ΠΟΙΗΣΗ...

[Thanos]

Σαν Επτανήσιοι και Λευκαδίτες, έχουμε το καλλιτεχνικό "γονίδιο" μέσα
μας!
Το post το ανέβασα με σκοπό την ανταλλαγή απόψεων σχετικά με την
ποίηση και για να δοθεί ενδεχομένως η δυνατότητα σε όσους το
επιθυμούν, να εκφραστούν μέσω αυτής!

[Thanos]

Το διάβασα πρόσφατα και μου άρεσε...

Έγραψε ένα παιδί από την Αφρική:

Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος
Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος
Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος
Όταν φοβάμαι, είμαι μαύρος
Όταν αρρωσταίνω, είμαι μαύρος
Κι όταν πεθαίνω, ακόμα είμαι μαύρος

Κι εσύ λευκέ άνθρωπε...

Όταν γεννιέσαι, είσαι ροζ
Όταν μεγαλώνεις, γίνεσαι λευκός
Όταν κάθεσαι στον ήλιο, γίνεσαι κόκκινος
Όταν κρυώνεις, γίνεσαι μπλε
Όταν φοβάσαι, γίνεσαι κίτρινος
Όταν αρρωσταίνεις, γίνεσαι πράσινος
Κι όταν πεθαίνεις, γίνεσαι γκρι

και λες εμένα έγχρωμο; ...

[manolis douvitsas]

Πολύ καλό,δεν χρειάζεται σχολιασμό....

[matina]

Το έγραψε κάποτε μια φίλη..

Ήμουν κατηγορούμενος
μια μέρα σε μια δίκη
πρόεδρος ήταν η καρδιά,
εισαγγελέας η τύχη.
Και με δικάζανε και οι δυο
για κάποιο αμάρτημά μου
που έγινε με τον καιρό
πικρό κατάντημά μου
και 'βγάλαν την απόφαση
και οι δυο να με δικάσουν,
χωρίς να δουν τι πέρασα,
προτού εκεί να φθάσω,
θάνατος είπε η καρδιά,
ισόβια η τύχη.
Μεσ' τα σκοτάδια τα πηχτά
μ' έριξαν δίχως λύπη.

[Thanos]

Άστα αυτά, εγώ νομίζω οτι το έγραψες εσύ! Ε;
Κύρ' πρόεδρε, έχ'ς καλλ'τεχν'κή φλέβα!
Μπράβο άξιο τέκνο τς Λευκάδος και τ' Μεγανησιού! Εύγε!
Άντε βρε, και στην πρώτη σου ποιητική συλλογή, εύχομαι!!

[matina]

Ευχαριστώ, αλλά δεεν είναι δικό μου. Αν ήταν, δεν θα δίσταζα να το πω. Αλλά δεν μπορώ και δεν έχω το δικαίωμα να καταχραστώ τα πνευματικά δικαιώματα άλλων. Η ίδια όταν μου το έδωσε αρνήθηκε ότι το έγραψε, ακόμα και εκείνη τη στιγμή θέλησε να παραμείνει ανώνυμη. Αλλά δεν κατάφερε να μου κρυφτεί..

[Rodanitis]

Επ΄ αφορμή - μεταξύ άλλων - και του ερχομού της άνοιξης.


Κι όταν φτάση η άνοιξη
κι έρθουν τα πουλιά
και γυρίσουν τ΄ άνθη,
σαν έναν καιρό
θα σε περιμένω.

Κι όταν έρθη πάλι
και το καλοκαίρι
με το μαϊστράλι,
σαν έναν καιρό
θα σε περιμένω.

Μα όταν το φθινόπωρο
ξαναφτάσει υγρό
και συννεφιασμένο,
θάρθω να σε βρω
δε θα περιμένω.

K.X.

[Rodanitis]

Και ένα από τα πρώιμα ποιήματα του Σικελιανού, με σαφή επίδραση από το
ρομαντισμό και μια υποβόσκουσα αίσθηση του χιούμορ:

Παντρεύονται δυο σύγνεφα
μες στη σιωπή τη στοιχειωμένη
η μαύρη Νύχτα είναι νουνός
βρυκόλακες οι καλεσμένοι.

Μέσα στα δάση, δες δυο νιοί
το πρώτο δίνουνε φιλί τους '
ζηλεύει ο γάμος τ' Ουρανού
και πέφτει οϊμέ!, στην κεφαλή τους!

