Kwasniewska i Yaron Bruckner
Tomasz Iwanowski
Tomasz Iwanowski
ze strony www.pb.pl/artykul.asp?SEC=AKT&id=176937
Tytu³: Yaron Bruckner ma talent do biznesu
¬ród³o: Puls Biznesu
Data: 2002-09-06
Autor: Dawid Tokarz
Tre¶æ:
Przez 12 lat holenderska spó³ka Eastbridge z firmy maj±cej siedzibê w
prywatnym mieszkaniu rozros³a siê w holding, którego roczne obroty w
Polsce przekraczaj± 1,6 mld z³. Dynamika wzrostu dorównuje liczbie
kontrowersji, jakie wzbudza tak Eastbridge, jak jej prezes, Yaron
Bruckner. Jest to tym bardziej intryguj±ce, ¿e o ma³y w³os spó³ka nie
przejê³a kontroli nad Polsk± Telefoni± Cyfrow±, operatorem komórkowym
wartym 10 mld z³.
Yaron Bruckner to bardzo tajemnicza postaæ. Jak ognia unika dziennikarzy,
a zw³aszcza fotoreporterów. W swoim ¿yciu udzieli³ tylko jednego wywiadu -
kilka miesiêcy temu "The Wall Street Journal Europe". Z nami te¿ nie
chcia³ rozmawiaæ.
- Prezes zamierza utrzymaæ ¶redni±: jedna rozmowa z dziennikarzem na 10
lat - mówi z u¶miechem jego bliski wspó³pracownik.
Ludzie biznesu znaj± jego nazwisko, ale ma³o kto mo¿e o nim powiedzieæ
wiêcej ni¿ kilka zdañ.
Niby nic niezwyk³ego. Mo¿e bierze siê to z przekonania, ¿e rozg³os
przeszkadza interesom. Byæ mo¿e - z wynikaj±cej z charakteru sk³onno¶ci do
trzymania siê w cieniu. Cz³owiek, który pracowa³ dla Brucknerów ("mogê
powiedzieæ o tej wspó³pracy jedynie dobre rzeczy"), twierdzi jednak, ¿e
nie chc± oni te¿ zbytnio rozg³aszaæ swoich osi±gniêæ, obawiaj±c siê -
nierzadkiego w Polsce - uderzania w antysemick± nutê. I matka, i ojciec
Yarona Brucknera s± bowiem urodzonymi w Polsce ¯ydami.
Tajemniczo¶æ budzi jednak kontrowersje i podejrzenia, prowokuje plotki.
Nie ma siê czemu dziwiæ, skoro firma Brucknera jeszcze kilka dni temu by³a
kandydatem do przejêcia Polskiej Telefonii Cyfrowej, najwiêkszego w kraju
operatora telefonii komórkowej wartego 10 mld z³, a wcze¶niej
uczestniczy³a m.in. w naszpikowanej kontrowersjami prywatyzacji Domów
Towarowych Centrum i sprowadzi³a do Polski tak uznane marki, jak Kodak,
Canal+, Vivendi czy Nestle.
Firma rodzinna
Jak najkrócej opisaæ rodzinny interes Brucknerów?
- Jeste¶my wyspecjalizowanym funduszem inwestycyjnym. Po pierwsze -
dzia³amy wy³±cznie w Europie ¦rodkowej i Wschodniej. Po drugie - zajmujemy
siê biznesami prokonsumenckimi. Po trzecie za¶ - nie jeste¶my funduszem
typu "hit and run". Gdy wchodzimy do spó³ki, to na tak d³ugo, by móc j±
zrestrukturyzowaæ, postawiæ na nogi i dopiero wtedy ewentualnie sprzedaæ.
Najczê¶ciej staramy siê jednak pozostaæ w biznesie i nie odsprzedawaæ
ca³kowicie udzia³ów. Pozyskujemy dla tych przedsiêwziêæ partnerów
strategicznych lub finansowych, by zapewniæ im dynamiczny rozwój. Czwarta
nasza cecha szczególna to import pomys³ów i know-how z Zachodu, ale z
uwzglêdnieniem specyfiki Europy ¦rodkowej i Wschodniej - przedstawia
Eastbridge Maciej Dyjas, wiceprezes spó³ki, uwa¿any za praw± rêkê jej
szefa, Yarona Brucknera.
Kontrolê nad zarejestrowan± w Holandii spó³k± Eastbridge sprawuje rodzina
Brucknerów, do której nale¿y oko³o 65 proc. akcji. Pozosta³e walory
pozostaj± w³asno¶ci± kilkunastu inwestorów instytucjonalnych, z których
najwiêkszy pakiet (11 proc.) posiada Citigroup. Akcjonariuszami s± te¿
m.in. Morgan Stanley, ING Barings, Templeton, Schroder czy ABN Amro.
- Brucknerowie maj± naprawdê dobre kontakty w zachodnioeuropejskich
krêgach biznesowo-politycznych. Od wielu lat cz³onkiem rady nadzorczej
Eastbridge jest Jacques Attali, kiedy¶ bliski wspó³pracownik prezydenta
Mitterranda i pierwszy prezes Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju (od
red. odszed³ z banku w atmosferze skandalu) - mówi mened¿er jednego z
wiêkszych ¶wiatowych banków inwestycyjnych, który kilkakrotnie
wspó³pracowa³ z Eastbridge.
Yachim Bruckner, ojciec naszego bohatera, od po³owy lat 50. handlowa³ z
krajami dawnego bloku wschodniego, g³ównie z Polsk±. Eksportowa³ dobra
konsumpcyjne, importowa³ - przemys³owe. W koñcu lat 80. interesy rodzinne
przej±³ jego syn, Yaron Bruckner. Dziêki znajomo¶ci rynku Europy ¦rodkowej
i Wschodniej by³ dobrym partnerem dla koncernów miêdzynarodowych, które
same obawia³y siê inwestowaæ tam pieni±dze. W tamtym czasie powsta³a te¿
firma Eastbridge (przejê³a interesy kilku spó³ek rodziny Brucknerów w
krajach dawnego RWPG).
Od pocz±tku lat 90. Eastbridge zainwestowa³ w Polsce ponad 400 mln USD, z
czego (jak twierdz± przedstawiciele spó³ki) ponad po³owê stanowi³y ¶rodki
w³asne holenderskiej firmy. Szefowie Eastbridge sprowadzili do Polski tak
znane firmy jak Kodak, Nestle, Canal+ czy Vivendi.
- Trzeba pamiêtaæ, ¿e nigdy nie wyprowadzili¶my zysków z Polski.
Inwestujemy je w kraju - podkre¶la Maciej Dyjas.
Znajomy prezydenta
By zachêciæ potencjalnych partnerów, Eastbridge w prezentacji firmy pisze
o "zdolno¶ci do wspó³pracy z w³adzami krajów, w których prowadzimy
interesy". Fakt. Nasze ¼ród³a mówi± o bliskiej znajomo¶ci Yarona Brucknera
z prezydentem Aleksandrem Kwa¶niewskim i jego otoczeniem. Wed³ug naszych
informatorów, prezes Bruckner bywa czêstym go¶ciem prezydenta (m. in. by³
widziany na przyjêciu po jego wyborze na drug± kadencjê), spó³ki
Eastbridge hojnie wspieraj± za¶ fundacjê Jolanty Kwa¶niewskiej. Jednym siê
to nie podoba, inni z zazdro¶ci± i uznaniem komentuj± kontakty Yarona
Brucknera w strukturach pañstwowych, mówi±c o ich nieodzowno¶ci.
