலங்கை எனும் நாட்டில் வாழ்ந்துக்கொண்டு, கிரிக்கெட் விளையாட்டு போட்டிகளின் போதும் இந்தியாவுக்கே ஆதரவு அளிப்போம். 

இடையே கடல் பிரித்தப் போதும், எமது மனங்களிலோ நாங்கள் இந்தியராகவே, இந்தியப் பற்றுடனேயே வாழ்ந்துள்ளோம்; அல்லது காலகாலமாக அவ்வாறே வளர்க்கப்பட்டோம். 

இதுவெல்லாம் 1987ஆம் ஆண்டு இந்திய இராணுவத்தின் அட்டூழியங்களும், அத்துடனான இந்திய அரசின் செயல்பாடுகளின் ஊடாக பெற்ற அறிவின் பின்னர் அடியொட்டாக மாறிப்போனது. நான் மட்டுமல்ல; கிட்டத்தட்ட அனைத்து ஈழத்தமிழரின் மனங்களும் அவ்வாறு தான் இருக்கவேண்டும். இப்போது விசயம் புரிகிறது.

நாம் இந்தியா மீது வைத்தப் பற்று இந்தியா எனும் ஆட்சியமைப்பிற்கோ, மத்தியரசின் ஆதிக்கத்திற்கோ அல்ல. இந்தியா எனும் ஆட்சியமைப்பில், மத்தியரசின் ஆதிக்கத்தில் நான் பிறந்து வளர்ந்தது முதல் எனது ஆழ்மனக்கிடக்கைகளில் ஆழவூண்டிப் போயிருக்கும் எனது மொழியின், கலையின், பண்பாட்டின் ஆணிவேர் அங்கிருப்பது தான். அது தமிழ்நாடும் எனது தமிழ்நாட்டு உறவுகளுமே ஆகும்.

இந்த வேறுபாட்டை உணராத காலத்தில் முழு இந்தியாவையுமே நான் நேசித்துள்ளேன்; நான் மட்டுமல்ல, எனது அப்பன், முப்பன், முப்பாட்டன் என எல்லோரும் இந்தியாவை நேசித்திருக்கிறார்கள். அதெல்லாம் தமிழ்நாடு எமது ஆணிவேர் இந்தியா எனும் அரசியல் எல்லைக்குள் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பதே காரணமாக இருந்திருக்கும் என்று இப்பொழுது புலப்படுகிறது.

இன்னொன்றும் புலப்படுகிறது...

நான்கு திருடர்கள் இணைந்து கொள்ளையடித்தாலே அதை நான்காக சமப்பங்கிட்டுக்கொள்ளூம் போது, பல்வேறு மொழியினர் போராடிப் பெற்ற ஒரு தேசத்தில் அனைத்து இனத்திற்கும் சமவுரிமை இருக்க வேண்டுமே? மத்திய அரசின் செயல்பாடுகள் அவ்வாறு இல்லாமல் மாற்றாந்தாய் கொள்கையுடன் செயல்படுவது தான் விடுதலையா? விடுதலைப் பெற்ற நாடு தொடர்ந்தும் ஒருமையுடன் இருக்கப்போகின்றதற்கான அடையாளமா? 

பல்வேறு இனங்கள் போராடி பெற்ற விடுதலை தேசத்தில் இந்தியை ஏனைய மாநிலங்களில் புகுத்துவதன் நோக்கம் தான் விடுதலையா?

சீக்கியரின் தாடிக்காக பேசிய மத்திய அரசு, தமிழரை ஒட்டுமொத்தமாக காவு கொள்ளும் போது மௌனம் சாதித்ததும், தமிழ்நாட்டினரின் கோரிக்கைகளை புறந்தள்ளியதும் ஒன்றினைந்த தேசமாக இருக்க வேண்டும் எனும் நோக்கிலான செயல்பாடுகளா?

இவ்வாறான செயல்பாடுகளும் அதனால் தமிழரிடையே எழும் எண்ண விதைகளும் விருட்சமாகும் போது, இன்று கூறிக்கொள்ளூம் ஒன்றினைந்த இந்தியா இரண்டு நூற்றாண்டுக்கு என்றாலும் இருக்கப்போவதில்லை.

