Google Groups no longer supports new Usenet posts or subscriptions. Historical content remains viewable.
Dismiss
Mordercy Polakow
161 views
Skip to first unread message
u2
Jun 18, 2012, 11:04:39 AM6/18/12
to
http://www.raportnowaka.pl/news.php?typ=news&id=187&page=0
Aparat teroru i ludobójstwa - zwyrodniali mordercy Polaków. Wykaz
oprawców żydowskich w MBP... Wykaz dedykuje ministrowi Bartoszewskiemu,
który twierdzi, że było to kilka osób. W tym przedmiocie zostało złożone
do IPN zawiadomienie z art 118 kk.
Informacje o tekście
Typ tekstu: Wiadomości
Autor: Zbigniew Nowak
Źródło: raportnowaka.pl
Publikacja: 2006-09-24 03:00:57
ŻYDOWSCY ZBRODNIARZE. MORDERCY100 tyś Polakow w latach
1945-1956-ZYDOWSKI-KOMUNISTYCZNY MORD NA NARODZIE POLSKIM!
MORDERCY POLAKÓW
Do polskiego kodeksu karnego trzeba wprowadzić przepis o negowaniu
zbrodni żydowskich w powojennej Polsce
żydowscy komuniści - zwyrodniali zbrodniarze w stalinowskim aparacie
represji, terroru i ludobójstwa PRL - przeciwko narodowi polskie
Aparat terroru i ludobójstwa:
Resort Bezpieczeństwa Publicznego Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego
Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego MBP
Urząd Bezpieczeństwa UB
Państwowa Komisja Bezpieczeństwa PKB
Komisja Bezpieczeństwa KB
Komitet ds Bezpieczeństwa Publicznego KBP
Milicja Obywatelska MO
Zwiad Wojsk Ochrony Pogranicza
Główny Zarząd Informacji Wojska Polskiego BZIWP
Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego KBW
Zarząd II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego
Ludowe Wojsko Polskie
Sądownictwo i prokuratura
I. Organy
Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego - utworzone w lipcu 1944 w celu
ochrony komunistycznych władz okupacyjnych oraz pacyfikacji oporu
cywilnego i zbrojnego. Do 31 grudnia 1944 stanowiło resort
bezpieczeństwa publicznego PKWN. Organ stworzony przez sowieckie służby
bezpieczeństwa państwowego i przez nie dowodzony. Oficjalnie nadzorowane
przez Politbiuro KC PPR, następnie PZPR od 1949 przez Komisję
Bezpieczeństwa Publicznego. MBP podlegały wojewódzkie i powiatowe urzędy
bezpieczeństwa publicznego (WUBP, PUBP) oraz Milicja Obywatelska, Korpus
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, więzienia i obozy pracy.
Funkcję ministra pełnił Stanisław Radkiewicz. MBP prowadziło wywiad,
kontrwywiad, kontrolę wszystkich organizacji i instytucji społecznych,
politycznych, gospodarczych. Organizowało ludobójczy terror wobec
Polaków, w szczególności podziemia niepodległościowego 1944-56 i
Kościoła, którego ofiarami padło ok. 100 tysięcy osób. W grudniu 1954
przekształcone w Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Komitet ds.
Bezpieczeństwa Publicznego. Jednostką wykonawczą ministerstwa był Urząd
Bezpieczeństwa.
Państwowa Komisja Bezpieczeństwa - została powołana w marcu 1946 na
podstawie decyzji Politbiura KC PPR w celu koordynacji działań jednostek
Wojska Polskiego, Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Wojsk Oochrony
Pogranicza, UB, MO, ORMO w walce z podziemiem niepodległościowym i UPA.
Przewodniczącym został minister obrony narodowej M. Żymierski, w skład
wchodzili S. Radkiewicz, komendant główny MO F. Jóźwiak, dowódca KBW B.
Kieniewicz. Obszar państwa podzielono na 14 stref bezpieczeństwa i
powołano w nich wojewódzkie komisje bezpieczeństwa (przedstawiciel
okręgu WP, szef WUBP, komendant MO oraz dowódca jednostki KBW). Do walki
z podziemiem wydzielono siły liczące 150-180 tysięcy żołnierzy i
milicjantów. Ich działania wspierało ponad 50 tysięcy członków ORMO. Od
końca 1947 stopniowo wycofywano z działań wojsko i rozwiązywano
wojewódzkie komisje bezpieczeństwa.
Komisja Bezpieczeństwa (Komisja Biura Politycznego KC PZPR ds.
Bezpieczeństwa Publicznego) - powołana w 1949 w celu kontroli i
koordynacji działalności Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (MBP)
oraz Głównego Zarządu Informacji Wojska Polskiego (GZI WP) przez ścisłe
kierownictwo PZPR.
W jej obradach uczestniczyli Bolesław Bierut jako przewodniczący, Jakub
Berman, Hilary Minc, Stanisław Radkiewicz, Mieczysław Mietkowski, Roman
Romkowski, K. Świetlik, dyrektor X Departamentu MBP A. Fejgin. W 1954 r.
KB rozwiązana wraz z MBP.
Milicja Obywatelska (MO) - początkowo podlegała resortowi bezpieczeństwa
publicznego PKWN, w latach 1945-1954 MBP, następnie ministerstwu spraw
wewnętrznych. Pełniła rolę pomocniczą w organizacji terroru i zwalczaniu
podziemia niepodległościowego.
Główny Zarząd Informacji Wojska Polskiego (GZI WP) - kierowniczy organ
kontrwywiadu wojskowego, faktycznie policja polityczna organizująca
terror w wojsku w latach 1945-57, odpowiednik Smiersza na Polskę. Organy
informacji wojskowej powstawały wraz z tworzącymi się w ZSRR 1943-1944
komunistycznymi jednostkami wojskowymi. We wrześniu 1944 powołano Zarząd
Informacji Naczelnego Dowództwa WP, w listopadzie 1944 przemianowany na
Kierownictwo Informacyjne WP, a w marcu 1945 - na GZI WP. Podlegały mu
zarządy informacji przy dowództwach okręgów wojskowych i rodzajów sił
zbrojnych. Szefami GZI WP byli pułkownicy: w 1945 P. Kożuszko, 1945-1947
J. Rutkowski, 1947-1950 S. Kuhl, 1950-1953 D. Wozniesienski, 1953-57 K.
Bąkowski. Sądy wojskowe wydawały wyroki zgodnie z żądaniami kierownictwa
GZI WP (szczególnie płka Wozniesienskiego i jego zastępcy ds. śledczych,
płka A. Skulbaszewskiego).
Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego (KBW) - specjalna formacja wojskowa,
powołana 1945 do walki z niepodległościowym podziemiem oraz zbrojnymi
organizacjami ukraińskimi i niemieckimi i do zapewnienia porządku
wewnętrznego. Podlegał MBP (1945-54), następnie ministerstwu spraw
wewnętrznych.
II. Kierownictwo aparatu terroru - MBP
Jakub Berman (1901-84) - w Politbiurze kierował terrorem przez
podporządkowane sobie MBP. 1949-1954 członek Komisji Biura Politycznego
KC PZPR ds. Bezpieczeństwa Publicznego, odpowiedzialny za działalność
Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego
Gen. Stanisław Radkiewicz - w latach 1944-1954 ministrem bezpieczeństwa
publicznego. W latach 1949-1954 członek Komisji Biura Politycznego KC
PZPR ds. bezpieczeństwa publicznego, jeden z głównych stalinizatorów
Polski, współodpowiedzialny za zbrodnie
Gen. Mieczysław Mietkowski - Mojżesz Bobrowicki - w 1944 zastępca
kierownika resortu bezpieczeństwa publicznego PKWN, wiceminister
bezpieczeństwa publicznego 1945-1954
Mieczysław Mietkowski - Mojżesz Bobrowicki
Gen. Roman Romkowski - Natan Grunsapan-Kikiel - wiceminister
bezpieczeństwa publicznego 1946-1954
Gen. Konrad Świetlik - 1946-1948 dowódca KBW, 1948-1954 wiceminister
bezpieczeństwa publicznego
Edmund Pszczółkowski (ur. 1904) - członek KPP, PPR, PZPR. Przewodniczący
Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego od 30 marca 1956. Odwołany 13
listopada 1956
Gen. Antoni Alster - Nachum Alster - wiceminister bezpieczeństwa
publicznego, pierwszy zastępca przewodniczącego Komitetu ds.
Bezpieczeństwa Publicznego i wiceminister MSW
Gen. Bukojemski - wiceminister bezpieczeństwa publicznego
Gen. Jan Ptasiński - wiceminister bezpieczeństwa publicznego
Ppłk. Gajewski - doradca ministra bezpieczeństwa publicznego
gen. Konrad Świetlik
Płk. Mikołaj Orechwa - dyrektor Departamentu Kadr MBP
Płk. Słuczek - dyrektor Departamentu Łączności i Podsłuchu MBP
Płk. Faustyn Grzybowski - dyrektor Departamentu Ochrony Rządu MBP, szef
WUBP w Lublinie i Wrocławiu
Płk. Kisielew - dyrektor Departamentu Finansów MBP
wysocy funkcjonariusze MBP / UB
Gen. Milewski,
płk. Eugeniusz Gruber,
Antoni Gutowski,
płk. Jarczewski,
płk. Maksymilian Darewski,
ppłk. Ryszard Nazarewicz,
płk. Józef Jurkowski - morderca Polaków w Bydgoszczy (1945-4Cool,
Gdańsku (1948-50) i Katowicach (1951-55),
ppłk. Marian Stecki,
ppłk. Stefan Tewel,
ppłk. Henryk Zamorski,
płk. Modecki, płkKowalik,
gen. Józef Maria Różański (Rosenzweig),
płk. Marian Reniak (Strużyński),
J. Siedlecki,
płk. Szeryński - Szchenkman,
M. Fajdman,
płk. Rubinstein,
Sajewski,
Krupski,
Zabłudowski,
K. Krakowski,
płk. Orłowski - Kugelschwanz,
mjr. Fegman,
mjr Trochimowicz,
kpt. Branda,
kpt. Dąbrowski,
kpt. Grunblat (I sekretarz PPR w UB),
por. Tron,
por. Madalińska,
ostatnie 7 osób służyło w żydowskiej policji w gettach podczas okupacji
hitlerowskiej
Płk. Hipolit Duliasz - dyrektor VI Departamentu MBP
Płk. Józef Różański - Goldberg - dyrektor Departamentu Śledczego MBP
Płk. Adam Humer - wicedyrektor Departamentu Śledczego MBP
płk. Adam Humer
Płk. Galczewski - dyrektor Departamentu IV MBP
Płk. Sienkiewicz - Lewi - dyrektor Departamentu VII MBP
Płk Zabawski - dyrektor VIII Departamentu MBP, do 1939 był rezydentem
NKWD w Polsce
Płk. Górecki - Goldberg) - dyrektor IX Departamentu MBP
Leon Andrzejewski - Lejb Wolf Ajzen - dyrektor Gabinetu Ministra BP,
p.o. dyrektora Departamentu III MBP, zastępca dyrektora Biura
Personalnego MBP, zastępca Komendanta Centrum Wyszkolenia MBP,
wicedyrektor IV, nastepnie III Departamentu MBP
Ryszard Matejewski - Kugelschwanc - wicedyrektor Departamentu Śledczego MBP
Julia Brystygier (pseudonimy Julia Prajs, Daria, Ksenia, Luna, Maria) -
w latach 1945-1956 dyrektor V, a później III Departamentu MBP,
odpowiedzialna za sprawy polityczno-społeczne i dotyczące Kościoła
Płk. Józef Czaplicki - dyrektor Departamentu VII, a później dyrektor
Departamentu III MBP, jego zadaniem było prześladowanie Armii Krajowej.
Ze względu na znęcanie się tego Żyda nad akowcami, przezwano go w
bezpiece "Akower", co było żydowską wersją inicjałów AK. (na zdjęciu) =>>
Płk. Anatol Fejgin - dyrektor Biura Specjalnego MBP, a następnie
Departamentu X MBP
Płk. Józef Światło - Izaak Fleischfarb - wicedyrektor Departamentu X MBP
Julian Konar - wicedyrektor Departamentu I MBP, naczelnik Wydziału II w
tym Departamencie
Józef Kratko - dyrektor Departamentu IV MBP, szef MO w Katowicach i
Krakowie, dyrektor Departamentu Szkoleniowego MBP
Leon Rubinstein - dyrektor Departamentu II MBP
Ludwik Szenborn - oficer V Departamentu MBP, kierownik obiektu w
Miedzeszynie, szef UB na miasto stołeczne Warszawę, szef WUBP Bydgoszcz
Aleksander Wolski-Dyszko - dyrektor Departamentu IV MBP
Zygmunt Braude - p.o. dyrektora Gabinetu Ministra BP
Mieczysław Broniatowski - dyrektor Centralnej Szkoły MBP w Łodzi,
później dyrektor Departamentu Społeczno-Administracyjnego MSW
Juliusz Burgin - dyrektor Gabinetu Ministra BP
Michał Drzewiecki - dyrektor Gabinetu Ministra BP (na zdjęciu) =>>
Michał Hakman - dyrektor Departamentu Organizacji i Planowania MBP
Maria Kamińska - dyrektor Departamentu Szkolenia MBP
Dagobert Jerzy Łańcut - dyrektor Departamentu Więziennictwa MBP,
1944-1945 oficer tzw. Ludowego Wojska Polskiego
Michał Taboryski - p.o. dyrektor Departamentu II MBP, były policjant w
getcie
Dr. med. Leon Gangel - dyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP
Feliks Goldsztajn - dyrektor Centralnych Konsumów MBP
Edward Kalecki - wicedyrektor Departamentu Finansowego MBP
Ludwik Przysuski - dyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP
Leon Stach - wicedyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP
Marek Fink - wicedyrektor Departamentu VII MBP
Helena Gruda - wicedyrektor Departamentu Szkolenia MBP
Bernard Konieczny - wicedyrektor Departamentu IV MBP
Czesław Ringer - wicedyrektor Departamentu III MBP
Józef Tymiński - wicedyrektor Departamentu V MBP
Zygmunt Okręt - dyrektor Centralnego Archiwum MBP, odpowiadał za
nagrania i teczki osobowe
Zygmunt Okręt
Ppłk. Wiktor Herer - naczelnik w V Departamencie MBP, wysoki
funkcjonariusz UB, który miał powiedzieć w śledztwie w 1948 r. do
jednego z więźniów: "zadaniem naszym jest nie tylko zniszczyć was
fizycznie, ale my musimy zniszczyć was moralnie w oczach społeczeństwa"
Ppłk. lekarz med. Kamil Warman - szef Centralny Szpital Kliniczny MSWiA
w Warszawie
Płk. dr. med. Henryk Rotter - pierwszy kierownik CSK
Anatol Akerman - tłumacz, następnie cenzor Wydziału Cenzury MBP. W
latach 1945-1946 funkcjonariusz Sekcji Szkolenia Zarządu Personalnego
MBP, 1946-1947 funkcjonariusz Sekcji I Wydziału II Zarządu Personalnego
MBP, 1947-1950 funkcjonariusz Wydziału Polityczno-Wychowowczego
Departamentu Więziennictwa MBP, 1950-1951 kierownik sekcji szkoleniowej
Wydziału Polityczno-Wychowawczego Departamentu Więziennictwa MBP.
Michał (Mojżesz) Fajgman - 1945-1946 naczelnik Wydziału Zakupów
Departamentu Zaopatrzenia MBP, 1946 naczelnik Wydziału Żywnościowego
Szefostwa Zaopatrzenia MBP. Pełnomocnik rządu ds. przejęcia sowieckich
obozów jenieckich w Polsce. Kierownik Centralnego Zarządu Obozów Jeńców
Wojennych w Żaganiu.
Mjr. Helena Altenberg - oficer śledczy MBP
mjr. Barbara Biller (Basza Lea) - oficer śledczy MBP
Ferber - przedstawiciel Przedsiębiorstwa Budowlanego MBP
Józef Gabryelski - naczelnik Wydziału Szkoleniowego WUBP w Bydgoszczy
Jakub Hammerszmidt - naczelnik Wydziału Więziennictwa WUBP w Krakowie
Teofil Hazelmajer - 1945 zastępca naczelnika ds.
polityczno-wychowawczych więzienia w Sieradzu, 1945-1946 naczelnik
więzienia w Radomiu, 1947-1948 naczelnik więzienia we Wrocławiu,
1948-1949 naczelnik COP w Jaworznie, 1949 naczelnik więzienia w Sanoku.
O. Rozenberg - naczelnik COP w Potulicach
Bronisław Nechamkis - 1945 funkcjonariusz Wydziału Pracy Departamentu
Więziennictwa i Obozów MBP, 1949-1950 zastępca naczelnika Wydziału
Polityczno-Wychowawczego Departamentu Więziennictwa MBP. 1950-1951
oficer ds. specjalnych w Departamencie III MBP.
Marceli Stauber - 1946-1948 zastępca i p.o. naczelnika Wydziału
Lekarskiego Departamentu Więziennictwa MBP, 1948-1950 naczelnik Wydziału
Zdrowia Departamentu Więziennictwa MBP, 1950-1951 inspektor ds.
więziennictwa Szefostwa Służby Zdrowia.
Leonard Sztejman - inspektor w Wydziale IV Departamentu Więziennictwa MBP
Julian Teitel - 1946 inspektor Departamentu Więziennictwa MBP, 1946-1947
zastępca naczelnika Wydziału Inspekcji Departamentu Więziennictwa MBP,
1947 zastępca i p.o. naczelnika Wydziału IV Departamentu Więziennictwa
MBP. W latach 1947-1950 naczelnik Wydziału IV Departamentu Więziennictwa
MBP.
Salomon Morel - komendant obozu koncentracyjnego w Świętochłowicach i
Jaworznie. (uciekł do Izraela)
Salomon Morel
Anna Madalińska - w 1944 kierownik Kancelarii Resortu BP PKWN, 1945-1946
p.o. kierownika Sekretariatu Gabinetu Ministra BP, 1947-1948 naczelnik
Sekretariatu Departamentu I MBP (Kontrwywiad), 1948-1951 zastępczyni
naczelnika Wydziału Ogólnego Departamentu I MBP.
Zdzisław Szymczak - wicedyrektor Departamentu IV MBP
Stanisław Pizło - 1944 politruk w LWP, następnie przeniesiony do pracy w
PKWN, 1945-1946 wicedyrektor Departamentu Więziennictwa i Obozów MBP,
1946-1947 p.o. dyrektora Departamentu Więziennictwa MBP, 1947-1951 szef
Departamentu Więziennictwa MBP.
Henryk Chmielewski - wicedyrektor Departamentu V MBP
Jan Kwiatkowski - inspektor ORMO
Karol Grabski - zastępca naczelnika Wydziału V w Departamencie IV
Jerzy Nowicki - naczelnik Wydziału II w Departamencie IV
Stefan Sobczak - naczelnik wydziału ds. funkcjonariuszy MBP
Mjr. Josef Jurkowski - szef Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego na obszar
Śląska
Pinek Mąka - sekretarz Bezpieczeństwa Publicznego na obszar Śląska.
Stwierdził, że w podległym mu regionie liczba żydowskich oficerów
bezpieczeństwa wynosiła od 150 do 225. Powołując się na te dane,
żydowski autor John Sack ustalił, że 70 do 75% oficerów bezpieczeństwa
na tym terenie było Żydami.
Płk. Rubinstein - szef KBW we Wrocławiu
Pinek Piekanowski - szef MO w Katowicach
Mieczysław (Szmul) Gross - szef MO we Lublinie i Wrocławiu. John Sack,
powołując się na niego, stwierdza, że 80% oficerów milicji w Lublinie i
50% tamtejszych milicjantów było Żydami.
Płk. Alef Bolkowiak - Gutman - dowódca oddziału partyzanckiego Armii
Ludowej; pułkownik MO, kierownik Wydziału Personalnego Komendy Głównej
Milicji Obywatelskiej; twórca tzw. band pozorowanych używanych do
rozbijania polskiego podziemia; prezes Związku Partyzantów Żydowskich,
attache wojskowy w Waszyngtonie.
Jechiel Grynszpan - szef MO w Hrubieszowie
Ajzer Mąka - szef MO w Bielsku-Białej
Marian Konwizor - pierwszego komendant wojewódzki MO w Gdańsku
Stefan Finkel - szef więziennictwa MBP w Krakowie
Schumacher - szef więziennictwa MBP na obszarze Dolnego Śląska
Alojzy Grabicki - szef więzienia mokotowskiego
Lola Potok - naczelnik więzienia w Gliwicach
kliknij poniżej na mapę jeśli chcesz zobaczyć większą [uwaga: 9 MB -
może się wolno ładować]
mordercy UB w systemie więzienno-obozowym:
Adam Krawecki
Berek Eisenstein
Szlomo Singer
Ichak Klein
Adela Glickman
Mojżesz Grossman
Szymon Nunberg
Salek Zucker
Dawid Feuerstein
Ajzer Mąka
Aaron Lehrman
Jadwiga Gutman-Sapirstein
Hanna Tinkpulwer
Efraim Lewin (Nysa)
Mojżesz Mąka
Major Frydman (Bytom)
Jakubowicz
Mordechaj Kac
Mojżesz Kalmewicki
Józef Kluger
Nahum Solowic
Mojżesz Szajnwald
Szmul Kleinhaut (Mysłowice)
Berek Eisenstein Adam Krawecki Pinek Mąka
Henryk Studencki Studniberg Szlomo Singer Lola Potok
Henryk Studencki - Chaim Studniberg - naczelnik Wydziału Więziennictwa
WUBP w Katowicach, dyrektor Wydziału Więzień i Obozów na obszarze Śląska.