- Nie s± mi znane ¿adne uprzywilejowania pana Brucknera w stosunkach z
prezydentem. To, ¿e pojawia siê na przyjêciach, gdzie jest obecny
Aleksander Kwa¶niewski, wynika z tego, ¿e Eastbridge po prostu prowadzi w
Polsce du¿y biznes. Prezes Bruckner dzia³a na tym rynku od 12 lat i zrobi³
co¶ naprawdê unikalnego. Takich osób jest w Polsce niewiele - dziesiêæ,
mo¿e dwadzie¶cia. Spekulacje o bliskiej znajomo¶ci z prezydentem to
nadinterpretacja - twierdzi Maciej Dyjas.
S³yszy siê te¿ o dobrej znajomo¶ci Yarona Brucknera z Markiem Siwcem,
szefem Biura Bezpieczeñstwa Narodowego i jednym z najbli¿szych
wspó³pracowników Aleksandra Kwa¶niewskiego. Zapytany przez nas o te
kontakty Marek Siwiec odpowiedzia³ na pi¶mie: "Pan Yaron Bruckner jako
zagraniczny inwestor w po³owie lat 90. doprowadzi³ do powstania
stowarzyszenia Poland for Europe, które w tamtych trudnych czasach w
sposób skuteczny prowadzi³o dzia³alno¶æ lobbingow± na rzecz Polski w
Europie. Dzia³alno¶æ prowadzona by³a przy wsparciu i udziale tak wybitnych
postaci, jak: Jacques Delores, Hans-Dietrich Genscher czy Sophie Marceau.
Bruckner jest osob± ¿yczliw± i przyjazn± Polsce, co szczególnie odczuwa
siê w stosunkach polsko-¿ydowskich".
W po³owie lat 90. Marek Siwiec, wówczas cz³onek Krajowej Rady Radiofonii i
Telewizji (KRRiT), g³osowa³ za przyznaniem koncesji dla telewizji Canal +,
której najwiêkszym udzia³owcem by³a Telewizyjna Korporacja Partycypacyjna
(TKP), kontrolowana po¶rednio przez Brucknera. Wykonane przed przyznaniem
koncesji ekspertyzy prawne i ekonomiczne by³y dla TKP niekorzystne.
W±tpliwo¶ci ekspertów dotyczy³y g³ównie niejasnej struktury w³asno¶ciowej
i podstaw finansowych spó³ki. Oto konkluzja tej opinii: "Bior±c pod uwagê
kryteria ekonomiczne stosowane do analiz wniosków o koncesje telewizyjne,
zgodnie z ustaw± o radiofonii i telewizji, ww. wnioskodawca nie spe³nia
tych wymogów". W toku dyskusji Marek Siwiec o¶wiadczy³, ¿e "gotów jest
przyj±æ na siebie wszelkie konsekwencje wynikaj±ce z faktu, i¿ g³osowa³ za
uchwa³± i uwa¿a, ¿e zosta³a ona podjêta w dobrej wierze i s³usznie".
Imperium ³adnie wysz³o na fotografii
Od pocz±tku za najbardziej interesuj±cy rynek Yaron Bruckner uznawa³
Polskê. Pierwsz± ze spó³ek za³o¿onych w naszym kraju by³ Pol-Kaufring,
który zacz±³ dzia³alno¶æ jeszcze w czasach PRL. Spó³ka mia³a zajmowaæ siê
tym, na czym najbardziej zna³ siê Bruckner, a wiêc importem i dystrybucj±
produktów fotograficznych i optycznych oraz kosmetyków. W planach, jak
wynika z akt rejestrowych, mia³a tak¿e inwestycje i dzia³alno¶æ
szkoleniow±. Siedziba Pol-Kaufringu znajdowala siê w mieszkaniu Janusza i
Hanny Teresy Romanowskich, najbli¿szych wspólników w interesach Yarona
Brucknera a¿ do po³owy lat 90. Obecnie Janusz Romanowski, by³y dzia³acz
PZPR, nie chce rozmawiaæ o historii interesów z Brucknerem.
Kapita³ Pol-Kaufringu (1 mln USD) obj±³ - g³ównie poprzez aport
laboratorium fotograficznego i filmów Kodaka - Kaufring, spó³ka
kontrolowana przez Brucknerów, zarejestrowana w Szwajcarii. Ju¿ w 1993 r.
Pol-Kaufring otworzy³ w Konstancinie Centrum Promocji Kadr - o¶rodek
szkolenia, który najpierw wydzier¿awi³, a pó¼niej kupi³ od Centralnego
Zwi±zku Zawodowego Budowlani.
- Romanowski w pocz±tkach Eastbridge w Polsce? Mia³ du¿e znajomo¶ci w
¶wiecie powstaj±cego wtedy biznesu. Pierwsze kadry ludzi interesu to
czêsto przecie¿ byli dygnitarze partyjni czy pañstwowi minionej epoki. W
przeciwieñstwie do niego - kiedy¶ dyrektora kszta³cenia kadr
Ogólnopolskiego Porozumienia Zwi±zków Zawodowych - nie wszyscy na przyk³ad
wiedzieli o zdewastowanym wprawdzie, ale po³o¿onym w ¶wietnej okolicy
o¶rodku. Podobnych informacji mia³ on znacznie wiêcej - mówi znajomy
Janusza Romanowskiego z tamtych czasów.
Eastbridge (przej±³ wszystkie udzia³y od Kaufringu w styczniu 1994 r.)
wycofa³ siê z Pol-Kaufringu na rzecz Romanowskiego w 1996 r. Ale
wcze¶niej, w 1990 r., Pol-Kaufring za³o¿y³ z Kodakiem joint venture
Foto-World, która poprowadzi³a dystrybucjê produktów Kodaka oraz
laboratoria fotograficzne tej marki. Po kilku latach obroty roczne Foto
World siêgnê³y kilkudziesiêciu milionów dolarów. Wówczas Kodak wykupi³
udzia³y Eastbridge. Eastbridge zachowa³ jednak oko³o 30 salonów z
produktami Kodaka w Empikach. Dzi¶ jest ich ponad pó³ setki, znane s± pod
franszyzow± nazw± Empik Kodak Express.
Import i dystrybucjê kosmetyków od Pol-Kaufringu przejê³o - za³o¿one przez
Eastbridge - przedsiêbiorstwo Beauty Distribution, w owym czasie wy³±czny
dystrybutor luksusowego dzia³u kosmetyków L'Oreal. Z koñcem 1999 r. L'
Oreal odkupi³ jednak od Eastbridge wy³±czne prawa dystrybucji i sam zaj±³
siê tym biznesem. Beauty Distribution wygasza³a dzia³alno¶æ. W aktach
rejestrowych spó³ki dotarli¶my do informacji z marca 2002 r., ¿e przeciwko
niej II Urz±d Skarbowy Warszawa ¦ródmie¶cie prowadzi postêpowanie
egzekucyjne.
Telegraf? Nie znam
W lipcu 1989 r. wy³oni³a siê Agencja Centrum. Jej udzia³owcami by³y m.in.
Domy Towarowe Centrum (DTC) i - reprezentuj±cy powi±zan± z Brucknerem
spó³kê Kaufring - Francuz Henri Klugman oraz Jacek i Monika Jaruzelscy
(cz³onkowie rodziny genera³a i by³ego prezydenta). Pó¼niej Eastbridge
przej±³ ca³kowit± kontrolê nad t± firmê, która - w zamy¶le Brucknera -
mia³a byæ agencj± reklamow± g³ównie dla spó³ek stowarzyszonych z
Eastbridge. I rzeczywi¶cie wykonywa³a ona us³ugi reklamowe, m.in. dla
Foto-World i PK-Distribution, przez jaki¶ czas sprzedawa³a te¿ czas
antenowy Canal+.