  

இதனை ஒரு முன்கூறலாகவே நீங்கள் எடுத்துக்கொள்ளாலம். 

[Mohamed Haneef]

திருத்தம்

சீக்கியரின் தாடிக்காக பேசிய மத்திய அரசு, தமிழரை ஒட்டுமொத்தமாக காவு கொள்வதற்கு துணைப் போனதும், தமிழ்நாட்டினரின் கோரிக்கைகளை புறந்தள்ளியதும் ஒன்றினைந்த தேசமாக இருக்க வேண்டும் எனும் நோக்கிலான செயல்பாடுகளா?

[Jayabarathan]

நண்பர் முகமது ஹனீஃப்     மாறிப் போகும் கொடுங்கோல் அரசாட்சி, ஆளும் ஆதிக்க வெறியர் வேறு, நாலாயிரம் ஆண்டுகள் எந்தையும், தாயும் மகிழ்ந்து குலாவிய தாய்நாடு வேறு.

சி. ஜெயபாரதன்

-------Original Message-------

No virus found in this message. Checked by AVG - www.avg.com

Version: 10.0.1392 / Virus Database: 1520/3837 - Release Date: 08/16/11

[Mani Manivannan]

2011/8/16 Jayabarathan <jaya...@tnt21.com>

>  
> மாறிப் போகும் கொடுங்கோல் அரசாட்சி, ஆளும் ஆதிக்க வெறியர் வேறு, நாலாயிரம் ஆண்டுகள் எந்தையும், தாயும் மகிழ்ந்து குலாவிய தாய்நாடு வேறு.

நண்பர் ஜெயபாரதன்,

நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள் எனப் புரியவில்லை.  

And to India, our much-loved motherland, the ancient, the eternal and the ever-new, we pay our reverent homage and we bind ourselves afresh to her service. - J. Nehru, "A Tryst with Destiny."

"For us the nation is mainly spirit and not only territory… A nation is great when the power of the spirit is translated into reality.” - Benito Mussolini, On Fascism, 1922.

http://www.worldfuturefund.org/wffmaster/reading/germany/mussolini.htm

கண்மூடித்தனமான தேசப்பற்றுக்கும் பாசிசத்துக்கும் இடைவெளி மிகக் குறைவு.  நேருவின் தேசப்பற்று கண்மூடித்தனமானது அல்ல.

நாலாயிரமோ, ஐந்தாயிரமோ, அறுபத்து ஐந்தோ ஆண்டுகள் எந்தையும், தாயும் மகிழ்ந்து குலாவிய தாய்நாடு என்பதற்காக எல்லோரும் இங்கே ஆணிவேர் விட்டு அசையாமல் இல்லை.  அமெரிக்காவும், கனடாவும், ஐரோப்பாவும் விசா கொடுத்துவிட்டால் அடுத்த நிமிடம் மூட்டை கட்டிக்கொண்டு பறப்பவர்கள் உள்ள நாடுதான் இது.

இந்தியாவைப் போன்ற ஒரு நிலப்பரப்பு, ஒரு துணைக்கண்டம் எப்போதுமே ஒரே தேசமாக இருந்ததில்லை என்பதுதான் வரலாறு.  அதே போலத்தான் தமிழ்நாடும்.  சோழப் பெருவேந்தர்கள் தமிழ்கூறு நல்லுலகம் அனைத்தையும் ஒரே கொற்றக் குடையின் கீழ்க் கொண்டு வந்திருக்கலாம்.  தமிழ்நாடு என்ற உணர்வு தமிழ் பேசிய மக்களிடம் இருந்திருக்கலாம்.  ஆனால், தமிழ்நாடு என்று ஒரு நாடு வரலாற்றில் இருந்ததில்லை.  இன்றைய தமிழ்நாடு மாநிலம், பண்டைய தமிழ் கூறு நல்லுலகத்தை விடக் குறுகியதுதான்.  அதனால், மலையாளிகள் தமக்கென்று ஒரு தனி மாநிலம் உருவாக்கக் கூடாது என்று சொல்ல முடியுமா என்ன?

