ΣΙΝΕΜΑ...αγάπη μου...

[Μανώλης]

Ταινίες,ωραίες,άσχημες και φανταστικές...

[Μανώλης]

Καλησπέρα
Μέσα σε διάστημα 2 ημερών είδα 2 εντελώς διαφορετικές ταινίες:

1. CLOVERFIELD Περιπέτεια 2008 (Έγχρ.) Διάρκεια: 85'
Αμερικανική ταινία σε σκηνοθεσία Ματ Ριβς, με τους: Μάικλ Σταλ -
Ντέιβιντ, Λίζι Κάπλαν, Τζέσικα Λούκας, Τι Τζέι Μίλερ
Την παραμονή της αναχώρησης του νεαρού Ρομπ για την Ιαπωνία, πέντε
φίλοι του οργανώνουν ένα πάρτι, το οποίο διακόπτεται καθώς ένα
τεράστιο τέρας επιτίθεται στη Νέα Υόρκη. Μια handycam καταγράφει τα
γεγονότα.

2. SWEENEY TODD: THE DEMON BARBER OF FLEET STREET Μουσική 2007 (Έγχρ.)
Διάρκεια: 116'
Αμερικανική ταινία σε σκηνοθεσία Τιμ Μπάρτον, με τους: Τζόνι Ντεπ,
Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, Τίμοθι Σπολ, 'Αλαν Ρίκμαν, Σάσα Μπάρον Κοέν
Αφού φυλακίστηκε άδικα κι έχασε την οικογένειά του, ο Μπέντζαμιν
Μπάρκερ επιστρέφει στο Λονδίνο και ανοίγει κουρείο με το όνομα Σουίνι
Τοντ. Με τη βοήθεια της κυρίας Λόβετ, η οποία μαγειρεύει τις
χειρότερες κρεατόπιτες της πόλης και είναι ερωτευμένη μαζί του,
ετοιμάζει την εκδίκησή του.

Το θέμα είναι ότι και για τις 2 ταινίες δεν έχω αποφασίσει ακόμη τον
τελικό βαθμό μου.Να ξεκαθαρίσω ότι δεν συγκρίνω τις ταινίες μεταξύ
τους.
Θα ήθελα να ακούσω τις απόψεις σας.
Όσοι απο εσάς δεν τις έχετε δεί και θέλετε να δείτε κάποια θα σας
πρότεινα να μην χάσετε με τίποτα το Sweeney Todd άλλα να έχετε και
λίγη υπομονή γιατι είναι μιούζικαλ.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

[Thanos]

Φίλε Μανώλο, δεν έχω δει καμία από τις 2!
Αμάν πια με τις ταινίες με τέρατα που καταστρέφουν τα πάντα!
Θα προτιμήσω το μιούζικαλ, είμαι fun εξάλλου! Και ο Τζόνι Ντέπ είναι
πάντα ένα καλό κίνητρο για να δεις μια ταινία!
Για μιούζικαλ, θα σου πρότεινα το
Across The Universe, 2007, 2h 13 min
Είναι αρκετά καλή! Καμία σχέση βέβαια με τα άπιαστα Γκρίζ και Μουλέν
Ρούζ!
Σκηνοθεσία : Julie Taymor
Σενάριο : Dick Clement , Ian La Frenais
Ηθοποιοί: Evan Rachel Wood, Jim Sturgess, Joe Anderson, Dana Fuchs,
Martin Luther, T.V. Carpio, Spencer Liff, Lisa Hogg
Το Across the Universe είναι ένα μιούζικαλ, μία φανταστική ερωτική
ιστορία που διαδραματίζεται τη δεκαετία του '60
εν μέσω αντιπολεμικών διαδηλώσεων,τον αγώνα για ελευθερία λόγου και
του ροκ'εν'ρολ. Ο Τζουντ(Jim Sturgess) ταξιδεύει στην Αμερική
για να βρει τον πατέρα του και εκεί ερωτεύεται την Λούσυ(Evan Rachel
Wood). Όταν ο αδερφός της Λούσυ,ο Μαξ(Joe Anderson), επιστρατεύεται
για τον πόλεμο του Βιετνάμ, τότε οι δυο τους αναμειγνύονται σε ένα
κίνημα ειρήνης. Το φιλμ είναι διάσπαρτο από τραγούδια των
Beatles καθώς και οι ήρωες έχουν πάρει τα ονόματά τους από αυτά.

Για το Φάντασμα της Όπερας τι γνώμη έχεις; Δεν το χω δει και είναι στα
"υπ' όψιν"!