I Agencja Centrum, i Pol-Kaufring na pocz±tku lat 90. kupi³y akcje
s³ynnego Telegrafu, powo³anego do ¿ycia przez dzia³aczy Porozumienia
Centrum (jego cz³onkiem za³o¿ycielem by³ m.in. Jaros³aw Kaczyñski), by
finansowaæ wydawnictwo prasowe. Ochoczo zainwestowa³y w ni± pañstwowe
firmy - m.in. Budimex. Marian Gromadzki, cz³onek zarz±du Eastbridge, który
wtedy pracowa³ dla firm Brucknera, twierdzi, ¿e nie pamiêta inwestycji w
Telegrafie. Dzi¶ Agencja Centrum jest w likwidacji.
Rzut oka na salony
Wkrótce po umieszczeniu fotograficznego laboratorium Foto World w budynku
warszawskiego Empiku (przy Nowym ¦wiecie) Yaron Bruckner zainteresowa³ siê
ca³± sieci± tych salonów.
Spó³ka Empik powsta³a w pa¼dzierniku 1991 r. Partnerami byli:
przedsiêbiorstwo pañstwowe Ruch (reprezentowane przez tymczasowego
kierownika, zastrzelonego przed ponad rokiem Jacka Dêbskiego), które w
zamian za 40 proc. udzia³ów wnios³o aportem Agencjê Klub Miêdzynarodowej
Prasy i Ksi±¿ki - to znaczy przede wszystkim atrakcyjn± markê i 10
nieruchomo¶ci w centrach najwiêkszych polskich miast. 60 proc. objê³a
irlandzka firma Kaufring, kontrolowana przez Yarona Brucknera. Udzia³y
Kaufringu mia³y byæ op³acone gotówk± (1,17 mln nowych z³otych). Irlandzki
udzia³owiec kwestionowa³ jednak wycenê aportu Ruchu i zalega³ z pe³nym
pokryciem swojego udzia³u - brakowa³o ponad 400 tys. z³.
Owa niedop³ata sk³oni³a Najwy¿sz± Izbê Kontroli (NIK) do powiadomienia
Prokuratury Rejonowej Warszawa-¦ródmie¶cie o podejrzeniu pope³nienia
przestêpstwa. Ta jednak umorzy³a postêpowanie ze wzglêdu na znikom±
spo³eczn± szkodliwo¶æ czynu.
Sieæ Empik: ¿y³a z³ota i powa¿ne problemy
W grudniu 1994 r. Ruch sprzeda³ wszystkie udzia³y w Empiku po cenie
nominalnej, czyli za równowarto¶æ 708 tys. USD. Po transakcji maj±cy
siedzibê w Rotterdamie Eastbridge kontrolowa³ Empik w 100 proc. Umowê w
imieniu Ruchu podpisa³ m.in. Miron Maicki, obecny prezes pañstwowego
giganta.
Inwestycje z przypadku
Jak przyznaje Maciej Dyjas, wiceprezes Eastbridge, do momentu wykupienia
udzia³ów od Ruchu rotterdamska firma nie zamierza³a inwestowaæ w salony
Empiku. Taki ruch wykona³a dopiero po przejêciu wszystkich udzia³ów.
Zdaniem naszych rozmówców, by³o to mo¿liwe choæby z powodu niewielkich
kosztów sta³ych Empiku, wynikaj±cych z niskich stawek czynszu, jakie
spó³ka p³aci Ruchowi za wynajem nieruchomo¶ci. W grudniu 1994 r. czynsz
ustalono na 60 proc. ¶redniej stawki czynszu najmu obowi±zuj±cej w
mie¶cie, w którym po³o¿ony jest konkretny lokal Empiku. W umowach
dzier¿awy z lipca i grudnia 1995 r., Ruch zgodzi³ siê na jeszcze ni¿sze
op³aty, ustalaj±c miesiêczny czynsz za 1 m kw. w przedziale od 0,98 USD w
Tarnobrzegu do 10,26 USD w Warszawie. Porozumienia te zawarto na 15 lat,
bez mo¿liwo¶ci wcze¶niejszego wypowiedzenia, je¿eli Empik nie bêdzie
zalega³ z p³atno¶ciami za czynsz.
- Ruch nie zrobi³ z³ego interesu. Przecie¿ w 1991 r. i 1994 r. nikt nie
by³ zainteresowany wej¶ciem do Empiku. Trzeba tak¿e pamiêtaæ, ¿e w
modernizacjê budynków Empiku wynajêtych od Ruchu w³o¿yli¶my prawie 10 mln
USD i dla Ruchu jako ich w³a¶ciciela jest to tak¿e korzystne - twierdzi
Maciej Dyjas.
Zdaniem wiceprezesa Eastbridge, ustalone ceny wynajmu odpowiada³y
ówczesnym cenom rynkowym. Jego zdania nie podzieli³a NIK. Jej kontrolerzy
oszacowali utracone w latach 1995-1999 przez Ruch dochody na blisko 47 mln
z³, wyliczaj±c ró¿nicê miêdzy ¶rednimi cenami rynkowymi a kwot± p³acon±
przez Empik.
Nie dla renegocjacji
Jednocze¶nie z umow± dzier¿awy zarz±d Ruchu (a konkretnie prezes Alfred
Nowak i wiceprezes Hanna Borman) udzieli³ Empikowi pe³nomocnictw do
uregulowania praw w³asno¶ci tych 10 nieruchomo¶ci. I to bez mo¿liwo¶ci
odwo³ania pe³nomocnictw do koñca za³atwienia tych spraw.
- Empik siê nie ¶pieszy³. Nie mia³ ¿adnego interesu w tym, by Ruch sta³
siê pe³noprawnym w³a¶cicielem tych budynków. Skala niekorzystnych dla
Ruchu rozwi±zañ, akceptowanych przez kolejne w³adze spó³ki, by³a
pora¿aj±ca - twierdzi nasz informator z NIK.
Kontrolerzy ustalili, ¿e do 2000 r. Empik uregulowa³ w³asno¶æ tylko
jednej, najbardziej warto¶ciowej, nieruchomo¶ci: lokalu o powierzchni 1011
m kw. w centrum Warszawy, przy ul. Marsza³kowskiej. Jego w³a¶cicielem
zosta³ jednak nie Ruch, lecz - za zgod± zarz±du pañstwowego kolportera -
Domy Towarowe Centrum, których jeden z lokali mie¶ci³ siê pod tym samym
adresem. Przypomnijmy: od 1998 r., po prywatyzacji, DTC kontrolowa³
Eastbridge.
Obecnie z dziesiêciu nieruchomo¶ci dzier¿awionych przez Empik tylko trzy
nie s± jeszcze uw³aszczone na rzecz Ruchu. Faktem jest, ¿e proces
regulowania w³asno¶ci gwa³townie przyspieszy³ po og³oszeniu wyników
kontroli NIK.
Kolejne zarz±dy Ruchu podejmowa³y nie¶mia³e próby renegocjacji umów z
Empikiem. Bez skutku. Co wiêcej: Maciej Dyjas stanowczo twierdzi, ¿e do
ich wyga¶niêcia w 2010 r. nie ma mowy o rozmowach na ten temat. Ruch
próbuje wiêc wypowiadaæ umowy dzier¿awy w przypadku tych lokalizacji,
gdzie Empik bez zgody kolportera podnajmuje powierzchniê innym. Dwa wyroki
s±dów nakazuj± opró¿nienie przez Empik pomieszczeñ w Zakopanem i
Tarnobrzegu. Kontrolowana przez Eastbridge spó³ka z³o¿y³a jednak apelacje.
