पराधीन आहे जगती पुत्र मानवाचा!!
Phillip
http://beta.esakal.com/2009/09/02183940/pailteer-feature-on-bjp.html
पराधीन आहे जगती पुत्र मानवाचा!!
लोकसभेच्या निवडणुकीनंतर भाजपमध्ये जी दुफळी दिसली, त्यामुळे आणि गेल्या
काही दिवसांतील घडामोडींमुळे हे सत्य बाहेर आले की भाजपमध्ये बरेच अजीर्ण
झाले आहे आणि त्याचाच परिणाम म्हणून की काय हळूहळू एकएक गोष्टी बाहेर पडत
आहेत. मला असं वाटतं की हे जे काय अजीर्ण बाहेर पडणे आहे ते एकदाचे होऊन
जाऊ देत म्हणजे मग सगळ्यांनाच बरे वाटेल. अनेकांची मधूनच उफाळून येणारी
मळमळ थांबेल. आता वसुंधराराजे या (अहम्पित्तावर) आम्लापित्तावर पण
काहीतरी उपाय करायला हवा. कारण राजस्थान भाजपला त्याचा चांगलाच प्रसाद
मिळाला आहे.
मला आपले एकच वाटते की लालकृष्ण अडवाणी सकट सगळ्यांनी पुन्हा एकदा तीस
वर्षांपूर्वीच्या भाजपच्या स्थापनेच्या उद्दिष्टाकडे मागे वळून त्याचा
आढावा घेण्याची गरज आहे. त्याच प्रमाणे सर्वच ज्येष्ठांनी नुसतेच
राममंदिर बांधण्याच्या घोषणा न देता रामामधील खरे खुरे गुण आत्मसात
करण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे नाहीतर भाजपवरच "राम" म्हणायची वेळ यायची.
आपले राजकीय उत्तराधिकारी वेळेत तयार करणे, हे एक दूरदृष्टीचे आणि मोठ्या
मनाचे निदर्शक आहे. काही वेळा मला असे जाणवते की सोनिया गांधीना रामाचे
काही गुण समजले आहेत. म्हणजे त्यांचा उद्देश काही रामासारखा उदात्त वगैरे
नाही, पण भरताला अयोध्येचे राज्य जसे रामाने चालवायला दिले म्हणजेच
भरताने प्रभू रामचंद्रांच्या पादुका नेल्या त्यांच्या नावाने राज्य
चालवायला, त्याप्रमाणे सोनियांनी आपल्यापाशी चालत आलेली सत्ता मनमोहनरूपी
भरतासाठी सोडली आणि कोणत्याही पादुका वगैरे न देता सगळी अप्रत्यक्षपणे
सत्ता आपल्याच हातात ठेवली. त्या दृष्टीने बघता सोनियांना राम थोडा तरी
कळला.
गदिमांच्या गीत रामायणामधील "पराधीन आहे जगती...." हे गीत जेव्हा मी ऐकते
तेव्हा मला एकच प्रश्न पडतो की आपल्या रामाने म्हणजे प्रभू
श्रीरामचंद्रांनी इतक्या उच्च कोटीचे वैश्विक (ग्लोबल) तत्वज्ञान
सांगितले आहे की ते अखंड विश्वात सगळ्या भूतमात्रांना उपयोगी पडेल, तरी
सुद्धा आपल्याच देशातील कॉंग्रेस आणि समाजवादी, साम्यवादी लोकांना प्रभू
रामचंद्रांचे वावडे का? जर चुकूनमाकून येशू ख्रिस्ताने आणि पैगंबराने
संस्कृत भाषा शिकण्याचा शहाणपणा (इतर जर्मन विद्वानान सारखा) पूर्वी केला
असताच तर त्यांना दोघानाही हे पटले असते आणि त्यांनी या तत्वज्ञानाचा
प्रसार करण्यास सुरुवात केली असती. ते त्या ख्रिस्त धर्मप्रसारक लोकांना
सोपे सुद्धा गेले असते. भारत देशामध्ये त्यांचे हात पाय फारसे कष्ट न
घेता पसरता आले असते. त्याचप्रमाणे मोहमद पैगंबराच्या चेल्यांनी जगभरात
जी काही कत्तल केली, ती पण झाली नसती. त्या बाबराने सुद्धा प्रभू
श्रीरामांचे जन्मस्थानवरील मंदिरही फोडले नसते आणि गेली दोन दशके जे
राजकारण या मंदिर बांधण्यावरून चालू आहे, ते पण घडले नसते. या जगात
सगळीकडे रामराज्यच आले असते. केवढी मोठी साखळी आहे नाही.
या गीताच्या सुरुवातीलाच भूतलावर मानव हा पराधीन आहे आणि जे विधिलिखित
आहे ते होतच असते. आपण फक्त निमित्त मात्र असतो. मग दोष कैकयीमातेचा पण
नाही की वडिलांचाही नाही. सगळं जे आहे ते आपल्या पूर्व कर्मानुसारच होते
आहे. असा लाख मोलाचा विचार मांडला आहे. भाजपमध्ये सध्या सगळ्यांनी जरा
असा विचार करून आपल्याच पूर्वकर्मांचा आढावा घेतला, तर फारच बरे होईल.
त्याचप्रमाणे सध्या जे सत्तेत आहेत त्यांनी देखील आपल्या सध्याची कृती
करताना हे विसरू नये आणि स्वहिताच्या गोष्टी सोडून लोकहिताच्या गोष्टीच
कराव्यात. नाहीतर पुन्हा पुढच्या निवडणुकांच्या वेळी त्यानाही हाच अनुभव
येईल. त्यांनी सुद्धा हा कर्म सिद्धांत विसरू नये.
दुसऱ्या कडव्यामध्ये जे सांगितले आहे ते तर बावनकशी सोनेच. "अंत उन्नतीचा
पतनी होई या जगात, सर्व संग्रहाचा वत्सा नाश हाच अंत". अमेरिकन
राज्यकर्त्यांनी (विशेषतः दोघे बुश आणि त्यांचे चेले) त्याच प्रमाणे जे
जे जगावर राज्य करण्याची स्वप्ने पाहत आहेत (सगळे धर्मांध मुस्लिम
अतिरेकी, चीन, उत्तर कोरिया इत्यादी) त्या सगळ्यांनीच लक्षात घ्यायला हवे
की जिथे कळस होतो तिथेच पायापण रचला जातो. हेच तत्वज्ञान महाभारतातही
सांगितले आहे. त्यामुळे या सगळ्यांनी या गोष्टीचे वेळीच भान ठेवणे
जरुरीचे आहे. नाहीतर तालिबान आणि अल कायदा हे जसे अमेरिकेवरच उलटले, तसेच
त्यांनी सत्तेच्या हव्यासापोटी तयार केलेले भस्मासुर त्यांनाच राख करतील.
आपल्या भारत देशाच्या प्राचीन संस्कृतीमध्ये इतके उच्च कोटीचे आणि सत्य
सांगितले आहे तरी सुद्धा आपल्याकडच्या अनेक विद्वानांना (??) भिकेचे
डोहाळे लागलेले असतात. ज्यामुळे ते भारतीय प्राचीन संस्कृतीमधील जे काही
आहे ते सगळंच वाईट आणि पाश्चात्य संस्कृतीत जे काही आहे तेच फक्त चांगलं
असा समज करून घेतात आणि आयुष्यभर भारतीय संस्कृतीच्या मागे हातधुवून
लागतात.