Μια πολύ καλή ταινία που είδα παραπροχθές είναι το
Charlie Wilsons War, Παιχνίδια Εξουσίας, 2007, 102'
Σκηνοθεσία: ΜΑΙΚ ΝΙΚΟΛΣ
Πρωταγωνιστούν: ΤΖΟΥΛΙΑ ΡΟΜΠΕΡΤΣ , ΤΟΜ ΧΑΝΚΣ , ΦΙΛΙΠ ΣΕΙΜΟΥΡ ΧΟΦΜΑΝ
Η ταινία αφηγείται την αληθινή ιστορία του playboy γερουσιαστή, Τσάρλι
Ουίλσον, ενός αποστάτη πράκτορα της CIA και μιας πανέμορφης κοσμικής
κυρίας από το Χιούστον που ένωσαν τις δυνάμεις τους και διηύθυναν την
πιο επιτυχημένη μυστική επιχείρηση της δεκαετίας του '80. Η δράση τους
οδήγησε, τροφοδοτώντας τους αντάρτες του Αφγανιστάν με όπλα, στην
πτώση της Σοβιετικής Ένωσης και στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Ταξιδεύοντας ανά τον κόσμο δημιούργησαν αναπάντεχες συμμαχίες μεταξύ
Πακιστανών, Ισραηλινών, Αιγυπτίων και νομοθετών. Η επιτυχία τους
υπήρξε τεράστια! Έτσι, στο ερώτημα, πώς μια ομάδα κατόρθωσε να πλήξει
σε τέτοιο βαθμό τον, φαινομενικά τελικά ανίκητο, Στρατό των
Υπερδυνάμεων, ο Πρόεδρος του Πακιστάν απάντησε αυθόρμητα "Ο Τσάρλι τα
κατάφερε!"
ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΓΙΑ 5 ΧΡΥΣΕΣ ΣΦΑΙΡΕΣ
ΚΑΛΥΤΕΡΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ (KΩΜΩΔΙΑ/ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ), Α’ ΑΝΤΡΙΚΟΥ ΡΟΛΟΥ (ΣΕ ΚΩΜΩΔΙΑ/
ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ) -Τ. ΧΑΝΚΣ, Β’ ΓΥΝΑΙΚΕΙΟΥ ΡΟΛΟΥ-ΤΖ. ΡΟΜΠΕΡΤΣ, Β’ ΑΝΤΡΙΚΟΥ
ΡΟΛΟΥ -Φ.Σ. ΧΟΦΜΑΝ, ΣΕΝΑΡΙΟΥ
Η ταινία έχει και Ελληνικό ενδιαφέρον, γιατί ο αποστάτης πράκτορας της
CIA, είναι ένας απίστευτος Ελληνοαμερικανός, με το όνομα Γκάστ
Σταυράτος! Ο τύπος τα "σπάει"!

[Thanos]

Παρεπιπτώντος, πολύ καλή η ιδέα του post!
Μπράβο!
Έχει να κάνει κάτι χαρές ο συμμαθητής μας ο σκηνοθέτης όταν μπει!

[Μανώλης]

Ευχαριστώ...
αλλά, φίλε και συμμαθητή μου Θάνο, θα διαφωνήσω μαζί σου για τα
μιούζικαλ. Είναι ένα είδος ταινίας που δεν μου αρέσει. Είμαι πολύ
μεγάλος Fan του Τιμ Μπάρτον και του Τζόνι Ντεπ και πιστεύω Η
μεγαλύτερη επιτυχία της ταινίας είναι ότι τελικά μου άρεσε όπως και σε
πολλούς άλλους μη Fan(μιούζικαλ) φίλους μου. Η ταινία πάντως είναι
όπερα ,για την ακρίβεια, και όχι μιούζικαλ...δηλαδή δεν έχει χορο,
παρά μόνο τραγούδι στο 75-80% της διάρκειας της. Μέσα από αυτό το post
επιδιώκω να γίνετε συζήτηση για τις νέες αλλά και τις παλιές
ταινίες...

[Thanos]