Andrzej Kornecki - Dawid Kornhendler (1917-1986) - szef Wojewódzkiego
Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Kielcach. W latach 1946-1948 pełnił
stanowisko szefa Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w
Poznaniu, a od 1948 do 1949 roku we Wrocławiu.
Kpt. Marceli Reich-Ranicki - cenzor Cenzury Wojennej Resortu BP,
kierownik Grupy Operacyjnej WUBP w Katowicach w 1945 r.
Ignacy Szlajfer - oficer UB we Wrocławiu w latach 1947-1952, a następnie
cenzor w Głównym Urzędzie Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk Regina
Okręt - działaczka KPP, w latach 1946-1949 UB w Łodzi, dyrektor Biura
Kadr Radiokomitetu.
Krystyna Poznańska-Gebert - chorąży UB, organizatorka w latach 1944-1945
WUBP w Rzeszowie
Płk. Ryszard Nazarewicz - zastępca szefa Wojewódzkiego Urzędu
Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie, następnie pracownik Instytutu
Historii Ruchu Robotniczego partyjnej Akademii Nauk Społecznych.
Albert Grunbaum - zastępca szefa PUBP w Kielcach
Eta Lewkowicz-Ajzenman - szef Sekretariatu WUBP w Kielcach
Baumgarten - wiceszef PUBP w Jeleniej Górze
Kwaśniewski - szef wydziału personalnego WUBP w Kielcach
Jan Tataj - szef WUBP w Kielcach
Tadeusz Paszta - szef WUBP w Warszawie
Józef Mrożek - szef WUBP w Gdańsku
Józef Pluta - zastępca szefa WUBP w Białymstoku
Jan Olkowski - szef WUBP w Krakowie
Zbigniew Paszkowski - szef UBP na miasto Warszawę
Płk. Kornecki - szef WUBP w Poznaniu
Jan Frey-Bielecki - szef UBP w Warszawie i Krakowie
Edward Słowik - szef UBP w Siedlcach
Płk. Bielecki (Moniek Buchman) - szef WUBP Kraków
Józef Rozenwaks - UB w Szczecienie
Por. Michał (Mendel) Dym - UB w Zamościu
Fidelis Wentland - MBP Warszawa
Lucjan Białobrzeski - oficer śledczy MBP
Florian Mederer - WUBP Rzeszów
Honorata Franeiszer - oficer śledczy PUBP Miastko
Ignacy Wittlieb - PUBP Lębork
Hubert Kreft - PUBP Lębork
Eliasz Kotoń - szef UB w Białymstoku
F. Piątkowski - szef WUBP w Lublinie
Abram Tauber - szef UB w Chodlu
Chaim Hirszman - WUBP Lublin
Markus Kac - WUBP Katowice
Por. Albert Grynbaum - zastępca szefa PUBP w Kielcach
Henryk Mendelbaum - PUBP Będzin
Feliks Rozenbaum - WUBP Wrocław
Wacław Salamon - WUBP Rzeszów
Ryszard Grajnert - Centrum Szkolenia MBP Łódź
Stanisław Wolender - WUBP Poznań
Jan Guttman - PUBP Rybnik
Stanisław Elceser - PUBP Lubaczów
Herszel Zimmerman - porucznik UB w Lublinie i Łodzi w latach 1945-1946
Zofia Nimen - była sekretarzem technicznym KC Międzynarodowej
Organizacji Pomocy Rewolucjonistom (MOPR), po wojnie pełniła funkcję
kierownika Wydziału Śledczego w Komendzie Wojewódzkiej MO w Krakowie.
Jerzy Wilkier - szef personalny Komendy Wojewódzkiej MO w Krakowie
Płk. Izaak Stolzman - oficer NKWD nadzorujący terror UB na Pomorzu
Siemion Dawidow - zwierzchnik sowieckich doradców aparatu terroru
Według raportu Nikołaja Seliwanowskiego, głównego doradcy sowieckiego
przy MBP, wysłanego do Berii 20 października 1945, Żydzi stanowili 82,3%
w radomskim PUBP (por. "Komunizm. Ideologia. System. Ludzie", Warszawa
2001, s. 196, 198).
W Łodzi - według sprawozdania instruktora Wydziału Organizacyjnego KC
PPR, Stanisława Brodzińskiego, który 12-18 sierpnia 1945 roku
przeprowadził inspekcję na terenie Łodzi w organach UB, Żydzi zajmowali
50% etatów (wg K. Lesiakowski: "Mieczysław Moczar 'Mietek'. Biografia
polityczna", Warszawa 1998, s. 101).
III. Sądownictwo i prokuratura
Leon Chajn (1910-83) - w latach 1945-1949 wiceminister sprawiedliwości
Maria Górowska - Sand - urodzona w 1915, córka Moryca i Frajdy (z domu
Einsenman). W Powstaniu Warszawskim była łączniczką AL. W 1946 roku była
dyrektorem łódzkiej szkoły prawniczej, która po kilkumiesięcznych
kursach nadawała aktywistom partyjnym "kwalifikacje sędziowskie".
Sędzina, która skazała na karę śmierci w procesie politycznym generała
Augusta Fieldorfa. Od 1951 roku była sędzią Sądu Wojewódzkiego w
Warszawie. Należała do sekcji tajnej - grona sędziów, wyznaczonych przez
wiceministra MBP Romana Romkowskiego do wydawania wyroków na polskich
patriotów.
W latach 1950-54 tajne sekcje osądzily 506 spraw. W sekcji tajnej byli
również Emil Merz, Igor Andrejew i Gustaw Auscaler. Podjęta próba
osądzenia jej za mord sądowy nie znalazła się na wokandzie ze względu na
jej śmierć. Zmarła na raka w 1998 roku.
Stefan Zygmunt Kurowski - Stefan Leon Warszawski (1897-1959) - prawnik,
od 1929 obrońca w procesach politycznych. Od 1942 w PPR, później PZPR. W
latach 1946-1948 pierwszy prokurator Najwyższego Trybunału Narodowego.
Uczestniczył w przygotowaniu dekretów: o amnestii, o postępowaniu
doraźnym i odpowiedzialności za klęskę wrześniową i faszyzację kraju i
przewodniczył delegacji polskiej na proces w Norymberdze. Od 1956 prezes
Sądu Najwyższego.
Oskar Szyja Karliner - zastępca prezesa Najwyższego Sądu Wojskowego
(NSW), od 1953 roku pracował w Generalnej Prokuraturze Wojskowej, w
marcu 1954 roku powołany na szefa Zarządu Sądownictwa Wojskowego.
Płk. Leo Hochberg - w latach 1947-1955 sędzia i sekretarz Zgromadzenia
Sędziów Najwyższego Sądu Wojskowego, a w latach 1955-1957 sędzia Sądu
Najwyższego.
Maciej Maksymilian Majster - prokurator do zadań specjalnych, naczelnik
wydziału w Departamencie Nadzoru Prokuratorskiego Ministerstwa
Sprawiedliwości, bliski współpracownik Podlaskiego.
Władysław Dymant - wicedyrektor Departamentu Specjalnego Prokuratury
Generalnej, faktycznie kierował departamentem, którego zadaniem było
nadzorowanie śledztw prowadzonych przez MBP.
Henryk Podlaski - Hersz Fink - zastępca Prokuratora Generalnego
Benjamin Wajsblech - wiceprokurator Prokuratury Generalnej PRL
Ppłk. Helena Wolińska - Fajga Mindlak (Danielak) - prokurator wojskowy
Naczelnej Prokuratury Wojskowej, szef Oddziału VII Naczelnej Prokuratury
Wojskowej (październik 1950 - wrzesień 1953), członek Partii od 1942.
Wilhelm Świątkowski - prezes Najwyższego Sądu Wojskowego
Roman Rawicz - Vogel - Najwyższy Sąd Wojskowy
Ppłk. Beniamin Karpinski, ppłk. Zygmunt Krasuski - sędzia NSW
Płk. Kryspin Mioduski - sędzia W, zastępca prezesa NSW (sierpień 1949 -
sierpień 1955)
Emil Merz, Gustaw Auscaler, Igor Andrejew, Roman Kryze, Mieczyslaw
Szerer - sędziowie NSW
Ilja Rubinow - prezes Sšdu Wojewódzkiego m. st. Warszawy
Płk. Marian Frenkiel - prokurator wojskowy Naczelnej Prokuratury
Wojskowej, szef Oddziału Naczelnej Prokuratury Wojskowej (październik
1950 - listopad 1956), członek Partii od 1954, do którego obowiązków
należało prowadzenie i nadzorowanie śledztw w sprawach wojskowych.
morderca sądowy - prokurator Marian Frenkiel
Jakub Lubowski - Chase Smen - prokurator Departamentu Służby
Sprawiedliwości WP
Benedykt Jodelis - prokurator w Prokuraturze Generalnej
płk. Feliks Aspis - prokurator w Prokuraturze Generalnej
płk. Eugeniusz Landsbergis - prokurator w Prokuraturze Generalnej
Paulina Kern - prokurator w Prokuraturze Generalnej
Ppłk. Stefan Piekarski - prezez sądu II Armii Polskiej, oficer Armii
Czerwonej od 1920 r.
Płk. Henryk Holder - naczelny prokurator LWP
Mjr. Marian Malinowski - Samuel Haber - zastępca szefa Wojskowego Sądu
Okręgowego w Krakowie
Leon Prenner - funkcjonariusz Prokuratury Generalnej
Ppłk. Jerzy Szerszeń - szef Zarządu Informacji Marynarki Wojennej
Ppłk. Aleksander Demner - komendant Oficerskiej Szkoły Prawniczej,
produkującej w trybie przyspieszonym morderców sądowych
Kpt. Stefan Michnik - sędzia WSR w Warszawie
Maksymilian Bartman - prokurator WPR w Warszawie
Mjr. Marian Doerffer - WSR w Kielcach, Szczecinie i Poznaniu
Filip Feld - szef Wojskowego Sądu Rejonowego w Szczecinie
Płk. Zygmunt Wizelberg - prokurator w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w
Warszawie
Płk. Krasucki - sędzia wojskowy
Mjr. Bolesław Wnorowski - sędzia wojskowy
Mjr. Rilkin - prokurator wojskowy
Ppłk. Juliusz Krupski - sędzia wojskowy, sędzia NSW i szef wydziału w NSW
Jerzy Drohomirecki - sędzia wojskowy
Płk. Marian Muszkat - w 1944 został sędziš wojskowym. W następnym roku
przewodził "polskiej" delegacji na proces w Norymberdze. W 1957
wyemigrował do Izraela, gdzie po studiach został profesorem Uniwersytetu
w Tel Awiwie. Według teorii tego żydowskiego mordercy sšd winien
zrozumieć, że do każdego przepisu należy stosować marksistowskš
wykładnię, według której dobro demokracji ludowej jest naczelnym nakazem
i jeśli pewien przepis temu warunkowi nie odpowiada, to nie może być
stosowany. Żšdał wyposażenia prokuratury w nadzwyczajne uprawnienia w
nowej rewolucyjnej sytuacji. Prokuratorzy mieli zostać panami życia i
śmierci każdego człowieka. Adwokat winien zapomnieć o przedwojennej
zasadzie, że jego zadaniem jest obrona oskarżonego przed karš. W ludowym
wymiarze sprawiedliwości miał on teraz stać się, obok sšdu i
prokuratury, trzecim organem, którego zadaniem jest wykrycie przestępcy,
choćby był nim jego własny klient.
Ppłk. Teofil Karczmarz - sędzia Najwyższego Sądu Wojskowego
Por. Eugeniusz Krzewski - sędzia wojskowy
Płk. Feliks Aspis - sędzia Najwyższego Sądu Wojskowego
Kpt. Zygmunt Linauer - prokurator wojskowy
Ppłk. Zenon Rychlik - prokurator Wydziału IV i VIII Naczelnej
Prokuratury Wojskowej (1948 - czerwiec 1955)
Kpt. Mieczysław Mett - pracownik Najwyższej Prokuratury Wojskowej, a
następnie prokurator Wojskowej Prokuratury Rejonowej.
Alicja Graff - prokurator wojskowy, wicedyrektor Departamentu III
Prokuratury Generalnej
Wacław Lange - w latach 1945-1953 wojskowy prokurator w Warszawie,
Białymstoku, Poznaniu i Lublinie
Zajcew - morderca sądowy
Piotr Samsonow - morderca sądowy
Władysłw Sieracki - morderca sądowy
Henryk Ligęza - morderca sądowy
Aleksiej Milcyn - morderca sądowy
Mieczysław Widaj - morderca sądowy
Kazimierz Golczewski - Bauman - stalinowski prokurator w Kielcach,
pracownik Naczelnej Prokuratury Wojskowej
S. D. Mojsezon - Mojżeszowicz - prokurator wojskowy
Witold Gatner - prokurator, który nadzorował m.in. egzekucję gen. Fieldorfa
Gen. Julian Polan-Harasim - sędzia wojskowy
Poważna koncentracja pracowników narodowości żydowskiej wystąpiła w
Departamencie Służby Sprawiedliwości Wojska Polskiego, Najwyższym Sądzie
Wojskowym, Naczelnej Prokuraturze Wojskowej oraz w sądach i
prokuraturach terenowych.
Nie było takiego sądu ani prokuratury w wojsku, w której oficerowie
żydowskiego pochodzenia nie piastowaliby kluczowych stanowisk. W
Departamencie Służby Sprawiedliwości stanowiska szefa Departamentu,
szefów Wydziałów, Radców i Inspektorów piastowali oficerowie tegoż
pochodzenia w osobach:
Henryk Holder
Winawer
Mieczysław Halski
Jakub Lubowski - Chasze Smen
Helena Wolińska
Borys Ołomucki
Mieczysław Freudenhaym
Leopold Kielski
Marian Malinowski
Arnold Rak
Franciszek Szeliński
Jan Zaborowski
Ludwik Fals
W Najwyższym Sądzie Wojskowym funkcje zastępców Prezesa bądź sędziów NSW
pełnili:
Marian Muszkat, Oskar Karliner, Marcin Dancyg, Leo Hohberg, Roman Rawicz
(Vogel), Marian Rozenblit, Marian Berton, Józef Warecki. W Naczelnej
Prokuraturze Wojskowej stanowiska zastępców Naczelnego Prokuratora,
szefów Wydziałów i Prokuratorów pełnili: Henryk Podlaski, Maksymilian
Lityński (Lifsches), Stanisław Lex-Majewski, Marian Frenkiel, Mieczysław
Bogucki, Feliks Aspis, Edward Gol, Witold Grodziński, Adam Masz, Jerzy
Modlinger, Tadeusz Miernik, Mojżesz Ponarski, Zenon Rychlik, Feliks
Słonimski, Rubin Szweig, Włodzimierz Winawer, Emil Ziegler i Henryk Zelnik.
W terenowych prokuraturach i sądach wojskowych funkcje szefów bądź
zastępców szefów pełnili oficerowie tejże narodowości m.in. tacy jak:
Kazimierz Graf, Arnold Załęski (Załkind), Adolf Brunicki, Marek Szauber,
Stanisław Śliwa, Piotr Smolnicki, Józef Fledman, Maks Auster, Jerzy
Tranier, Józef Rajch, Filip Berski (Badner), Mieczysław Fajnsztajn,
Antoni Mamrot, Eugeniusz Landsberg, Jan Orliński (Unterweiser), Jan
Kant, Roman Bojko, Julian Wilf, Edward Milewski, Juliusz Surozki,
Ryszard Wierciech, Józef Rajch i Aleksander Warecki.
Uciekli do Izraela:
Marian Muszkat, Jan Kant (prokurator Marynarki Wojennej w Gdyni), Ludwik
Fels, Marcin Dancyg, Edward Gol, Edward Milliblit, Eugeniusz Landsberg,
Adolf Brunicki, Michał Salpeter, Mieczysław Mirski i Andrzej Makowicz.
morderca sądowy - sędzia Marcin Dancyg
Mieczysław Bringajzen - funkcjonariusz wojskowego terroru sądowego
Mieczysław Dytry - funkcjonariusz wojskowego terroru sądowego
Czesław Konieczny - funkcjonariusz wojskowego terroru sądowego
Franciszek Kapczuk (Nataniel Frau) - Sąd Wojskowy we Wrocławiu
Płk. Piotr Parzeniecki - sędzia wojskowy, szef Wojskowego Okręgu
Warszawskiego, sędzia NSW
Jan Amons - szef Prokuratury Wojskowej w Lublinie i Gdańsku, prokurator
Wojsk Lotniczych (1952-1955)
Ch. Mett - prokurator wojskowy
Leonard Azarkiewicz - szef Prokuratury Marynarki Wojennej
Mjr. Julian Wilf - sędzia WSR Gdańsk
Stanisław Gutaker - sędzia WSR Warszawa
Mjr. Władysław Litmanowicz (Abram Wolf) - sędzia WSR Warszawa
Czesław Reutt - prokurator WPR Wrocław
Florian Kirschke - sędzia WSR Lublin
Oswald Sznepf - sędzia WSR Rzeszów
Julian Polan-Haraschin - sędzia WSR Kraków
Emanuel Weinberg - "obrońca" w Rzeszowie
Józef Feldman - prokurator WPR Lublin, zastępca naczelnego prokuratora
wojskowego do spraw szczególnej wagi (październik 1950 - sierpień 1955),
członek partii od 1946
morderca sądowy - prokurator Józef Feldman
Leon Midro - prokurator wojskowy GO "Wisła", WUBP Katowice
Ludwik Goettinger - sędzia WSR Lublin
Marek Szauber - prokurator WPR Katowice
Wiktor Altschuler - sędzia WSR Katowice
Ppłk. Jerzy Tramer - prokurator WPR Warszawa
Tadeusz Lercel - sędzia WSR Wrocław i Gdańsk
Eugeniusz Landsberg - prokurator WPR Wrocław i Warszawa
Jakub Menasze - "obrońca" we Wrocławiu
Jan Orliński - Unterweiser - prokurator WPR Kraków
Feliks Finkelstein - prokurator WPR Katowice
Bernard Gerszon - "obrońca" we Wrocławiu
Roman Abramowicz - sędzia WSR Warszawa
Izaak Nutman - "obrońca" w Warszawie
Jan Prause - prokurator wojskowy GO "Wisła"
Sykstus Guzy - WPR Katowice
Salomon Wilf - "obrońca" w Katowicach
Zbigniew Szwarc - "obrońca" w Rzeszowie
Jerzy Mering - "obrońca" w Warszawie
Aleksander Maurer - "obrońca" we Wrocławiu
Edward Strumpf - "obrońca" we Wrocławiu
Jan Erlich - "obrońca" we Wrocławiu
Stanisław Hollitscher - sędzia WSR Kraków
Alicja Pintarowa - "obrońca" w Warszawie
Ignacy Goldfinger - "obrońca" we Wrocławiu
Aleksander Gross - "obrońca" w Lublinie
Aleksander Warecki - Warenhaupt - sędzia WSR Wrocław, potem szef
Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie
Stanisław Laks - prokurator WPR Bydgoszcz
Juliusz Kessler - prokurator WPR Bydgoszcz
Mieczysław Widaj - sędzia WSR Warszawa
Ppłk. Maksymilian Lityński - Lifszyc - prokurator WPR Warszawa, zastępca
Naczelnego Prokuratora Wojskowego do spraw szczególnej wagi (sierpień
1948 - listopad 1950), członek partii od maja 1947 r.
Ppłk. Henryk Ligęza - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej do
spraw szczególnej wagi (wrzesień 1950 - styczeń 1955), w prokuraturze od
13 grudnia 1946, wydalony z Partii w kwietniu 1955, do którego
obowiązków należał nadzór nad śledztwem MBP, w tym również X Departamentu.
Henryk Podlaski - prokurator WPR Warszawa
Józef Reich - prokurator WPR Lublin
Filip Berski - Badner - prokurator wojskowy
Edward Rettinger - "obrońca" w Warszawie
Antoni Landau - "obrońca" w Warszawie
Henryk Nowogródzki - "obrońca" w Warszawie
Marian Rozenblitt - w sądownictwie polskiej armii w ZSRS, potem
kierownik sekretariatu w Najwyższym Sądzie Wojskowym, razem z Maślanką i
Rettingerem uczestniczył w jednej z kluczowych spraw stalinizmu -
"bronił" generałów WP, oskarżonych o udział w tzw. spisku w wojsku.
Benjamin Wajsfeld - "obrońca" w Warszawie
Zygmunt Gross - "obrońca" w Warszawie
Por. Mordko Goryń - sędzia WSR Wrocław
Kpt. Florian Kirschke - sędzia WSR Lublin
Filip Field - sędzia WSR w Szczecinie
Eugeniusz Saar - "obrońca" w Krakowie
Marian Wagner - "obrońca" w Warszawie
Jerzy Merlig - "obrońca" w Warszawie
Jakub Wilf - "obrońca" w Katowicach
Mieczyslaw (Mojżesz) Maślanko - "obrońca" w Warszawie, przywódca rady
obrońców, dziekan grupy obrońców politycznych, których jedynym zadaniem
było doprowadzenie podejrzanych do przyznania się do udziału w
faktycznym lub fikcyjnym przestępstwie, po czym obrońcy zobowiązywali
się do prośby o złagodzenie kary.