पुढच्या कडव्यामध्ये तर अगदी या जीवनाचे सारच सांगितले आहे. " जीवा
बरोबरच त्याचा मृत्यू सुद्धा जन्मतो, जे जे दिसते ते सगळेच विश्व नाशवंत
आहे, वर्धमान ते ते चाले मार्ग रे क्षयाचा". आता मला असा प्रश्न पडतो की
२६/११ च्या हल्ल्यानंतर भारत सरकारने काहीच कशी कारवाई केली नाही?? याचे
मूळ या तत्वात आहे. भारतीयांनी हे तत्व चांगलंच आत्मसात करायला हवं की जे
जे जन्माला आले आहे त्याचा मृत्यू अटळ आहे. त्यामुळे फारसं दुःख आणि
कारवाईची अपेक्षा न करता आपले आयुष्य नियमितपणाने चालू ठेवावे. यातच
सगळ्यांचे भले आहे. त्याच बरोबर या राजकारणी लोकांनी सुद्धा हे तत्व कधीच
विसरू नये. कोणीच अमरत्व घेऊन आलेले नाही. आता भारतीय जनता दुःखात आणि
हालाखीच्या परिस्थितीमध्ये राहते, बऱ्याच ठिकाणी लोक अन्नाअभावी भुकेने
तडफडून मरणाला सामोरे जात आहेत "जरा मरण यांतून सुटला कोण प्राणी जात?
दुःख मुक्त जगला का रे कुणी जीवनात? " त्यामुळे जरी जनता अर्धपोटी राहिली
तरी जनतेने प्रभू रामचंद्रांचे सांगणे प्रमाण मानावे अशी राजकारणी
लोकांची कृती असते. प्रभू रामचंद्रांनी सांगितलेले तत्वज्ञान तर हे लोक
अप्रत्यक्षपणे पाळतात पण मग त्यांच्या मंदिराला या राजकारण्यांचा विरोध
का हेच समजत नाही?
अटलबिहारी वाजपेयींचे निवृत्त होणे. हे कधीतरी होणारच होते. त्याच
प्रमाणे बऱ्याच ज्येष्ठांना लवकरच निवृत्त व्हावे लागणार आहे. तेंव्हा
राष्ट्रहित आणि पक्षहित लक्षात घेऊन अनेकांनी इतर नवीन व्यक्तीं साठी वाट
मोकळी करावी असेच सुचवावेसे वाटते. शेवटी आपण सगळे पराधीन असलो, तरी
सुद्धा कर्म सिद्धांतानुसार आपले कर्म हे महत्वाचे आहेच आणि ते डोळसपणाने
करावे हीच सदिच्छा.
- अपर्णा लालिंगकर
बेंगळुर, कर्नाटक
chhotemianinshallah
बुधवार,०९ सप्टेबर,२००९ Updated: 12:03:33 IST
दंगलीचेही राजकारण
विश्वास पाटील
Wednesday, September 09th, 2009 AT 11:09 AM
मिरज दंगलीचे लोण सांगलीनंतर कोल्हापूर, इचलकरंजीसह जिल्ह्यात पसरल्यावर
त्याचे दाहक चटके सर्वसामान्य गोरगरीब आणि कष्टकरी समूहाला सर्वाधिक बसले
आहेत, बसत आहेत. गावोगावी गुण्यागोविंदाने राहणाऱ्या हिंदू-मुस्लिम
बांधवांमध्ये या दंगलीने जातीयतेचे, द्वेषाचे विष पसरविण्याचे काम केले
आहे. कोल्हापुरात आजचा दिवस तर अफवांचाच होता. कुठेच दं गल अथवा तणाव
नसताना इकडे हे फोडले, तिकडे दगडफेक झाली अशा अफवा दिवसभर पसरविल्या
गेल्या. त्यामुळेही जनजीवन भयभीत झाले.
मिरजेतील कुण्या एका मंडळाने गणेशोत्सवात स्वागत कमानीवर काढलेले अफझलखान
वधाचे चित्र दंगलीचे मूळ बनले. दंगलीच्या सुरवातीलाच हिरवा ध्वज तिथे
फडकवला गेल्याची तक्रार आहे, दंगलीच्या सीडी करून तरुणांची माथी
भडकविण्याचे काम कोणी केले, याची चौकशी होण्याची गरज आहे. अफ झलखानचा वध
ही साडेतीनशे वर्षांपूर्वी घडून गेलेली शिवरायांच्या जाज्वल्य इतिहासातील
एक घटना होती. त्या वेळी धर्माधिष्ठित राज्य होते. अफझलखान क्रूरकर्मा
होता, त्याने हिंदूंची मंदिरे पाडली म्हणून शिवरायांनी त्याचा वध केला.
या इतिहासातून नक्की कशाची प्रेरणा घेणार, हा खरा प्रश्न आहे.
शिवरायांच्या इ तिहासात शेकडो प्रसंग असे आहेत, की त्याचे आजही
व्यावहारिक जीवनात अनुकरण करता येऊ शकेल, परंतु त्याकडे आपण दुर्लक्ष
करून नेमके स माजात दुही पसरू शकेल असेच देखावे करून किंवा चित्रांचे
उदात्तीकरण करून मिळवतो काय...? एका प्रसंगाने किती जणांचे हाल केले,
किती सं पत्तीचे नुकसान केले याचा आकडा सांगता येत नाही. सर्व
जातीधर्मांनी संघटित होऊन इंग्रजांच्या विरोधात लढण्याची प्रेरणा मिळावी
म्हणून लोकमान्य टिळका ंनी गणेशोत्सव सुरू केला, परंतु या वर्षीचा
मिरजेतील गणेशोत्सव तर जाती- धर्मांत भांडणे लावण्यास निमित्त ठरला.
गेल्या चार-पाच दिवसांतील घटनांकडे बारकाईने लक्ष दिल्यास दंगलीला
राजकारणाची हवा मिळाल्याचे स्पष्ट दिसते. जिथे मुस्लिम वस्ती बऱ्यापैकी
आहे, तोच परिसर दंगलीचे "टार्गेट' झाला आहे. मिरजेतील दंगलीच्या सीडी
गावोगावी फिरल्यानंतरच अठरा-वीस वर्षांच्या तरुणांची माथी भडकल्याचे
चित्र समोर आले आहे. त्या सीडीतील दृश्ये आक्षेपार्हच होती. पोलिस
अधिकाऱ्यां च्या समोरच हिरवा ध्वज फडकविण्याचे धाडस केले जाते हा देखील
कहरच होता. अशा प्रवृत्तीही जागच्याजागी ठेचल्या पाहिजेत. हिंदू असो अथवा
मुस्लिम त्यांच्यातील माथेफिरू काहीतरी कृत्य करतो आणि त्याची झळ संपूर्ण
समाजाला बसते. अशी कृत्ये करणाऱ्यांना कोणताच धर्म व जात असत नाही. दोन
जिल्हे दंगलीत होरपळत असतानाही "आधी सरकारचे विसर्जन मग गणेशमूर्तींचे
विसर्जन' अशा घोषणा देऊन राजकीय पोळी भाजण्याचा हीन प्रकार घडला. हे आता
कुठेतरी थांबले पाहिजे. दंगली होतात, घरे जाळली जातात, त्यात बळी जातो तो
गोरगरीबांचा. त्याला नंतर कोणच वाली नसतो. मुस्लिम आणि हिंदू समाजासमोरही
जगण्याचे अनेक प्रश्न कठीण होऊन बसले आहेत,
ते कसे सोडवायचे याचा विचार आधी करूया आणि मग कुणी कशाचे चित्र लावायचे
त्याचा. जोपर्यंत समाजाला आपले मूलभूत प्रश्न कोणते आणि नुसती नशा
चढविणारे प्रश्न कोणते याचे भान येणार नाही, तोपर्यंत अशा दंगलींना
कशाचेही निमित्त पुरते. विचार आपल्यालाच करायचा आहे, कशाच्या मागे धावत
जायचे त्याचा...!
(mb. ९८८१०९९१३०)
वाचकांच्या प्रतिक्रिया
On September 09th 11:09 AM, Ajay said:
विश्वास पाटील...Good one
On September 09th 11:09 AM, ravi said:
ithas jo ahe tache postar lavale mag dusarya samajala taycha rag
anyach parsna yeto kothe. sarvani ekartra yayce yacha theka fact
hinduni ghayca. hundu jast mhanun padti baju ahe kay? pratek veli
hindunac sarvani zodpache te hi hinudunic tamulec ye divas hinduna ale
ahet
On September 09th 11:09 AM, kiran patil said:
अबू आज़मी मिरज़े मढ़े येउन भाषण ठोकतो आनी हे आपल्याला शांत रहयला संगत
आहेट. हे कढ़ी पर्यंत चलनार ? आम्हाला कुनावर राग नही हे आमचया नादला का
लगतात ? एकदा काय ते फाइनल हो उन जाउदे .
