Marius laat een dagboek na waardoor Lukas geconfronteerd wordt met zichzelf. Wat Marius al over hem wist, durfde Lukas nog niet aan zichzelf te bekennen. Gebr. is een ontroerend en openhartig boek dat je zeker aan het denken zal zetten over bepaalde onderwerpen.
Bron: gottmerkinderboeken.nl
Ted van Lieshout gebruikt geen moeilijke woorden in zijn verhaal. De zinnen zijn duidelijk en niet kinderachtig. Het boek gaat onder meer over rouwverwerking en homoseksualiteit. Het boek moet het niet hebben van spannende gebeurtenissen, maar daagt je uit om mee te denken met de hoofdpersoon. Het geeft je meer dan genoeg stof tot nadenken.De schrijver heeft veel autobiografische elementen in Gebr. verwerkt. Het boek is bijzonder omdat er twee dagboeken samenkomen. Er ontstaat een gesprek tussen de nog levende en de overleden broer. Je leest een unieke roman waarin je inzicht krijgt in de gevoelens en gedachten van een jongen die de dood van zijn broertje probeert te verwerken en die worstelt met zijn homoseksualiteit.
Ben je nog broer als je enige jongere broertje overleden is? Hoe vertel je je ouders dat je ontdekt hebt dat je homoseksueel bent? Hoe verwerk je de dood van geliefd persoon? Hoe ga je om met mensen die op een andere manier hun verdriet verwerken dan jij dat doet?
'Ik geef dit boek een vette 8.5 omdat ik het boek heel goed vind omschreven. Je kunt ook echt in de persoon z'n huid kruipen en dat is natuurlijk het allermooiste van een boek.'
Anoniem, 4 vmbo, op: scholieren.com
Even waar is dat ieder nieuw boek gelezen wordt tegen de achtergrond van wat die auteur daarvoor publiceerde. Bij Ted van Lieshout zijn dat persoonlijk getinte gedichten en proza voor lezers van allerlei leeftijden. Die verhalen zijn onderling wisselend van omvang, strekking en toonzetting.
ook menigmaal bevestigd.Ga naar voetnoot3 Al schuilt de betekenis van zijn gedichten en verhalen meer in het emotionele appl dat ze op de lezer doen dan in het autobiografische karakter ervan. Het zijn Van Lieshouts ervaringen met rouw, met broertjes, met geheimen en bekentenissen, die de lezer bij de lurven grijpen. En daarmee belanden we bij de voorwaarden voor een geslaagd schrijverschap, zoals die door W.C. Booth zijn geformuleerd: The author creates an image of himself and another image of his reader; he makes his reader, as he makes his second self and the most succesful reading is one in which the created selves, author and reader, can find complete agreement.Ga naar voetnoot4 Dat spel van samenwerking of overeenstemming tussen auteur en lezer zal ik met een aantal voorbeelden proberen aan te tonen.
Een belangrijke kwaliteit van Gebr. zit in de uitgewogen compositie. Binnen een tijdsbestek van 32 uur neemt Van Lieshout zijn lezers mee naar de jaren voorafgaand aan de dood van het broertje, een periode van sterke emotionele geladenheid en bewustwording. Door die terugblik krijgen Luuk en de lezers greep op wat er is gebeurd, kan er een begin ontstaan van aanvaarding en zelfbewustzijn.
Een tweede belangrijk compositorische kwaliteit is de afwisseling van korte, afgeronde fragmenten, steeds ingeleid door een aankondiging over het moment van schrijven - middag, avond, middernacht, ochtend, middag, avond - en twee langere fragmenten. Die bevinden zich allemaal in het dagboek van Marius die door Luuk ook wel Maus wordt genoemd. Het dagboek is dus letterlijk en figuurlijk de band die de vier leden van het gezin - vader, moeder, Luuk en Marius - bindt.