Aleksander Filiks - sędzia WSR Lublin
Roman Abramiwicz - sędzia WSR Warszawa
Emil Urman - "obrońca" w Katowicach
Feliks Hopfen - "obrońca" w Rzeszowie
Józef Winsz - "obrońca" w Rzeszowie
Kazimierz Graff - prokurator WPR Warszawa
A. Mamroth - prokurator WPR Wrocław
IV. Ludowe Wojsko Polskie
Wacław Komar - Mendel Kossoj - szef wywiadu i kontrwywiadu (cywilnego i
wojskowego)
Gen. Wiktor Grosz
Gen. Wiktor Grosz - Izaak Medres - szef Głównego Zarządu Politycznego LWP
Gen. Edward Braniewski - Brandsteter - komendant Wojskowej Akademii
Politycznej
Gen. Jan Drzewiecki - Holzer
Gen. Marian Graniewski - Gutaker
Gen. Leszek Krzemień - Maksymilian Wolf) - był kierownikiem Wydziału
Wojskowego Związku Patriotów Polskich w Moskwie, nastepnie szefem
Kancelarii Wojskowej Bieruta, zastepcą szefa Głównego Zarządu
Politycznego LWP i pełnomocnikiem Rządu PRL ds. pobytu wojsk radzieckich
w Polsce.
gen. Leszek Krzemień - Wolf
Gen. Jan Stamieszkin - szef sztabu Wojsk Obrony Powietrznej Kraju
Gen. Ignacy Blum - wojska lotnicze
Gen. Tadeusz Dąbkowski - Dowództwo Wojsk Obrony Powietrznej Kraju,
zastępca ds. politycznych dowódcy WOPK
Gen. Czesław Mankiewicz - dowódca Wojsk Obrony Powietrznej Kraju
Gen. Grzegorz Korczyński - Kalinowski
Gen. Marian Naszkowski - Wasser
gen. Marian Naszkowski - Wasser
gen. Karol Świerczewski - Goltz
Gen. Leon Turski - Tennenbaum
Gen. Mieczysław Wągrowski - Izaak Pustelman
Gen. Janusz Zarzycki - Neugebauer - szef Głównego Zarządu
Polityczno-Wychowawczego Wojska Polskiego
Płk. Michał Bron - Bronstein - pracownik MSZ
Płk. dr. Charbicz - Marek Heberman - komendant Szpitala Wojskowego w
Warszawie
Płk. Otto Fiński - Finkenstein - szef sztabu organizacji "Służba Polsce"
Płk. Garbowski - Gruber - dowódca dywizji
Płk. Gradlewski - Goldberg - GZP WP
Płk. Mieczysław Kowalski - Kohn
Płk. Anatol Liniewski - Liberman - pracownik ASG
Płk. Rosiński - Rosenberg - DOW
Płk. Rotowski - Rotholtz - szef Zarządu Służby Technicznej WP
Płk. Stanisław Sokołowski - Szabat - pracownik WAP
Płk. Paweł Solski - Pinkus - szef Służby Samochodowej WP
Płk. Szulczyński - Szulcynger - dowódca pułku
Płk. Wadlewski - Waldman - dyrektor Departamentu Wojskowego w
Ministerstwie Zdrowia
Płk. Żarski - Silberstein - pracownik WAP
Ppłk. Jerzy Bryn - Izrael Alter - pracownik MSZ
Ppłk. Jan Dolanowski - Dollinger - DOW
Ppłk. Adam Laski - Gutbrot - pracownik ASG
Ppłk. Henryk Zieman - Zysman - DOW
Płk. Pełczyński - oficer pionu Planowania i Techniki
Płk. Szulc - oficer pionu Planowania i Techniki
Płk. Michał Kochański - oficer pionu Planowania i Techniki
Płk. Jerzy Bochniewicz - oficer pionu Planowania i Techniki
Płk. Aleksander Bogusławski - oficer pionu Planowania i Techniki
Płk. Wacław Jędrzejczyk - oficer pionu Planowania i Techniki
Mjr. Roman Domanski - Rosenstand - DOW
Mjr. Marcel Kot - Abram Sterenzys
Mjr. Józef Sliwinski - Flaumenbaum - szef Wydawnictwa "Służba Polsce"
Mjr. Henryk Uminski - Keff
Lubiejski - Zygielman - II Zarząd
Rajski - Rajgrodzki - II Zarząd
Henryk Trojan - Adler - II Zarząd
Zagórski - Winter - II Zarząd
Józef Poznański - Izaak Topfer - II Zarząd
Wlodzimierz Tatarek - Salomon Szlama-Wolf - II Zarząd
Ryszard Tatarczyk - Ludwik Ruppert - II Zarząd
Henryk Walczak - Zukerman
Stefan (Szmul) Krakowski - oficer polityczny w Wojsku Polskim do 1966.
Jego żona pracowała w KC PZPR. Historyk Żydowskiego Instytutu
Historycznego. Dyrektor archiwum w Instytucie Yad Vashem
mjr. Henryk Dodin (ur. 1919) - oficer polskiego wywiadu wojskowego. Od
marca 1944 żołnierz Armii Czerwonej, od grudnia 1944 Wojska Polskiego,
pod koniec tego samego miesiąca (grudzień 1944) przeszedł do rezerwy. Od
1947 pracownik Oddziału II Sztabu Generalnego LWP, od marca 1948 szef
Sekcji Finansowej Oddziału II SG LWP. Zwolniony w lipcu 1950,
wyemigrował do Izraela w lipcu 1957 r.
mjr. Marceli Kot - Szterenzys (ur. 1914) - oficer polskiego wywiadu
wojskowego. Od 1947 pracownik Oddziału II Sztabu Generalnego LWP, od
1948 pracownik operacyjny Oddziału II we Francji (już wtedy podległego
Ministerstwu Bezpieczeństwa Publicznego jako Departament VII wywiadowczy
MBP). Od kwietnia 1952 zastępca szefa Wydziału IV (francuskiego)
Oddziału II (Operacyjnego) Zarządu II Sztabu Generalnego Wojska
Polskiego. Zwolniony w kwietniu 1953, wyjechał do Jugosławii 27 lipca 1967.
Mjr. Józef Bryn - drugi sekretarz ambasady polskiej w Japonii
Płk. Pawel Monat - szef wydziału ataszatów wojskowych w II Zarządzie
(wywiadowczym) Sztabu Generalnego, poprzednio attaché wojskowy w
Waszyngtonie
Innymi pracownikami II Zarządu, którzy uciekli na Zachód byli:
gen. Izydor Modelski - attache wojskowy w Waszyngtonie, uciekł w 1948 r.
Henryk Walczak - Zukerman - pracownik cywilny, kierownik attachatu w
Waszyngtonie, po otrzymaniu odwołania w 1951 nie powrócił do kraju
Aaron Goldenberg - przerzucony nielegalnie do RFN odmówił współpracy
Jan Galewicz - konsul generalny PRL w Nowym Jorku, w 1953 odmówił
powrotu do kraju
Henryk Trojan - Adler
Abraham Rajski - Rajgrodzki - wysłany nielegalnie do Francji jako
przedstawiciel Polskiego Biuletynu Informacyjnego, pozostał na stałe
mjr. Marcel Kot - Abram Szterenzys - w 1957 wyjechał na urlop do
Jugosławii, skąd przedostał się do Francji
kpt. Włodzimierz Barankiewicz - pracował pod przykryciem w ambasadzie
polskiej w Wiedniu, w 1961 przeszedł do Amerykanów
kpt. Marcin Sochaczewski - po zwolnieniu z Zarządu II został zatrudniony
w jednej z instytucji krajowych, wyjechał do Berlina Zachodniego i
przedostał się do RFN
Zdzisław Brandel - oficer kadrowy II Zarządu, uciekł do Brazylii i USA
kpt. Mieczysław Skorupiński - w latach 1947-1951 szef sekcji
agenturalnej, w 1958, będąc szefem Polskich Linii Oceanicznych, uciekł
na Zachód.
gen. Jakub Prawin
Gen. Jakub Prawin - agent NKWD, szef Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie.
Gen. Juliusz Hibner - Dawid Schwartz - dowódca Korpusu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, brał udział w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach
1936-1938. Był prawą ręką ministra Bezpieczeństwa Państwowego, dowódcą
Przygranicznych Korpusów Obrony i Korpusów Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
W latach 1951-1956 był dowódcą państwowych sił zbrojnych, a w latach
1956-1960 wiceministrem Spraw Wewnętrznych
Gen. Henryk Toruńczyk - 1944 dowódca Polskiego Samodzielnego Batalionu
Specjalnego, przeformowanego w listopadzie na Brygadę Wojsk
Wewnętrznych, poprzedników KBW. W 1945 p.o. dowódcy KBW.
gen. Henryk Toruńczyk
Płk. W. Tykociński - E. Tykotyner - szef Polskiej Misji Wojskowej w
Berlinie Zachodnim, w maju 1965 uciekł z Berlina do USA. Tam dwa lata
później zmarł w hotelu, w niezbyt jasnych okolicznościach.
Płk. Jakub Wachtel - zastępca Szefa Departamentu Personalnego
płk. Stefan Kuhl - zastępca Szefa Departamentu Personalnego
płk. Jakub Wachtel
Ppłk. Julian Rotnicki - szef Wydziału I Departamentu Personalnego,
zajmującego się oficerami piechoty, sztabów i instytucji
Ppłk. Adam Brandel - szef Wydzialu Awansów i Odznaczen Departamentu
Personalnego
Ppłk. Edward Pfeffer - szef Wydziału VII zajmującego się powoływaniem
oficerów do służby wojskowej i zwolnień z tej służby, administracją
rezerw oficerskich, obsadą kadrową WKR i sprawami związanymi z
przyznawaniem emerytur. Jako generał był szefem Zarządu Zaopatrzenia
Sztabu Generalnego, zastępcą Głównego Ispektora Planowania i Techniki,
kierownik Katedry Ekonomiki Polityki Planowania i Gospodarki Obronnej w
Wojskowej Akademii Politycznej, Sekretarz Rady Ekonomicznej MON
Ppłk. Mieczysław Wodnar - szef Wydziału Oficerów Kwatermistrzostwa
Po sierpniowo-wrześniowym plenum KC Partii w 1948 do Departamentu
Personalnego WP przybyli nowi oficerowie pochodzenia żydowskiego, a
takze nastąpiły pewne zmiany na kluczowych stanowiskach w tej instytucji
umacniające pozycję i wpływy oficerów narodowości żydowskiej. Po
przeprowadzeniu wiosną 1950 reorganizacji Departamentu Kadr pomimo
istniejącego szefa tego Departamentu płk. Turskiego i jego zastepcy
oficera radzieckiego płk. Kożucha, wyłoniono trzyosobową kierowniczą
ekipę Żydów w osobach: płk. Ziemiana, płk. Mazura i płk. Wojnara.
W wyniku polityki personalnej realizowanej przez żydowskich oficerów
zajmujących kierownicze stanowiska w Departamencie Kadr i terenowych
organach kadrowych, poważna część ważnych stanowisk w dowództwach
okręgów wojskowvch i rodzajów Sił Zbrojnych, instytucjach centralnych
MON, szefostwach rodzaju wojsk i służb była obsadzona przez oficerów
żydowskiego pochodzenia, w stosunku do których nie były w zasadzie
stosowane kryteria polityczno-moralne ani wymogi kwalifikacyjne.
Jeśli chodzi o obsadę szefów Wydziałów Personalnych okregow wojskowych,
to przedstawiała sie ona we wspomnianym okresie następujaco:
szefem Wydziału Personalnego DOW I (Warszawa) był ppłk. Jan Wiśniewski,
późniejszy kontradmirał, a po nim ppłk. Rosiński - Rosenberg;
szefem Wydziału Personalnego DOW II (Bydgoszcz) był ppłk. Adolf Kolb;
szefem Wydzialu Personalnego DOW IV (Wrocław) był ppłk. Marian Mazur, a
po nim mjr. Roman Domański - Rosenband;
szefem Wydziału Personalnego DOW V (Kraków) był kpt. Bronisław Lampel, a
po rozformowaniu tego okregu objął on w maju 1952 r. takie samo
stanowisko w DOW IV;
szefem Wydziału Personalnego DOW VI (Łódź) był ppłk. Henryk Ziemian -
Zysman, a po rozwiązaniu tego okręgu objął takie samo stanowisko w DOW
III (Poznań);
szefem Wydziału Personalnego DOW VII (Lublin) był ppłk. Jan Dolanowski -
Dollinger;
szefem Wydziału Personalnego w Dowództwie Wojsk Lotniczych był ppłk.
Leon Turski - Tannenbaum,
w Wojskach Ochrony Pogranicza - ppłk. Michał Rudawski.
W aparacie politycznym WP przez wiele lat kluczowe stanowiska służbowe
obsadzone były przez oficerów żydowskiego pochodzenia. I tak kolejno
zmieniającymi się szefami Głównego Zarządu Politycznego WP byli gen.
Wiktor Grosz - Izaak Medres, gen. Mieczysław Wągrowski - Izaak
Pustelman, gen. Świetlik, gen. Edward Ochab, gen. Naszkowski, gen.
Janusz Zarzycki - Neugebauer.
Zastępcami szefa GZP WP byli gen. Malko i gen. Leszek Krzemień -
Maksymilian Wolf. Szefem Zarządu Organizacyjnego GZP WP był płk M.
Jekiel, który po zwolnieniu go do rezerwy objał stanowisko zastępcy
przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej.
Szefem Zarządu Propagandy GZP WP przez długi okres był pułkownik, a
później gen. Blum. Ponadto w GZP WP pracowali gen. Bednarz, ppłk.
Bugajski, płk. W. Strasser, płk. Grosfeld, płk. B. Szubicz, płk.
Welfeld, ppłk. Hakman, płk. S. Alster, płk. Friedman, płk. Szliferstejn,
płk. Lider, płk. Brones, płk. Hubert, płk. Jegier, płk. Gradlewski -
Goldberg, płk. Malczewski i inni. Sekretarzem Komisji Kontroli Partyjnej
WP był płk. L. Zieleniec, szefem Oddziału Inspekcji - płk. Szarek,
szefem Wydziału Próśb i Zażaleń - płk. Krygie, były rabin.
Analogiczna sytuacja istniała w Zarządach Politycznych okręgów
wojskowych i rodzajów Sił Zbrojnych, Wojskowej Akademii Politycznej i
Wojskowym Instytucie Historycznym. Interesującym jest fakt, że w celu
zatarcia śladów żydowskiego pochodzenia, na wniosek określonej grupy
oficerów ówczesnego Departamentu Personalnego przeforsowano około 1947
r. wydanie odpowiedniego aktu normatywnego upoważniającego Ministra
Obrony Narodowej do przeprowadzania we własnym zakresie zmiany nazwisk
oficerów. Formalności z tym zwiazane zatatwiał Departament Personalny
WP, opracowując odpowiednie rozkazy personalne. Sprawy takie były
załatwiane bardzo operatywnie. Z tej możliwości skorzystało wielu
oficerów narodowości żydowskiej.
Zespół autorów organu teoretyczno-politycznego GZP WP "Nasza Myśl"
składał się prawie wyłącznie z Żydów.
W skład tego zespołu wchodzili:
gen. Janusz Zarzycki - Neugebauer,
płk. Leon Grosfeld,
płk. Henryk Werner,
ppłk. Dorian Płoński,
Roman Werfel,
mjr. Włodzimierz Brus,
mjr. Włodzimierz Baczko
mjr. Julian Lider
ppłk. Zenon Welfeld
ppłk. Leon Sternik
mjr. Zbigniew Safian,
płk. Adam Bromberg
ppłk. Ignacy Blum
Część z nich posiadała skompromitowaną przeszłość, jak np. mjr Safian,
który w czasie okupacji hitlerowskiej byl policjantem żydowskim w getcie.
Od 1950 roku żydowskie czasopisma i prasa wojskowa z wyjątkową pasją
podjęły problem tzw. "odchylenia prawicowo-nacjonalistycznego", a całość
wychowania politycznego kadry i żołnierzy została sprowadzona do walki z
owym odchyleniem. W programach szkolenia ideowo-politycznego niebywale
wyeksponowano historię WKP(b), programy zaś historii Polski wyprane z
politycznego tla wekslowały ją na tory historii gospodarczej.
W tego rodzaju programach prym wiodła Wojskowa Akademia Polityczna, dla
której starannie dobrano kadre wykładowczą, którą stanowili m.in.
gen. Uziębło
płk Hoffman
płk Piasecki
płk Halicz
płk Pawłowski
płk Pirko
płk Wachtel
płk Ochocki
mjr Lewandowski
płk Malczewski
płk Grot
płk Sokołowski
mjr Zillberstein.
Na szefów katedr powoływano nawet ludzi nie posiadających żadnego
przygotowania (m.in. kpt. Dworniaka), czy też posiadajacych trudności w
posługiwaniu sie językiem polskim (m.in. mjr Zillberstein). Zasadniczym
kryterium przydatności było pochodzenie.
Po wydarzeniach październikowych 1956 grupa żydowskich działaczy
zajmująca eksponowane stanowiska w Wojsku i odpowiedzialna za
przestępstwa postanowiła zrzucić z siebie odpowiedzialność i przedstawić
się jako ofiary kultu jednostki i główni rzecznicy odnowy. Wykorzystali
do tego naradę wyższych dowódców i oficerów politycznych, która odbyła
się 27 października 1956 przy udziale Gomułki, Spychalskiego,
Zawadzkiego i Cyrankiewicza. Na tej naradzie specjalnie przygotowani
przez Bluma i Malczewskiego polemiści przypuścili ostry atak na wojsko.
Domagano się odwołania ludzi skompromitowanych z wojska, ale o jakich
ludzi chodzi, tego nie precyzowano. Postulowano utworzenie Ministerstwa
Spraw Wojskowych i odrębnego stanowiska naczelnego dowodcy (płk
Mojsiejewicz). Postulowano zastąpienie jednoosobowego dowodzenia
działnością rad wojskowych i rad wojennych na wzor chiński (gen.
Frey-Bielecki). Domagano sie także otwartego pisania w prasie o sprawach
wojskowych bez cenzury. Podobne postulaty zgłosili gen. Hubner i inni.
Propozycje, uznane za rewizjonistyczne, spotkały sie z krytyką
kierownictwa partii i rządu.
Objęcie przez gen. Janusza Zarzyckiego - Neugebauera stanowiska szefa
GZP WP poważnie wzmocniło pozycję i wpływy Żydów w tej instytucji.
W skład tej grupy wchodzili
Fryderyk Malczewski,
Ignacy Blum,
Zygmunt Hofman,
Michał Friedman,
Stanisław Nadzin,
Mirosław Nadelwicz,
Jan Zamoyski,
Bronisław Bednarz,
Eugeniusz Kuszko
Piotr Borowy.
Korzystając z opieki Zambrowskiego, Morawskiego i Ochaba grupa ta
zaczęła lansować tendencje "rewzjonistyczne". Ukazały sie w
piśmiennictwie wojskowym w tym duchu artykuly płk. J. Bluma, cykl
artykułów Z. Baumana. Publikował się tez W. Górnicki.
Jan Zamoyski Bronisław Bednarz
Organ teoretyczny GZP WP "Wojsko Ludowe" i prasa wojskowa podjęły też
dyskusję o "bohaterszczyźnie", którą zapoczątkował płk. Janusz
Przymanowski. Podjęto także walkę z urojonym antysemityzmem. Z
inicjatywy szefa GZP WP gen. Zarzyckiego wydano w marcu 1957 r. broszurę
poświęconą antysemityzmowi w Polsce, w której usiłowano wykazać, że
Polska to kraj zagorzałych antysemitów. Dla uzasadnienia tego
domniemania przedrukowano prace J. Marchlewskiego pt. "Antysemityzm a
robotnicy", szkic E. Orzeszkowej pt. "O Żydach i kwestii żydowskiej",
parszywy esej J. Tuwima pt. "My żydzi polscy..." oraz paszkwilancki
artykuł z "Po prostu" pt. "Gdy budzą się upiory" pióra J. Ambroziewicza,
E. Gonczarskiego i J. Olszewskiego.
Na naradzie aktywu partyjnego 27 maja 1957 ówczesny szef GZP WP gen. J.
Zarzycki przestrzegał, oświadczając wprost: "poddaje się w wątpliwość
nasz sojusz ze Związkiem Radzieckim. (...) Ten antyradziecki nurt wiąże
się często z antysemityzmem, który jakkolwiek rzadko manifestuje się
otwarcie, występuje jednak w ukryciu zazwyczaj pod postacią fałszywych,
hitlerowskich niemal plotek". W latach 1957-1958 na łamach "Żołnierza
Wolności" ukazywać się zaczęły alarmujace artykuły i reportaże
piętnujace ostre przejawy polskiego "antysemityzmu". Szczególne
skoncentrowanie oficerów żydowskiego pochodzenia miało miejsce w
instytucjach centralnych MON.