On September 09th 11:09 AM, kiran patil said:
दंगल ज्यानी चालू केली ते मोकाट फिरत आहेत. आनी हे आपल्याला शांत रहयला
सांगत आहेट. कॉंग्रेस आनी राष्ट्रवादी जागा वा ट प मद्धे अदकले आहेट .
इकड़े आपल्या गणपति मूर्ति चे वितंम्बना चालू आहे आनी तरुणानी डोके शांत
ठे वा असे हे सांगत आहेट .
...and I am Sid Harth
chhotemianinshallah
कोल्हापूरातील उचगावात प्रार्थनास्थळावर हल्ला
सकाळ वृत्तसेवा
Wednesday, September 09th, 2009 AT 9:09 AM
गांधीनगर - उचगाव (ता. करवीर) येथील ग्रामपंचायतीजवळच्या
प्रार्थनास्थळावर मध्यरात्री बाराच्या सुमारास जवळपास तीनशेच्यावर
जमावाने वीज गेल्याची संधी साधून चाल केली. प्रार्थनास्थळावर जोरदार
दगडफेक करून मोडतोड केली. बंदोबस्तासाठी आलेल्या पोलिसांच्या
मोटारसायकलचे दगड घालून नुकसान केले. यानंतर तत्काळ पोलिसांची जादा कुमक
मागविली. पोलिस येताच जमाव पळून गेला. या वेळी जिल्हा पोलिसप्रमुख यशस्वी
यादव यांच्या नेतृत्वाखालील पथकाने परिसरात धरपकड सुरू केली. दगडफेक
करणाऱ्या कार्यकर्त्यांना गल्ली-बोळांतून शोधून काढण्याची मोहीम
पोलिसांनी सुरू केली. हाती लागणाऱ्या कार्यकर्त्यांना काठीने बेदम चोप
देत ताब्यात घेतले. त्यामुळे रात्री पावणेदोनच्या सुमारास या परिसराला
पोलिस छावणीचे स्वरूप आले. श्री. यादव यांच्या नेतृत्वाखालील पथक
संशयितांचा कसून शोध घेत होते. या ठिकाणी वार्तांकनासाठी आलेल्या
माध्यमांच्या प्रतिनिधींना श्री. यादव यांनी, ""आप यहॉं क्यू आए है, आप
यहॉं से जाईए, और हमें हमारा काम करने दीजिए, दंगलखोरोंको पकडने के लिए
हमारी विशेष मोहीम जारी है, असे सुनावले. यानंतर त्यांचे पथक शोधमोहिमेवर
निघून गेले.
chhotemianinshallah
दंगल सर्वत्र घडवण्याचे पक्के षड्यंत्रच
सकाळ वृत्तसेवा
Wednesday, September 09th, 2009 AT 12:09 AM
राष्ट्रवादी कॉंग्रेसचे प्रदेशाध्यक्ष आर. आर. पाटील
सांगली - मिरजेतील प्रकारानंतर दंगल सर्वत्र घडवण्याचे पक्के षड्यंत्र
असावे, त्याचा शोध पोलिस यंत्रणा निश्चितपणे घेईल, नागरिकांनी पोलिसांना
सहकार्य करावे, असे आवाहन राष्ट्रवादी कॉंग्रेसचे प्रदेशाध्यक्ष आर. आर.
पाटील यांनी आज येथे पत्रकारांशी बोलताना केले. त्यांनी मणेराजुरी
दंगलीतील जखमींची वसंतदादा सरकारी रुग्णालयात जाऊन चौकशी केली.
जिल्हाधिकाऱ्यांना भेटूनही त्यांनी स्थितीची माहिती घेतली. त्यानंतर ते
बोलत होते.
ते म्हणाले, "सांगली-कोल्हापूरचा इतिहास सामंजस्याचा आहे. मात्र, चार पाच
दिवसांत घडलेले सारे प्रकार अतिशय दुःखद आहेत. आजवरचा दंगलीचा सारा
इतिहास हेच सांगतो, की दोन समाजातील कटुतेतून दंगलीला निमित्त मिळते आणि
दंगलीच्या पुढच्या टप्प्यात राजकारण येऊन टपकते. दंगलीला उग्र रूप मिळते.
यावेळीही तसेच झाले. मिरजेतील दंगलीच्या निमित्ताने जे घडले त्यातला
दंगलीला उत्तेजन मिळेल तेवढाच भाग व्हिडिओ क्लिपिंगद्वारे पुढे आणला.
त्या सीडीचे वाटप सर्वत्र केले. मतांचे गणित मांडून कोणी काही करीत असेल
तर ते अत्यंत चुकीचे आहे. शेवटी जनतेच्या हितापेक्षा सत्ता किंवा कोणतेही
प्रश्न महत्त्वाचे नाहीत, याचे भान सर्वांनी ठेवले पाहिजे.''
ते म्हणाले,"" िंमरजेतील वादाचा जे विषय असतील त्यात कोणा राजकीय
पक्षापेक्षा प्रशासनाने पुढाकार घेऊन त्यावर चर्चा केली पाहिजे. याचा
अर्थ हा विषय केवळ प्रशासनाचा आहे, असे मात्र नाही. समाजातील जाणत्यांनी
दोन्ही बाजूचे स्थानिक लोकांना समोर आणून सर्वमान्य तोडगा काढला पाहिजे.
त्या तोडग्यातून कुणाचीही अप्रतिष्ठा होता कामा नये.''
ते म्हणाले,"" तासगावमध्ये पसरलेल्या दंगलीमागची कारणे स्पष्ट झालेली
नाहीत, मात्र ती करण्यामागे बाहेरच्या लोकांचा सहभाग असावा. मणेराजुरी
येथील कालच्या प्रकारामध्ये गावाबाहेरचे काही लोक आले होते. ते कोण आहेत
हे शोधून काढणे अवघड नाही. कुणाही दोषीला मग तो कोणत्याही धर्माचा-
पक्षाचा असो, त्याला माफ नको. कायदा त्याचे काम चोख करेल.''
जिल्ह्याला काळिमा नको
राज्यकर्ते आणि प्रशासनाचे अपयश दंगलीच्या उद्रेकाचे कारण आहे का, या
प्रश्नाला श्री. पाटील यांनी बगल दिली. ते म्हणाले,"त्या चर्चेची ही वेळ
नाही. माझी सर्वांना विनंती एवढीच आहे, की जिल्ह्याच्या लौकिकाला काळिमा
लावणारे काहीही घडू देऊ नका. झाले एवढे खूप झाले. दोन्ही समाजात एकोपा
कसा वाढेल, यासाठी आपण सारे काम करू या.''
वाचकांच्या प्रतिक्रिया
On September 09th 11:09 AM, Dilip Virkhe-Patil said:
But respected Aaba, it is your party which has always benefited from
communal riots by ensuring your grip over minority votes which would
otherwise slip away.
On September 09th 10:09 AM, vinay said:
It is 100% correct. Narrow minded people are involved it.
On September 09th 10:09 AM, Sandesh said:
Are Laaj watati ka bolayala Policencha gadiwar Hirave Zende Gheun
chadatat Policen Samaksh Kuthe Gela Law N Order ? ka nahi tyana Golya
ghatalya means kaymach daring Sampali asati Chochale puravata, Laad
karatat Shame Shame
On September 09th 10:09 AM, Rupesh said:
Addhi youtube ani baki sarva site down karan jya miraj ani kholapur
madhil daglicha clips netsaffering user la provide kartayet. He tar CD
vatpa paiksha bhayanak aahe.... Ani je loc karat aahe tyana changla
zodpun kada bhar chukat.
On September 09th 9:09 AM, anilbedagkar said:
Nemake kay ghadale and kuni ghadawale tyabaddal kunihi bolat
nahi,karan yana fakt mate distat ! shame !!
On September 09th 9:09 AM, Abhijeet said:
Dangal hi janivpurvak musalmanani keleli kruti hoti. Musalmananchi
dangal hi purvaniyojit hoti. Donhi Congres cha Nishedh aso.