DTC ros³y w cieniu oskar¿enia o korupcjê
Zdaniem NIK, jeszcze wiêcej ni¿ w przypadku Empiku Skarb Pañstwa mia³
straciæ podczas prywatyzacji Domów Towarowych Centrum. W³a¶cicielem DTC
Eastbridge zosta³ w lutym 1998 r., p³ac±c za 70 proc. akcji spó³ki 106 mln
z³. NIK ju¿ w 1997 r. informowa³a Emila W±sacza, ministra skarbu, ¿e
wycena doradcy prywatyzacyjnego, czyli Warszawskiej Grupy Konsultingowej,
zawiera ra¿±ce b³êdy. Po prywatyzacji NIK wyceni³a straty Skarbu Pañstwa
na ponad 85 mln z³.
Urzêdnicy NIK uznali za niedopuszczalne przyjêcie za podstawê negocjacji
b³êdnie sporz±dzonej wyceny, co mia³o uszczupliæ dochody Skarbu Pañstwa o
45,3 mln z³ oraz pominiêcie w cenie sprzeda¿y warto¶ci prawa do
lokalizacji atrakcyjnej inwestycji Centrum-Bis, o szacunkowej warto¶ci 40
mln z³. Janusz Wojciechowski, ówczesny szef NIK, sugerowa³ nawet mo¿liwo¶æ
korupcji.
W cieniu polityków
- Prywatyzacjê DTC przeprowadzono skandalicznie. Minister W±sacz nie
uwzglêdnia³ nie tylko uwag NIK, ale tak¿e swego Departamentu Prawnego, a
ten wskazywa³ na nielegalno¶æ wyboru HIC (kontrolowana przez Eastbridge
spó³ka, która zakupi³a DTC - przyp. aut.) na inwestora - mówi Janusz
Wojciechowski, obecnie wicemarsza³ek Sejmu.
Jest jednym z ponad 130 pos³ów podpisanych pod wnioskiem o postawienie
Emila W±sacza przed Trybuna³em Stanu. Sam Emil W±sacz - teraz szef
gie³dowego Stalexportu - nie chcia³ z nami rozmawiaæ o prywatyzacji DTC.
Zdaniem Macieja Dyjasa, prezesa DTC i wiceprezesa Eastbridge, na
zamieszanie podczas prywatyzacji DTC wp³ynê³a polityka.
- Osoby wypowiadaj±ce siê w mediach w tamtym czasie uparcie pomija³y, ¿e w
momencie prywatyzacji wiele nieruchomo¶ci, na których po³o¿one s±
najwiêksze sklepy spó³ki, nie nale¿a³o do DTC. I za uregulowanie ich stanu
prawnego i nabycie ich musieli¶my dop³aciæ niemal 36 mln USD. Mniej wiêcej
tyle, ile zap³acili¶my przy prywatyzacji! - mówi Maciej Dyjas.
Wed³ug niego, regulowanie sytuacji prawnej niektórych nieruchomo¶ci DTC i
dzi¶ poci±ga za sob± istotne nak³ady finansowe.
Tajemnice, tajemnice
Ju¿ po prywatyzacji DTC ówczesny premier Jerzy Buzek powo³a³ zespó³ do
wyja¶nienia kontrowersji.
- Grupa ta potwierdzi³a g³ówne zarzuty NIK. Ale opinia publiczna
dowiedzia³a siê jedynie, ¿e "na wniosek zespo³u zostanie przeprowadzona
ponowna wycena DTC" - mówi wysoko postawiona osoba z NIK.
Ministerstwo Skarbu Pañstwa do powtórnej wyceny DTC wynajê³o poznañsk±
spó³kê Doradztwo Gospodarcze (DGA). Tak¿e tê wycenê, która kosztowa³a
resort skarbu blisko 1 mln z³ i nie ró¿ni³a siê znacz±co od poprzedniej,
zbada³a NIK.
- Wyników kontroli te¿ nie podano do publicznej wiadomo¶ci. Tymczasem
stwierdzili¶my, ¿e wycena DGA by³a ma³o wiarygodna, a jej wide³ki tak
szerokie, by cena, jak± uzyska³ resort skarbu, mog³a siê w niej zmie¶ciæ -
twierdzi nasz informator z NIK.
Z tak± opini± nie zgadza siê Andrzej G³owacki, prezes DGA. Jego zdaniem,
wycena, przeprowadzona pod kierownictwem prof. Mieczys³awa Prystupy, by³a
rzetelna, a jej celem by³o wskazanie realnej warto¶ci DTC przed
prywatyzacj±.
Tak¿e sto³eczna prokuratura okrêgowa dwa razy po cichu, bez informowania o
tym, umarza³a ¶ledztwo w sprawie nieprawid³owo¶ci w przebiegu jednej z
najbardziej kontrowersyjnych prywatyzacji w historii Polski (przed ponad
miesi±cem poinformowa³ o tym "PB").
DTC nie by³y pierwsze
Prywatyzacja nie by³a pierwszym kontaktem Eastbridge z DTC. Widaæ to
choæby na przyk³adzie wspomnianej Agencji Centrum. Ale nie tylko. Tak¿e na
d³ugo przed prywatyzacj± DTC, bo w 1994 r., Yaron Bruckner za³o¿y³ firmê
Domy Towarowe Inwestycje (DTI). W zamierzeniu mia³a ona dzia³aæ jako
spó³ka inwestycyjna w handlu detalicznym. Wed³ug naszych informacji,
planowano j± wykorzystaæ w czasie prywatyzacji DTC.
- Zainteresowanie takim przedsiêbiorstwem jak DTC nie mo¿e urodziæ siê w
dzieñ przed zmianami w³a¶cicielskimi. Proces my¶lenia o wej¶ciu do takiej
spó³ki musi oczywi¶cie trwaæ - zdaje siê potwierdzaæ te informacje Marian
Gromadzki, cz³onek zarz±du Eastbridge, odpowiedzialny za sektor wód
mineralnych.
DTC sprzedano z wy³±czeniem tzw. ¶ciany wschodniej (czyli najbardziej
znanych sklepów Wars, Sawa i Junior, po³o¿onych w Warszawie przy ul.
Marsza³kowskiej). W styczniu 2001 r. Urz±d Dzielnicy ¦ródmie¶cie gminy
Warszawa Centrum, reprezentowany przez dyrektora zarz±du Annê Wysock± i
zastêpcê dyrektora Teresê Wyszyñsk±, podpisa³ z DTC umowê sprzeda¿y tych
budynków i ustanowieniu na rzecz DTC wieczystego u¿ytkowania gruntów, na
których one stoj±. £±cznie DTC zobowi±za³y siê do zap³acenia 77,6 mln z³
(44,9 mln z³ za wieczyste u¿ytkowanie gruntu plus 32,7 mln z³ za
zlokalizowane na nim budynki).
Z naruszeniem prawa
Sprzeda¿ "¶ciany wschodniej" DTC nie spodoba³a siê warszawskiej
Specjalistycznej Spó³dzielni Gastronomicznej (SSG), zajmuj±cej tam kilka
lokali.
- Urz±d dzielnicowy zdecydowa³ siê na podpisanie aktu notarialnego. A
przecie¿ sygnalizowali¶my, ¿e to niezgodne z prawem. Nasze zdanie
potwierdzi³ Naczelny S±d Administracyjny: w maju 2001 r. stwierdzi³, ¿e
decyzjê o sprzeda¿y Warsa, Sawy i Juniora spó³ce DTC wydano z naruszeniem
prawa - w trybie bezprzetargowym. Po wyroku NSA skierowali¶my pozew do
s±du okrêgowego o uniewa¿nienie aktu notarialnego. Sprawa w toku - mówi
Tadeusz Seweryniak, prezes SSG.