I tak w Sztabie Generalnym WP Głównym Inspektorem Techniki i Planowania
był w latach 1956-1967 gen. Marian Graniewski, szefem Zarządu
Operacyjnego był w latach 1954-1960 gen. Jan Drzewiecki - Holzer, szefem
Zarządu II był w latach 1946-1950 gen. Wacław Komar, szefem Zarządu
Organizacyjnego był w latach 1952-1954 płk. Czesław Berman, szefem
Zarządu Planowania Materiałowego był w latach 1952-1967 gen. Edward
Pfeffer, szefem Oddziału Szyfrowego był w latach 1946-1952 płk. Joachim
Erlich, szefem Oddziału Cenzury był w latach 1953-1963 płk. Tadeusz
Polanowski.
Piastując stanowisko Szefa Zarządu II Sztabu Generalnego WP już od 1946
gen. bryg. Wacław Komar rozpoczął intensywne angażowanie do pracy w tym
Zarządzie osób pochodzenia żydowskiego, wśród nich i takich, którzy nie
posiadali odpowiedniego wykształcenia i niezbędnych kwalifikacji, a
nawet i takich, którzy nie mieli polskiego obywatelstwa.
Pracownicy ci byli bezpośrednio ściągani z Palestyny, Francji, Włoch i
roznych instytucji krajowych. Tak zostali ściągnięci z Palestyny m.in.
Bryn, Trojan - Adler, Gineberg, Botwińska i inni.
Obok szefa Zarządu II gen. W. Komara, żydami byli dwaj zastępcy szefa
Zarządu - płk. Stanisław Flato i płk. Witold (Władysław) Leder. Szefem
Wydziału Operacyjnego był płk. Stanisław (Leon) Bielski, szefem Wydziału
Informacyjnego - płk. Adam Brandel, szefem Wydziału I - płk. Michał Bron
(Bronstein), szefem Oddziału III - płk. Anatol Liberman, szefem Wydziału
Finansów kpt. Marcin Sochaczewski.
płk. Stanisław Bielski
płk. Witold (Władysław) Leder
Ponadto pracowali tam dalsi oficerowie tego samego pochodzenia jak płk
Leon Herzog, płk. Paweł Monat, płk. Jan Rochwerger, płk. Maksymilian
Sznapf, mjr. Bolesław Włodynger, mjr. Maksymilian Berezowski i inni.
Wszystkie ważniejsze stanowiska w podstawowych komórkach Zarządu II były
obsadzone przez pracowników żydowskichj, a np. w sekcji agenturalnej
amerykańskiej na 9 pracownikow kadrowych 8 z nich było żydowskiego
pochodzenia wraz z szefem tej sekcji płk. Leonem Zagórskim.
Jeżeli w latach 1945-1949 stanowiska w Misjach i Attachatach Wojskowych
obsadzone były oficerami przedwojennymi, to po tym okresie stanowiska te
obejmują stopniowo oficerowie żydowskiego pochodzenia w osobach: płk.
Tykociński - Tykotyner, płk. Herzog, płk. Monat, płk. Bron, płk.
Hirszowicz, ppłk. Kornecki, ppłk. Kofler, ppłk. Czarny i mjr Rochwerger.
Aparat kadrowy pod przykryciem był obsadzony przede wszystkim przez Żydów.
I tak np. w latach 1948-1953 w USA na 8 pracowników pod przykryciem
wszyscy byli żydowskiego pochodzenia: Zagórski, Klon, Groniewicz,
Krakowski, Maliszewski, Heliman, Welker, Hamerlak. Podobnie
przedstawiała sie sytuacja na terenie innych krajów. Jedynie do pracy
pomocniczej angażowano młodych oficerów narodowości polskiej. Począwszy
od 1953 do pracy w attachatach wojskowych kierowani byli oficerowie
polscy, a tylko nieliczni pochodzenia żydowskiego jak np. Monat do
Waszyngtonu, a Bron do Jugosławii.
Do organizowania siatek agenturalnych w różnych krajach począwszy od
1948 wysyłano pracowników wyłącznie żydowskiego pochodzenia. m.in.
zostali wysłani Trojan - Adler), Lubiejski - Zygielman), Rajski -
Rajgrodzki, Kot - Szterenzys, Zagórski - Winter, Wolf, Hubner,
Tykocinski - Tykotyner i inni. Organizowali oni siatki wywiadowcze w
oparciu o koneksje rodzinne i środowiska żydowskie. Werbowali
najczęściej osoby bezwartościowe, skorumpowane, a w wielu wypadkach
wykazywali fikcyjne werbunki w celu uzasadnienia nadmiernych wydatków
finansowych.
W Inspektoracie Szkolenia ważne stanowiska zajmowali tacy oficerowie
żydowskiego pochodzenia jak płk Szulczyński - redaktor naczelny
"Przeglądu Wojsk Lądowych"; płk. Welfeld - p.o. szefa Zarządu
Szkolnictwa Wojskowego, który kierował całokształtem spraw
organizacyjnych, programowych i personalnych w tym Inspektoracie i płk.
Sadykiewicz - z-ca szefa Zarzadu I. W Akademii Sztabu Generalnego
czołowe stanowiska zajmowali tacy oficerowie jak płk. Broch, płk.
Berman, płk. Demner, płk. Bielawski, płk. Makowski, płk. Szlifersztejn i
inni.
W Biurze Studiow MON - płk. Heistein i płk. Speizer. W aparacie
kwatermistrzowskim dzięki Głównemu Kwatermistrzowi WP gen. Komarowi i
szefowi Wydzialu Kadr Głównego Kwatermistrzostwa ppłk. Tatarynowiczowi
znaczną część kierowniczych stanowisk zajmowali oficerowie żydowscy,
m.in. płk. Cukierman, ppłk. Zawadzki, ppłk. Pakier, ppłk. Haliński,
ppłk. Małachowski i ppłk. Weis.
Do osób, które były specjalnie wyróżniane i przewidywane do objęcia
eksponowanych stanowisk należeli płk. Herc Antopolski, płk. Henryk
Flikielski, płk. Henryk Ebensztejn, płk. Józef Guterman i płk. Henryk
Cukierman. W pionie technicznym wojsk pancernych ważniejsze stanowiska
były w latach 1950-1954 obsadzone przez oficerów żydowskiego pochodzenia
takich jak płk. Rotowski - Rotholtz, płk. Szulc, płk. Bochniewicz, płk.
Bergerson, płk. Sztuhl, płk. Krygier, płk. Wohlmuth, płk. Magler i ppłk.
Neuberg.
Po odwolaniu płk. Rotowskiego ze stanowiska szefa Zarządu Służby
Techniczno-Czołgowej, zgodnie z decyzją b. szefa Departamentu Kadr MON
gen. Fonkowicza, na powyższe stanowisko został wyznaczony płk. Ludwik
Szulc, mimo zgłoszonych bardziej odpowiednich kandydatow. W wielu
przypadkach oficerowie żydowscy zajmujący odpowiedzialne stanowiska w
pionie technicznym tych wojsk nie posiadali nawet średniego
wykształcenia, jednak zawsze oceniani byli przez kierownictwo służby
jako wybitni fachowcy.
W służbie samochodowej MON jej kierownictwo w osobach: płk. Paweł Solski
- Pinkus w latach 1948-1950 i gen. Nowicki od 1952 w sposob świadomy i
celowy obsadzali ważne stanowiska w tej służbie oficerami narodowości
żydowskiej, często o niskich wartościach fachowych i moralnych jak np.
b. płk. Józef Malagowski - zdegradowany za nadużycia i skazany na 6 lat
wiezienia; płk. Ukraiński - zdegradowany, porzucił żonę i dzieci,
szczególną opieką otaczał go szef służby gen. Nowicki; płk. Bolesław
Badian - pełnił służbę do 1967 r. w pionie organizacyjno-mobilizacyjnym;
ppłk. Rafał Lekach - nie posiadal w ogóle wykształcenia i praktyki w
służbie samochodowej; ppłk. Henryk Majsiak - wyrzucony z informaji w
1967 r., został przyjety do służby samochodowej bez jakichkolwiek
kwalifikacji; ppłk. Tadeusz Sarzycki - zwolniony z wojska za wrogą
dzialalność w czasie okupacji, po zabiegach gen. Nowickiego powtórnie
powołany do służby wojskowej; ppłk. Szymon Gładysz - posiadal zaledwie 7
klas szkoły powszechnej, wyjechal do Izraela w 1956 r. oraz płk. Ignacy
Rutkowski z wykształceniem 6 klas szkoły powszechnej byl naczelnym
dyrektorem WZ Mot. Wybierał się do Izraela, lecz zmarł na zawał serca na
krótko przed planowanym wyjazdem.
Szczególnie duże skupisko oficerów żydowskich było w służbie zdrowia, a
zwlaszcza w Departamencie Służby Zdrowia WP. Stało się tak dzięki temu,
że przez wiele lat szefował temu Departamentowi pułkownik, a później
generał Leo Samet, który do 1958 nie posiadał dyplomu lekarza,
aczkolwiek przez cały czas swego szefowania tytułował się "doktorem".
Jego nastepcą był gen. Kowalski, wyznaczony na to stanowisko po
październiku 1956.
Na przełomie lat 40-50-tych oficerowie narodowości żydowskiej zajmowali
też sporo odpowiedzialnych stanowisk dowódczych w tym dowódcow pułków i
dywizji wprowadzanych w miejsce odkomnderowanych oficerów Armii Radzieckiej.
Do nich m.in. należeli:
płk Szulczyński - Szulcyger - dowódca pułku,
płk Izydor Helin - dowódca pułku czołgów, wyjatkowo nieudolny, o niskich
wartościach etyczno-moralnych, który już w 1948 napisał raport o wyjazd
do Izraela;
dowódcy dywizji i korpusów:
płk Sadykiewicz
płk Gross
płk Lech
płk Heistein (szef sztabu korpusu)
płk Majtek
płk Peste
płk Garbowski - Caber
Dobór na studia w radzieckich akademiach wojskowych dokonywał się
również pod określonym kątem narodowościowym. Spora część oficerów
kierowanych na te studia była pochodzenia żydowskiego. Wśród absolwentów
tych uczelni znaleźli się m.in. tacy oficerowie tego pochodzenia jak płk
Wiśniewski (późniejszy wiceadmirał), płk. Spajzer, płk. Drzewiecki -
Holzer - późniejszy generał, płk. Frey-Bielecki (późniejszy generał),
płk. Lach, płk. Łapiński (późniejszy generał), płk. Grabowski i płk.
Heinrich.
Oficerowie żydowscy nie wykazujący wystarczających wartości umysłowych
lub nie widzący realnych możliwości objęcia odpowiednich eksponowanych
stanowisk w dotychczasowych ich pionach pracy, kierowani byli na
kluczowe stanowiska w departamentach i biurach wojskowych ministerstw i
urzędów centralnych. W 39 tego typu komorkach na kierowniczych
stanowiskach było 40 oficerów pochodzenia żydowskiego, z tego 17
dyrektorów biur i departamentów. Przez około 10 lat procesem szkolenia i
wychowania wojskowego w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego jako Dyrektor
Departamentu Wojskowego kierował płk. Bartkiewicz.
Dyrektorem Departamentu Wojskowego w Ministerstwie Żeglugi był płk
Horoszewicz, a w Ministerstwie Oświaty nadzór i opiekę nad realizacją
programu przysposobienia obronnego młodzieży w szkołach średnich i
technikach sprawował płk. Woch. W Ministerstwie Zdrowia i Opieki
Społecznej dyrektorem Departamentu Wojskowego przez ponad 10 lat był
płk. Wadlewski - Waldman. Podobnie było z obsadą kierowników utworzonych
na początku 1950 r. wojskowych studiów przy wyższych uczelniach
cywilnych. Kierownikiem takiego studium Uniwersytetu Jagiellońskiego był
płk. Cynkin skazany wyrokiem sądu za sprzedaż dyplomów, a po nim na
tymże Uniwersytecie - płk. Józef Morzycki. Wieloletnim kierownikiem
Studium na Uniwersytecie Warszawskim był płk. Maksymilian Sznepf.
Wielu z pracowników studium było skorumpowanych i skompromitowanych na
uprzednio zajmowanych stanowiskach. I tak np. płk Stanisław Garder przed
objęciem funkcji kierownika Studium Wojskowego zamieszany był w
nadużycia gospodarcze; płk Andrzej Liwocki obciążony był
odpowiedzialnoscią moralną za fałszowanie dokumentów, w wyniku czego
został usunięty ze stanowiska Szefa Oddziału Kadr SOW. Skompromitowani
byli też płk Helin, ppłk Namedyński i ppłk Szeremeta. Tolerowano na
stanowiskach kierowników Studiów Wojskowych ludzi, którzy nie mieli
żadnych predyspozycji fachowych bądz ideowo-moralnych. Do takich m.in.
należeli: płk Wiktor Szyszka z Politechniki Częstochowskiej, płk Adam
Gloca z Uniwersytetu Wrocławskiego, płk Piotr Pióro z Uniwersytetu
Lubelskiego, ppók Konrad Żywicki z Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego
w Poznaniu, płk Klemens Nussbaum z Politechniki Warszawskiej, mąż
przewodniczącej Ligi Kobiet - Zawadeckiej. Nussbaum w 1968 wyjechał z
rodziną na urlop do Jugosławii, zaproszony przez polskiego attaché
wojskowego, i stamtąd, choć nie bez trudu, przez Włochy przedostał się
do Izraela. Jego "katolicka" żona była nie tylko przewodniczącą Ligi
Kobiet, ale też członkiem Rady Państwa i członkiem Komitetu Centralnego
PZPR. W Izraelu przeszła na judaizm. Dość często przenoszono
skompromitowanych oficerów narodowości żydowskiej z jednej do drugiej
uczelni jak miało to miejsce m.in. z płk Diduchem i ppłk Jurkowskim.
W młodzieżowej organizacji "Służba Polsce" powołanej w 1948
skoncentrowała się wiekszość oficerów i pracowników pochodzenia
żydowskiego. Zajmowali oni w tej organizacji kluczowe stanowiska.
I tak Komendantem Głównym tej organizacji byli po sobie płk. Edward
Braniewski - Brandsteter - późniejszy generał i płk. Aleksander Sław.
Szefem sztabu był do maja 1949 r. Otto Fiński - Finkenstein, a od maja
1949 r. płk. Jerzy Siodmak. Kwatermistrzem - płk. Herc Antopolski,
szefem Zarządu Polityczno-Wychowawczego - mjr. Michał Górski, szefem
Oddziału Organizacyjnego sztabu - mjr. Henryk Umiński - Keff, szefem
Oddziału Propagandy Zarządu Politycznego - mjr. M. Sawicki, szefem
Wydziału Wydawnictw - mjr. Józef Śliwiński - Flaumanbaum i szefem
Wydzialu Prawnego - dr. Jerzy Lecki.
Wielu z tych oficerów mogło znaleźć się na stanowiskach tylko z powodu
pochodzenia, nie dotyczyły ich bowiem zasady obowiązujące Polaków.
Płk. Otto Fiński - wyksztalcony w Austrii i Niemczech, miał matkę na
stałe zamieszkałą w Wiedniu;
płk. Jerzy Siódmak - był synem krakowskiego kamiennicznika, należał do
1939 r. do syjonistycznej organizacji "EI-Al";
mjr. Henryk Umiński fałszywie podawał w dokumentach, że był w KZMP,
rodzinnie powiązany z konfidentem policji w ruchu robotniczym;
mjr. Michał Górski - był policjantem w getcie żydowskim;
ppłk. Henryk Nachsatz - bez żadnego przygotowania fachowego, w 1957 r.
wyjechał do Izraela;
ppłk. Albert Galina - syn bogatego kuśnierza warszawskiego, w 1958 r.
wyjechał do Francji;
ppłk. Leon Blacharski - w 1957 r. wyjechał do Izraela;
mjr. Józef Śliwiński - nie potrafił nawet poprawnie mówić po polsku;
ppłk. Dawid Lerner - syn żydowskiego kapitalisty;
kpt. Samuel Lewin - zastrzelił nawet jednego z oficerów, za co nie
poniósł oczywiście żadnych konsekwencji.
Korpus Bezpieczeństwa Wewnetrznego (KBW) - dowódcą KBW od 1946 był gen.
bryg. Konrad Świetlik, następnie gen. bryg. Juliusz Hubner. Po 1956
przez okres pobytu gen. Musia w rosyjskiej Akademii Sztabu Generalnego,
obowiązki dowódcy KBW pełnił gen. bryg. Wacław Komar - dowodca Wojsk
Wewnetrznych.
Na stanowisku zastępcy dowódcy KBW do spraw politycznych pozostawal płk.
Zdzisław Bibrowski, po nim płk. Puteczny przekazany po 1956 do MON.
Szefem sztabu KBW był płk. Edward Koniński - syn fabrykanta, rzekomy
działacz KZMP. Szefem Oddziału Mobilizacyjnego KBW byl płk. Kocubej -
zwolniony w 1958, wyjechał do Izraela.
Szefem Oddziału Łączności był płk. Oskar Weiss. Wieloletnim szefem
Oddziału Personal
INFORMACJA
Art. 55.
Kto publicznie i wbrew faktom zaprzecza zbrodniom, o których mowa w art.
1 pkt 1, podlega grzywnie lub karze pozbawienia wolności do lat 3. Wyrok
podawany jest do publicznej wiadomości.
Art. 1.
Ustawa reguluje:
ewidencjonowanie, gromadzenie, udostępnianie, zarządzanie i korzystanie
z dokumentów organów bezpieczeństwa państwa, wytworzonych oraz
gromadzonych od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 grudnia 1989 r., a
także organów bezpieczeństwa Trzeciej Rzeszy Niemieckiej i Związku
Socjalistycznych Republik Radzieckich, dotyczących:
a) popełnionych na osobach narodowości polskiej lub obywatelach polskich
innych narodowości w okresie od dnia 1 września 1939 r. do dnia 31
grudnia 1989 r.:
- zbrodni nazistowskich,
- zbrodni komunistycznych,
- innych przestępstw stanowiących zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości
lub zbrodnie wojenne,
b) innych represji z motywów politycznych, jakich dopuścili się
funkcjonariusze polskich organów ścigania lub wymiaru sprawiedliwości
albo osoby działające na ich zlecenie, a ujawnionych w treści orzeczeń
zapadłych na podstawie ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za
nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na
rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 34, poz. 149, z
1993 r. Nr 36, poz. 159, z 1995 r. Nr 28, poz. 143 i z 1998 r. Nr 97,
poz. 604),
c) działalności organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5,
Aparat teroru i ludobójstwa - zwyrodniali mordercy Polaków. Wykaz
oprawców żydowskich w MBP... Wykaz dedykuje ministrowi Bartoszewskiemu,
który twierdzi, że było to kilka osób. W tym przedmiocie zostało złożone
do IPN zawiadomienie z art 118 kk.
Informacje o tekście
Typ tekstu: Wiadomości
Autor: Zbigniew Nowak
Źródło: raportnowaka.pl
Publikacja: 2006-09-24 03:00:57
ŻYDOWSCY ZBRODNIARZE. MORDERCY100 tyś Polakow w latach
1945-1956-ZYDOWSKI-KOMUNISTYCZNY MORD NA NARODZIE POLSKIM!
MORDERCY POLAKÓW
Do polskiego kodeksu karnego trzeba wprowadzić przepis o negowaniu
zbrodni żydowskich w powojennej Polsce
żydowscy komuniści - zwyrodniali zbrodniarze w stalinowskim aparacie
represji, terroru i ludobójstwa PRL - przeciwko narodowi polskie
Aparat terroru i ludobójstwa:
Resort Bezpieczeństwa Publicznego Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego
Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego MBP
Urząd Bezpieczeństwa UB
Państwowa Komisja Bezpieczeństwa PKB
Komisja Bezpieczeństwa KB
Komitet ds Bezpieczeństwa Publicznego KBP
Milicja Obywatelska MO
Zwiad Wojsk Ochrony Pogranicza
Główny Zarząd Informacji Wojska Polskiego BZIWP
Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego KBW
Zarząd II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego
Ludowe Wojsko Polskie
Sądownictwo i prokuratura
I. Organy
Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego - utworzone w lipcu 1944 w celu
ochrony komunistycznych władz okupacyjnych oraz pacyfikacji oporu
cywilnego i zbrojnego. Do 31 grudnia 1944 stanowiło resort
bezpieczeństwa publicznego PKWN. Organ stworzony przez sowieckie służby
bezpieczeństwa państwowego i przez nie dowodzony. Oficjalnie nadzorowane
przez Politbiuro KC PPR, następnie PZPR od 1949 przez Komisję
Bezpieczeństwa Publicznego. MBP podlegały wojewódzkie i powiatowe urzędy
bezpieczeństwa publicznego (WUBP, PUBP) oraz Milicja Obywatelska, Korpus
Bezpieczeństwa Wewnętrznego, więzienia i obozy pracy.
Funkcję ministra pełnił Stanisław Radkiewicz. MBP prowadziło wywiad,
kontrwywiad, kontrolę wszystkich organizacji i instytucji społecznych,
politycznych, gospodarczych. Organizowało ludobójczy terror wobec
Polaków, w szczególności podziemia niepodległościowego 1944-56 i
Kościoła, którego ofiarami padło ok. 100 tysięcy osób. W grudniu 1954
przekształcone w Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Komitet ds.
Bezpieczeństwa Publicznego. Jednostką wykonawczą ministerstwa był Urząd
Bezpieczeństwa.
Państwowa Komisja Bezpieczeństwa - została powołana w marcu 1946 na
podstawie decyzji Politbiura KC PPR w celu koordynacji działań jednostek
Wojska Polskiego, Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Wojsk Oochrony
Pogranicza, UB, MO, ORMO w walce z podziemiem niepodległościowym i UPA.