On September 09th 8:09 AM, santosh Kulkarni said:
Sharam vatte ki aba sangli jilhyaca ahe. 7 diwas chulijaval baslas ani
ata poptasarkha boltoy. are gruhamantri sangli jilhyachya lokmatachya
joravar zalas ani tyach lokana varyavar sodles. Mumbai hallayat yach
kachkhau mansane sangli jilhyache nav ghalavale
On September 09th 6:09 AM, yashwant said:
AANI 7 DIWSANI POPAT BOLALA
On September 09th 4:09 AM, Amit Desai, USA said:
Yala mhantata "Nivadnuk Jwar", Ya bhadvayana pratyek goshticha issue
karun, Election kase khishyat ghalta yeil he mahit ahe, Aho shadyantra
kasle ? Tumhi raaj roaj janatyechya dolyat dhool phekta.... bemalum
kala baajar karun paise kamavta te Shadyantra nahi ka ? Ata tari
samanya mansala jagu dyal ?
On September 09th 4:09 AM, patil said:
elections aalit mahatlyaver popat bolaila laagala...aata 1-2 mahine
hyachya fusharkya aaikaychya...hyala popat mahanave ka gaadhav
mahanave hech kalat naahi.
chhotemianinshallah
मिरज, सांगली, इचलकरंजी होतेय शांत
सकाळ वृत्तसेवा
Wednesday, September 09th, 2009 AT 11:09 AM
इचलकरंजीत आज (बुधवारी) सकाळी संचारबंदी शिथिल करण्यात आल्यानंतर लोक
मोठ्या संख्येने घराबाहेर पडले होते. (पद्माकर खुरपे - सकाळ
छायाचित्रसेवा, इचलकरंजी)
सांगली - सांगली-मिरजेतील दंगलीच्या पार्श्वभूमीवर मुख्यमंत्र्यांनी काल
(मं गळवारी) बोलविलेल्या सर्वपक्षीय बैठकीत तोडगा निघाल्यानंतर आज
(बुधवारी) सकाळी मिरज, सांगली तसेच इचलकरंजीतील संचारबंदी अनुक्रमे तीन,
चार आणि दिड तासांसाठी शिथिल करण्यात आली.
सांगलीत सकाळी १० ते दुपारी १ वाजेपर्यंत तर मिरजेत सकाळी ८ ते दुपारी १२
वाजेपर्यंत संचारबंदी शिथिल करण्यात आली.
गेल्या ६ दिवसांपासून घरात कोंडून बसलेल्या सांगली आणि मिरजेतील जनतेने
संचारबंदी शिथिल होताच घराबाहेर येऊंन मोकळा श्वास घेतला.
सांगली आणि मिरजेत शांतता असून जीवन हळूहळू पूर्वपदावर येत आहे.
दरम्यान, सांगलीत संचारबंदीत आणखी एका तासाची सूट देण्यात आली असून आता
एक ऐवजी दुपारी २ वाजेपर्यंत संचारबंदी शिथिल राहणार आहे.
इचलकरंजीतही तणाव आता काहीसा कमी झाला असून आज (बुधवारी) सकाळी १० ते
११ः३० या काळात संचारबंदी शिथिल करण्यात आली. यावेळी लोकांनी जीवनावश्यक
वस्तूंच्या खरेदीसाठी मोठ्याप्रमाणात गर्दी केली. भाजीपाला, दूध तसेच
सिलेंडरसाठी लोकांच्या रांगा लागल्या होत्या. दं गलीदरम्यान झालेला कचरा
साफ करण्यासाठी जीवन मुक्तीचे कार्यकर्ते पुढे सरसावले.
दरम्यान, काल पासून शहरात विविध अफवांना ऊत येत आहे. त्यामुळे लोकां च्या
मनात अद्याप भितीचे वातावरण आहे.
chhotemianinshallah
भारतविरोधी कारवायांमुळे पाकबरोबरचे संबंध तोडावेत - राजनाथ सिंह
यूएनआय
Wednesday, September 09th, 2009 AT 12:09 AM
नवी दिल्ली - भारतविरोधी कारवायांसाठी पाकिस्तान आपल्या भूभागाचा वापर
करणे थांबवीत नसेल, तर भारताने त्या देशाबरोबरचे सर्व राजनैतिक संबंध
तोडावेत, अशी मागणी भारतीय जनता पक्षाचे अध्यक्ष राजनाथ सिंह यांनी आज
केली.
केंद्रातील कॉंग्रेसप्रणीत संयुक्त पुरोगामी आघाडीचे सरकार म्हणजे
स्वातंत्र्यानंतरचे सर्वात दुबळे सरकार असल्यामुळे पाकिस्तान आणि चीनचे
उद्योग वाढत चालले असल्याची टीकाही त्यांनी केली. हेलिकॉप्टरच्या
साह्याने चीन प्रत्येक वेळी भारताच्या हद्दीत घुसखोरी करतो आणि आपण
एकदाही साधा निषेध करत नाही. चीनच्या घुसखोरीबाबत सरकारने अद्याप काहीही
निवेदन केले नसल्यामुळे मला सरकारच्या हेतूची शंका येते, असे राजनाथसिंह
म्हणाले.
ते म्हणाले, ""अणुकरारानंतर अमेरिका आपली सामरिक सहकारी झाल्याचे सरकार
सांगते, मग पाकिस्तानच्या भूमीवरून कोणत्याही दहशतवादी कारवाया होऊ नयेत
यासाठी त्या देशावर दबाव आणण्यास आपण अमेरिकेला का सांगू शकत नाही?
अमेरिका पाकिस्तानला सातत्याने मदत करीत आहे. ती थांबेपर्यंत भारताला
असलेला गंभीर धोका कमी होणार नाही. नोव्हेंबर 2003 मध्ये झालेल्या
शस्त्रसंधीचे पाकिस्तान वारंवार उल्लंघन करीत असताना केंद्र सरकार मात्र
हताशपणे बसून आहे.''
भाजप जातीयवादी नाही
भाजप जातीयवादी नसून, अल्पसंख्याकांसह सर्वधर्मीयांचा आम्ही सन्मान करतो,
असे राजनाथसिंह यांनी सांगितले. ते म्हणाले, ""आम्ही जातीयवादी आहोत असे
कोण म्हणतो? एखाद्या बाबीला विरोध केला, म्हणजे आम्ही जातीयवादी आहोत असे
म्हणता येणार नाही. जातीच्या आधारे आरक्षणाला आमचा विरोध आहे. गरीब आणि
तळागाळातल्या जनतेला ते द्यावे.'' कॉंग्रेसवरही त्यांनी टीका केली. ते
म्हणाले, की कॉंग्रेसचा चेहरा कायम दुहेरी असतो. सत्तेवर आल्यावर शंभर
दिवसांत महिलांना 33 टक्के आरक्षण देण्याचे आश्वासन संयुक्त पुरोगामी
आघाडीने दिले होते. प्रत्यक्षात काय झाले आहे, हे सगळ्यांना दिसतेच आहे.
chhotemianinshallah
For asking why a Shivaji statue, Loksatta Editor’s home attacked
Express news service
Tags : Posted: Friday , Jun 06, 2008 at 1138 hrs
Thane, Mumbai, June 5:
Activists of a radical pro-Marathi organisation today attacked and
vandalised the house of Kumar Ketkar, Editor of Loksatta, the Marathi
newspaper of The Indian Express Group, protesting against an editorial
that mocked the state government plans to install a 309-foot-tall
statue of Shivaji in the Arabian Sea off Marine Drive.
Some 70-80 men belonging to the Shiv Sangram, considered a socio-
religious outfit and led by former NCP MLC Vinayak Methe, hurled
stones, broke window panes, tarred doors and windows and tried to
break into Ketkar’s house in the Kopri area of Thane. They also burnt
copies of Loksatta on the road outside the house.
Ketkar and his wife were at home but were unhurt in the attack which
started a little after 10 am and lasted for about 15-20 minutes until
police arrived and dispersed the mob. Thane police said seven men were
arrested and one policeman was injured in the violence.