அதே போல் வங்க தேசமும், பாகிஸ்தானும், ஆப்கானிஸ்தானும் பண்டைய பாரதத்தின் பண்பாட்டு வட்டத்துக்குள் இருந்திருக்கலாம்.  அதனால் அவை இன்றும் பாரதநாட்டின் உறுப்புகள் என்று சொல்லவா முடியும்?

இந்த விடுதலை இராசேந்திரன் என்ன சொல்ல வருகிறார் எனப் புரியவில்லை.  இன்றைய இந்தியா, உரிமையுள்ள மக்கள் தாமாய் இணைந்து 1947ல் உருவாக்கிய நாடு.  அதற்கு முன் என்னவாய் இருந்தது என்பதுபற்றி யாருக்கு என்ன அக்கறை?  ஏன் அதற்குப் பின்னரும் பல சமஸ்தானங்கள் சுதந்திர இந்தியாவுடன் இணைந்தன என்பதும் உண்மைதான்.  இந்திய அரசியல் கட்டமைப்புச் சட்டம், தனித்தனியாக இருந்த மக்கள் தமக்கென்று உருவாக்கிக் கொண்ட ஒரு குடியரசுக்கு அடி கோலியிருக்கிறது.

இந்தக் குடியரசின் சட்டதிட்டங்கள்தாம், இந்த நாட்டைக் கட்டிக் காத்து வந்திருக்கின்றன. அதற்கு உட்பட்டு, இந்தியாவின் குடிமகனாக இருந்து கொண்டு இதன் முன் வரலாற்றைத் தம் கண்ணோட்டத்தில் பதிப்பித்திருக்கிறார் இராசேந்திரன்.  அவரது எழுதிய வரலாற்றின் உண்மைகளைச் சான்றுகளோடு மறுக்க முயலலாம்.  ஆனால், இந்தியாவை விட்டுக் குடிபெயர்ந்து அயல்நாட்டில் வாழ்பவர்களோ, அல்லது என்னைப் போல வேறு நாட்டின் குடியுரிமையை ஏற்றவர்களோ, அவரை துரோகி என்று குற்றம்சாட்டுவது பொருத்தமற்றது.

ஆங்கிலேயர் வருவதற்கு முன்னர் “இந்தியா” என்ற பெயரில் ஒரு நாடு இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம்.

ஆனால், இன்றைய இந்தியாவின் பெரும்பகுதியை உள்ளடக்கிய பேரரசுகள் அதற்கு முன்னர் இருந்திருக்கின்றன என்ற வரலாற்றை அவர் மறுக்க இயலாது. அவரது சப்பைக்கட்டு அப்படிப் பெரும்பகுதியை உள்ளடக்கிய பேரரசுகள் இருந்தபோதும் தனித்தனி நிலப்பகுதிகளில் தனித்தனி ஆட்சிகள் நடந்தன என்பதுதான்.  இவையெல்லாம் பெரும் பிதற்றல்கள்.

ஆங்கிலேயர் இந்தியாவுக்கு வணிகம் செய்ய வந்தபோது மொகலாய மன்னரிடம்தான் அனுமதி கேட்டனர்.

சென்னையில் கோட்டை கட்ட அனுமதி வேண்டியபோதும் மொகலாய மன்னரின் பிரதிநிதியிடம்தான் அனுமதி வாங்கினர்.

கட்டபொம்முவிடம் வரி கேட்ட போதும், மொகலாய அரசின் பிரதிநிதிகளின் சார்பில்தான் வரி வாங்க முயன்றனர்.

மொகலாய அரசு தமிழ்நாட்டை ஆளவில்லை என்பது பொய்.

இதனால் எல்லாம் அவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பது புரியவில்லை.