Przewodniczącym został minister obrony narodowej M. Żymierski, w skład
wchodzili S. Radkiewicz, komendant główny MO F. Jóźwiak, dowódca KBW B.
Kieniewicz. Obszar państwa podzielono na 14 stref bezpieczeństwa i
powołano w nich wojewódzkie komisje bezpieczeństwa (przedstawiciel
okręgu WP, szef WUBP, komendant MO oraz dowódca jednostki KBW). Do walki
z podziemiem wydzielono siły liczące 150-180 tysięcy żołnierzy i
milicjantów. Ich działania wspierało ponad 50 tysięcy członków ORMO. Od
końca 1947 stopniowo wycofywano z działań wojsko i rozwiązywano
wojewódzkie komisje bezpieczeństwa.
Komisja Bezpieczeństwa (Komisja Biura Politycznego KC PZPR ds.
Bezpieczeństwa Publicznego) - powołana w 1949 w celu kontroli i
koordynacji działalności Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (MBP)
oraz Głównego Zarządu Informacji Wojska Polskiego (GZI WP) przez ścisłe
kierownictwo PZPR.
W jej obradach uczestniczyli Bolesław Bierut jako przewodniczący, Jakub
Berman, Hilary Minc, Stanisław Radkiewicz, Mieczysław Mietkowski, Roman
Romkowski, K. Świetlik, dyrektor X Departamentu MBP A. Fejgin. W 1954 r.
KB rozwiązana wraz z MBP.
Milicja Obywatelska (MO) - początkowo podlegała resortowi bezpieczeństwa
publicznego PKWN, w latach 1945-1954 MBP, następnie ministerstwu spraw
wewnętrznych. Pełniła rolę pomocniczą w organizacji terroru i zwalczaniu
podziemia niepodległościowego.
Główny Zarząd Informacji Wojska Polskiego (GZI WP) - kierowniczy organ
kontrwywiadu wojskowego, faktycznie policja polityczna organizująca
terror w wojsku w latach 1945-57, odpowiednik Smiersza na Polskę. Organy
informacji wojskowej powstawały wraz z tworzącymi się w ZSRR 1943-1944
komunistycznymi jednostkami wojskowymi. We wrześniu 1944 powołano Zarząd
Informacji Naczelnego Dowództwa WP, w listopadzie 1944 przemianowany na
Kierownictwo Informacyjne WP, a w marcu 1945 - na GZI WP. Podlegały mu
zarządy informacji przy dowództwach okręgów wojskowych i rodzajów sił
zbrojnych. Szefami GZI WP byli pułkownicy: w 1945 P. Kożuszko, 1945-1947
J. Rutkowski, 1947-1950 S. Kuhl, 1950-1953 D. Wozniesienski, 1953-57 K.
Bąkowski. Sądy wojskowe wydawały wyroki zgodnie z żądaniami kierownictwa
GZI WP (szczególnie płka Wozniesienskiego i jego zastępcy ds. śledczych,
płka A. Skulbaszewskiego).
Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego (KBW) - specjalna formacja wojskowa,
powołana 1945 do walki z niepodległościowym podziemiem oraz zbrojnymi
organizacjami ukraińskimi i niemieckimi i do zapewnienia porządku
wewnętrznego. Podlegał MBP (1945-54), następnie ministerstwu spraw
wewnętrznych.
II. Kierownictwo aparatu terroru - MBP
Jakub Berman (1901-84) - w Politbiurze kierował terrorem przez
podporządkowane sobie MBP. 1949-1954 członek Komisji Biura Politycznego
KC PZPR ds. Bezpieczeństwa Publicznego, odpowiedzialny za działalność
Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego
Gen. Stanisław Radkiewicz - w latach 1944-1954 ministrem bezpieczeństwa
publicznego. W latach 1949-1954 członek Komisji Biura Politycznego KC
PZPR ds. bezpieczeństwa publicznego, jeden z głównych stalinizatorów
Polski, współodpowiedzialny za zbrodnie
Gen. Mieczysław Mietkowski - Mojżesz Bobrowicki - w 1944 zastępca
kierownika resortu bezpieczeństwa publicznego PKWN, wiceminister
bezpieczeństwa publicznego 1945-1954
Mieczysław Mietkowski - Mojżesz Bobrowicki
Gen. Roman Romkowski - Natan Grunsapan-Kikiel - wiceminister
bezpieczeństwa publicznego 1946-1954
Gen. Konrad Świetlik - 1946-1948 dowódca KBW, 1948-1954 wiceminister
bezpieczeństwa publicznego
Edmund Pszczółkowski (ur. 1904) - członek KPP, PPR, PZPR. Przewodniczący
Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego od 30 marca 1956. Odwołany 13
listopada 1956
Gen. Antoni Alster - Nachum Alster - wiceminister bezpieczeństwa
publicznego, pierwszy zastępca przewodniczącego Komitetu ds.
Bezpieczeństwa Publicznego i wiceminister MSW
Gen. Bukojemski - wiceminister bezpieczeństwa publicznego
Gen. Jan Ptasiński - wiceminister bezpieczeństwa publicznego
Ppłk. Gajewski - doradca ministra bezpieczeństwa publicznego
gen. Konrad Świetlik
Płk. Mikołaj Orechwa - dyrektor Departamentu Kadr MBP
Płk. Słuczek - dyrektor Departamentu Łączności i Podsłuchu MBP
Płk. Faustyn Grzybowski - dyrektor Departamentu Ochrony Rządu MBP, szef
WUBP w Lublinie i Wrocławiu
Płk. Kisielew - dyrektor Departamentu Finansów MBP
wysocy funkcjonariusze MBP / UB
Gen. Milewski,
płk. Eugeniusz Gruber,
Antoni Gutowski,
płk. Jarczewski,
płk. Maksymilian Darewski,
ppłk. Ryszard Nazarewicz,
płk. Józef Jurkowski - morderca Polaków w Bydgoszczy (1945-4Cool,
Gdańsku (1948-50) i Katowicach (1951-55),
ppłk. Marian Stecki,
ppłk. Stefan Tewel,
ppłk. Henryk Zamorski,
płk. Modecki, płkKowalik,
gen. Józef Maria Różański (Rosenzweig),
płk. Marian Reniak (Strużyński),
J. Siedlecki,
płk. Szeryński - Szchenkman,
M. Fajdman,
płk. Rubinstein,
Sajewski,
Krupski,
Zabłudowski,
K. Krakowski,
płk. Orłowski - Kugelschwanz,
mjr. Fegman,
mjr Trochimowicz,
kpt. Branda,
kpt. Dąbrowski,
kpt. Grunblat (I sekretarz PPR w UB),
por. Tron,
por. Madalińska,
ostatnie 7 osób służyło w żydowskiej policji w gettach podczas okupacji
hitlerowskiej
Płk. Hipolit Duliasz - dyrektor VI Departamentu MBP
Płk. Józef Różański - Goldberg - dyrektor Departamentu Śledczego MBP
Płk. Adam Humer - wicedyrektor Departamentu Śledczego MBP
płk. Adam Humer
Płk. Galczewski - dyrektor Departamentu IV MBP
Płk. Sienkiewicz - Lewi - dyrektor Departamentu VII MBP
Płk Zabawski - dyrektor VIII Departamentu MBP, do 1939 był rezydentem
NKWD w Polsce
Płk. Górecki - Goldberg) - dyrektor IX Departamentu MBP
Leon Andrzejewski - Lejb Wolf Ajzen - dyrektor Gabinetu Ministra BP,
p.o. dyrektora Departamentu III MBP, zastępca dyrektora Biura
Personalnego MBP, zastępca Komendanta Centrum Wyszkolenia MBP,
wicedyrektor IV, nastepnie III Departamentu MBP
Ryszard Matejewski - Kugelschwanc - wicedyrektor Departamentu Śledczego MBP
Julia Brystygier (pseudonimy Julia Prajs, Daria, Ksenia, Luna, Maria) -
w latach 1945-1956 dyrektor V, a później III Departamentu MBP,
odpowiedzialna za sprawy polityczno-społeczne i dotyczące Kościoła
Płk. Józef Czaplicki - dyrektor Departamentu VII, a później dyrektor
Departamentu III MBP, jego zadaniem było prześladowanie Armii Krajowej.
Ze względu na znęcanie się tego Żyda nad akowcami, przezwano go w
bezpiece "Akower", co było żydowską wersją inicjałów AK. (na zdjęciu) =>>
Płk. Anatol Fejgin - dyrektor Biura Specjalnego MBP, a następnie
Departamentu X MBP
Płk. Józef Światło - Izaak Fleischfarb - wicedyrektor Departamentu X MBP
Julian Konar - wicedyrektor Departamentu I MBP, naczelnik Wydziału II w
tym Departamencie
Józef Kratko - dyrektor Departamentu IV MBP, szef MO w Katowicach i
Krakowie, dyrektor Departamentu Szkoleniowego MBP
Leon Rubinstein - dyrektor Departamentu II MBP
Ludwik Szenborn - oficer V Departamentu MBP, kierownik obiektu w
Miedzeszynie, szef UB na miasto stołeczne Warszawę, szef WUBP Bydgoszcz
Aleksander Wolski-Dyszko - dyrektor Departamentu IV MBP
Zygmunt Braude - p.o. dyrektora Gabinetu Ministra BP
Mieczysław Broniatowski - dyrektor Centralnej Szkoły MBP w Łodzi,
później dyrektor Departamentu Społeczno-Administracyjnego MSW
Juliusz Burgin - dyrektor Gabinetu Ministra BP
Michał Drzewiecki - dyrektor Gabinetu Ministra BP (na zdjęciu) =>>
Michał Hakman - dyrektor Departamentu Organizacji i Planowania MBP
Maria Kamińska - dyrektor Departamentu Szkolenia MBP
Dagobert Jerzy Łańcut - dyrektor Departamentu Więziennictwa MBP,
1944-1945 oficer tzw. Ludowego Wojska Polskiego
Michał Taboryski - p.o. dyrektor Departamentu II MBP, były policjant w
getcie
Dr. med. Leon Gangel - dyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP
Feliks Goldsztajn - dyrektor Centralnych Konsumów MBP
Edward Kalecki - wicedyrektor Departamentu Finansowego MBP
Ludwik Przysuski - dyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP
Leon Stach - wicedyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP
Marek Fink - wicedyrektor Departamentu VII MBP
Helena Gruda - wicedyrektor Departamentu Szkolenia MBP
Bernard Konieczny - wicedyrektor Departamentu IV MBP
Czesław Ringer - wicedyrektor Departamentu III MBP
Józef Tymiński - wicedyrektor Departamentu V MBP
Zygmunt Okręt - dyrektor Centralnego Archiwum MBP, odpowiadał za
nagrania i teczki osobowe
Zygmunt Okręt
Ppłk. Wiktor Herer - naczelnik w V Departamencie MBP, wysoki
funkcjonariusz UB, który miał powiedzieć w śledztwie w 1948 r. do
jednego z więźniów: "zadaniem naszym jest nie tylko zniszczyć was
fizycznie, ale my musimy zniszczyć was moralnie w oczach społeczeństwa"
Ppłk. lekarz med. Kamil Warman - szef Centralny Szpital Kliniczny MSWiA
w Warszawie
Płk. dr. med. Henryk Rotter - pierwszy kierownik CSK
Anatol Akerman - tłumacz, następnie cenzor Wydziału Cenzury MBP. W
latach 1945-1946 funkcjonariusz Sekcji Szkolenia Zarządu Personalnego
MBP, 1946-1947 funkcjonariusz Sekcji I Wydziału II Zarządu Personalnego
MBP, 1947-1950 funkcjonariusz Wydziału Polityczno-Wychowowczego
Departamentu Więziennictwa MBP, 1950-1951 kierownik sekcji szkoleniowej
Wydziału Polityczno-Wychowawczego Departamentu Więziennictwa MBP.
Michał (Mojżesz) Fajgman - 1945-1946 naczelnik Wydziału Zakupów
Departamentu Zaopatrzenia MBP, 1946 naczelnik Wydziału Żywnościowego
Szefostwa Zaopatrzenia MBP. Pełnomocnik rządu ds. przejęcia sowieckich
obozów jenieckich w Polsce. Kierownik Centralnego Zarządu Obozów Jeńców
Wojennych w Żaganiu.
Mjr. Helena Altenberg - oficer śledczy MBP
mjr. Barbara Biller (Basza Lea) - oficer śledczy MBP
Ferber - przedstawiciel Przedsiębiorstwa Budowlanego MBP
Józef Gabryelski - naczelnik Wydziału Szkoleniowego WUBP w Bydgoszczy
Jakub Hammerszmidt - naczelnik Wydziału Więziennictwa WUBP w Krakowie
Teofil Hazelmajer - 1945 zastępca naczelnika ds.
polityczno-wychowawczych więzienia w Sieradzu, 1945-1946 naczelnik
więzienia w Radomiu, 1947-1948 naczelnik więzienia we Wrocławiu,
1948-1949 naczelnik COP w Jaworznie, 1949 naczelnik więzienia w Sanoku.
O. Rozenberg - naczelnik COP w Potulicach
Bronisław Nechamkis - 1945 funkcjonariusz Wydziału Pracy Departamentu
Więziennictwa i Obozów MBP, 1949-1950 zastępca naczelnika Wydziału
Polityczno-Wychowawczego Departamentu Więziennictwa MBP. 1950-1951
oficer ds. specjalnych w Departamencie III MBP.
Marceli Stauber - 1946-1948 zastępca i p.o. naczelnika Wydziału
Lekarskiego Departamentu Więziennictwa MBP, 1948-1950 naczelnik Wydziału
Zdrowia Departamentu Więziennictwa MBP, 1950-1951 inspektor ds.
więziennictwa Szefostwa Służby Zdrowia.
Leonard Sztejman - inspektor w Wydziale IV Departamentu Więziennictwa MBP
Julian Teitel - 1946 inspektor Departamentu Więziennictwa MBP, 1946-1947
zastępca naczelnika Wydziału Inspekcji Departamentu Więziennictwa MBP,
1947 zastępca i p.o. naczelnika Wydziału IV Departamentu Więziennictwa
MBP. W latach 1947-1950 naczelnik Wydziału IV Departamentu Więziennictwa
MBP.
Salomon Morel - komendant obozu koncentracyjnego w Świętochłowicach i
Jaworznie. (uciekł do Izraela)
Salomon Morel
Anna Madalińska - w 1944 kierownik Kancelarii Resortu BP PKWN, 1945-1946
p.o. kierownika Sekretariatu Gabinetu Ministra BP, 1947-1948 naczelnik
Sekretariatu Departamentu I MBP (Kontrwywiad), 1948-1951 zastępczyni
naczelnika Wydziału Ogólnego Departamentu I MBP.
Zdzisław Szymczak - wicedyrektor Departamentu IV MBP
Stanisław Pizło - 1944 politruk w LWP, następnie przeniesiony do pracy w
PKWN, 1945-1946 wicedyrektor Departamentu Więziennictwa i Obozów MBP,
1946-1947 p.o. dyrektora Departamentu Więziennictwa MBP, 1947-1951 szef
Departamentu Więziennictwa MBP.
Henryk Chmielewski - wicedyrektor Departamentu V MBP
Jan Kwiatkowski - inspektor ORMO
Karol Grabski - zastępca naczelnika Wydziału V w Departamencie IV
Jerzy Nowicki - naczelnik Wydziału II w Departamencie IV
Stefan Sobczak - naczelnik wydziału ds. funkcjonariuszy MBP
Mjr. Josef Jurkowski - szef Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego na obszar
Śląska
Pinek Mąka - sekretarz Bezpieczeństwa Publicznego na obszar Śląska.
Stwierdził, że w podległym mu regionie liczba żydowskich oficerów
bezpieczeństwa wynosiła od 150 do 225. Powołując się na te dane,
żydowski autor John Sack ustalił, że 70 do 75% oficerów bezpieczeństwa
na tym terenie było Żydami.
Płk. Rubinstein - szef KBW we Wrocławiu
Pinek Piekanowski - szef MO w Katowicach
Mieczysław (Szmul) Gross - szef MO we Lublinie i Wrocławiu. John Sack,
powołując się na niego, stwierdza, że 80% oficerów milicji w Lublinie i
50% tamtejszych milicjantów było Żydami.
Płk. Alef Bolkowiak - Gutman - dowódca oddziału partyzanckiego Armii
Ludowej; pułkownik MO, kierownik Wydziału Personalnego Komendy Głównej
Milicji Obywatelskiej; twórca tzw. band pozorowanych używanych do
rozbijania polskiego podziemia; prezes Związku Partyzantów Żydowskich,
attache wojskowy w Waszyngtonie.
Jechiel Grynszpan - szef MO w Hrubieszowie
Ajzer Mąka - szef MO w Bielsku-Białej
Marian Konwizor - pierwszego komendant wojewódzki MO w Gdańsku
Stefan Finkel - szef więziennictwa MBP w Krakowie
Schumacher - szef więziennictwa MBP na obszarze Dolnego Śląska
Alojzy Grabicki - szef więzienia mokotowskiego
Lola Potok - naczelnik więzienia w Gliwicach
kliknij poniżej na mapę jeśli chcesz zobaczyć większą [uwaga: 9 MB -
może się wolno ładować]
mordercy UB w systemie więzienno-obozowym:
Adam Krawecki
Berek Eisenstein
Szlomo Singer
Ichak Klein
Adela Glickman
Mojżesz Grossman
Szymon Nunberg
Salek Zucker
Dawid Feuerstein
Ajzer Mąka
Aaron Lehrman
Jadwiga Gutman-Sapirstein
Hanna Tinkpulwer
Efraim Lewin (Nysa)
Mojżesz Mąka
Major Frydman (Bytom)
Jakubowicz
Mordechaj Kac
Mojżesz Kalmewicki
Józef Kluger
Nahum Solowic
Mojżesz Szajnwald
Szmul Kleinhaut (Mysłowice)
Berek Eisenstein Adam Krawecki Pinek Mąka
Henryk Studencki Studniberg Szlomo Singer Lola Potok
Henryk Studencki - Chaim Studniberg - naczelnik Wydziału Więziennictwa
WUBP w Katowicach, dyrektor Wydziału Więzień i Obozów na obszarze Śląska.
Andrzej Kornecki - Dawid Kornhendler (1917-1986) - szef Wojewódzkiego
Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Kielcach. W latach 1946-1948 pełnił
stanowisko szefa Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w
Poznaniu, a od 1948 do 1949 roku we Wrocławiu.
Kpt. Marceli Reich-Ranicki - cenzor Cenzury Wojennej Resortu BP,
kierownik Grupy Operacyjnej WUBP w Katowicach w 1945 r.
Ignacy Szlajfer - oficer UB we Wrocławiu w latach 1947-1952, a następnie
cenzor w Głównym Urzędzie Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk Regina
Okręt - działaczka KPP, w latach 1946-1949 UB w Łodzi, dyrektor Biura
Kadr Radiokomitetu.
Krystyna Poznańska-Gebert - chorąży UB, organizatorka w latach 1944-1945
WUBP w Rzeszowie
Płk. Ryszard Nazarewicz - zastępca szefa Wojewódzkiego Urzędu
Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie, następnie pracownik Instytutu
Historii Ruchu Robotniczego partyjnej Akademii Nauk Społecznych.
Albert Grunbaum - zastępca szefa PUBP w Kielcach
Eta Lewkowicz-Ajzenman - szef Sekretariatu WUBP w Kielcach
Baumgarten - wiceszef PUBP w Jeleniej Górze
Kwaśniewski - szef wydziału personalnego WUBP w Kielcach
Jan Tataj - szef WUBP w Kielcach
Tadeusz Paszta - szef WUBP w Warszawie
Józef Mrożek - szef WUBP w Gdańsku
Józef Pluta - zastępca szefa WUBP w Białymstoku
Jan Olkowski - szef WUBP w Krakowie
Zbigniew Paszkowski - szef UBP na miasto Warszawę
Płk. Kornecki - szef WUBP w Poznaniu
Jan Frey-Bielecki - szef UBP w Warszawie i Krakowie
Edward Słowik - szef UBP w Siedlcach
Płk. Bielecki (Moniek Buchman) - szef WUBP Kraków
Józef Rozenwaks - UB w Szczecienie
Por. Michał (Mendel) Dym - UB w Zamościu
Fidelis Wentland - MBP Warszawa
Lucjan Białobrzeski - oficer śledczy MBP
Florian Mederer - WUBP Rzeszów
Honorata Franeiszer - oficer śledczy PUBP Miastko
Ignacy Wittlieb - PUBP Lębork
Hubert Kreft - PUBP Lębork
Eliasz Kotoń - szef UB w Białymstoku
F. Piątkowski - szef WUBP w Lublinie
Abram Tauber - szef UB w Chodlu
Chaim Hirszman - WUBP Lublin
Markus Kac - WUBP Katowice
Por. Albert Grynbaum - zastępca szefa PUBP w Kielcach
Henryk Mendelbaum - PUBP Będzin
Feliks Rozenbaum - WUBP Wrocław
Wacław Salamon - WUBP Rzeszów
Ryszard Grajnert - Centrum Szkolenia MBP Łódź
Stanisław Wolender - WUBP Poznań
Jan Guttman - PUBP Rybnik
Stanisław Elceser - PUBP Lubaczów
Herszel Zimmerman - porucznik UB w Lublinie i Łodzi w latach 1945-1946
Zofia Nimen - była sekretarzem technicznym KC Międzynarodowej
Organizacji Pomocy Rewolucjonistom (MOPR), po wojnie pełniła funkcję
kierownika Wydziału Śledczego w Komendzie Wojewódzkiej MO w Krakowie.