[Thanos]

Άλλο ένα του Σικελιανού, (από τα αγαπημένα μου):

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βόγκα Παιάνα ! Οι σημαίες οι φοβερές
της Λευτεριάς ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

[Rodanitis]

Το δικό μου αγαπημένο του Σικελιανού είναι οι πρώτοι 37 στίχοι από τον
Αλαφροϊσκιωτο:


Ύπνος ιερός, λιονταρίσιος,
του γυρισμού, στη μεγάλη
της αμμουδιάς απλωσιά.
Στην καρδιά μου
τα βλέφαρά μου κλεισμένα·
και λάμπει, ωσάν ήλιος, βαθιά μου...

Bοή του πελάου πλημμυρίζει
τις φλέβες μου·
απάνω μου τρίζει
σα μυλολίθαρο ο ήλιος·
γεμάτες χτυπάει τις φτερούγες ο αγέρας·
αγκομαχάει το άφαντο αξόνι.
Δε μου ακούγεται η τρίσβαθη ανάσα.
Γαληνεύει, ως στον άμμο, βαθιά μου
και απλώνεται η θάλασσα πάσα.

Σε ψηλοθόλωτο κύμα
την υψώνει το απέραντο χάδι·
ποτίζουν τα σπλάχνα
τα ολόδροσα φύκια,
ραντίζει τα διάφωτη η άχνα
του αφρού που ξεσπάει στα χαλίκια·
πέρα σβήνει το σύφυλλο βούισμα
οπού ξέχειλο αχούν τα τζιτζίκια.

Mια βοή φτάνει απόμακρα·
και άξαφνα,
σαν πανί το σκαρμό που έχει φύγει,
χτυπάει· είν' ο αγέρας που σίμωσε,
είν' ο ήλιος που δει μπρος στα μάτια μου
- και ο αγνός όχι ξένα τα βλέφαρα
στην υπέρλευκην όψη του ανοίγει.

Πετιώμαι απάνω. H αλαφρότη μου
είναι ίσια με τη δύναμή μου.
Λάμπει το μέτωπό μου ολόδροσο,
στο βασίλεμα σειέται ανοιξάτικο
βαθιά το κορμί μου.
Bλέπω γύρα. Tο Iόνιο,
και η ελεύτερη γη μου!

[matina]

Και επειδή μας λιώσατε στον Σικελιανό, επανέρχομαι με ένα πιο ελαφρύ ποίημα που εξυμνεί την αγάπη και τον έρωτα:

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΔΥΟ

Εμείς οι δυο μοιάζουμε
και σε πολλά ταιριάζουμε
γιατί λοιπόν διστάζουμε
να κάνουμε δεσμό
Ποιον και γιατί φοβόμαστε
και δεν παραδινόμαστε
στον Έρωτα Θεό

Κάνω εγώ το πρώτο βήμα
καν' το δεύτερο εσύ
κι έλα πάρε με σαν κύμα
η ζωή να πάρει σχήμα
στων ονείρων το νησί

Καιρός να προχωρήσουμε
και να τ' αποφασίσουμε
ότι μαζί θα ζήσουμε
σε τούτη τη ζωή
Ποιον και γιατί ντρεπόμαστε
ως πότε θα σκεφτόμαστε
ο κόσμος τι θα πει

Σημ.: Το έχει γράψει ο κος Βερύκιος Βασίλης από το Δρυμώνα.
          Όχι ότι ο Σικελιανος δεν είναι καλός ή δεν μας αρέσει, αλλά υπάρχουν και κρυφά ταλέντα.

[Rodanitis]

Καθόλου άσχημο Ματίνα το ποίημα του κυρίου Βερύκιου!
Για δείτε κι αυτό το στιχούργημα ενός ποιητή που εκτιμώ το έργο του:


Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει ν᾿ αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλά σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο γιά το άσπρο
και τα διαλυτικά σημεία στο «Ι»
αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που λαμποκοπούν τα μάτια,
που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο,
που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος
και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα γι᾿ αβεβαιότητα
για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος για μια φορά τουλάχιστον στη ζωή του
δεν θ' αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει χάρι στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος δαπανά μέρες παραπονούμενος για τύχη κακή
ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος παρατά ένα σχέδιο πριν ν᾿ αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει,
όποιος δεν απαντά, όταν τον ρωτούν κάτι που ξέρει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός
χρειάζεται μία προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη
μιας λαμπρής ευτυχίας.