வரலாறு பற்றியெல்லாம் அவருக்கு அக்கறை இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.  ஏதோ தம் அரசியல் கோட்பாட்டை வலியுறுத்த இந்திய வரலாற்றைத் தம் கண்ணோட்டத்தில் திரிக்கிறார்.

திரிக்கட்டும்.  அந்த உரிமையை, இந்தியக் குடிமகன் என்ற முறையில், இந்திய அரசியல் கட்டமைப்புச் சட்டம் அவருக்கு வழங்கியுள்ளது.

அவருக்குத் துரோகி என்ற பட்டத்தை இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின்படிக் குற்றம் சாற்ற உரிமையுள்ளவர்கள் மட்டுமே கொடுக்கலாம்.

இந்தியாவை விட்டுப் புலம்பெயர்ந்தவர்கள் அவரை அப்படி அழைப்பது ஏளனத்துக்குத்தான் வழி வகுக்கும்.

அன்புடன்,

மணி மு. மணிவண்ணன்

கொட்டிவாக்கம், தமிழ்நாடு

பி. கு. ஒரே நேரத்தில் முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட மடலாடற்குழுக்களுக்கு முத்தமிழ் வேந்தன் போன்றோர் அனுப்பும் மடல்களை நேரடியாகக் குப்பைக்கூடைக்கு அனுப்புமாறு விதி செய்திருக்கிறேன்.  இப்படி யாராவது அப்படிப்பட்ட குப்பைகளைக் கிளறினாலொழிய அவற்றைப் பற்றி நான் கவலைப்படுவதில்லை.  அப்படிக் கிளறி அதிலிருந்து நல்ல கருத்துகளைத் திரட்ட முடியும் என்றும் தோன்றவில்லை.  அவற்றை முன்னிடுபவர்களும் இது போன்ற விவாதங்களில் பங்கேற்பதில்லை.  பிறகு ஏன் இந்தக் குப்பைகளைக் கிளறி நாம் நேரத்தை வீணடிக்கிறோமோ, புரியவில்லை.

[சி. ஜெயபாரதன்]

நண்பர் மணிவண்ணன்,

 

 

திராவிடக் கட்சியர் சிலர் இந்தியக் குடியரசை ஏற்காமலும், விடுதலை நாளைத் துக்க நாளாகத் தூற்றியும், இந்தியக் கொடிக்கு வணங்காமலும், இந்திய நாடு என்பதை பிரிட்டீஷ் அரசாங்கம் உருவாக்கியது என்று முழங்கியும், இந்தியாவில் வாழ்ந்து வருபவரை நான் "தேசத் துரோகிகள்" என்று சொல்கிறேன்.

 

சி. ஜெயபாரதன்

+++++++++++++++++

2011/8/16 Mani Manivannan <mmani...@gmail.com>

--

[Mani Manivannan]

2011/8/16 சி. ஜெயபாரதன் <jayaba...@gmail.com>

நண்பர் மணிவண்ணன்,

 

திராவிடக் கட்சியர் சிலர் இந்தியக் குடியரசை ஏற்காமலும், விடுதலை நாளைத் துக்க நாளாகத் தூற்றியும், இந்தியக் கொடிக்கு வணங்காமலும், இந்திய நாடு என்பதை பிரிட்டீஷ் அரசாங்கம் உருவாக்கியது என்று முழங்கியும், இந்தியாவில் வாழ்ந்து வருபவரை நான் "தேசத் துரோகிகள்" என்று சொல்கிறேன்.

நண்பர் ஜெயபாரதன்,

உங்கள் உணர்வு புரிகிறது.

அமெரிக்காவில், அரசை எதிர்ப்பவர்கள் சிலர் அமெரிக்கக் கொடியை எரிப்பார்கள்.  எந்தக் கொடிக்காகப் போர்க்களங்களில் உயிரைத் துறக்கிறார்களோ அந்தக் கொடியை எரிப்பதும், விடுதலை நாளைத் துக்கநாளாகத் தூற்றுவதும் போர்வீரர்களுக்கும், அவர்கள் குடும்பத்தார்க்கும், மேலும பலருக்கும் பெருங்கோபத்தை விளைவிக்கும்.  அவர்களைத் துரோகிகள் என்று தூற்றுவார்கள்.