Jerzy Wilkier - szef personalny Komendy Wojewódzkiej MO w Krakowie
Płk. Izaak Stolzman - oficer NKWD nadzorujący terror UB na Pomorzu
Siemion Dawidow - zwierzchnik sowieckich doradców aparatu terroru
Według raportu Nikołaja Seliwanowskiego, głównego doradcy sowieckiego
przy MBP, wysłanego do Berii 20 października 1945, Żydzi stanowili 82,3%
w radomskim PUBP (por. "Komunizm. Ideologia. System. Ludzie", Warszawa
2001, s. 196, 198).
W Łodzi - według sprawozdania instruktora Wydziału Organizacyjnego KC
PPR, Stanisława Brodzińskiego, który 12-18 sierpnia 1945 roku
przeprowadził inspekcję na terenie Łodzi w organach UB, Żydzi zajmowali
50% etatów (wg K. Lesiakowski: "Mieczysław Moczar 'Mietek'. Biografia
polityczna", Warszawa 1998, s. 101).
III. Sądownictwo i prokuratura
Leon Chajn (1910-83) - w latach 1945-1949 wiceminister sprawiedliwości
Maria Górowska - Sand - urodzona w 1915, córka Moryca i Frajdy (z domu
Einsenman). W Powstaniu Warszawskim była łączniczką AL. W 1946 roku była
dyrektorem łódzkiej szkoły prawniczej, która po kilkumiesięcznych
kursach nadawała aktywistom partyjnym "kwalifikacje sędziowskie".
Sędzina, która skazała na karę śmierci w procesie politycznym generała
Augusta Fieldorfa. Od 1951 roku była sędzią Sądu Wojewódzkiego w
Warszawie. Należała do sekcji tajnej - grona sędziów, wyznaczonych przez
wiceministra MBP Romana Romkowskiego do wydawania wyroków na polskich
patriotów.
W latach 1950-54 tajne sekcje osądzily 506 spraw. W sekcji tajnej byli
również Emil Merz, Igor Andrejew i Gustaw Auscaler. Podjęta próba
osądzenia jej za mord sądowy nie znalazła się na wokandzie ze względu na
jej śmierć. Zmarła na raka w 1998 roku.
Stefan Zygmunt Kurowski - Stefan Leon Warszawski (1897-1959) - prawnik,
od 1929 obrońca w procesach politycznych. Od 1942 w PPR, później PZPR. W
latach 1946-1948 pierwszy prokurator Najwyższego Trybunału Narodowego.
Uczestniczył w przygotowaniu dekretów: o amnestii, o postępowaniu
doraźnym i odpowiedzialności za klęskę wrześniową i faszyzację kraju i
przewodniczył delegacji polskiej na proces w Norymberdze. Od 1956 prezes
Sądu Najwyższego.
Oskar Szyja Karliner - zastępca prezesa Najwyższego Sądu Wojskowego
(NSW), od 1953 roku pracował w Generalnej Prokuraturze Wojskowej, w
marcu 1954 roku powołany na szefa Zarządu Sądownictwa Wojskowego.
Płk. Leo Hochberg - w latach 1947-1955 sędzia i sekretarz Zgromadzenia
Sędziów Najwyższego Sądu Wojskowego, a w latach 1955-1957 sędzia Sądu
Najwyższego.
Maciej Maksymilian Majster - prokurator do zadań specjalnych, naczelnik
wydziału w Departamencie Nadzoru Prokuratorskiego Ministerstwa
Sprawiedliwości, bliski współpracownik Podlaskiego.
Władysław Dymant - wicedyrektor Departamentu Specjalnego Prokuratury
Generalnej, faktycznie kierował departamentem, którego zadaniem było
nadzorowanie śledztw prowadzonych przez MBP.
Henryk Podlaski - Hersz Fink - zastępca Prokuratora Generalnego
Benjamin Wajsblech - wiceprokurator Prokuratury Generalnej PRL
Ppłk. Helena Wolińska - Fajga Mindlak (Danielak) - prokurator wojskowy
Naczelnej Prokuratury Wojskowej, szef Oddziału VII Naczelnej Prokuratury
Wojskowej (październik 1950 - wrzesień 1953), członek Partii od 1942.
Wilhelm Świątkowski - prezes Najwyższego Sądu Wojskowego
Roman Rawicz - Vogel - Najwyższy Sąd Wojskowy
Ppłk. Beniamin Karpinski, ppłk. Zygmunt Krasuski - sędzia NSW
Płk. Kryspin Mioduski - sędzia W, zastępca prezesa NSW (sierpień 1949 -
sierpień 1955)
Emil Merz, Gustaw Auscaler, Igor Andrejew, Roman Kryze, Mieczyslaw
Szerer - sędziowie NSW
Ilja Rubinow - prezes Sšdu Wojewódzkiego m. st. Warszawy
Płk. Marian Frenkiel - prokurator wojskowy Naczelnej Prokuratury
Wojskowej, szef Oddziału Naczelnej Prokuratury Wojskowej (październik
1950 - listopad 1956), członek Partii od 1954, do którego obowiązków
należało prowadzenie i nadzorowanie śledztw w sprawach wojskowych.
morderca sądowy - prokurator Marian Frenkiel
Jakub Lubowski - Chase Smen - prokurator Departamentu Służby
Sprawiedliwości WP
Benedykt Jodelis - prokurator w Prokuraturze Generalnej
płk. Feliks Aspis - prokurator w Prokuraturze Generalnej
płk. Eugeniusz Landsbergis - prokurator w Prokuraturze Generalnej
Paulina Kern - prokurator w Prokuraturze Generalnej
Ppłk. Stefan Piekarski - prezez sądu II Armii Polskiej, oficer Armii
Czerwonej od 1920 r.
Płk. Henryk Holder - naczelny prokurator LWP
Mjr. Marian Malinowski - Samuel Haber - zastępca szefa Wojskowego Sądu
Okręgowego w Krakowie
Leon Prenner - funkcjonariusz Prokuratury Generalnej
Ppłk. Jerzy Szerszeń - szef Zarządu Informacji Marynarki Wojennej
Ppłk. Aleksander Demner - komendant Oficerskiej Szkoły Prawniczej,
produkującej w trybie przyspieszonym morderców sądowych
Kpt. Stefan Michnik - sędzia WSR w Warszawie
Maksymilian Bartman - prokurator WPR w Warszawie
Mjr. Marian Doerffer - WSR w Kielcach, Szczecinie i Poznaniu
Filip Feld - szef Wojskowego Sądu Rejonowego w Szczecinie
Płk. Zygmunt Wizelberg - prokurator w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w
Warszawie
Płk. Krasucki - sędzia wojskowy
Mjr. Bolesław Wnorowski - sędzia wojskowy
Mjr. Rilkin - prokurator wojskowy
Ppłk. Juliusz Krupski - sędzia wojskowy, sędzia NSW i szef wydziału w NSW
Jerzy Drohomirecki - sędzia wojskowy
Płk. Marian Muszkat - w 1944 został sędziš wojskowym. W następnym roku
przewodził "polskiej" delegacji na proces w Norymberdze. W 1957
wyemigrował do Izraela, gdzie po studiach został profesorem Uniwersytetu
w Tel Awiwie. Według teorii tego żydowskiego mordercy sšd winien
zrozumieć, że do każdego przepisu należy stosować marksistowskš
wykładnię, według której dobro demokracji ludowej jest naczelnym nakazem
i jeśli pewien przepis temu warunkowi nie odpowiada, to nie może być
stosowany. Żšdał wyposażenia prokuratury w nadzwyczajne uprawnienia w
nowej rewolucyjnej sytuacji. Prokuratorzy mieli zostać panami życia i
śmierci każdego człowieka. Adwokat winien zapomnieć o przedwojennej
zasadzie, że jego zadaniem jest obrona oskarżonego przed karš. W ludowym
wymiarze sprawiedliwości miał on teraz stać się, obok sšdu i
prokuratury, trzecim organem, którego zadaniem jest wykrycie przestępcy,
choćby był nim jego własny klient.
Ppłk. Teofil Karczmarz - sędzia Najwyższego Sądu Wojskowego
Por. Eugeniusz Krzewski - sędzia wojskowy
Płk. Feliks Aspis - sędzia Najwyższego Sądu Wojskowego
Kpt. Zygmunt Linauer - prokurator wojskowy
Ppłk. Zenon Rychlik - prokurator Wydziału IV i VIII Naczelnej
Prokuratury Wojskowej (1948 - czerwiec 1955)
Kpt. Mieczysław Mett - pracownik Najwyższej Prokuratury Wojskowej, a
następnie prokurator Wojskowej Prokuratury Rejonowej.
Alicja Graff - prokurator wojskowy, wicedyrektor Departamentu III
Prokuratury Generalnej
Wacław Lange - w latach 1945-1953 wojskowy prokurator w Warszawie,
Białymstoku, Poznaniu i Lublinie
Zajcew - morderca sądowy
Piotr Samsonow - morderca sądowy
Władysłw Sieracki - morderca sądowy
Henryk Ligęza - morderca sądowy
Aleksiej Milcyn - morderca sądowy
Mieczysław Widaj - morderca sądowy
Kazimierz Golczewski - Bauman - stalinowski prokurator w Kielcach,
pracownik Naczelnej Prokuratury Wojskowej
S. D. Mojsezon - Mojżeszowicz - prokurator wojskowy
Witold Gatner - prokurator, który nadzorował m.in. egzekucję gen. Fieldorfa
Gen. Julian Polan-Harasim - sędzia wojskowy
Poważna koncentracja pracowników narodowości żydowskiej wystąpiła w
Departamencie Służby Sprawiedliwości Wojska Polskiego, Najwyższym Sądzie
Wojskowym, Naczelnej Prokuraturze Wojskowej oraz w sądach i
prokuraturach terenowych.
Nie było takiego sądu ani prokuratury w wojsku, w której oficerowie
żydowskiego pochodzenia nie piastowaliby kluczowych stanowisk. W
Departamencie Służby Sprawiedliwości stanowiska szefa Departamentu,
szefów Wydziałów, Radców i Inspektorów piastowali oficerowie tegoż
pochodzenia w osobach:
Henryk Holder
Winawer
Mieczysław Halski
Jakub Lubowski - Chasze Smen
Helena Wolińska
Borys Ołomucki
Mieczysław Freudenhaym
Leopold Kielski
Marian Malinowski
Arnold Rak
Franciszek Szeliński
Jan Zaborowski
Ludwik Fals
W Najwyższym Sądzie Wojskowym funkcje zastępców Prezesa bądź sędziów NSW
pełnili:
Marian Muszkat, Oskar Karliner, Marcin Dancyg, Leo Hohberg, Roman Rawicz
(Vogel), Marian Rozenblit, Marian Berton, Józef Warecki. W Naczelnej
Prokuraturze Wojskowej stanowiska zastępców Naczelnego Prokuratora,
szefów Wydziałów i Prokuratorów pełnili: Henryk Podlaski, Maksymilian
Lityński (Lifsches), Stanisław Lex-Majewski, Marian Frenkiel, Mieczysław
Bogucki, Feliks Aspis, Edward Gol, Witold Grodziński, Adam Masz, Jerzy
Modlinger, Tadeusz Miernik, Mojżesz Ponarski, Zenon Rychlik, Feliks
Słonimski, Rubin Szweig, Włodzimierz Winawer, Emil Ziegler i Henryk Zelnik.
W terenowych prokuraturach i sądach wojskowych funkcje szefów bądź
zastępców szefów pełnili oficerowie tejże narodowości m.in. tacy jak:
Kazimierz Graf, Arnold Załęski (Załkind), Adolf Brunicki, Marek Szauber,
Stanisław Śliwa, Piotr Smolnicki, Józef Fledman, Maks Auster, Jerzy
Tranier, Józef Rajch, Filip Berski (Badner), Mieczysław Fajnsztajn,
Antoni Mamrot, Eugeniusz Landsberg, Jan Orliński (Unterweiser), Jan
Kant, Roman Bojko, Julian Wilf, Edward Milewski, Juliusz Surozki,
Ryszard Wierciech, Józef Rajch i Aleksander Warecki.
Uciekli do Izraela:
Marian Muszkat, Jan Kant (prokurator Marynarki Wojennej w Gdyni), Ludwik
Fels, Marcin Dancyg, Edward Gol, Edward Milliblit, Eugeniusz Landsberg,
Adolf Brunicki, Michał Salpeter, Mieczysław Mirski i Andrzej Makowicz.
morderca sądowy - sędzia Marcin Dancyg
Mieczysław Bringajzen - funkcjonariusz wojskowego terroru sądowego
Mieczysław Dytry - funkcjonariusz wojskowego terroru sądowego
Czesław Konieczny - funkcjonariusz wojskowego terroru sądowego
Franciszek Kapczuk (Nataniel Frau) - Sąd Wojskowy we Wrocławiu
Płk. Piotr Parzeniecki - sędzia wojskowy, szef Wojskowego Okręgu
Warszawskiego, sędzia NSW
Jan Amons - szef Prokuratury Wojskowej w Lublinie i Gdańsku, prokurator
Wojsk Lotniczych (1952-1955)
Ch. Mett - prokurator wojskowy
Leonard Azarkiewicz - szef Prokuratury Marynarki Wojennej
Mjr. Julian Wilf - sędzia WSR Gdańsk
Stanisław Gutaker - sędzia WSR Warszawa
Mjr. Władysław Litmanowicz (Abram Wolf) - sędzia WSR Warszawa
Czesław Reutt - prokurator WPR Wrocław
Florian Kirschke - sędzia WSR Lublin
Oswald Sznepf - sędzia WSR Rzeszów
Julian Polan-Haraschin - sędzia WSR Kraków
Emanuel Weinberg - "obrońca" w Rzeszowie
Józef Feldman - prokurator WPR Lublin, zastępca naczelnego prokuratora
wojskowego do spraw szczególnej wagi (październik 1950 - sierpień 1955),
członek partii od 1946
morderca sądowy - prokurator Józef Feldman
Leon Midro - prokurator wojskowy GO "Wisła", WUBP Katowice
Ludwik Goettinger - sędzia WSR Lublin
Marek Szauber - prokurator WPR Katowice
Wiktor Altschuler - sędzia WSR Katowice
Ppłk. Jerzy Tramer - prokurator WPR Warszawa
Tadeusz Lercel - sędzia WSR Wrocław i Gdańsk
Eugeniusz Landsberg - prokurator WPR Wrocław i Warszawa
Jakub Menasze - "obrońca" we Wrocławiu
Jan Orliński - Unterweiser - prokurator WPR Kraków
Feliks Finkelstein - prokurator WPR Katowice
Bernard Gerszon - "obrońca" we Wrocławiu
Roman Abramowicz - sędzia WSR Warszawa
Izaak Nutman - "obrońca" w Warszawie
Jan Prause - prokurator wojskowy GO "Wisła"
Sykstus Guzy - WPR Katowice
Salomon Wilf - "obrońca" w Katowicach
Zbigniew Szwarc - "obrońca" w Rzeszowie
Jerzy Mering - "obrońca" w Warszawie
Aleksander Maurer - "obrońca" we Wrocławiu
Edward Strumpf - "obrońca" we Wrocławiu
Jan Erlich - "obrońca" we Wrocławiu
Stanisław Hollitscher - sędzia WSR Kraków
Alicja Pintarowa - "obrońca" w Warszawie
Ignacy Goldfinger - "obrońca" we Wrocławiu
Aleksander Gross - "obrońca" w Lublinie
Aleksander Warecki - Warenhaupt - sędzia WSR Wrocław, potem szef
Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie
Stanisław Laks - prokurator WPR Bydgoszcz
Juliusz Kessler - prokurator WPR Bydgoszcz
Mieczysław Widaj - sędzia WSR Warszawa
Ppłk. Maksymilian Lityński - Lifszyc - prokurator WPR Warszawa, zastępca
Naczelnego Prokuratora Wojskowego do spraw szczególnej wagi (sierpień
1948 - listopad 1950), członek partii od maja 1947 r.
Ppłk. Henryk Ligęza - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej do
spraw szczególnej wagi (wrzesień 1950 - styczeń 1955), w prokuraturze od
13 grudnia 1946, wydalony z Partii w kwietniu 1955, do którego
obowiązków należał nadzór nad śledztwem MBP, w tym również X Departamentu.
Henryk Podlaski - prokurator WPR Warszawa
Józef Reich - prokurator WPR Lublin
Filip Berski - Badner - prokurator wojskowy
Edward Rettinger - "obrońca" w Warszawie
Antoni Landau - "obrońca" w Warszawie
Henryk Nowogródzki - "obrońca" w Warszawie
Marian Rozenblitt - w sądownictwie polskiej armii w ZSRS, potem
kierownik sekretariatu w Najwyższym Sądzie Wojskowym, razem z Maślanką i
Rettingerem uczestniczył w jednej z kluczowych spraw stalinizmu -
"bronił" generałów WP, oskarżonych o udział w tzw. spisku w wojsku.
Benjamin Wajsfeld - "obrońca" w Warszawie
Zygmunt Gross - "obrońca" w Warszawie
Por. Mordko Goryń - sędzia WSR Wrocław
Kpt. Florian Kirschke - sędzia WSR Lublin
Filip Field - sędzia WSR w Szczecinie
Eugeniusz Saar - "obrońca" w Krakowie
Marian Wagner - "obrońca" w Warszawie
Jerzy Merlig - "obrońca" w Warszawie
Jakub Wilf - "obrońca" w Katowicach
Mieczyslaw (Mojżesz) Maślanko - "obrońca" w Warszawie, przywódca rady
obrońców, dziekan grupy obrońców politycznych, których jedynym zadaniem
było doprowadzenie podejrzanych do przyznania się do udziału w
faktycznym lub fikcyjnym przestępstwie, po czym obrońcy zobowiązywali
się do prośby o złagodzenie kary.
Aleksander Filiks - sędzia WSR Lublin
Roman Abramiwicz - sędzia WSR Warszawa
Emil Urman - "obrońca" w Katowicach
Feliks Hopfen - "obrońca" w Rzeszowie
Józef Winsz - "obrońca" w Rzeszowie
Kazimierz Graff - prokurator WPR Warszawa
A. Mamroth - prokurator WPR Wrocław
IV. Ludowe Wojsko Polskie
Wacław Komar - Mendel Kossoj - szef wywiadu i kontrwywiadu (cywilnego i
wojskowego)
Gen. Wiktor Grosz
Gen. Wiktor Grosz - Izaak Medres - szef Głównego Zarządu Politycznego LWP
Gen. Edward Braniewski - Brandsteter - komendant Wojskowej Akademii
Politycznej
Gen. Jan Drzewiecki - Holzer
Gen. Marian Graniewski - Gutaker
Gen. Leszek Krzemień - Maksymilian Wolf) - był kierownikiem Wydziału
Wojskowego Związku Patriotów Polskich w Moskwie, nastepnie szefem
Kancelarii Wojskowej Bieruta, zastepcą szefa Głównego Zarządu
Politycznego LWP i pełnomocnikiem Rządu PRL ds. pobytu wojsk radzieckich
w Polsce.
gen. Leszek Krzemień - Wolf
Gen. Jan Stamieszkin - szef sztabu Wojsk Obrony Powietrznej Kraju
Gen. Ignacy Blum - wojska lotnicze
Gen. Tadeusz Dąbkowski - Dowództwo Wojsk Obrony Powietrznej Kraju,
zastępca ds. politycznych dowódcy WOPK
Gen. Czesław Mankiewicz - dowódca Wojsk Obrony Powietrznej Kraju
Gen. Grzegorz Korczyński - Kalinowski
Gen. Marian Naszkowski - Wasser
gen. Marian Naszkowski - Wasser
gen. Karol Świerczewski - Goltz
Gen. Leon Turski - Tennenbaum
Gen. Mieczysław Wągrowski - Izaak Pustelman
Gen. Janusz Zarzycki - Neugebauer - szef Głównego Zarządu
Polityczno-Wychowawczego Wojska Polskiego
Płk. Michał Bron - Bronstein - pracownik MSZ
Płk. dr. Charbicz - Marek Heberman - komendant Szpitala Wojskowego w
Warszawie
Płk. Otto Fiński - Finkenstein - szef sztabu organizacji "Służba Polsce"
Płk. Garbowski - Gruber - dowódca dywizji
Płk. Gradlewski - Goldberg - GZP WP
Płk. Mieczysław Kowalski - Kohn
Płk. Anatol Liniewski - Liberman - pracownik ASG
Płk. Rosiński - Rosenberg - DOW
Płk. Rotowski - Rotholtz - szef Zarządu Służby Technicznej WP
Płk. Stanisław Sokołowski - Szabat - pracownik WAP
Płk. Paweł Solski - Pinkus - szef Służby Samochodowej WP
Płk. Szulczyński - Szulcynger - dowódca pułku
Płk. Wadlewski - Waldman - dyrektor Departamentu Wojskowego w
Ministerstwie Zdrowia
Płk. Żarski - Silberstein - pracownik WAP
Ppłk. Jerzy Bryn - Izrael Alter - pracownik MSZ
Ppłk. Jan Dolanowski - Dollinger - DOW
Ppłk. Adam Laski - Gutbrot - pracownik ASG
Ppłk. Henryk Zieman - Zysman - DOW
Płk. Pełczyński - oficer pionu Planowania i Techniki
Płk. Szulc - oficer pionu Planowania i Techniki
Płk. Michał Kochański - oficer pionu Planowania i Techniki
Płk. Jerzy Bochniewicz - oficer pionu Planowania i Techniki
Płk. Aleksander Bogusławski - oficer pionu Planowania i Techniki
Płk. Wacław Jędrzejczyk - oficer pionu Planowania i Techniki
Mjr. Roman Domanski - Rosenstand - DOW
Mjr. Marcel Kot - Abram Sterenzys
Mjr. Józef Sliwinski - Flaumenbaum - szef Wydawnictwa "Służba Polsce"
Mjr. Henryk Uminski - Keff
Lubiejski - Zygielman - II Zarząd
Rajski - Rajgrodzki - II Zarząd
Henryk Trojan - Adler - II Zarząd
Zagórski - Winter - II Zarząd
Józef Poznański - Izaak Topfer - II Zarząd
Wlodzimierz Tatarek - Salomon Szlama-Wolf - II Zarząd
Ryszard Tatarczyk - Ludwik Ruppert - II Zarząd
Henryk Walczak - Zukerman
Stefan (Szmul) Krakowski - oficer polityczny w Wojsku Polskim do 1966.