Thane Police Commissioner Anil Dhere said the men had been booked for
rioting, criminal intimidation and obstructing police from doing their
duty. He said more arrests were likely and action would also be taken
against Shiv Sangram founder Methe who had “owned up responsibility
for the attack while talking to TV channels”.
Justifying the attack, Methe told The Indian Express: “After so many
years, the state government has passed the proposal of installing
Chhatrapati Shivaji’s statue in the Arabian Sea. He (Ketkar) has used
derogatory language against Chhatrapati Shivaji to oppose the move. So
our workers attacked his residence in protest.”
“It was a physical reaction to atrocious writing,” Methe said, adding
that although he would not support violence, such incidents were “a
spontaneous reaction by people”.
But Ketkar said the attack seemed well-planned. “They knew I would be
home at the time of the attack. Also, my flat doesn’t have my name
plate for identification, so they must have surveyed the area well in
advance” he said, rejecting Methe’s charge that the editorial was
critical of Shivaji.
The editorial — its Marathi headline translates to “Shivshahi Has
Arrived” and is reproduced on Page 13 of this edition — was critical
of the government and politicians for resorting to symbolisms instead
of tackling serious problems gripping the state, Ketkar said.
“It was a semi-murderous attack but we are not going to be bogged down
by it,” Ketkar said. “Loksatta and The Indian Express belong to a
media group for whom Journalism of Courage is not just a slogan.
Loksatta is a people’s paper and what we have written is in the public
interest. Shivaji Maharaj himself did not go around erecting statues,
he instead attended to people’s problems.”
Shiv Sangram, he said, had attacked Loksatta’s office in Ahmednagar in
2006 for not publishing Shivaji’s picture on the front page of the
newspaper on the occasion of Shiv Jayanti.
Today’s incident drew widespread condemnation from politicians and the
media. But political analysts and media observers said newspapers and
TV channels were frequently targeted in the state and most Maharashtra
parties were guilty of either encouraging or backing such attacks or
turning a blind eye.
Chief Minister Vilasrao Deshmukh said the attack had hurt
Maharashtra’s reputation and promised tough action against the
perpetrators. Deputy Chief Minister R R Patil of the NCP too promised
stern action even if those behind the attack had “high connections”.
State NCP chief Arun Gujarathi said his party had nothing to do with
what had happened and urged action “as per the law of the land”.
But political sources said that Shiv Sangram, floated about a decade
ago, enjoys strong support from orthodox Marathas in the state, mainly
from the NCP of Sharad Pawar which is a partner in the state’s
coalition government. Though the organisation is not formally
connected to the NCP, Methe was nominated by the party to the state
legislative council in 1996 and he was an MLC until 2006.
Shiv Sangram, they said, was covertly promoted by Marathas in the NCP
to counter the influence of Chhagan Bhujbal’s Mahatma Phule Samata
Parishad (MPSP). Bhujbal, a former Shiv Sena leader, joined the
Congress in 1992 and has since been with Pawar. He is now the state
PWD minister.
Attacks on media in Maharashtra
2004
• Nikhil Wagle, owner and editor of Mahanagar, was attacked by Shiv
Sena activists for making “derogatory” remarks about party leaders.
• Sajid Rashid, editor of Hamara Mahanagar, was stabbed in the back
twice, after an alleged hate campaign against him.
2006
• Zee TV studio in Mumbai ransacked by Shiv Sena workers over a
satirical skit about the Thackerays.
• Loksatta office in Maharashtra’s Ahmednagar attacked because the
newspaper did not publish Shivaji’s picture on the front page on the
occasion of Shiv Jayanti.
2007
• Members of Hindu Rashtra Sena attacked the office of Star News in
Mumbai over a story on the elopement of a boy and girl from different
communities.
• Shiv Sena members attacked the office of Outlook in Mumbai for
calling Balasaheb Thackeray a villain.
Editors Guild demands action, says every right to express views on
public issues
New Delhi: Condemning the attack on the residence of Kumar Ketkar, the
Editors Guild of India today demanded stringent action in the matter.
“In a democracy every editor and journalist has the unfettered right
to express his or her views on public issues,” the Guild said in a
statement here.
Such independent views need not necessarily meet the approval of the
dominant groups and personalities in government and politics and they
cannot attack the editor for expressing such views, said the statement
issued by Alok Mehta and K S Sachidananda Murty, the president and
secretary general of the Guild respectively.
“The Maharashtra Government should ensure that no one, however
powerful they might be, would threaten the freedom of the press,” the
statement said.
THE PIECE THEY SET AFIRE:
All the problems have been solved. So let’s build the statue -Kumar
Ketkar
chhotemianinshallah
‘All the problems have been solved. Now let’s build a statue’
Kumar Ketkar
Posted: Friday , Jun 06, 2008 at 0013 hrs
It appears that all the problems of Maharashtra have been solved.
People are not only happy and contented but are looking forward to a
magnificent future. There are no indebted farmers in the state now, no
suicides, no deaths caused by malnutrition. All children go to school,
there is no unemployment among the educated as there is tremendous
growth of industry as well as the knowledge sector and everyone has
been employed. There is no question of the unskilled or the uneducated
being unemployed because there is no such person. All the rivers and
small and big dams on them have irrigated most of the land, including
the drought-prone rainshadow belts. Obviously, there is no food
shortage and, in fact, Maharashtra is surplus in food. There is no
load shedding and not only is Nariman Point-Colaba shining but the
whole state is illuminated. Dr Abhay Bang had espoused the cause of
Arogya-Swarajya. That cause has already been achieved and the average
lifespan in the state is 100 years.
This great success could not have been achieved without the farsighted
leadership, commitment, conviction and vision of the state government.
The credit for this goes to Chief Minister Vilasrao Deshmukh and
Deputy Chief Minister R.R. Patil. That is why the whole state is
applauding and saluting their leadership. Indeed, that is why the
people of the state are immensely delighted that the duo that rules
the state has taken up the grand project of erecting a magnificent
statue of Chhatrapati Shivaji Maharaj, right in the Arabian Sea,
across Nariman Point, about one kilometre away. The government has
decided that the statue will be taller and more grand than the Statue
of Liberty in New York Harbour.
The very idea of such a statue, mooted by the Congress-NCP four years
ago, was welcomed by the whole Marathi people. Such a monument was the
necessity of the hour, to announce to the world that Maharashtra is a
state of warriors and patriots and the symbol of that spirit is
Shivaji Maharaj. That is why Victoria Terminus was renamed as
Chhatrapati Shivaji Terminus (CST). Instantly after the renaming,
trains began to run on time, crowds could be managed, corruption
disappeared, the local train journey became comfortable, like in the
European suburban railway, and there were no accidents. Could this
have happened without the glory of the name of Shivaji Maharaj that
adorns the station now? Then the state and the people took the
initiative to rename the domestic as well as international airport of
Mumbai. Both are now renamed as Chhatrapati Shivaji Maharaj airport
terminal. Like a magic wand, the airports became efficient, employees
began to behave courteously, flights were punctual, take-offs and
landings perfect, no more hovering in the sky looking for landing
spots. Who would have believed this if it had not actually been
experienced by the people? Was it possible without the miracle called
Shivaji Maharaj?
Naturally, the government felt that having solved all the problems of
the people, what remains to be done is to tell the whole world of the
greatness of Shivaji. The government has decided to have more than one
acre of land inside the sea acquired and filled so as to build the
monument, which will attract all global tourists. All facilities will
be given to the tourists. There will be a museum near the statue,
artifacts of the 17th century, Shivaji’s personal effects, swords and
shields and attire. There will also be directives issued by the
Maharaj to his administrators on how to govern and make the people
happy. Along with the museum, there will be shopping malls, selling T-
shirts with Shivaji’s painting. There will be Shivaji key chains,
Shivaji gift items, including cutlery.
Of course, there will be no beer bars. So obviously, there will be no
dance bars, which the Deputy Chief Minister R.R. Patil detests so
much. There will be perhaps wine, which according to the leader of
NCP, Sharad Pawar, is not alcohol. So wine will be sold and served
along with Coke and Pepsi and other soft drinks. There will be
swadeshi McDonald’s as well as vintage Marathi vada-pau, which has
been renamed by Uddhav Thackeray as ‘Shiv Vada-Pau’. There will also
be ‘pani puri’ sold by the MNS activists of Raj Thackeray. No
‘bhaiyyas’ will be allowed to do business, only locals will be
engaged.