[Rodanitis]

Κι ένα τετράστιχο του Hölderlin:

Να λησμονήσης φίλους, να περιγελάσης τον τεχνίτη,
Και το βαθύτερο μυαλό να το περνάς μικρό και τιποτένιο,
ο Θεός το συχωράει - μην ταράξης μόνο
ποτέ σου την ειρήνη των αγαπημένων.

[Rodanitis]

Το αγαπημένο μου απόσπασμα από την Αντιγόνη του Σοφοκλέους (ίσως όχι
ακριβώς ποίημα, ο λόγος του Σοφοκλή είναι πάντως ποιητικός):
Στιχ. 90-97.

ΙΣ. [Εἰ καὶ δυνήσῃ γ'. ἀλλ'] ἀμηχάνων ἐρᾷς.
ΑΝ. Οὐκοῦν, ὅταν δὴ μὴ σθένω, πεπαύσομαι.
ΙΣ. Ἀρχὴν δὲ θηρᾶν οὐ πρέπει τἀμήχανα.
ΑΝ. Εἰ ταῦτα λέξεις, ἐχθαρῇ μὲν ἐξ ἐμοῦ,
ἐχθρὰ δὲ τῷ θανόντι προσκείσῃ δίκῃ.
Ἀλλ' ἔα με καὶ τὴν ἐξ ἐμοῦ δυσβουλίαν
παθεῖν τὸ δεινὸν τοῦτο. πείσομαι γὰρ οὐ
τοσοῦτον οὐδὲν ὥστε μὴ οὐ καλῶς θανεῖν.

[Rodanitis]

Και η απόδοση στα νέα ελληνικά σε περίπτωση που κάποιος έχει ξεχάσει
τα αρχαία ελληνικά από τον καιρό του σχολείου:

ΙΣ. [Ναι, αν θα 'χεις και τη δύναμη. Αλλά] τ' αδύνατα κυνηγάς.
ΑΝ Λοιπόν, όταν πια δε θα 'χω δυνάμεις θα πάψω.
ΙΣ. Από την αρχή δεν πρέπει να κυνηγά κανείς τ' αδύνατα.
ΑΝ. Αν τούτα πεις, θα μισηθείς από μένα.
Θα σε μισεί για πάντα ο νεκρός και δίκαια.
Αλλά άσε εμένα και τη δική μου την αφροσύνη
να πάθουμε τούτο το κακό. Γιατί δεν θα πάθω
τίποτε πιο τρομερό από το να πεθάνω έντιμα.

[Rodanitis]

Nel mezzo del᾿ cammin... *

Να 'μαι κ' εγώ στο μέσο της ζωής μου,
μα δάσο σκοτεινό δε βλέπω μπρος μου
κι ούτε το φάντασμα του Βιργιλίου,
να γίνει παραστάτης κι οδηγός μου.

Ούτε δάσο, ούτε φάντασμα! Μονάχα
μια πένθιμη ερημιά που με παγώνει.
Όσο βαδίζω, τόσο και πλαταίνει
της σιωπής ο κύκλος που με ζώνει...

Σαν ξένη, σαν απίθανη ιστορία
σ' ένα παλιό βιβλίο ιστορημένη
και που θαμπά την κράτησεν η μνήμη-
όλη η ζωή μου, τώρα, η περασμένη.

Μήνυμα δε μου έρχεται κανένα
κι άνοιξη πια καμμία δεν περιμένω:
στο δρόμο το γυμνό που περπατάω,
ωσότου να πεθάνω - θα πεθαίνω!

* Nel mezzo del cammin di nostra vita: Στα μέσα της ζήσης μου
φτασμένος. Ο πρώτος στίχος του πρώτου άσματος από την Κόλαση της Θείας
Κωμωδίας του Δάντη (1265-1321). Εκπληκτική η μετάφραση του εν λόγω
έργου στα ελληνικά από τον Καζαντζάκη, περισσότερο Καζαντζάκης βέβαια
παρά Δάντης! Όσοι γνωρίζουν ιταλικά, ας επιχειρήσουν να το διαβάσουν
από το πρωτότυπο. Τα μεσαιωνικά ιταλικά δε διαφέρουν πάρα πολύ από τα
σύγχρονα, σε κάθε περίπτωση βγαίνει το νόημα.