Jego żona pracowała w KC PZPR. Historyk Żydowskiego Instytutu
Historycznego. Dyrektor archiwum w Instytucie Yad Vashem
mjr. Henryk Dodin (ur. 1919) - oficer polskiego wywiadu wojskowego. Od
marca 1944 żołnierz Armii Czerwonej, od grudnia 1944 Wojska Polskiego,
pod koniec tego samego miesiąca (grudzień 1944) przeszedł do rezerwy. Od
1947 pracownik Oddziału II Sztabu Generalnego LWP, od marca 1948 szef
Sekcji Finansowej Oddziału II SG LWP. Zwolniony w lipcu 1950,
wyemigrował do Izraela w lipcu 1957 r.
mjr. Marceli Kot - Szterenzys (ur. 1914) - oficer polskiego wywiadu
wojskowego. Od 1947 pracownik Oddziału II Sztabu Generalnego LWP, od
1948 pracownik operacyjny Oddziału II we Francji (już wtedy podległego
Ministerstwu Bezpieczeństwa Publicznego jako Departament VII wywiadowczy
MBP). Od kwietnia 1952 zastępca szefa Wydziału IV (francuskiego)
Oddziału II (Operacyjnego) Zarządu II Sztabu Generalnego Wojska
Polskiego. Zwolniony w kwietniu 1953, wyjechał do Jugosławii 27 lipca 1967.
Mjr. Józef Bryn - drugi sekretarz ambasady polskiej w Japonii
Płk. Pawel Monat - szef wydziału ataszatów wojskowych w II Zarządzie
(wywiadowczym) Sztabu Generalnego, poprzednio attaché wojskowy w
Waszyngtonie
Innymi pracownikami II Zarządu, którzy uciekli na Zachód byli:
gen. Izydor Modelski - attache wojskowy w Waszyngtonie, uciekł w 1948 r.
Henryk Walczak - Zukerman - pracownik cywilny, kierownik attachatu w
Waszyngtonie, po otrzymaniu odwołania w 1951 nie powrócił do kraju
Aaron Goldenberg - przerzucony nielegalnie do RFN odmówił współpracy
Jan Galewicz - konsul generalny PRL w Nowym Jorku, w 1953 odmówił
powrotu do kraju
Henryk Trojan - Adler
Abraham Rajski - Rajgrodzki - wysłany nielegalnie do Francji jako
przedstawiciel Polskiego Biuletynu Informacyjnego, pozostał na stałe
mjr. Marcel Kot - Abram Szterenzys - w 1957 wyjechał na urlop do
Jugosławii, skąd przedostał się do Francji
kpt. Włodzimierz Barankiewicz - pracował pod przykryciem w ambasadzie
polskiej w Wiedniu, w 1961 przeszedł do Amerykanów
kpt. Marcin Sochaczewski - po zwolnieniu z Zarządu II został zatrudniony
w jednej z instytucji krajowych, wyjechał do Berlina Zachodniego i
przedostał się do RFN
Zdzisław Brandel - oficer kadrowy II Zarządu, uciekł do Brazylii i USA
kpt. Mieczysław Skorupiński - w latach 1947-1951 szef sekcji
agenturalnej, w 1958, będąc szefem Polskich Linii Oceanicznych, uciekł
na Zachód.
gen. Jakub Prawin
Gen. Jakub Prawin - agent NKWD, szef Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie.
Gen. Juliusz Hibner - Dawid Schwartz - dowódca Korpusu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, brał udział w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach
1936-1938. Był prawą ręką ministra Bezpieczeństwa Państwowego, dowódcą
Przygranicznych Korpusów Obrony i Korpusów Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
W latach 1951-1956 był dowódcą państwowych sił zbrojnych, a w latach
1956-1960 wiceministrem Spraw Wewnętrznych
Gen. Henryk Toruńczyk - 1944 dowódca Polskiego Samodzielnego Batalionu
Specjalnego, przeformowanego w listopadzie na Brygadę Wojsk
Wewnętrznych, poprzedników KBW. W 1945 p.o. dowódcy KBW.
gen. Henryk Toruńczyk
Płk. W. Tykociński - E. Tykotyner - szef Polskiej Misji Wojskowej w
Berlinie Zachodnim, w maju 1965 uciekł z Berlina do USA. Tam dwa lata
później zmarł w hotelu, w niezbyt jasnych okolicznościach.
Płk. Jakub Wachtel - zastępca Szefa Departamentu Personalnego
płk. Stefan Kuhl - zastępca Szefa Departamentu Personalnego
płk. Jakub Wachtel
Ppłk. Julian Rotnicki - szef Wydziału I Departamentu Personalnego,
zajmującego się oficerami piechoty, sztabów i instytucji
Ppłk. Adam Brandel - szef Wydzialu Awansów i Odznaczen Departamentu
Personalnego
Ppłk. Edward Pfeffer - szef Wydziału VII zajmującego się powoływaniem
oficerów do służby wojskowej i zwolnień z tej służby, administracją
rezerw oficerskich, obsadą kadrową WKR i sprawami związanymi z
przyznawaniem emerytur. Jako generał był szefem Zarządu Zaopatrzenia
Sztabu Generalnego, zastępcą Głównego Ispektora Planowania i Techniki,
kierownik Katedry Ekonomiki Polityki Planowania i Gospodarki Obronnej w
Wojskowej Akademii Politycznej, Sekretarz Rady Ekonomicznej MON
Ppłk. Mieczysław Wodnar - szef Wydziału Oficerów Kwatermistrzostwa
Po sierpniowo-wrześniowym plenum KC Partii w 1948 do Departamentu
Personalnego WP przybyli nowi oficerowie pochodzenia żydowskiego, a
takze nastąpiły pewne zmiany na kluczowych stanowiskach w tej instytucji
umacniające pozycję i wpływy oficerów narodowości żydowskiej. Po
przeprowadzeniu wiosną 1950 reorganizacji Departamentu Kadr pomimo
istniejącego szefa tego Departamentu płk. Turskiego i jego zastepcy
oficera radzieckiego płk. Kożucha, wyłoniono trzyosobową kierowniczą
ekipę Żydów w osobach: płk. Ziemiana, płk. Mazura i płk. Wojnara.
W wyniku polityki personalnej realizowanej przez żydowskich oficerów
zajmujących kierownicze stanowiska w Departamencie Kadr i terenowych
organach kadrowych, poważna część ważnych stanowisk w dowództwach
okręgów wojskowvch i rodzajów Sił Zbrojnych, instytucjach centralnych
MON, szefostwach rodzaju wojsk i służb była obsadzona przez oficerów
żydowskiego pochodzenia, w stosunku do których nie były w zasadzie
stosowane kryteria polityczno-moralne ani wymogi kwalifikacyjne.
Jeśli chodzi o obsadę szefów Wydziałów Personalnych okregow wojskowych,
to przedstawiała sie ona we wspomnianym okresie następujaco:
szefem Wydziału Personalnego DOW I (Warszawa) był ppłk. Jan Wiśniewski,
późniejszy kontradmirał, a po nim ppłk. Rosiński - Rosenberg;
szefem Wydziału Personalnego DOW II (Bydgoszcz) był ppłk. Adolf Kolb;
szefem Wydzialu Personalnego DOW IV (Wrocław) był ppłk. Marian Mazur, a
po nim mjr. Roman Domański - Rosenband;
szefem Wydziału Personalnego DOW V (Kraków) był kpt. Bronisław Lampel, a
po rozformowaniu tego okregu objął on w maju 1952 r. takie samo
stanowisko w DOW IV;
szefem Wydziału Personalnego DOW VI (Łódź) był ppłk. Henryk Ziemian -
Zysman, a po rozwiązaniu tego okręgu objął takie samo stanowisko w DOW
III (Poznań);
szefem Wydziału Personalnego DOW VII (Lublin) był ppłk. Jan Dolanowski -
Dollinger;
szefem Wydziału Personalnego w Dowództwie Wojsk Lotniczych był ppłk.
Leon Turski - Tannenbaum,
w Wojskach Ochrony Pogranicza - ppłk. Michał Rudawski.
W aparacie politycznym WP przez wiele lat kluczowe stanowiska służbowe
obsadzone były przez oficerów żydowskiego pochodzenia. I tak kolejno
zmieniającymi się szefami Głównego Zarządu Politycznego WP byli gen.
Wiktor Grosz - Izaak Medres, gen. Mieczysław Wągrowski - Izaak
Pustelman, gen. Świetlik, gen. Edward Ochab, gen. Naszkowski, gen.
Janusz Zarzycki - Neugebauer.
Zastępcami szefa GZP WP byli gen. Malko i gen. Leszek Krzemień -
Maksymilian Wolf. Szefem Zarządu Organizacyjnego GZP WP był płk M.
Jekiel, który po zwolnieniu go do rezerwy objał stanowisko zastępcy
przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej.
Szefem Zarządu Propagandy GZP WP przez długi okres był pułkownik, a
później gen. Blum. Ponadto w GZP WP pracowali gen. Bednarz, ppłk.
Bugajski, płk. W. Strasser, płk. Grosfeld, płk. B. Szubicz, płk.
Welfeld, ppłk. Hakman, płk. S. Alster, płk. Friedman, płk. Szliferstejn,
płk. Lider, płk. Brones, płk. Hubert, płk. Jegier, płk. Gradlewski -
Goldberg, płk. Malczewski i inni. Sekretarzem Komisji Kontroli Partyjnej
WP był płk. L. Zieleniec, szefem Oddziału Inspekcji - płk. Szarek,
szefem Wydziału Próśb i Zażaleń - płk. Krygie, były rabin.
Analogiczna sytuacja istniała w Zarządach Politycznych okręgów
wojskowych i rodzajów Sił Zbrojnych, Wojskowej Akademii Politycznej i
Wojskowym Instytucie Historycznym. Interesującym jest fakt, że w celu
zatarcia śladów żydowskiego pochodzenia, na wniosek określonej grupy
oficerów ówczesnego Departamentu Personalnego przeforsowano około 1947
r. wydanie odpowiedniego aktu normatywnego upoważniającego Ministra
Obrony Narodowej do przeprowadzania we własnym zakresie zmiany nazwisk
oficerów. Formalności z tym zwiazane zatatwiał Departament Personalny
WP, opracowując odpowiednie rozkazy personalne. Sprawy takie były
załatwiane bardzo operatywnie. Z tej możliwości skorzystało wielu
oficerów narodowości żydowskiej.
Zespół autorów organu teoretyczno-politycznego GZP WP "Nasza Myśl"
składał się prawie wyłącznie z Żydów.
W skład tego zespołu wchodzili:
gen. Janusz Zarzycki - Neugebauer,
płk. Leon Grosfeld,
płk. Henryk Werner,
ppłk. Dorian Płoński,
Roman Werfel,
mjr. Włodzimierz Brus,
mjr. Włodzimierz Baczko
mjr. Julian Lider
ppłk. Zenon Welfeld
ppłk. Leon Sternik
mjr. Zbigniew Safian,
płk. Adam Bromberg
ppłk. Ignacy Blum
Część z nich posiadała skompromitowaną przeszłość, jak np. mjr Safian,
który w czasie okupacji hitlerowskiej byl policjantem żydowskim w getcie.
Od 1950 roku żydowskie czasopisma i prasa wojskowa z wyjątkową pasją
podjęły problem tzw. "odchylenia prawicowo-nacjonalistycznego", a całość
wychowania politycznego kadry i żołnierzy została sprowadzona do walki z
owym odchyleniem. W programach szkolenia ideowo-politycznego niebywale
wyeksponowano historię WKP(b), programy zaś historii Polski wyprane z
politycznego tla wekslowały ją na tory historii gospodarczej.
W tego rodzaju programach prym wiodła Wojskowa Akademia Polityczna, dla
której starannie dobrano kadre wykładowczą, którą stanowili m.in.
gen. Uziębło
płk Hoffman
płk Piasecki
płk Halicz
płk Pawłowski
płk Pirko
płk Wachtel
płk Ochocki
mjr Lewandowski
płk Malczewski
płk Grot
płk Sokołowski
mjr Zillberstein.
Na szefów katedr powoływano nawet ludzi nie posiadających żadnego
przygotowania (m.in. kpt. Dworniaka), czy też posiadajacych trudności w
posługiwaniu sie językiem polskim (m.in. mjr Zillberstein). Zasadniczym
kryterium przydatności było pochodzenie.
Po wydarzeniach październikowych 1956 grupa żydowskich działaczy
zajmująca eksponowane stanowiska w Wojsku i odpowiedzialna za
przestępstwa postanowiła zrzucić z siebie odpowiedzialność i przedstawić
się jako ofiary kultu jednostki i główni rzecznicy odnowy. Wykorzystali
do tego naradę wyższych dowódców i oficerów politycznych, która odbyła
się 27 października 1956 przy udziale Gomułki, Spychalskiego,
Zawadzkiego i Cyrankiewicza. Na tej naradzie specjalnie przygotowani
przez Bluma i Malczewskiego polemiści przypuścili ostry atak na wojsko.
Domagano się odwołania ludzi skompromitowanych z wojska, ale o jakich
ludzi chodzi, tego nie precyzowano. Postulowano utworzenie Ministerstwa
Spraw Wojskowych i odrębnego stanowiska naczelnego dowodcy (płk
Mojsiejewicz). Postulowano zastąpienie jednoosobowego dowodzenia
działnością rad wojskowych i rad wojennych na wzor chiński (gen.
Frey-Bielecki). Domagano sie także otwartego pisania w prasie o sprawach
wojskowych bez cenzury. Podobne postulaty zgłosili gen. Hubner i inni.
Propozycje, uznane za rewizjonistyczne, spotkały sie z krytyką
kierownictwa partii i rządu.
Objęcie przez gen. Janusza Zarzyckiego - Neugebauera stanowiska szefa
GZP WP poważnie wzmocniło pozycję i wpływy Żydów w tej instytucji.
W skład tej grupy wchodzili
Fryderyk Malczewski,
Ignacy Blum,
Zygmunt Hofman,
Michał Friedman,
Stanisław Nadzin,
Mirosław Nadelwicz,
Jan Zamoyski,
Bronisław Bednarz,
Eugeniusz Kuszko
Piotr Borowy.
Korzystając z opieki Zambrowskiego, Morawskiego i Ochaba grupa ta
zaczęła lansować tendencje "rewzjonistyczne". Ukazały sie w
piśmiennictwie wojskowym w tym duchu artykuly płk. J. Bluma, cykl
artykułów Z. Baumana. Publikował się tez W. Górnicki.
Jan Zamoyski Bronisław Bednarz
Organ teoretyczny GZP WP "Wojsko Ludowe" i prasa wojskowa podjęły też
dyskusję o "bohaterszczyźnie", którą zapoczątkował płk. Janusz
Przymanowski. Podjęto także walkę z urojonym antysemityzmem. Z
inicjatywy szefa GZP WP gen. Zarzyckiego wydano w marcu 1957 r. broszurę
poświęconą antysemityzmowi w Polsce, w której usiłowano wykazać, że
Polska to kraj zagorzałych antysemitów. Dla uzasadnienia tego
domniemania przedrukowano prace J. Marchlewskiego pt. "Antysemityzm a
robotnicy", szkic E. Orzeszkowej pt. "O Żydach i kwestii żydowskiej",
parszywy esej J. Tuwima pt. "My żydzi polscy..." oraz paszkwilancki
artykuł z "Po prostu" pt. "Gdy budzą się upiory" pióra J. Ambroziewicza,
E. Gonczarskiego i J. Olszewskiego.
Na naradzie aktywu partyjnego 27 maja 1957 ówczesny szef GZP WP gen. J.
Zarzycki przestrzegał, oświadczając wprost: "poddaje się w wątpliwość
nasz sojusz ze Związkiem Radzieckim. (...) Ten antyradziecki nurt wiąże
się często z antysemityzmem, który jakkolwiek rzadko manifestuje się
otwarcie, występuje jednak w ukryciu zazwyczaj pod postacią fałszywych,
hitlerowskich niemal plotek". W latach 1957-1958 na łamach "Żołnierza
Wolności" ukazywać się zaczęły alarmujace artykuły i reportaże
piętnujace ostre przejawy polskiego "antysemityzmu". Szczególne
skoncentrowanie oficerów żydowskiego pochodzenia miało miejsce w
instytucjach centralnych MON.
I tak w Sztabie Generalnym WP Głównym Inspektorem Techniki i Planowania
był w latach 1956-1967 gen. Marian Graniewski, szefem Zarządu
Operacyjnego był w latach 1954-1960 gen. Jan Drzewiecki - Holzer, szefem
Zarządu II był w latach 1946-1950 gen. Wacław Komar, szefem Zarządu
Organizacyjnego był w latach 1952-1954 płk. Czesław Berman, szefem
Zarządu Planowania Materiałowego był w latach 1952-1967 gen. Edward
Pfeffer, szefem Oddziału Szyfrowego był w latach 1946-1952 płk. Joachim
Erlich, szefem Oddziału Cenzury był w latach 1953-1963 płk. Tadeusz
Polanowski.
Piastując stanowisko Szefa Zarządu II Sztabu Generalnego WP już od 1946
gen. bryg. Wacław Komar rozpoczął intensywne angażowanie do pracy w tym
Zarządzie osób pochodzenia żydowskiego, wśród nich i takich, którzy nie
posiadali odpowiedniego wykształcenia i niezbędnych kwalifikacji, a
nawet i takich, którzy nie mieli polskiego obywatelstwa.
Pracownicy ci byli bezpośrednio ściągani z Palestyny, Francji, Włoch i
roznych instytucji krajowych. Tak zostali ściągnięci z Palestyny m.in.
Bryn, Trojan - Adler, Gineberg, Botwińska i inni.
Obok szefa Zarządu II gen. W. Komara, żydami byli dwaj zastępcy szefa
Zarządu - płk. Stanisław Flato i płk. Witold (Władysław) Leder. Szefem
Wydziału Operacyjnego był płk. Stanisław (Leon) Bielski, szefem Wydziału
Informacyjnego - płk. Adam Brandel, szefem Wydziału I - płk. Michał Bron
(Bronstein), szefem Oddziału III - płk. Anatol Liberman, szefem Wydziału
Finansów kpt. Marcin Sochaczewski.
płk. Stanisław Bielski
płk. Witold (Władysław) Leder
Ponadto pracowali tam dalsi oficerowie tego samego pochodzenia jak płk
Leon Herzog, płk. Paweł Monat, płk. Jan Rochwerger, płk. Maksymilian
Sznapf, mjr. Bolesław Włodynger, mjr. Maksymilian Berezowski i inni.
Wszystkie ważniejsze stanowiska w podstawowych komórkach Zarządu II były
obsadzone przez pracowników żydowskichj, a np. w sekcji agenturalnej
amerykańskiej na 9 pracownikow kadrowych 8 z nich było żydowskiego
pochodzenia wraz z szefem tej sekcji płk. Leonem Zagórskim.
Jeżeli w latach 1945-1949 stanowiska w Misjach i Attachatach Wojskowych
obsadzone były oficerami przedwojennymi, to po tym okresie stanowiska te
obejmują stopniowo oficerowie żydowskiego pochodzenia w osobach: płk.
Tykociński - Tykotyner, płk. Herzog, płk. Monat, płk. Bron, płk.
Hirszowicz, ppłk. Kornecki, ppłk. Kofler, ppłk. Czarny i mjr Rochwerger.
Aparat kadrowy pod przykryciem był obsadzony przede wszystkim przez Żydów.
I tak np. w latach 1948-1953 w USA na 8 pracowników pod przykryciem
wszyscy byli żydowskiego pochodzenia: Zagórski, Klon, Groniewicz,
Krakowski, Maliszewski, Heliman, Welker, Hamerlak. Podobnie
przedstawiała sie sytuacja na terenie innych krajów. Jedynie do pracy
pomocniczej angażowano młodych oficerów narodowości polskiej. Począwszy
od 1953 do pracy w attachatach wojskowych kierowani byli oficerowie
polscy, a tylko nieliczni pochodzenia żydowskiego jak np. Monat do
Waszyngtonu, a Bron do Jugosławii.