Een vierde belangrijk structurerend element is het gebruik van ruimte en plaats. Het grootste deel van de roman speelt binnen de muren van het ouderlijk huis. Voor zover er uitstapjes buiten dat huis zijn, hebben ze betrekking op herinneringen aan wat voorbij is en op het
bezoek van Luuk aan de oogarts. Die weet Luuk ervan te overtuigen dat hij niet aan dezelfde erfelijke ziekte lijdt als zijn broer. Die onthulling is een vorm van bevrijding en dus kan de daaropvolgende scne in de tuin van het ouderlijk huis spelen. In de laatste zinnen van het boek kondigt Luuk zelfs aan dat hij, na het opruimen van huis, tuin en keuken de stad in zal gaan, het carnavalsgeweld tegemoet. Het gewone leven gaat door.
De uitgewogen vormaspecten hebben tenminste twee effecten. Ze geven een auteur de mogelijkheid zichzelf bloot te geven zonder triviaal of sentimenteel te worden. Ze helpen de lezer greep te krijgen op, of liever gegrepen te kunnen worden door, de emoties die Van Lieshout aanboort. Aan de hand van een aantal sleutelwoordenGa naar voetnoot5 wil ik de herkenningsmogelijkheden en de zeggingskracht van een paar van die emoties nader toelichten.
Hoewel in Gebr. formeel slechts n persoon aan het woord is, Luuk, draait het hele boek om de relaties tussen de verschillende figuren. Bijna zonder uitzondering worden die gekenmerkt door grote afstan-
delijkheid. De relatie tussen Luuk en zijn moeder lijkt heel open en confronterend - geen van beiden neemt een blad voor zijn mond - maar is in feite zeer gesloten. Luuk heeft geen idee van wat er in zijn moeder omgaat en ook andersom laat de moeder zelden blijken dat ze zich in de gevoelens van haar zoon verdiept. In die zin heeft het boek een sterk individualistisch karakter.
Dat schuldgevoel neemt toe als Luuk via het dagboek ontdekt dat ook Marius homoseksueel was. Ze hebben hun diepste geheimen dus nooit kunnen delen, concludeert hij. Die ontdekking brengt zijn broer even dichterbij, maar zet hem tegelijkertijd en onherroepelijk op afstand. De dood staat voorgoed tussen hen in.
Homoseksualiteit, herinneringen en heldendom bieden aanknopingspunten voor weer andere emoties. Zo bevat Gebr. een prachtige passage over de eerste homoseksuele ervaring van Marius. Duidelijk is ook dat de twee broertjes hun homoseksualiteit op zeer verschillende manieren ontdekken. De een wist van meet af aan dat hij anders was, de ander merkte het pas toen hij verliefd werd.
Al deze sleutelwoorden zijn verbonden met eerder werk van Van Lieshout en met het werk van de auteur door wie hij zich genspireerd zegt te voelen: Aidan Chambers. Ook diens Je moet dansen op mijn graf is een zorgvuldige beschrijving van een rouwproces waarbij
de lezer via terugblikken en dagboeken inzicht krijgt in de aard van de vriendschap tussen twee jongens. Ook in dat boek is homoseksualiteit - niet als keuze maar als iets dat je overkomt - een belangrijke verbindende en verklarende factor. En zelfs met Jan, mijn vriend of Ik mis je, ik mis je van Peter Pohl zijn er overeenkomsten in de manier waarop verdriet en rouw zijn verwerkt of de lezer geleidelijk inzicht wordt geboden in de ware aard van de figuren. Maar geen van die vergelijkingen gaat op, omdat ieder van deze drie auteurs zich als een ander soort auteur profileert. Er is een zekere overeenkomst in de aandacht voor vorm en compositie, maar hun thematiek is anders en ook de intensiteit van schrijven.
Welkom! Onze website maakt gebruik van cookies om de website te laten functioneren, de website te helpen analyseren om onze dienstverlening te verbeteren en voor marketing doeleindes zoals het personaliseren van advertenties. instellingen.
Deze site maakt gebruik van cookies, zodat wij je de best mogelijke gebruikerservaring kunnen bieden. Cookie-informatie wordt opgeslagen in je browser en voert functies uit zoals het herkennen wanneer je terugkeert naar onze site en helpt ons team om te begrijpen welke delen van de site je het meest interessant en nuttig vindt. Lees hier meer.
7fc3f7cf58