The monument will inspire not only the people of the state but all
those who visit Mumbai. The globe-trotters will go back to their
respective countries with the message of Shivaji Maharaj, and the
glory of the state called Maharashtra, where every person is happy and
contented. It is the most ideal place on earth and anybody looking for
a role model should look at the creation of Vilasrao Deshmukh-R.R.
Patil. Did anyone else think of and visualise such a fantastic idea?
The monument would be ready soon. In the year 2010, on May 1, the
state will be celebrating its golden jubilee. Could there have been a
greater tribute to the image, symbol and glory of Shivaji Maharaj than
such a statue, standing in the middle of the sea, warning all the
terrorists to keep off Mumbai, and to keep away from India because the
people of Maharashtra protect and promote the idea of a Great India?
The piece originally appeared in Marathi. It has been translated into
English by the writer
chhotemianinshallah
Uncle, nephew, people
Kumar Ketkar
Posted: Thursday , May 08, 2008 at 2239 hrs
Raj Thackeray is a loose cannon in Maharashtra politics. He has
realised the power of being unpredictable. When he quit the Shiv Sena,
he had promised inclusive politics, symbolised by the flag of his new
party, the Maharashtra Navnirman Sena (MNS), which has blue, green and
saffron and white strips. The very first rally he organised was huge,
bursting with youthful energy. It must have sent shock waves in the
Shiv Sena. Raj sent strong hints that he had decided to distance
himself from the Shiv Sena way, and said that he had formed study
groups and would actually work towards the “navnirman” of
Maharashtra.
The liberal and non-Marathi press at the time was impressed. He became
an instant media icon. He has retained that iconic status and, in
fact, enlarged it, even though he has become a feared figure for non-
Marathi, primarily Hindi-speaking, communities. What is significant,
however, if not alarming, is the fact that even the Marathi elite has
fallen under Thackeray’s thrall, with improbable champions like
Shobhaa De, who told Vir Sanghvi at her book launch that the “Marathi
Manoos” in Mumbai was feeling culturally claustrophobic because of the
virtual invasion by “outsiders”. In this case, the “outsider” she
meant was the Hindi-speaking north Indian who had invaded the social
and cultural space of Mumbai, and was trying to capture the political
space too. De implied that the uncouth northerners were subverting
Maharashtrian decency.
It is necessary to keep this psychological canvas in mind to
understand why the phenomenally large rally that Raj addressed in
Mumbai on May 3 became not only the talk of the town, but also grabbed
the country’s attention. Raj was careful in his speech. He
categorically and repeatedly said that he was not against Bengalis,
Punjabis, Gujaratis and others but only the Hindi-speaking
communities, and that too because they were trying to usurp the
political power of the metropolis and Maharashtra. He was smart and
strategic enough to underline that his only aim was to protect the
cultural identity of Maharashtra, and that he would not allow the
Marathi language to be corrupted.
However, the fact of the matter is that the language is already
corrupted beyond redemption by the Marathi middle class, which sends
its children to English medium schools, and by the private Marathi TV
channels. Even SS and MNS activists send their children to English
medium schools. The language they speak is atrocious, to put it
mildly. Indeed, neither the Shiv Sena, in its 42 years of active socio-
political life and five-year rule, nor its unrecognised heir, the MNS,
ever came up with a concrete programme to promote Marathi language and
culture.
There are no Marathi art galleries, no Marathi theatres or bookshop
chains, no Marathi restaurants, no Marathi museums, no Marathi clubs.
No Marathi private channel can claim exclusive Marathi ownership.
Almost no Marathi marriage has a quintessentially Marathi menu (which
is quite varied and delicious) and the lingua franca of the Marathi
elite is English. The so-called Marathi pride is therefore a
manifestation of self-generated cultural isolation in a rapidly
globalising world. It also reflects the inferiority complex of the
vast lower-middle class (urban and rural), which has not managed to be
upwardly mobile. (Of course, why Shobhaa De should feel nervous is a
mystery, given her cosmopolitan background.)
The process of liberalisation and globalisation has led to a new class
divide between the Marathi people who can find a place in the new
economy and those who are denied entry into it. That is where the
false fascination for English comes from. Nobody denies the role of
the English language for its global status or capacity to facilitate
upward mobility. But it was not necessary to undermine Marathi in
promoting English, which is what the Marathi middle class did. Today,
there are two broad “classes” of the Marathi urban community, one
proficient in English and the other “trapped” in the Marathi language
milieu. In the emerging job market, the Marathi from the lower-middle
class cannot compete, so he remains unemployed or gets relatively low-
paying jobs. His frustration runs deep, he needs someone to blame. He
cannot do the “lowly” jobs that the poor Hindi-speaking bhayya does,
such as driving taxis, selling bhelpuri, ironing, waiting tables and
so on. He cannot move upward nor can he do the lowly jobs. It is this
fellow of the lumpen class that joined the ranks of the Shiv Sena,
which later left him in the lurch. He saw a new hope in Raj Thackeray.
It is people like him who throng to MNS meetings.
All political parties in Maharashtra, including the Congress and the
Nationalist Congress Party of Sharad Pawar, get their activists from
this same lumpen class. Indeed this class migrates from the SS to NCP
to MNS or to the RPI. Since this vast vote bank has no direction, the
MNS also cannot have real direction, and it becomes a loose cannon.
The government of Maharashtra cannot act against Raj, because the
Congress and the NCP then will be seen as opposing this Marathi youth,
which they cannot electorally afford. Moreover, this neo-lumpen youth
is kith and kin of the new well-off middle class, the accidental
beneficiary of the new economy. As a result, there is disequilibrium
within the upper-middle class too, which explains its fascination with
Raj. The Raj phenomenon has generated a support base across the class
and rural-urban divide. He has also cleverly kept himself away from
rhetoric that can legally trap him.
He knows that his uncle has got away with murder, almost literally.
Raj has refrained from attacking Muslims. His uncle, Balasaheb
Thackeray, on the other hand has used abusive and violent language
against Muslims, often loudly hinting that they are anti-nationals.
Recently, at a function organised for a launch of his grandson’s
musical CD (Uddhav’s son Aditya), Balasaheb addressed the gathering by
saying “my patriotic Hindu brothers and sisters”, ignoring the
sentiments of the Muslim artists in the crowd. Amitabh Bachchan was
present but did not object. Incidentally, Raj began to attack Amitabh
after that function, which cannot be a coincidence. The Bachchan
family has thrown its prestige behind Balasaheb and Uddhav. It was
inevitable that Raj attacked Amitabh, for easy publicity and
notoriety. He also attacked Amar Singh and Mulayam Singh’s protégé in
Mumbai, Abu Azmi, which effectively put Raj on the national media
map.
The government of Maharashtra knows that Balasaheb Thackeray has used
far more provocative language, incited communal passions, openly
advocated violence and even praised the “bravery” of the Shivsainiks
who participated in arson and murder. So far Raj has not degenerated
to that level. If the state government decides to take action against
Raj, it will have to explain why it was so soft all these years on his
uncle and his cousin. Moreover, the state government knows that even
its ministers resort to Marathi chauvinism to get votes or to split
the SS and MNS votes. This is election season and Raj knows that the
established leadership of all parties is afraid of losing the support
of the “locals”. There will be great clamour for action against Raj,
but as the home minister has said, he is “examining the case and
studying his speech”. That “study and the examination” won’t be ending
anytime soon.
The writer is editor, ‘Loksatta’ kumar....@expressindia.com
chhotemianinshallah
Mumbai spin
Kumar Ketkar
Posted: Thursday , Jan 31, 2008 at 0017 hrs
A roaring tiger with menacing eyes is a symbol of the Shiv Sena. But
the Sena supremo has the mind of a fox. The BJP leadership is often in
awe of Balasaheb Thackeray — not just the state leadership but also
the high command. Balasaheb knows this and enjoys outwitting them. So
it was no surprise to Balasaheb watchers when he suddenly announced
last week that Maharashtra will have ‘only the Shiv Sena pattern’ and
not the ‘Modi pattern’. To drill the point home, he declared that not
even the ‘Mayawati pattern’ will have any relevance in the state.