அதே நேரத்தில் வேறு சில போர்வீரர்கள் இதை வேறுவிதமாக எடுத்துக் கொள்வதையும் பார்த்திருக்கிறேன்.

கொடி என்பது ஒரு அடையாளம்.  விடுதலை நாள் என்பதும் ஒரு அடையாளம்தான்.  இவை முழு உரிமையின் அடையாளங்கள்.  கொடியை எரிப்பதற்கும், விடுதலை நாளைத் துக்கநாளாய்த் தூற்றுவதற்கும் அவர்களுக்கு முழு உரிமை உண்டு.  உரிமைகள்தாம் முக்கியம்.  கருத்து வேற்றுமையைக் கட்டமைப்புக்குள் காட்டும் உரிமை அவர்களுக்கு உண்டு.  குண்டு வெடித்துக் கொல்லும் உரிமை அவர்களுக்கு இல்லை.

இந்த வரம்புக்குள் இருந்து அவர்கள் எதைச் செய்தாலும், என்ன சொன்னாலும், அவர்கள் துரோகிகள் அல்லர்.

அவர்கள் தம் நாட்டின் குடிமக்களாய் இருந்து கொண்டே அதைக் குறை கூறித் திருத்த முயல்கிறார்கள், அல்லது தம் உரிமைகளை நிலை நாட்ட முயல்கிறார்கள்.

அவர்களைத் துரோகிகள் என்று தூற்றும் உரிமை, புலம்பெயர்ந்த நமக்கு இல்லை என்று நான் கருதுகிறேன்.

[Jayabarathan]

நண்பர் மணிவண்ணன்,

நான் புலம்பெயர்ந்தாலும் இந்திய அரசாங்க ஓய்வு ஊதியம் பெறும் இந்தியக் குடிநபரில் ஒருவன்.   எனது கனடா பாஸ்போர்ட், கனடா குடியரசு அட்டையில் இந்தியன் என்றுதான் எழுதப் பட்டுள்ளது.

சி. ஜெயபாரதன்

++++++++++++++++++++   -------Original Message-------

From: Mani Manivannan Date: 16/08/2011 2:39:32 PM To: tamil...@googlegroups.com Subject: Re: [தமிழ் மன்றம்] இந்தியா உருவானது எப்படி?

--

You received this message because you are subscribed to the Google Groups "தமிழ் மன்றம்" group. To post to this group, send email to tamil...@googlegroups.com. To unsubscribe from this group, send email to tamilmanram...@googlegroups.com. For more options, visit this group at http://groups.google.com/group/tamilmanram?hl=ta.

No virus found in this message. Checked by AVG - www.avg.com Version: 10.0.1392 / Virus Database: 1520/3837 - Release Date: 08/16/11

[Mani Manivannan]

2011/8/17 Jayabarathan <jaya...@tnt21.com>

>
> நண்பர் மணிவண்ணன்,
>
> நான் புலம்பெயர்ந்தாலும் இந்திய அரசாங்க ஓய்வு ஊதியம் பெறும் இந்தியக் குடிநபரில் ஒருவன்.   எனது கனடா பாஸ்போர்ட், கனடா குடியரசு அட்டையில் இந்தியன் என்றுதான் எழுதப் பட்டுள்ளது.

நண்பர் ஜெயபாரதன்,

எனக்குத் தெரிந்து இந்தியாவில் இரட்டைக் குடியுரிமை கிடையாது.
கடல்கடந்து இந்தியக் குடிமகன் (Overseas Citizen of India) என்பது சில
உரிமைகளைக் கொடுக்கிறது. ஆனால் வாக்குரிமை கிடையாது. இந்தியாவில்
வாக்குரிமை இல்லாத எவரும் இந்த நாட்டின் குடிமகன் என்று சொல்ல முடியாது.