Φίλε, τα είδα όλα με την ταινία SWEENEY TODD!
Την είδα χθες, για την ακρίβεια πριν κάποιες ώρες! Την έβαλα κατα τις
4+ και τελείωσε στις 6:15 το πρωί!
Το περίεργο ήταν οτι παρά την ώρα, όχι μόνο δεν με πήρε ο ύπνος και με
κράτησε ξύπνιο η ταινία, αλλά μετά έκατσα και το σκέφτηκα! Με
προβλημάτισε!
Την πλοκή δεν τη περίμενα με τίποτα! Για μια άλλη φορά, ο Τζόνι
ξεδίπλωσε το τεράστιο ταλέντο του!
Χωρίς να αποκαλύψω το story, θα κάνω μερικές παρατηρήσεις...
Στην αρχή, που κρατάει το ξυράφι στα χέρια του ο Ντέπ και λέει
"επιτέλους τα χέρια μου βρήκαν την φυσική κατάληξή τους", είναι
αλήθεια οτι ένοιωσα ένα dezavu! Δεν φανταζόμουν οτι ο ήρωας δεν θα
είχε καμία σχέση με τον καλοκάγαθο ψαλιδοχέρι που κούρευε σκυλάκια και
λειτουργούσε εναλλακτικά και σαν μηχανή του γκαζόν!
Λοιπόν, αυτά που εγώ κατάλαβα είναι ότι
1ον, ο βλάκας Sweeny, παρ' ότι γύρισε τον κόσμο, παρέμεινε βλάκας,
λειτουργούσε πάντα επιπόλαια, δεν βελτίωσε τον εαυτό του, το πάθημα
δεν του έγινε μάθημα...μοιραία η κατάληξη λοιπόν...
2ον, όταν τα πάθη τυφλώνουν, οι παλιές αγάπες επιστρέφουν σαν
κακάσχημες γριές και μόνο όταν τις σκοτώνεις συνειδητοποιείς πόσο
όμορφες ήταν...
3ον, άλλο αγάπη, άλλο παρασιτισμός. Τα "παράσιτα" καταλήγουν στο πυρ
το εξώτερον!
4ον, οι αρχολίπαροι-καρεκλοκένταυροι πολιτικοί, παπάδες και δικαστές,
όταν κάνεις την επανάστασή σου και ζητάς εκδίκηση, μπορεί να έχουν το
καλύτερο κρέας, αλλά όταν το παίρνεις προσωπικά, η μπάλα παίρνει και
αθώους, αυτούς για τους οποίους θες να εκδικηθείς! Και σαν
εναλλακτική, "αν δεν σπάσεις αυγά, ομελέτα δεν κάνεις¨!
5ον, Κανείς δεν γλιτώνει, παρά μόνο ένας(μία)! Γιατί ο ποιητής
σταματάει την φυσική κατάληξη της "φρενίτιδας"; Με βάση τη πλοκή της
ταινίας, δεν θα ‘πρεπε να γλιτώσει. Ο συμβολισμός του μέλλοντος,
τελικά θα ζήσει!
6ον, Η μοίρα παίρνει πάντα την εκδίκησή της, στην προκειμένη
περίπτωση, με την μορφή της αθωότητας.
Προσπάθησα μιλώντας με παρομοιώσεις να μην αποκαλύψω την πλοκή, ελπίζω
όσοι την έχουν δει να κατάλαβαν...
Τέλος, τώρα κατάλαβα αυτό που έλεγες, οτι δεν έχεις αποφασίσει ακόμα
για τον βαθμό...
Η αλήθεια είναι οτι πρόκειται για περίεργη ταινία, σου αρέσει μεν,
αλλά δεν ξέρεις γιατί!
Επικαλούμενος τη ρήση του Sioran:
"Δεν προσευχόμαστε στο προφανές,
το ακριβές δεν υπήρξε ποτέ αντικείμενο λατρείας",
του δίνω άριστα 5! Και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους να το δουν!

Εσύ Μανώλο, τι άποψη έχεις;
Επίσης, άλλες δουλειές του σκηνοθέτη να προτείνεις;
Και με την ευκαιρία να καλωσορίσω τον ομοθράνιο μου στο Δημοτικό,
Μάριο!

[matina]

Η τελευταία ταινία που είδα ήταν "Το Ορφανοτροφείο" (El Orfanato,
2007). Ισπανική ταινία του Χουάν Αντόνιο Μπαγιόνα (Ψυχολογικό θρίλερ),
αν και δεν ταράχτηκα ιδιαίτερα. Είναι στο χαρακτήρα μου γενικότερα.
Παίζουν: Μπελέν Ρουέντα, Φερνάντο Κάγιο κ.ά.
Μια γυναίκα που μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο θα μετακομίσει στο
εγκαταλελειμμένο πια οίκιμα με τον σύζυγο και τον γιο της. Ο χώρος
όμως θα ξυπνήσει στο μικρό περίεργα συναισθήματα και κρυμμένες
αναμνήσεις.. οι οποίες δεν έχουν αίσιο τέλος. Ο γιος εξαφανίζεται και
η μάνα κάνει τα πάντα για να τον βρει και τελικά ανακαλύπτει...
ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΕΙΤΕ!

[Rodanitis]

Χθές είδα την Έβδομη Σφραγίδα του Μπέργκμαν (Σουηδία, 1957),
ταινία την οποία είδα για πρώτη φορά στο Πανεπιστήμιο πριν από 5-6
χρόνια. Πρόκειται για ένα κινηματογραφικό αριστούργημα, για το
μεγαλοφυές έργο ενός εξαίρετου σκηνοθέτη, για μια από τις καλύτερες
κατά την προσωπική μου κρίση ταινίες όλων των εποχών.
Ίσως το γεγονός πως συμμερίζομαι τις ίδιες ανησυχίες με τον
πρωταγωνιστή, με οδηγεί στο να υπερεκτιμώ την ταινία. Σε κάθε
εντούτοις περίπτωση, την παρτίδα σκάκι του αγνωστικιστή Αντόνιους
Μπλοκ με το Θάνατο αξίζει να αφιερώσει κανείς 96 λεπτά για να την
παρακολουθήσει.

'' H αδιαφορία μου για τους ανθρώπους με απέκλεισε. Ζω σε ένα κόσμο
φαντασμάτων, είμαι φυλακισμένος ονείρων. Θέλω ο Θεός να απλώσει το
χέρι του, να δείξει το πρόσωπό του, να μου μιλήσει. Τον αναζητώ στο
σκοτάδι όμως δεν είναι κανείς εκεί ''.