حرف مردم

[success target]

می خواستم به دنیا بیایم، در یک زایشگاه عمومی.

پدر بزرگم به مادرم گفت: فقط بیمارستان خصوصی! مادرم گفت: چرا؟ پدر بزرگم گفت: مردم چه می گویند...!؟

 

می خواستم به مدرسه بروم، همان مدرسه سر کوچه مان.

مادرم گفت: فقط مدرسه ی غیر انتفاعی! پدرم گفت: چرا؟ مادرم گفت: مردم چه می گویند ...!؟

 

به رشته ی انسانی علاقه داشتم.

پدرم گفت: فقط ریاضی! گفت: چرا؟ پدرم گفت: مردم چه می گویند ...!؟

 

با دختری روستایی می خواستم ازدواج کنم.

خواهرم گفت: مگر من بمیرم. گفتم: چرا؟ خواهرم گفت: مردم چه می گویند ...!؟

 

می خواستم پول مراسم عروسی را سرمایه زندگی ام کنم.

پدر و مادرم گفتند: مگر از روی نعش ما رد شوی. گفتم: چرا؟ آنها گفتند: مردم چه می گویند ...!؟

 

می خواستم به اندازه جیبم خانه ای در پایین شهر اجاره کنم.

مادرم گفت: وای بر من. گفتم: چرا؟ مادرم گفت: مردم چه می گویند ...!؟

 

نخستین مهمانی پس از عروسیمان بود. می خواستم ساده باشد و صمیمی.

همسرم گفت: شکست، به همین زودی!؟ گفتم: چرا؟ همسرم گفت: مردم چه می گویند ...!؟

 

می خواستم یک ماشین مدل پایین بخرم، در حد توانم، تا عصای دستم باشد.

همسرم گفت: خدا مرگم دهد. گفتم: چرا؟ همسرم گفت: مردم چه می گویند ...!؟

 

بچه ام می خواست به دنیا بیاید، در یک زایشگاه عمومی.

پدرم گفت: فقط بیمارستان خصوصی! گفتم: چرا؟... پدرم گفت: مردم چه می گویند ...!؟

 

بچه ام می خواست به مدرسه برود ...

رشته تحصیلی اش را برگزیند ...

ازدواج کند ...

 

می خواستم بمیرم. بر سر قبرم بحث شد.

پسرم گفت: پایین قبرستان. زنم جیغ کشید. دخترم گفت: چه شده؟ زنم گفت: مردم چه می گویند ...!؟

 

مُردم. برادرم برای مراسم ترحیمم مسجد ساده ای در نظر گرفت.

خواهرم اشک ریخت و گفت: مردم چه می گویند ...!؟

 

از طرف قبرستان سنگ قبر ساده ای بر سر مزارم گذاشتند.

اما برادرم گفت: مردم چه می گویند ...!؟

خودش سنگ قبری برایم سفارش داد که عکسم را رویش حک کردند. حالا من در اینجا در حفره ای تنگ خانه دارم و همه سرمایه ام برای ادامه زندگی جمله ای بیش نبود ؛ مردم چه می گویند ...!؟

 

مردمی که عمری نگران حرفهایشان بودم، حالا حتی لحظه ای هم نگران من نیستند

...