Do organizowania siatek agenturalnych w różnych krajach począwszy od
1948 wysyłano pracowników wyłącznie żydowskiego pochodzenia. m.in.
zostali wysłani Trojan - Adler), Lubiejski - Zygielman), Rajski -
Rajgrodzki, Kot - Szterenzys, Zagórski - Winter, Wolf, Hubner,
Tykocinski - Tykotyner i inni. Organizowali oni siatki wywiadowcze w
oparciu o koneksje rodzinne i środowiska żydowskie. Werbowali
najczęściej osoby bezwartościowe, skorumpowane, a w wielu wypadkach
wykazywali fikcyjne werbunki w celu uzasadnienia nadmiernych wydatków
finansowych.
W Inspektoracie Szkolenia ważne stanowiska zajmowali tacy oficerowie
żydowskiego pochodzenia jak płk Szulczyński - redaktor naczelny
"Przeglądu Wojsk Lądowych"; płk. Welfeld - p.o. szefa Zarządu
Szkolnictwa Wojskowego, który kierował całokształtem spraw
organizacyjnych, programowych i personalnych w tym Inspektoracie i płk.
Sadykiewicz - z-ca szefa Zarzadu I. W Akademii Sztabu Generalnego
czołowe stanowiska zajmowali tacy oficerowie jak płk. Broch, płk.
Berman, płk. Demner, płk. Bielawski, płk. Makowski, płk. Szlifersztejn i
inni.
W Biurze Studiow MON - płk. Heistein i płk. Speizer. W aparacie
kwatermistrzowskim dzięki Głównemu Kwatermistrzowi WP gen. Komarowi i
szefowi Wydzialu Kadr Głównego Kwatermistrzostwa ppłk. Tatarynowiczowi
znaczną część kierowniczych stanowisk zajmowali oficerowie żydowscy,
m.in. płk. Cukierman, ppłk. Zawadzki, ppłk. Pakier, ppłk. Haliński,
ppłk. Małachowski i ppłk. Weis.
Do osób, które były specjalnie wyróżniane i przewidywane do objęcia
eksponowanych stanowisk należeli płk. Herc Antopolski, płk. Henryk
Flikielski, płk. Henryk Ebensztejn, płk. Józef Guterman i płk. Henryk
Cukierman. W pionie technicznym wojsk pancernych ważniejsze stanowiska
były w latach 1950-1954 obsadzone przez oficerów żydowskiego pochodzenia
takich jak płk. Rotowski - Rotholtz, płk. Szulc, płk. Bochniewicz, płk.
Bergerson, płk. Sztuhl, płk. Krygier, płk. Wohlmuth, płk. Magler i ppłk.
Neuberg.
Po odwolaniu płk. Rotowskiego ze stanowiska szefa Zarządu Służby
Techniczno-Czołgowej, zgodnie z decyzją b. szefa Departamentu Kadr MON
gen. Fonkowicza, na powyższe stanowisko został wyznaczony płk. Ludwik
Szulc, mimo zgłoszonych bardziej odpowiednich kandydatow. W wielu
przypadkach oficerowie żydowscy zajmujący odpowiedzialne stanowiska w
pionie technicznym tych wojsk nie posiadali nawet średniego
wykształcenia, jednak zawsze oceniani byli przez kierownictwo służby
jako wybitni fachowcy.
W służbie samochodowej MON jej kierownictwo w osobach: płk. Paweł Solski
- Pinkus w latach 1948-1950 i gen. Nowicki od 1952 w sposob świadomy i
celowy obsadzali ważne stanowiska w tej służbie oficerami narodowości
żydowskiej, często o niskich wartościach fachowych i moralnych jak np.
b. płk. Józef Malagowski - zdegradowany za nadużycia i skazany na 6 lat
wiezienia; płk. Ukraiński - zdegradowany, porzucił żonę i dzieci,
szczególną opieką otaczał go szef służby gen. Nowicki; płk. Bolesław
Badian - pełnił służbę do 1967 r. w pionie organizacyjno-mobilizacyjnym;
ppłk. Rafał Lekach - nie posiadal w ogóle wykształcenia i praktyki w
służbie samochodowej; ppłk. Henryk Majsiak - wyrzucony z informaji w
1967 r., został przyjety do służby samochodowej bez jakichkolwiek
kwalifikacji; ppłk. Tadeusz Sarzycki - zwolniony z wojska za wrogą
dzialalność w czasie okupacji, po zabiegach gen. Nowickiego powtórnie
powołany do służby wojskowej; ppłk. Szymon Gładysz - posiadal zaledwie 7
klas szkoły powszechnej, wyjechal do Izraela w 1956 r. oraz płk. Ignacy
Rutkowski z wykształceniem 6 klas szkoły powszechnej byl naczelnym
dyrektorem WZ Mot. Wybierał się do Izraela, lecz zmarł na zawał serca na
krótko przed planowanym wyjazdem.
Szczególnie duże skupisko oficerów żydowskich było w służbie zdrowia, a
zwlaszcza w Departamencie Służby Zdrowia WP. Stało się tak dzięki temu,
że przez wiele lat szefował temu Departamentowi pułkownik, a później
generał Leo Samet, który do 1958 nie posiadał dyplomu lekarza,
aczkolwiek przez cały czas swego szefowania tytułował się "doktorem".
Jego nastepcą był gen. Kowalski, wyznaczony na to stanowisko po
październiku 1956.
Na przełomie lat 40-50-tych oficerowie narodowości żydowskiej zajmowali
też sporo odpowiedzialnych stanowisk dowódczych w tym dowódcow pułków i
dywizji wprowadzanych w miejsce odkomnderowanych oficerów Armii Radzieckiej.
Do nich m.in. należeli:
płk Szulczyński - Szulcyger - dowódca pułku,
płk Izydor Helin - dowódca pułku czołgów, wyjatkowo nieudolny, o niskich
wartościach etyczno-moralnych, który już w 1948 napisał raport o wyjazd
do Izraela;
dowódcy dywizji i korpusów:
płk Sadykiewicz
płk Gross
płk Lech
płk Heistein (szef sztabu korpusu)
płk Majtek
płk Peste
płk Garbowski - Caber
Dobór na studia w radzieckich akademiach wojskowych dokonywał się
również pod określonym kątem narodowościowym. Spora część oficerów
kierowanych na te studia była pochodzenia żydowskiego. Wśród absolwentów
tych uczelni znaleźli się m.in. tacy oficerowie tego pochodzenia jak płk
Wiśniewski (późniejszy wiceadmirał), płk. Spajzer, płk. Drzewiecki -
Holzer - późniejszy generał, płk. Frey-Bielecki (późniejszy generał),
płk. Lach, płk. Łapiński (późniejszy generał), płk. Grabowski i płk.
Heinrich.
Oficerowie żydowscy nie wykazujący wystarczających wartości umysłowych
lub nie widzący realnych możliwości objęcia odpowiednich eksponowanych
stanowisk w dotychczasowych ich pionach pracy, kierowani byli na
kluczowe stanowiska w departamentach i biurach wojskowych ministerstw i
urzędów centralnych. W 39 tego typu komorkach na kierowniczych
stanowiskach było 40 oficerów pochodzenia żydowskiego, z tego 17
dyrektorów biur i departamentów. Przez około 10 lat procesem szkolenia i
wychowania wojskowego w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego jako Dyrektor
Departamentu Wojskowego kierował płk. Bartkiewicz.
Dyrektorem Departamentu Wojskowego w Ministerstwie Żeglugi był płk
Horoszewicz, a w Ministerstwie Oświaty nadzór i opiekę nad realizacją
programu przysposobienia obronnego młodzieży w szkołach średnich i
technikach sprawował płk. Woch. W Ministerstwie Zdrowia i Opieki
Społecznej dyrektorem Departamentu Wojskowego przez ponad 10 lat był
płk. Wadlewski - Waldman. Podobnie było z obsadą kierowników utworzonych
na początku 1950 r. wojskowych studiów przy wyższych uczelniach
cywilnych. Kierownikiem takiego studium Uniwersytetu Jagiellońskiego był
płk. Cynkin skazany wyrokiem sądu za sprzedaż dyplomów, a po nim na
tymże Uniwersytecie - płk. Józef Morzycki. Wieloletnim kierownikiem
Studium na Uniwersytecie Warszawskim był płk. Maksymilian Sznepf.
Wielu z pracowników studium było skorumpowanych i skompromitowanych na
uprzednio zajmowanych stanowiskach. I tak np. płk Stanisław Garder przed
objęciem funkcji kierownika Studium Wojskowego zamieszany był w
nadużycia gospodarcze; płk Andrzej Liwocki obciążony był
odpowiedzialnoscią moralną za fałszowanie dokumentów, w wyniku czego
został usunięty ze stanowiska Szefa Oddziału Kadr SOW. Skompromitowani
byli też płk Helin, ppłk Namedyński i ppłk Szeremeta. Tolerowano na
stanowiskach kierowników Studiów Wojskowych ludzi, którzy nie mieli
żadnych predyspozycji fachowych bądz ideowo-moralnych. Do takich m.in.
należeli: płk Wiktor Szyszka z Politechniki Częstochowskiej, płk Adam
Gloca z Uniwersytetu Wrocławskiego, płk Piotr Pióro z Uniwersytetu
Lubelskiego, ppók Konrad Żywicki z Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego
w Poznaniu, płk Klemens Nussbaum z Politechniki Warszawskiej, mąż
przewodniczącej Ligi Kobiet - Zawadeckiej. Nussbaum w 1968 wyjechał z
rodziną na urlop do Jugosławii, zaproszony przez polskiego attaché
wojskowego, i stamtąd, choć nie bez trudu, przez Włochy przedostał się
do Izraela. Jego "katolicka" żona była nie tylko przewodniczącą Ligi
Kobiet, ale też członkiem Rady Państwa i członkiem Komitetu Centralnego
PZPR. W Izraelu przeszła na judaizm. Dość często przenoszono
skompromitowanych oficerów narodowości żydowskiej z jednej do drugiej
uczelni jak miało to miejsce m.in. z płk Diduchem i ppłk Jurkowskim.
W młodzieżowej organizacji "Służba Polsce" powołanej w 1948
skoncentrowała się wiekszość oficerów i pracowników pochodzenia
żydowskiego. Zajmowali oni w tej organizacji kluczowe stanowiska.
I tak Komendantem Głównym tej organizacji byli po sobie płk. Edward
Braniewski - Brandsteter - późniejszy generał i płk. Aleksander Sław.
Szefem sztabu był do maja 1949 r. Otto Fiński - Finkenstein, a od maja
1949 r. płk. Jerzy Siodmak. Kwatermistrzem - płk. Herc Antopolski,
szefem Zarządu Polityczno-Wychowawczego - mjr. Michał Górski, szefem
Oddziału Organizacyjnego sztabu - mjr. Henryk Umiński - Keff, szefem
Oddziału Propagandy Zarządu Politycznego - mjr. M. Sawicki, szefem
Wydziału Wydawnictw - mjr. Józef Śliwiński - Flaumanbaum i szefem
Wydzialu Prawnego - dr. Jerzy Lecki.
Wielu z tych oficerów mogło znaleźć się na stanowiskach tylko z powodu
pochodzenia, nie dotyczyły ich bowiem zasady obowiązujące Polaków.
Płk. Otto Fiński - wyksztalcony w Austrii i Niemczech, miał matkę na
stałe zamieszkałą w Wiedniu;
płk. Jerzy Siódmak - był synem krakowskiego kamiennicznika, należał do
1939 r. do syjonistycznej organizacji "EI-Al";
mjr. Henryk Umiński fałszywie podawał w dokumentach, że był w KZMP,
rodzinnie powiązany z konfidentem policji w ruchu robotniczym;
mjr. Michał Górski - był policjantem w getcie żydowskim;
ppłk. Henryk Nachsatz - bez żadnego przygotowania fachowego, w 1957 r.
wyjechał do Izraela;
ppłk. Albert Galina - syn bogatego kuśnierza warszawskiego, w 1958 r.
wyjechał do Francji;
ppłk. Leon Blacharski - w 1957 r. wyjechał do Izraela;
mjr. Józef Śliwiński - nie potrafił nawet poprawnie mówić po polsku;
ppłk. Dawid Lerner - syn żydowskiego kapitalisty;
kpt. Samuel Lewin - zastrzelił nawet jednego z oficerów, za co nie
poniósł oczywiście żadnych konsekwencji.
Korpus Bezpieczeństwa Wewnetrznego (KBW) - dowódcą KBW od 1946 był gen.
bryg. Konrad Świetlik, następnie gen. bryg. Juliusz Hubner. Po 1956
przez okres pobytu gen. Musia w rosyjskiej Akademii Sztabu Generalnego,
obowiązki dowódcy KBW pełnił gen. bryg. Wacław Komar - dowodca Wojsk
Wewnetrznych.
Na stanowisku zastępcy dowódcy KBW do spraw politycznych pozostawal płk.
Zdzisław Bibrowski, po nim płk. Puteczny przekazany po 1956 do MON.
Szefem sztabu KBW był płk. Edward Koniński - syn fabrykanta, rzekomy
działacz KZMP. Szefem Oddziału Mobilizacyjnego KBW byl płk. Kocubej -
zwolniony w 1958, wyjechał do Izraela.
Szefem Oddziału Łączności był płk. Oskar Weiss. Wieloletnim szefem
Oddziału Personal
INFORMACJA
Art. 55.
Kto publicznie i wbrew faktom zaprzecza zbrodniom, o których mowa w art.
1 pkt 1, podlega grzywnie lub karze pozbawienia wolności do lat 3. Wyrok
podawany jest do publicznej wiadomości.
Art. 1.
Ustawa reguluje:
ewidencjonowanie, gromadzenie, udostępnianie, zarządzanie i korzystanie
z dokumentów organów bezpieczeństwa państwa, wytworzonych oraz
gromadzonych od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 grudnia 1989 r., a
także organów bezpieczeństwa Trzeciej Rzeszy Niemieckiej i Związku
Socjalistycznych Republik Radzieckich, dotyczących:
a) popełnionych na osobach narodowości polskiej lub obywatelach polskich
innych narodowości w okresie od dnia 1 września 1939 r. do dnia 31
grudnia 1989 r.:
- zbrodni nazistowskich,
- zbrodni komunistycznych,
- innych przestępstw stanowiących zbrodnie przeciwko pokojowi, ludzkości
lub zbrodnie wojenne,
b) innych represji z motywów politycznych, jakich dopuścili się
funkcjonariusze polskich organów ścigania lub wymiaru sprawiedliwości
albo osoby działające na ich zlecenie, a ujawnionych w treści orzeczeń
zapadłych na podstawie ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za
nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na
rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. Nr 34, poz. 149, z
1993 r. Nr 36, poz. 159, z 1995 r. Nr 28, poz. 143 i z 1998 r. Nr 97,
poz. 604),
c) działalności organów bezpieczeństwa państwa, o których mowa w art. 5,
jfi...@gmail.com
Jun 18, 2012, 9:10:20 PM6/18/12
to
On Monday, June 18, 2012 10:04:39 AM UTC-5, u2 wrote:
> http://www.raportnowaka.pl/news.php?typ=news&id=187&page=0
>
> Aparat teroru i ludob�jstwa - zwyrodniali mordercy Polak�w. Wykaz
> http://www.raportnowaka.pl/news.php?typ=news&id=187&page=0
>
> oprawc�w �ydowskich w MBP... Wykaz dedykuje ministrowi Bartoszewskiemu,
> kt�ry twierdzi, �e by�o to kilka os�b. W tym przedmiocie zosta�o z�o�one
> do IPN zawiadomienie z art 118 kk.
>
> Informacje o tek�cie
>
> Typ tekstu: Wiadomo�ci
> Autor: Zbigniew Nowak
> �r�d�o: raportnowaka.pl
> Publikacja: 2006-09-24 03:00:57
>
Cieakwa lista. Zastanawiam sie gdzie konczy sie prawda, a gdzie zaczyna schiofrenia pana Nowaka. A zastanawiam sie nie tylko z powodu dopisania generalowi Swierczewskiemu zydowskich przodkow oraz nazwiska, ale glownie z powodu zrobienia z generala Matejewskiego Kugelszwanca. Matejewski wylecial z MSW w w 70 albo w 71 roku oficjalnie za malwersacje a tak naprawde za kierowanie szajka przestepcza w Paryzu - glownie za to, ze ich zlapali. A w w.w. 70 roku MSW bylo juz odzydzone.
>
quark
Jun 18, 2012, 9:56:15 PM6/18/12
to
On Jun 18, 6:10 pm, jfig...@gmail.com wrote:
> On Monday, June 18, 2012 10:04:39 AM UTC-5, u2 wrote:
> >http://www.raportnowaka.pl/news.php?typ=news&id=187&page=0
>
> > Aparat teroru i ludob jstwa - zwyrodniali mordercy Polak w. Wykaz
> On Monday, June 18, 2012 10:04:39 AM UTC-5, u2 wrote:
> >http://www.raportnowaka.pl/news.php?typ=news&id=187&page=0
>
> > oprawc w ydowskich w MBP... Wykaz dedykuje ministrowi Bartoszewskiemu,
> > kt ry twierdzi, e by o to kilka os b. W tym przedmiocie zosta o z o one
> > do IPN zawiadomienie z art 118 kk.
>
> > Informacje o tek cie
>
> > Typ tekstu: Wiadomo ci
> > Autor: Zbigniew Nowak
> > r d o: raportnowaka.pl
> > Publikacja: 2006-09-24 03:00:57
>
> Cieakwa lista. Zastanawiam sie gdzie konczy sie prawda, a gdzie zaczyna schiofrenia pana Nowaka. A zastanawiam sie nie tylko z powodu dopisania generalowi Swierczewskiemu zydowskich przodkow oraz nazwiska, ale glownie z powodu zrobienia z generala Matejewskiego Kugelszwanca. Matejewski wylecial z MSW w w 70 albo w 71 roku oficjalnie za malwersacje a tak naprawde za kierowanie szajka przestepcza w Paryzu - glownie za to, ze ich zlapali. A w w.w. 70 roku MSW bylo juz odzydzone.
Na tych listach sa poprzekrecane oficjalne nazwiska, a ci "wybrancy"
>
> Cieakwa lista. Zastanawiam sie gdzie konczy sie prawda, a gdzie zaczyna schiofrenia pana Nowaka. A zastanawiam sie nie tylko z powodu dopisania generalowi Swierczewskiemu zydowskich przodkow oraz nazwiska, ale glownie z powodu zrobienia z generala Matejewskiego Kugelszwanca. Matejewski wylecial z MSW w w 70 albo w 71 roku oficjalnie za malwersacje a tak naprawde za kierowanie szajka przestepcza w Paryzu - glownie za to, ze ich zlapali. A w w.w. 70 roku MSW bylo juz odzydzone.
znaja nazwiska te sprzed spolszczenia.
To tak jak robia Zyda z chlopka L.Walesy.
W roku 1970 byly pracownik UB, Zyd, trafial sie na pozycji pracownika
Dzialu Kadr jakiegos przedsiebiorstwa i byl zwyklym gryzipiorkiem.
Kugelschwanz jako nazwisko praktycznie nie istnieje. Znalazlem 1
Kugelschwanza we Francji.
Poza tym, mozna starac sie to nazwisko spolszczyc doslownie: Kugel =
potrawa zydowska; Schwanz = ogon, zargonowo KUTAS;
To tak jakbysmy szukali Polaka od Piastow o nazwisku DUPA.
u2
Jun 19, 2012, 11:04:27 AM6/19/12
to
W dniu 2012-06-19 03:10, jfi...@gmail.com pisze:
na jego profil :-)
> Cieakwa lista. Zastanawiam sie gdzie konczy sie prawda, a gdzie zaczyna schiofrenia pana Nowaka. A zastanawiam sie nie tylko z powodu dopisania generalowi Swierczewskiemu zydowskich przodkow oraz nazwiska, ale glownie z powodu zrobienia z generala Matejewskiego Kugelszwanca. Matejewski wylecial z MSW w w 70 albo w 71 roku oficjalnie za malwersacje a tak naprawde za kierowanie szajka przestepcza w Paryzu - glownie za to, ze ich zlapali. A w w.w. 70 roku MSW bylo juz odzydzone.
Matejewskiego nie znam, ale Walter to ewidentnie zyd, prosze popatrzec
na jego profil :-)
jfi...@gmail.com
Jun 20, 2012, 9:31:32 AM6/20/12
to
u2
Jun 20, 2012, 10:27:43 AM6/20/12
to
W dniu 2012-06-20 15:31, jfi...@gmail.com pisze:
Krelmu i wyszkolony przez nich.
>> Matejewskiego nie znam, ale Walter to ewidentnie zyd, prosze popatrzec
>> na jego profil :-)
> Popatrzylem. Niczego specjalnego nie dostrzeglem. Zreszta z profilmi roznie bywa. N.p. z punktu widzenia profilow, Zydami byli, n.p. Girolamo Savonarola oraz papiez Aleksander VI
Obcy mnie nie interesuja. A Walter byl zaaprobowany przez Zydkow na
>> na jego profil :-)
> Popatrzylem. Niczego specjalnego nie dostrzeglem. Zreszta z profilmi roznie bywa. N.p. z punktu widzenia profilow, Zydami byli, n.p. Girolamo Savonarola oraz papiez Aleksander VI
Krelmu i wyszkolony przez nich.
0 new messages