Actually, he need not have brought Mayawati into this matrix.
There is a method in the matrix. Balasaheb Thackeray’s politics is at
once spontaneous and calculated. Indeed, he believes that his
‘intuitive’ responses are ‘divinely strategic’ — whatever he means by
that expression. He also claims to have an ‘inner voice’ which, he
says directs his political action.
Every year, on the eve of his birthday on January 23, he ritually
gives ‘marathon interviews’ to Sena mouthpiece, Samna. It is in this
ritualistic interview on his birthday this year, within a week of
Narendra Modi’s mammoth rally at Shivaji Park, that Balasaheb effected
his sting operation. Shivaji Park is the place where all historic
rallies have been held. Pandit Nehru announced the formation of
Maharashtra in this very maidan 48 years ago. Indira Gandhi and
Jayaprakash Narayan, Atal Bihari Vajpayee and Mayawati — all leaders
have sought to leave their political imprint on this maidan.
Ever since the Shiv Sena was formed 42 years ago, Balasaheb Thackeray
has regarded Shivaji Park as his rightful ground for political
mobilisation. Any other leader holding a rally here is seen as an
affront to the Sena. A couple of months ago Mayawati displayed her
strength at this maidan and appealed to followers of Dr Ambedkar as
well as to upper castes to join her in the campaign for a national
alternative.
The dalits in the state were overwhelmed by the magnitude of the rally
but were also confused because the local leadership of the Republican
Party (all factions) was either indifferent or totally opposed to her.
A large number of Marathi dalit youth have been deserting the RPI and
joining either the Shiv Sena or Raj Thackeray’s new outfit, the
Maharashtra Navnirman Sena.
True, the traditionalists in the RPI have continued to stay with
Ramdas Athavle or Prakash Ambedkar. But already a competition of sorts
has begun for the dalit vote bank. Balasaheb as well as his heir
apparent, Uddhav, believe that today the appeal of a Marathi identity
is more dominant than that of the dalit identity. In the same vein,
the Thackerays believe that in Maharashtra Hindu identity politics has
no independent base unless it is sharpened by a fierce Marathi spirit.
Shivaji is the spirit and symbol of this militant Marathi identity.
Balasaheb, in one stroke, has issued a warning to his saffron comrades
that the Sena cannot be taken for granted in the next election and has
also declared a war with Mayawati by closing ranks with the dalit
Marathi youth. In the same marathon interview, he has also announced
that the Sena will back Sharad Pawar as a Marathi icon, for the post
of the prime minister, notwithstanding the BJP’s announcement that
L.K. Advani is their official candidate.
Balasaheb has served a notice to the BJP. The attack on the so-called
‘Modi pattern’ is a ruse. In fact, this is not a new tactic. The Shiv
Sena threatened the alliance with the BJP six months ago when it
openly supported Pratibha Patil for the post of president. The Sena
will lose its very raison d’etre if it allows any other identity to
override the idea of ‘Marathi Manoos’.
It is not generally recognised that when the state of Maharashtra was
carved out, the principal socio-cultural contradiction in Mumbai was
between the Marathi and Gujarati community. The Gujarati community was
perceived as the business class and the Marathi people were the
proletariat. The Gujaratis were seen as rich and the Marathis as poor
or middle class. The Marathi people fought for the creation of
Maharashtra as a separate state with Mumbai as its capital, while the
Gujaratis, led primarily by the maverick Morarji Desai, wanted the
metropolis as a bi-lingual state.
That contradiction continues even today. The Marathi people have that
characteristic diffidence, bordering on the inferiority complex, while
dealing with the Gujaratis. Balasaheb Thackeray belongs to that
generation. He turned 81 last week and when he spoke of the so-called
‘Modi pattern’ with a sort of contempt, he was merely manifesting a
decades-old resentment.
This socio-cultural divide has always reflected in election campaigns.
The BJP and the Sena, despite their alliance, have hardly ever
campaigned together. It is an alliance only for the legislative
numbers game. After the grand victory in Gujarat, the BJP had started
to subtly campaign for a greater seat share in the elections for the
assembly as well as for Lok Sabha. Balasaheb knows that the BJP cannot
come to power without Sena support. No wonder the Sena is preparing
for getting its pound of flesh.
By announcing a special relationship with Sharad Pawar, the Shiv Sena
has thrown down a gauntlet at the BJP and made it clear that in the
year 2009, all the equations will be open. The not-so-subtle attack on
the ‘Modi pattern’ is a smart move in that direction.
chhotemianinshallah
Moditva’s fading echo in Mumbai
Kumar Ketkar
Posted: Thursday , Dec 06, 2007 at 2149 hrs
Today, when Narendra Modi is in the news for his ugly election
rhetoric at Mangrol, Mumbaikars remember his address at Mumbai’s
Shivaji Park in January 2003. It was vintage Modi alright: he placed
all those who attack Hindutva on a par with Pakistan and exhorted his
audience to “use all means” to undermine those who attack it. From the
crowds who came to listen to him, it was clear that the Gujarat chief
minister had a significant support base in Mumbai, what with its large
proportion of Gujaratis. The question is whether that support base is
growing or waning. I would argue that the decline has begun.
But first let us briefly look at the larger historical canvas. Most
Mumbaikars, who are primarily from the Marathi community, regard the
Gujaratis in the city as businessmen — entrepreneurs, traders, stock
brokers. Quite often, the Marwaris are also clubbed along with the
Gujaratis. Although Mumbai is known nationally and globally as a city
that is driven by business, there is also a strong socio-cultural
undercurrent that regards such activities with disdain. This is a
legacy of the socialist-communist trade union movement which dominated
the organised industrial life of Mumbai until the mid-eighties. The
Marathi proletariat and intelligentsia shared this perception and
sometimes exhibited a quiet but distinct resentment towards the
Gujaratis/Marwaris. What fostered the hostility was the fact that most
of the textile mills were owned by Gujaratis/Marwaris, as indeed most
of the shops, particularly ‘kirana’ stores. Gujaratis/Marwaris also
dominated the stock market. On Dalal Street, the lingua franca was
always Gujarati.
There are about 35 to 40 lakh Gujaratis in Mumbai. Since the current
population of the city is around 1.5 crore, this means that a little
less than 25 per cent are Gujaratis. When the state of Maharashtra was
carved out in 1960, with Mumbai as its capital, the percentage of the
Gujaratis was 35 per cent.
However, the perception that the entire Gujarati community is
‘business-minded’ is a stereotype and like all stereotypes misleading.
Equally misleading is the idea that the Gujaratis in Mumbai constitute
a ‘Little Gujarat’ in the metropolis. Those who argue that Mumbai’s
Gujaratis are partial to Modi, base their argument on this false
premise. The fact is that the Gujarati community is not socially or
economically homogenous, although it may appear so to those watching
mass garba performances during the navaratras. The popular image of
the community is essentially that of the middle-class Gujarati. But
there are also Gujaratis who belong to the lower caste and work as
safai kamgars (primarily Meghwals). Their number is not small. Then
there are thousands of Gujarati workers and white-collar employees who
work in a variety of trading establishments. There are the craftsmen
working in the diamond industry. The Gujarati middle class, perceived
as business-minded, constitute only about 50 per cent of the
community.
When it comes to politics, the Gujarati community is also not as
homogenous as is generally believed. For instance, it is not generally
known that the Patel community, even in Mumbai, is disturbed by Modi’s
authoritarian style. The Gujaratis in Mumbai who have come from
Saurashtra, and elsewhere, tend to follow political developments back
home. There is, at present, tremendous discontent over Modi’s politics
among Mumbai’s Saurashtra Gujaratis.
The relationship that Gujaratis have with Mumbai goes back into
history. The post-Independence years saw a rise in migration from
Gujarat to Mumbai, with people coming in search of jobs or business
opportunities. That trend slowed down a little after the formation of
two states. During the past 25 years, more Gujaratis have perhaps
migrated to the US than to Mumbai.