- Wyst±pili¶my o kasacjê wyroku NSA do S±du Najwy¿szego, który - jestem
przekonany - j± uwzglêdni. Nie ma tak¿e mo¿liwo¶ci, by s±d uniewa¿ni³
umowê, chocia¿by dlatego, ¿e sam NSA uzna³, ¿e jego wyrok nie stanowi
podstawy do naruszania jej wa¿no¶ci - zapewnia Maciej Dyjas.
Paragraf 11 umowy miêdzy dzielnic± ¦ródmie¶cie a DTC zobowi±zuje je do
"zaspokojenia ewentualnych uzasadnionych prawnie roszczeñ z tytu³u
poniesionych nak³adów, zg³oszonych przez najemców pomieszczeñ". Na ten
zapis powo³uje siê SSG, która od jakiego¶ czasu nie p³aci czynszu za
dzier¿awione lokale. Wed³ug jej prezesa, bieg³y rzeczoznawca wyceni³
nak³ady SSG na modernizacjê nieruchomo¶ci przy ul. Marsza³kowskiej na 36
mln z³. Spó³ka domaga siê ich zwrotu.
- Wszystkie sprawy s±dowe o zaleg³y czynsz wysoko¶ci prawie 5 mln z³
wygrali¶my, m.in. dlatego, ¿e SSG nie mog³a udokumentowaæ swoich rzekomych
nak³adów i innych ni¿ wynikaj±ce z umowy najmu z DTC praw do lokalu -
twierdzi Maciej Dyjas.
Bardzo ciekawe w ca³ej sprawie jest to, ¿e bieg³y rzeczoznawca wyceni³
budynki przy ul. Marsza³kowskiej nie na 32,7 mln z³ (tyle zap³aci³y DTC),
ale na 120,6 mln z³. Z ceny uby³o zatem 87,9 mln z³. Powód: nak³ady na
modernizacjê poniesione przez DTC i najemców lokali (w tym SSG).
Korzystne straty
DTC nie okaza³y siê dla Eastbridge tak dobrym interesem jak Empik, który
przynosi spore zyski. W 1999 roku DTC wykaza³y stratê netto 107,2 mln z³,
a w 2000 r. nawet 129,5 mln z³. S±dy w ca³ym kraju zasypane s± pozwami
roszczeniowymi od ró¿nych spó³ek - partnerów handlowych DTC, którzy
domagaj± siê zaleg³ych nale¿no¶ci. Czy to ca³a prawda o kondycji
finansowej DTC?
- Wykazywanie strat przez DTC jest dla Eastbridge korzystne. Ewentualne
zyski wi±za³yby siê bowiem z konieczno¶ci± dywidendy dla Skarbu Pañstwa
oraz podwy¿ek dla pracowników (zgodnie z zapisami pakietu socjalnego).
Tylko podwy¿ki mog³yby kosztowaæ Eastbridge rocznie 10 mln z³. Dlatego
du¿± czê¶æ rozwoju w Polsce spó³ka Brucknera sfinansowa³a za pomoc±
kredytu wziêtego przez DTC. Jego obs³uga by³a tak kosztowna, ¿e wyklucza³a
uzyskiwanie zysków przez spó³kê - mówi nasz informator.
Jego zdaniem, podobnie wygl±da rzecz z p³atno¶ciami.
- Za ka¿dym razem, gdy DTC tworz± lub modernizuj± swe sklepy, wyd³u¿aj±
drastycznie terminy p³atno¶ci. To pozwala im finansowaæ inwestycje nie z
kredytów, ale z w³asnych ¶rodków, co jest - rzecz jasna - znacznie tañsze.
Tylko nieliczni partnerzy decyduj± siê na skierowanie sprawy do s±du -
ocenia nasz rozmówca.
Elektrim, czyli wielka nagroda za Vivendi
Najbardziej znany w±tek dzia³alno¶ci Eastbridge w Polsce zaczyna siê w
1999 r., kiedy to Eastbridge kupi³a obligacje Elektrimu, a Yaron Bruckner
wszed³ do rady nadzorczej tej spó³ki.
- By³a to swego rodzaju nagroda za wprowadzenie do spó³ki Vivendi. Mimo ¿e
nie darzê Brucknera sympati±, muszê przyznaæ, ¿e wej¶cie do Elektrimu
Francuzów to g³ównie jego zas³uga. Trzeba jednak pamiêtaæ, ¿e -wchodz±c do
rady nadzorczej - z³o¿y³ deklaracjê zakupu obligacji zamiennych na akcje
spó³ki za 100 mln z³, czego pó¼niej nie zrobi³ - mówi nasz rozmówca,
zastrzegaj±cy sobie anonimowo¶æ.
Maciej Dyjas twierdzi, ¿e to plotka i nie przypomina sobie takich
deklaracji. W momencie, kiedy pojawi³a siê kandydatura Brucknera na
cz³onka rady nadzorczej Elektrimu, do biura zarz±du spó³ki dotar³a paczka
od nieznanego nadawcy z informacjami maj±cymi obci±¿aæ szefa Eastbridge -
przedstawiaj±cymi w z³ym ¶wietle jego rodzinê i wcze¶niejsze interesy w
Polsce (m. in. sprawê prywatyzacji DTC). Zarz±d Elektrimu nie wzi±³ tych
materia³ów pod uwagê.
Ch³ód po przyjêciu
Sprowadzenie Vivendi do Polski - za 49 proc. akcji Elektrimu
Telekomunikacji (ET) Francuzi zap³acili wtedy 1,2 mld USD - okaza³o siê
mo¿liwe dziêki dobrym kontaktom Brucknera z Jacquesem Attalim. Ten cz³onek
rady nadzorczej Eastbridge, a obecnie tak¿e Elektrimu, by³ swego czasu
"szefem sztabu" prezydenta Francji, Francoisa Mitterranda. W tym samym
czasie dla Mitterranda pracowa³ tak¿e - jako doradca ekonomiczny -
Guillaume Hannezo, do niedawna dyrektor finansowy Vivendi (odszed³ wraz z
prezesem Jean-Marie Messierem). To poprzez Attalego Bruckner dotar³ do
Hannezo.
- Ostatnie zmiany we w³adzach Vivendi znacznie och³odzi³y stosunki
Brucknera z Francuzami. I wspólna z BRE Bankiem próba przejêcia od
Elektrimu 49 proc. akcji ET zakoñczy³a siê fiaskiem - twierdzi jeden z
naszych rozmówców.
Jego zdaniem, nie ma dzi¶ tak¿e mowy o tym, by Vivendi zgodzi³o siê
sprzedaæ swoje 51 proc. udzia³ów w ET - przypomnijmy, ¿e Eastbridge
wspólnie z Citigroup by³ zainteresowany tak¿e tym pakietem.
Sporny Internet
Wspó³praca Eastbridge z Elektrimem mia³a dotyczyæ m.in. biznesu
internetowego. Wiosn± 2000 r. Elektrim og³osi³, ¿e za po³owê udzia³ów w
Easy Net i AGS New Media, dwóch e-spó³kach nale¿±cych do Eastbridge, gotów
jest zap³aciæ ponad 50 mln USD. Gdy jednak euforia internetowa minê³a,
warszawski holding próbowa³ wycofaæ siê z tej transakcji. Eastbridge
przeciwnie - za wszelk± cenê chcia³ doprowadziæ do realizacji umowy.
- W marcu i kwietniu 2001 r., gdy brakowa³o Elektrimowi gotówki,
Eastbridge zacz±³ graæ ostro. Dociera³y do nas informacje, ¿e pan Bruckner
sonduje mo¿liwo¶æ sprzedania aktywów energetycznych spó³ki. Poza tym,
kiedy chcieli¶my uzyskaæ finansowanie pomostowe z PZU ¯ycie, szef
Eastbridge próbowa³ je blokowaæ. Wszystko po to, by zmusiæ nas do kupna
tych dwóch spó³ek internetowych - twierdzi jeden z naszych rozmówców.
Maciej Dyjas zaprzecza. Mówi, ¿e to plotka. To w³a¶nie on, zdaniem naszego
informatora, by³ lansowany przez Brucknera na nowego prezesa Elektrimu.
- Nonsens... W latach 2000 i 2001 by³em przewodnicz±cym RN w spó³kach Easy
Net (EN) i AGS New Media, a poniewa¿ spó³ki mia³y siedziby w budynku
Elektrimu, bywa³em tam czêstym go¶ciem. Wiosn± 2001 r., przy okazji moich
wizyt w EN i AGS, w korytarzach Elektrimu pytali mnie jego wysocy rang±
pracownicy, czy - uwzglêdniaj±c, ¿e mam za sob± kilka udanych
restrukturyzacji - nie zechcia³bym zostaæ prezesem wymagaj±cego zmian
Elektrimu. Odpowiada³em, ¿e je¶li tak± propozycjê z³o¿y mi szef RN
Elektrimu, czy te¿ kilku jej cz³onków, wtedy j± rozwa¿ê. Tak siê jednak
nie sta³o. Sam nigdy nie zamierza³em kandydowaæ na to stanowisko -
wspomina Maciej Dyjas.
Nasi rozmówcy upieraj± siê jednak, ¿e Maciej Dyjas przedstawia³ siê
wówczas w firmie jako nowy szef konglomeratu.
Zabezpieczenie
Ostatecznie w³adzom Elektrimu uda³o siê wtedy przekonaæ ówczesnego szefa
PZU ¯ycie, Grzegorza Wieczerzaka - kilka dni przed jego zdymisjonowaniem -
do zakupu obligacji holdingu za 200 mln z³. Umowa w tej sprawie zosta³a
podpisana 20 kwietnia.
- Prezes Lundberg przysz³a do Wieczerzaka praktycznie na kolanach. By³a
postawiona pod ¶cian±, a banki nie chcia³y po¿yczyæ pieniêdzy
Elektrimowi - twierdzi nasz informator.
Tymczasem ju¿ 23 kwietnia do Elektrimu dotar³a informacja o zablokowaniu
przez s±d - na rzecz Eastbridge - najcenniejszego sk³adnika maj±tku
konglomeratu, czyli udzia³ów w ET (dziêki tym samym udzia³om zabezpieczono
te¿ obligacje zakupione przez PZU ¯ycie).
- Nad Elektrimem czuwa³a wtedy opatrzno¶æ. Gdyby negocjacje z PZU ¯ycie
przed³u¿y³y siê o kilka dni, konglomerat nie mia³by mo¿liwo¶ci ich
realnego zabezpieczenia. Brak tych pieniêdzy doprowadzi³by za¶ niechybnie
do bankructwa spó³ki - twierdzi jeden z analityków.
Najbardziej bulwersuj±ce jest to, ¿e zabezpieczenia akcji ET dokona³ nie
wydzia³ gospodarczy, ale cywilny warszawskiego S±du Okrêgowego. Wyrok
wyda³ sêdzia Jan Szachu³owicz, oddelegowany do tej jednej sprawy do s±du
okrêgowego z s±du rejonowego. Nasi rozmówcy mówi±, ¿e zablokowanie akcji w
ET by³o wynikiem niezwyk³ej skuteczno¶ci procesowej kancelarii prawniczej
Weil, Gotschal & Manges, obs³uguj±cej Eastbridge.
- Nie znam dok³adnie tej sprawy. S³ysza³em, ¿e wêdrowa³a po ró¿nych
s±dach, ale my w to nie ingerowali¶my. My¶leli¶my, ¿e to raczej kto¶ z
Elektrimu. Byli¶my zaniepokojeni tymi wydarzeniami - twierdzi Maciej
Dyjas.
Po s±dowym zablokowaniu udzia³ów Elektrimu w ET holding zmuszony by³
zakupiæ Easy Net i AGS. We wrze¶niu 2001 r. za 100 proc. obu spó³ek
zap³aci³ Eastbridge 40 mln EUR. W zamian Elektrim zyska³ zapewnienie, ¿e
Eastbridge nie nabêdzie w przysz³o¶ci akcji konglomeratu.
Uwzglêdniaj±c ten zapis, op³aca³o siê - oceniali wtedy przedstawiciele
Elektrimu.
Eastbridge nie zrezygnowa³ ostatecznie z aktywów Elektrimu. Spó³ka Yarona
Brucknera nieustannie jest cz³onkiem dwóch konsorcjów zainteresowanych
nabyciem w sumie 100 proc. ET, kontroluj±cego Polsk± Telefoniê Cyfrow±,
operatora najwiêkszej w kraju sieci komórkowej Era. Ze strony Eastbridge
sprawy te prowadzi sam Yaron Bruckner oraz wiceprezesi Maciej Dyjas i Hoan
Khai Tan.
Tajna umowa
Nie tylko w³adze Elektrimu sk³onne by³y p³aciæ du¿e pieni±dze, by
Eastbridge trzyma³ siê z dala od prowadzonych przez nie interesów. Kilka
lat wcze¶niej podobn± umowê z Eastbridge podpisa³y w³adze Telewizyjnej
Korporacji Partycypacyjnej, za³o¿onej w pa¼dzierniku 1994 r. (pierwsi
udzia³owcy: m.in. Janusz Romanowski i Telewizyjna Korporacja Inwestycyjna
Yarona Brucknera). TKP by³a w³a¶cicielem dwóch spó³ek: Polskiej Korporacji
Telewizyjnej, emituj±cej program telewizji kodowanej Canal + Polska oraz
Korporacji Obs³ugi Telewizyjnej, wynajmuj±cej dekodery do odbioru tego
programu.
W 1997 r. do TKP wszed³ francuski Canal +, a opu¶ci³ j± Eastbridge. I
wtedy TKP podpisa³a z Eastbridge dwie umowy, do których uda³o nam siê
dotrzeæ. W pierwszej Eastbridge gwarantowa³, ¿e przez 5 lat nie przekroczy
po³owy g³osów w spó³kach zarejestrowanych w Polsce, których g³ównym
przedmiotem dzia³alno¶ci jest nadawanie programów telewizyjnych w systemie
kodowanym. TKP zobowi±za³a siê zap³aciæ za to Eastbridge 7 mln USD.
W drugiej umowie wyczytaæ mo¿na, ¿e spó³ki stowarzyszone z Eastbridge
zrezygnuj± z praw wy³±czno¶ci na dostarczanie okre¶lonych us³ug dla
Polskiej Korporacji Telewizyjnej i Korporacji Obs³ugi Telewizyjnej. Za to
Eastbridge, zgodnie z zapisami umowy, dostaæ mia³ 3 mln USD.
- Yaron Bruckner jest dobrym biznesmenem, ale nie potrafi powiedzieæ do¶æ.
Kiedy ju¿ raz wejdzie w jaki¶ biznes, bêdzie stara³ siê go eksploatowaæ do
koñca. St±d tego typu umowy, zabezpieczaj±ce interesy innych stron -
ocenia nasz rozmówca, swego czasu zbli¿ony do Eastbridge.
Ani Canal + Polska, ani Eastbridge nie chcieli komentowaæ tych umów,
zas³aniaj±c siê klauzul± tajno¶ci, w któr± by³y one zaopatrzone.
Nie jest to nowa praktyka w biznesie. Firmy s± sk³onne p³aciæ za
rezygnacjê b±d¼ powstrzymanie siê konkurentów od konkretnych
przedsiêwziêæ. Czasem pod naciskiem. Jedni mówi± wówczas o bezwzglêdno¶ci,
inni za¶ tylko o sprycie i skuteczno¶ci na biznesowym rynku.
Imperium topi smutki w wodzie mineralnej
Do produkcji i dystrybucji wód mineralnych i ¼ródlanych Eastbridge
przywi±zuje w Polsce szczególn± wagê. Partnerem Eastbridge jest koncern
Nestle, a konkretnie jego dzia³ Nestle Waters. Oba podmioty maj± po 50
proc. w zarejestrowanej w Holandii spó³ce East Spring International (ESI).
Firma ta od 1993 r. ma 66 proc. udzia³ów w Na³êczowiance, spó³ce powsta³ej
wskutek prywatyzacji rozlewni wody, nale¿±cej wcze¶niej do Uzdrowiska
Na³êczów. Na³êczowianka jest drugim pod wzglêdem wielko¶ci udzia³ów w
rynku producentem wody mineralnej w Polsce.
Od sierpnia 2001 r. ESI jest te¿ udzia³owcem samego Zak³adu Leczniczego
Uzdrowisko Na³êczów (ZLUN), pierwszego i na razie jedynego sprywatyzowango
uzdrowiska. Za 85 proc. akcji uzdrowiska ESI zap³aci³ 38,8 mln z³. Z
przeprowadzenia prywatyzacji, ale i z wyboru przez resort skarbu oferty
ESI nie kry³ zadowolenia Wojciech Gucma, prezes uzdrowiska. Byæ mo¿e wp³yw
na to mia³ fakt, ¿e - jak nam siê uda³o dowiedzieæ - polska spó³ka zale¿na
ESI, czyli ESI-Distribution, przynajmniej raz udzieli³a ZLUN darowizny
wysoko¶ci 1 mln z³. Tak± sam± sum± w 2000 roku. ESI-Distribution obdarowa³
tak¿e nie znane powszechniej Towarzystwo Przyjació³ Uzdrowiska Na³êczów,
którego numer telefoniczny pokrywa siê z numerem sekretariatu prezesa
Gucmy. On sam kilkakrotnie nie znalaz³ czasu, by porozmawiaæ z "PB".
- Trudno mi komentowaæ sprawy, których dok³adnie nie znam. Mogê powiedzieæ
tylko tyle, i¿ wydaje siê zupe³nie naturalne, ¿e zwiêkszenie naszego
zaanga¿owania w Na³êczowie wywo³a³o zadowolenie. Trzeba pamiêtaæ, ¿e
uzdrowisko wspó³pracuje od dawna z ESI w spó³ce Na³êczowianka, która jest
wizytówk± tego miasta - mówi Marian Gromadzki.
Prócz Na³êczowianki East Springs International jest w³a¶cicielem innego
producenta butelkowanej wody mineralnej - Mazowszanki. Ale najwiêksz±
czê¶æ przychodów z sektora wód mineralnych i ¼ródlanych przynosi ESI
produkcja i sprzeda¿ piêciogalonowych butli pod mark± Dar Natury. T±
sprzeda¿± zajmuj± siê dwie spó³ki - PK-Distribution i Nature Gift
Distribution.
PK-Distribution od 1991 r. dzia³a³a pod nazw± Ceza-Kaufring. To joint
venture z kapita³em 100 tys. USD. 51 proc. udzia³ów mia³a, nale¿±ca do
rodziny Brucknerów, irlandzka firma Kaufring, a 49 proc. - warszawska
Spó³dzielnia Handlowo-Us³ugowa Ceza. Ju¿ w grudniu 1992 r. Ceza
odsprzeda³a udzia³y Yaronowi Brucknerowi i pod obecn± nazw± spó³ka zaczê³a
dzia³aæ od marca 1993 r. Jej prezesem zosta³a Hanna Teresa Romanowska, a
g³ówn± sfer± dzia³alno¶ci firmy by³ import i handel kosmetykami.
Do marca 1996 r., przez trzy lata PK-Distribution korzysta³a z wakacji
podatkowych. Rok pó¼niej, w 1997 r., biznes kosmetyków przejê³a inna
firma, za³o¿ona przez Eastbridge: Beauty Distribution. Sama
PK-Distribution zajê³a siê za¶ handlem Na³êczowiank±, a potem wod±
¼ródlan± w piêciogalonowych butlach pod mark± Dar Natury.
Sprzeda¿± tej wody zajmuje siê te¿ inna firma, kontrolowana przez
Eastbridge i Nestle, a mianowicie Nature Gift Distribution (NGD). 100
proc. jej udzia³ów obj±³ w niej pocz±tkowo Rafael Adler, obywatel Izraela.
Firma czerpa³a (i czerpie) wodê ze ¼ród³a w Czêstoniewie, niedaleko
Grójca, z ziem, którymi gospodarowa³ kiedy¶ PGR. Do 1996 r. spó³ka
rozwija³a powoli dzia³alno¶æ. W tym roku do NGD wesz³a powi±zana z
Eastbridge spó³ka East European Investment (EEI): wykupi³a udzia³y Adlera
i podwy¿szy³a kapita³ NGD o ponad 5 mln z³.
Rymarz gasi konflikt
East European Investment to spó³ka, która powsta³a w styczniu 1990 r. Jej
pierwszym prezesem zosta³ Rafael Adler, a 100 proc. udzia³ów (50 tys. USD
w postaci aportu - linii produkcyjnej butli piêciogalonowych do wody
mineralnej) objê³a amerykañska spó³ka IA International z Nowego Jorku. Po
kilku latach EEI mia³ ju¿ czterech udzia³owców. Najwiêkszymi z nich byli
Eastbridge (42,32 proc. udzia³ów) oraz nale¿±ca do Adlera Kiliana
International (29,46 proc. udzia³ów). W grudniu 1997 r. Adler zosta³
wyproszony ze zgromadzenia wspólników EEI. Bez jego udzia³u pozostali
wspólnicy podjêli decyzjê o podwy¿szeniu kapita³u spó³ki (emisjê obj±³
Eastbridge), a tak¿e o zmianie statutu - by spó³ka Yarona Brucknera mog³a
sama powo³ywaæ zarz±d firmy. W odpowiedzi Adler z³o¿y³ w sto³ecznym s±dzie
wojewódzkim pozew o uniewa¿nienie uchwa³ tego zgromadzenia wspólników.
Bataliê przegra³. I wtedy pierwszy raz pojawi³ siê przy spó³kach
Eastbridge cz³owiek do zadañ specjalnych - Pawe³ Rymarz, partner w
kancelarii prawniczej Weil, Gotschal & Manges, któremu w du¿ym stopniu
Yaron Bruckner zawdziêcza³ bêdzie w przysz³o¶ci sukcesy w prawnych walkach
z Elektrimem.
- Rzeczywi¶cie... W 1997 r. wyst±pi³a ró¿nica zdañ w¶ród akcjonariuszy
East European Investment. Ale nie wp³ynê³a ona negatywnie na pracê spó³ki.