சொல்லப் போனால் இந்தியாவை விட்டுப் புலம்பெயர்ந்து கடல்கடந்து சொகுசாய்
வாழும் எவரும் இங்கிருந்து அல்லல் பட்டுக் கொண்டு அவர்களது அரசோடு மோதிக்
கொண்டிருக்கும் எவரையும் துரோகி என்று பழிப்பது நியாயமில்லை.

வெளிநாட்டுக் குடியுரிமையையும், சொகுசுவாழ்க்கையையும் தேடாமல் இங்கு
வாழ்ந்து இதன் ஆட்சிமுறையோடு போராடுபவர்கள் என்ன சொன்னாலும், செய்தாலும்
அதைத் தட்டிக் கேட்கும் உரிமையை இந்த நாட்டை விட்டுப்
புலம்பெயர்ந்தவர்கள் இழந்து விடுகிறார்கள். குறைந்தது, என்னைப்
பொருத்தவரையில் அது நாகரிமற்றது என்பது என் தனிக்கருத்து.

இந்த விடுதலை இராசேந்திரன் துரோகியா என்பதை இந்திய அரசு
தீர்மானிக்கட்டும். அதைப் பற்றி நாம் கவலைப்படத் தேவையில்லை.

ஆனால் அவர் எழுதிய வரலாற்றுக் கட்டுரை முழுப்பிதற்றல் என்பதில் நம்மிடையே
கருத்து வேறுபாடு இல்லை.

[சி. ஜெயபாரதன்]

////ஆனால் அவர் எழுதிய வரலாற்றுக் கட்டுரை முழுப்பிதற்றல் என்பதில் நம்மிடையே கருத்து வேறுபாடு இல்லை.  //////

 

 

நன்றி நண்பர் மணிவண்ணன்,

 

புலம் பெயர்ந்த நமக்கு, நமது உரிமைகள் என்ன என்பதை நாம் மட்டும் வகுத்துக் கொள்ள நமக்கு என்ன உரிமை உள்ளது ?

 

பெரும்பான்மையர் கைப்பற்றி ஆளும் விடுதலை நாட்டில் சிறுபான்மையர் பாதிக்கப் படுவதைத் தவிர்க்க முடியாது.  எந்த வித அரசாட்சியிலும் ஒரு சில குடிமக்கள் துயர்ப்படுவதைத் தடுக்க முடியாது.  விடுதலைச் சாசனத்தை ஏற்றுக் கொள்ளாதவர் அரசாங்கத்தார் மீது கல்லை விட்டெறிந்து எதையும் சாதிக்க முடியாது.    

 

 

சி. ஜெயபாரதன்

++++++++++++++++++++

2011/8/16 Mani Manivannan <mmani...@gmail.com>

[சி. ஜெயபாரதன்]

நண்பர் மணிவண்ணன்,

புலம் பெயர்ந்த நீங்கள் சமீபத்தில் அமெரிக்கத் தூதுவர் ஒருவர் தமிழரை அவமானப் படுத்தினார் என்று கொதித்தெழுந்து, அந்த அமெரிக்கர் தமிழரிடம் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும் என்று உரிமையோடு கேட்டது எந்த நியாயத்தைச் சேர்ந்தது ?
  

சி. ஜெயபாரதன்

+++++++++++++++++++++

2011/8/16 சி. ஜெயபாரதன் <jayaba...@gmail.com>

[Mani Manivannan]

நண்பர் ஜெயபாரதன்,

நான் அமெரிக்கன். தமிழன்.

எனது நாட்டுத் தூதுவர் தமிழனை மட்டம் தட்டினால் அதைக் கேட்க எனக்கு ஏன்
உரிமையில்லை?

தமிழனை மட்டுமல்ல, வேறு யாரை அவர் மட்டம் தட்டியிருந்தாலும் அதைக்
கேட்கும் முழு உரிமையும் அமெரிக்கக் குடிமகன் என்ற முறையில் எனக்கு
இருக்கிறது.

அன்புடன்,

மணி மு. மணிவண்ணன்

கனவுலகம்

2011/8/17 சி. ஜெயபாரதன் <jayaba...@gmail.com>: