Shraavan maasi harsha maanasee
Hirawal daate chohikade,
Kshanaat yete sarsar shirave
Kshanaat phirunee oon pade
Hirawe hirawe gaar gaaliche
Harit trunanchya makhamaaliche
etc.
Balkavinchya itar kahi kavitaa: Aanandi aanand gade jikade tikade chohikade
Maaze gaane ekach maaze nityaache gaane
Nilesh
: Isn't 'hirave hirave gaar gaaliche' just one line in the poem 'shraavan maasi
: harsh maanasi'? ( I might be wrong) But I think a part of the poem goes like this:
NO. Not at all. It is the starting line of Phulrani.
: Shraavan maasi harsha maanasee
: Hirawal daate chohikade,
: Kshanaat yete sarsar shirave
: Kshanaat phirunee oon pade
: Hirawe hirawe gaar gaaliche
: Harit trunanchya makhamaaliche
Tya sundar makhmalivarati phulrani hi khelat hoti
and so on. I have a book that contains this poem, but my Net Devanagari
writing skills are negligible. I can fax/mail it to anyone who
is interested in posting it on the net.
Medha a
: Balkavinchya itar kahi kavitaa: Aanandi aanand gade jikade tikade chohikade
>Isn't 'hirave hirave gaar gaaliche' just one line in the poem 'shraavan maasi
>harsh maanasi'? ( I might be wrong) But I think a part of the poem goes like this:
No. They are different. Shravan masi describes the shravan and
the latter describes fulrani's wedding.
>Isn't 'hirave hirave gaar gaaliche' just one line in the poem 'shraavan maasi
>harsh maanasi'? ( I might be wrong) But I think a part of the poem goes like this:
The latter is the poem "Sharava mahima"
>Shraavan maasi harsha maanasee
>Hirawal daate chohikade,
>Kshanaat yete sarsar shirave
>Kshanaat phirunee oon pade
ShraavaN Maasi harsha mAnasee hirawaL daaTe chohikade
KshaNaat yete sarsar shirave KshaNaat phirunee oona pade
varatee baghataa Indradhanucha gofa duheri viNilaase
mangala torana kuNi bandhale nabhomandapee nijabhaase
zhalaasA sooryasta vaTato saanzha ahAhA to ughade
tarushikharavar ooncha garavar pivaLe pivaLe oona pade
uthatee varatee jaladanvaratee ananta sandhyaraag pahA
sarva nabhAvara hoya rekhile sundarateche roopa maha
balaakmaala udata bhaase kalpasumanchee maLachee te
utaruna yeti avanee varati grahagolacha kee ekamate
khillare he charate raanee gopa he gaaNi gaata phire
manjuLa paava gaya tayacha shravaNa mahimA ekasure
suvarNachampaks fulalaa vipinee ramya kevada daravaLala
paarijaat he phulata bhamarosh maneecha mavaLala
sundara paraDee gheoona haathi paropakanThi shuddhamati
sundara baala yha phholamaala ramya phole patree khudati
devadarshana nighatee lalanaa harsha maeena hrudayAta
vadavee tyanchya vachuna ghyave shravana mahimyache geeta
>Hirawe hirawe gaar gaaliche
>Harit trunanchya makhamaaliche
>etc.
This is Baalakavi's famous "phularaaNi" poem. I knew it by heart,
but now have forgotten most of it. It is rather long.
It goes something like this:
Hirawe hirawe gaar gaaliche harita trunanachya makhamaaliche
tya sundara makhamaalee varatee phularaaNi tee keLata hotee
goda niLyaa watawaraNat avyaaz mane hoti kheLata
praNaya chanchalaa tya bhruleela avagat navhtya kumarikela
Aaeechya maaNdivar basuni zoke ghyave gaavi gaaNi
yhahooni thave kaya tiyela saadhya bhoLya fularaneela
pura vinodee sandyavat dola dolavi hirave shet
tocha ekada naachata aala chumboona mhane phularaNila
chaani mazhee chonukalee kuNakade ga paahata hoti
koNa bare yha sandhyetun haLooch paahate dokaavun
to ravikar ka gojuravaaNa aavadala amuchya raaNila
laajalaajalee yha vachananee saadhi bhole ti fularaaNi
aandolee sandhyechya basunee zhoke zhoke ghete rajanee
tya rajanee la netra vilola nabhee chamakati te grahagola
jaaduTona tyanee kela chaina padenaa fularaaNila
nizalee shete nizale raana nizalee praNi thor lahaan
ajun jaagi ti fulraaNi aaj kashee taLyavara naahi
laagena doLyashee doLa saadhya boLya fularaaNila
yha kunja tun tya kunja tun ivalya ivalya divatya laavuna
madhayaraatrichya nivaanta samayee kheLa kheLate vanadevi ti
tya devila ovya sundara nirzara gaato tya taalavara
zhuluna raahile sagaLe raana swapna sangamee danga ho-oona
...........
well, thats all I can remember.. It is a beautiful poem simultaneously
describing the passage of the day and night as well as the love story of
a flower..
garda sabhoti raan saajaNe too tara chafekaLee
kay haravale saanga shodhishi yha yamunechya jaaLe
....
it is again a very beautiful poem. Had Baalakavi become repetitive
by the time he wrote this poem?
One of my favourites is the small poem
that doesn't have a real name. It completely captures the spirit of
adventure and inquisitiveness, as also the love of nature innate in a
trekker..
te dongara sundara doora doorache baaee
paahena gade tya hirvya hirvya raaee
tya vimaLa jaaLa saha valaNe valaNe ghet
hindena zharyanchya sheetala kunjavanaat
daraDeevar basalya chadhuna chimNya velee
pari haaya fulanchee paazara paya khalee
uchaloona uraashe dhareena chumbuna tyante
goomfena phulaanche maaLa me nija haate
kuraNatahe karitee bahiNi saata
me baghena bhandaNa kasale chaale tyat
Read the first two lines, and imagine that you are walking
throught the Rockies! (Ofcourse, nothing beats trekking in the western
ghats especially during monsoons.., but that is only a dream now, atleast
for the next two years :( )
-Vivek
Hirave hirave gal galiche
Harita trUNanchya makhmalice
Tya sundar makhmalivartee
PhularaNee tee kheLata hotee
For further lines you may contact Pradeep (504) 766-6336
By the way I can not avoid the temptation to recite another poem by
again Balakavee.
Kothuun yete mala kaLena
Udaseenta hee rhUdayala
Yethe nahee tethe nahee
Kaya pahije miLavayala
KuNeekade ha zukato vara
Haka maree jeeva kuNala
Mukya manache muke bola he
Ghare padati rhUdayachya rhUdayala