Z tego, co pamiêtam, trudno¶ci szybko pokonano - mówi Marian Gromadzki.
Pytanie o rolê, jak± w tym wszystkim odegra³ Pawe³ Rymarz, kwituje jedynie
u¶miechem.
Dlaczego spó³ka, która nie zatrudnia³a pracowników i praktycznie nie
prowadzi³a ¿adnej dzia³alno¶ci gospodarczej (np. w 1996 r. nie wystawi³a
¿adnej faktury, a w 1998 r. - trzy) wzbudzi³a tak za¿art± walkê w¶ród
akcjonariuszy? Otó¿ by³a ona i jest w³a¶cicielem coraz cenniejszego znaku
towarowego Dar Natury.
W aktach rejestrowych EEI jest informacja, ¿e w tym roku I Urz±d Skarbowy
Warszawa ¦ródmie¶cie prowadzi w stosunku do spó³ki postêpowanie
podatkowo-egzekucyjne. Marian Gromadzki twierdzi, ¿e nic na ten temat nie
wie.
Najbli¿sze plany zak³adaj± po³±czenie wszystkich spó³ek w firmê, która
bêdzie zarz±dza³a wszystkimi markami grupy. Marian Gromadzki nie wyklucza
zwiêkszania udzia³ów w rynku przez przejêcia.
- To jednak musi byæ wspólna decyzja z Nestle - zastrzega.
Bohater nie rzek³ jeszcze ostatniego s³owa
U ludzi, którzy spotkali go na swojej drodze - i biznesowej, i prywatnej -
Yaron Bruckner budzi bardzo sprzeczne odczucia. Od bliskich uwielbienia
("cz³owiek wielkiego serca, o którym nie mogê powiedzieæ z³ego s³owa"), do
granicz±cych z nienawi¶ci± i pogard± ("jemu chodzi tylko o pieni±dze"). I
jego przyjaciele, i wrogowie niechêtnie zgadzaj± siê na rozmowê, a je¶li
ju¿ - to zazwyczaj z zastrze¿eniem anonimowo¶ci. Nawet jednak pogardzie
czy niechêci zazwyczaj towarzyszy podziw dla jego skuteczno¶ci w tworzeniu
imperium.
Dlaczego uda³o siê w³a¶nie jemu? Yaron Bruckner ma sk³onno¶æ do cytowania
przys³ów ¿ydowskich, z których ulubionym jest: "Je¶li nie my¶lisz o sobie,
to kto pomy¶li? Je¶li my¶lisz o sobie, to kim jeste¶?". Mo¿e dlatego.
Nie ma te¿ w±tpliwo¶ci, ¿e jeszcze nieraz us³yszymy o interesach, które
robi w Polsce. Ju¿ teraz pojawiaj± siê pog³oski, ¿e ma apetyt na przejêcie
aktywów energetycznych Elektrimu.
Zachariasz Dorozynski
<tom...@rogers.com> wrote:
Kurwa mac!!!
W Forte Agent sa to 2.230 linijki tej postaci:
>Yaron Bruckner ma sk=B3onno=B6=E6 do cytowania<BR>przys=B3=F3w =
>=BFydowskich, z kt=F3rych=20
>ulubionym jest: "Je=B6li nie my=B6lisz o sobie,<BR>to kto pomy=B6li? =
Smiec nad smiecie!
TFU!
Zachary.
brat_olin
: <tom...@rogers.com> wrote:
: Kurwa mac!!!
: W Forte Agent sa to 2.230 linijki tej postaci:
:> Yaron Bruckner ma sk=B3onno=B6=E6 do cytowania<BR>przys=B3=F3w =
:> =BFydowskich, z kt=F3rych=20
:> ulubionym jest: "Je=B6li nie my=B6lisz o sobie,<BR>to kto pomy=B6li? =
: Smiec nad smiecie!
: TFU!
Moge Panu przeslac bez ogonkow, p. Zach. Bardzo ciekawe te Polonica.
Leszek
---
Smart questions to stupid answers
Pisz z sensem - rob dwie spacje po kropce
Zachariasz Dorozynski
>:> Yaron Bruckner ma sk=B3onno=B6=E6 do cytowania<BR>przys=B3=F3w =
>: Smiec nad smiecie!
>: TFU!
>
>Moge Panu przeslac bez ogonkow, p. Zach. Bardzo ciekawe te Polonica.
>
>Leszek
Prosze przeslac do /dev/null
Zachary.
brat_olin
: On 29 Sep 2002 18:12:32 GMT, brat_olin <les...@olav.home.com> wrote:
:>:> Yaron Bruckner ma sk=B3onno=B6=E6 do cytowania<BR>przys=B3=F3w =
:>: Smiec nad smiecie!
:>: TFU!
:>
:>Moge Panu przeslac bez ogonkow, p. Zach. Bardzo ciekawe te Polonica.
: Prosze przeslac do /dev/null
Odbija..
Zachariasz Dorozynski
>:>Moge Panu przeslac bez ogonkow, p. Zach. Bardzo ciekawe te Polonica.
>: Prosze przeslac do /dev/null
>
>Odbija..
>
>Leszek
Wziac takie przetykadlo do umywalek. Takie gumowe ustrojstwo na kiju.
Jak to sie zreszta nazywa?
Zachary.
SBobrow940
Nigdy nie dorosl....
--Morgenstern chce na siebie zwrocic uwage--
Subject: Re: Kwasniewska i Yaron Bruckner
From: z_doro...@freenet.de (Zachariasz Dorozynski)
Date: 9/29/2002 11:10 AM Pacific Standard Time
Message-id: <3d974209...@news.cis.dfn.de>
On Sun, 29 Sep 2002 17:34:32 GMT, "Tomasz Iwanowski"
<tom...@rogers.com> wrote:
Kurwa mac!!!
W Forte Agent sa to 2.230 linijki tej postaci:
>Yaron Bruckner ma sk=B3onno=B6=E6 do cytowania
przys=B3=F3w =>=BFydowskich, z kt=F3rych=20>ulubionym jest: "Je=B6li nie
my=B6lisz o sobie,
to kto pomy=B6li? =Smiec nad smiecie!TFU!Zachary.
Tomasz Iwanowski
Yaron Bruckner ma talent do biznesu
|
06.09.2002, Puls Biznesu
|
|
Najbardziej znany wątek działalności Eastbridge w Polsce
zaczyna się w 1999 r., kiedy to Eastbridge kupiła obligacje Elektrimu, a
Yaron Bruckner wszedł do rady nadzorczej tej spółki. |
|
Do
produkcji i dystrybucji wód mineralnych i źródlanych Eastbridge
przywiązuje w Polsce szczególną wagę. Partnerem Eastbridge jest koncern
Nestle, a konkretnie jego dział Nestle Waters. Oba podmioty mają po 50
proc. w zarejestrowanej w Holandii spółce East Spring International (ESI).
Firma ta od 1993 r. ma 66 proc. udziałów w Nałęczowiance, spółce powstałej
wskutek prywatyzacji rozlewni wody, należącej wcześniej do Uzdrowiska
Nałęczów. Nałęczowianka jest drugim pod względem wielkości udziałów w
rynku producentem wody mineralnej w Polsce. Dawid Tokarz |
Zachariasz Dorozynski
> wszystkim atrakcyjną markę i 10 nieruchomości w =
>centrach największych=20
1933 linijek DWA razy!
Co za idiota!
Zachary.
Tomasz Iwanowski
gnojku ustaw sobie komputer i sie odwal tepaku
"Zachariasz Dorozynski" <z_doro...@freenet.de> wrote in message
news:3d988376...@news.cis.dfn.de...