The city was and continues to be bilingual, with its first language
Marathi; its second, Gujarati. The state also had its fair share of
Gujarati politicians, foremost among them the redoubtable Morarji
Desai. It must also be remembered that the Gujaratis in Mumbai had not
demanded a separate state for the Gujarati-speaking people. The demand
for Maharashtra, with Mumbai as the inseparable part of the state, was
that of the Marathi-speaking people.
In the Bombay of the fifties and the sixties, the traditional rivalry
between the Marathi and Gujarati communities got defined along
political lines. The Congress was seen as representing the interests
of the Gujarati trader and industrialist — the ‘capitalist class’ —
and the unionised Marathi community was mobilised under the communist
banner. This underwent a sea-change in the eighties and the nineties.
Following the alliance of the BJP and Shiv Sena, the Marathi and
Gujarati communities came together politically.
The Congress party may not be a favourite with Mumbai’s Gujarati
middle class today, but at one point in time —before their political
migration to the BJP in the nineties — Mumbai’s Gujaratis had claimed
the Gandhi-Nehru-Patel legacy as their own. Over the years, the Sangh
Parivar succeeded in appropriating Vallabhbhai Patel’s image, making
it appear as if the iron man was a disciple of Sriguru Golwalkar! When
the neo-Hindutva movement became strident in the late eighties and
early nineties — along with the Ayodhya agitation — Gujaratis in
Mumbai, with their NRI counterparts and compatriots in the state,
turned to militant Hindutva. The decade which began in 1992 — the
Babri demolition — and ended with the 2002 Gujarat pogrom under Modi,
saw the high tide of this militant phase. But as time went by, things
got far more complex. Today, while the Congress continues to be viewed
with scepticism, there is palpable discontent with the negative
aspects of hardline Hindutva politics, and its proponents like Modi.
History teaches us that those who practise extreme politics end up
digging their own graves. Among Mumbai’s Gujaratis, the disenchantment
with Moditva is palpable. He may or may not win the December election,
but if the mood in Mumbai is any gauge, the unravelling of the man’s
political mystique has begun.
chhotemianinshallah
Spot the difference
Kumar Ketkar
Posted: Tuesday , Feb 12, 2008 at 2326 hrs
Lewis Carroll would have been stumped by what is happening in Mumbai
today. Carroll’s Tweedledum and Tweedledee fight, only to embrace and
escape together in the face of a thunderstorm.
A casual and apparently spontaneous repartee between Abu Azmi and Raj
Thackeray has given the impression that a massive confrontation is
brewing. If not for the sensationalising electronic media picking up
on stray and provocative remarks, the so-called violent divide between
the north Indians and the Marathi community would have withered away
in a couple of hours.
The city has witnessed far more violent outbursts from Raj’s uncle,
Shiv Sena chief Balasaheb Thackeray, and the likes of Abu Azmi.
Mumbai’s citizens have learnt to take these aggressive debates in
their stride. These antics create tension in some small areas for a
little while and then quickly die down. In the crowded streets and
trains, nobody really knows or cares who is Marathi or who is Bihari.
There are nearly fifty small-time professions that are dominated by
the so-called north Indians. These could have been done by the sons of
the soil too — like driving taxis or distributing milk, selling
bhelpuri or running a laundry, which means ironing clothes for the
vast middle class of the city including the white-collar Marathi
community. None of these north Indians invades the job or identity of
the Marathi Manoos, who would choose unemployment over these ‘lowly’
jobs.
And yet Abu Azmi and Raj were able to spread tension all around. It
does not require much political acumen to realise that the actual
confrontation is between Raj and Uddhav, the heir apparent of
Balasaheb Thackeray, and not necessarily between north Indians and the
Marathi community. The first rebellion against Uddhav was by Narayan
Rane, in July 2005. He joined the Congress and thundered against
Uddhav’s autocratic, if lackluster, style. Rane also managed to win
five assembly seats for the Congress in the by-elections caused by his
exit.
The second blow to the Shiv Sena was delivered by his cousin Raj, by
first resigning from the Sena and later forming his political group,
the Maharashtra Navnirman Sena. The very first rally organised by the
disgruntled cousin was so huge that it sent panic waves in the Shiv
Sena. Since then, for almost two years, a kind of fratricidal war is
on and what we are witnessing today is a manifestation of that family
conflict.
Neither the family, nor their organisation, Shiv Sena, had any
ideological moorings or any well-defined programme. It was a
spontaneously formed angry congregation in the mid-sixties, primarily
to protect and promote the interests of the Marathi speaking people in
the city. It had only been six years since the state was carved out
with Mumbai as the capital. The struggle for the state of Maharashtra
was led by the leftists who then dreamt that the vast proletariat in
the industrial capital would help them bring about a revolution
through the ballot. Kerala had elected a communist government in 1957,
the first ever electoral victory by any communist party in the world.
The comrades in Mumbai thought the progressive ethos of Marathi
culture, coupled with Leninist rhetoric, would transform the political
discourse.
Maharashtra was carved out because of the spirited progressive
movement, but it had no agenda, and its spirit was soon usurped by
this regressive and sectarian organisation.
The appeal to the Marathi community even at the time was essentially
on the legacy of Shivaji Maharaj, who continues to be the icon of the
left and right and even the liberals and intellectuals. But glorifying
Shivaji did not amount to a modernist, industrial, contemporary
programme of action. It was in this vacuum that the Shiv Sena emerged.
The country was going through an economic crisis, stagnation and
inflation. No new jobs were being created. In West Bengal the anger
led to the rise of Naxalism and the spread of communist ideology. In
Tamil Nadu, to the Dravidian revolt. In Punjab, to Akali militancy.
Shiv Sena appeared on the scene as a sort of regional party of the
Marathi community.
However, the Sena had its roots in Mumbai, because the massive
unemployment of Marathi youth was mainly in Mumbai. The rest of the
state was poor but not particularly affected by the economic crisis.
The only appeal that could attract the aspiring youth and lumpens was
to their identity. That identity crisis continues to dog the Marathi
community even today, notwithstanding the fact that the economy and
social ambience have changed. Raj Thackeray, it appeared, when he
floated his MNS, would provide a new agenda. He declared that he
wanted to move away from the legacy of the Sena. He publicly announced
that his politics would be secular, liberal and inclusive.
It was at this time that Uddhav and particularly Manohar Joshi too
began to realise that if they wanted to come back to power, they would
have to create a support base among non-Marathi communities. Mumbai
had changed and the appeal that succeeded in the mid-sixties would not
prove effective. The top SS leadership then decided to spread wings
and even start celebrating the Uttar Pradesh Divas. This new avatar of
the Sena was facilitated by BJP-style ‘Hindu integration’.
Raj was just looking for an opportunity to strike. He pounced on this
so-called new integrationist approach of the Sena and said that if the
north Indians want to live and work in Mumbai, they must respect
Marathi identity, Marathi language and Marathi culture. The idea of
that respect is nebulous. Most Marathi families, not only in urban
areas but even in some rural areas, send (or want to send) their
children to English medium schools, just as Uddhav and Raj have done.
As far as the work culture goes, hardly any Marathi family would
regard selling bhel or driving taxis as “respectable”. Life in Mumbai
has forced everyone to be accommodative and tolerant. If in the past,
cosmopolitanism was a kind of lifestyle, today it is a prerequisite
for survival.
With the new economy and new technology, the Marathi community began
to be scattered. Their old residential premises were being sold for
astronomical sums. The rise of new money was sidelining those who had
neither the flexibility of work nor qualification for participating in
the new economy. One can describe them as the neo-lumpens. This is not
a majority Maharashtrian. But he is vocal, angry, frustrated and ready
to throw stones. Raj has thrown these stones at the glass house of the
Shiv Sena. Uddhav only had the option of abandoning the inclusive
approach or the Sena’s leadership, whose raison-d’etre was the Marathi
Manoos.
Tweedledum and Tweedledee Agreed to have a battle;
For Tweedledum said Tweedledee Had spoiled his nice new rattle.
Just then flew down a monstrous crow, As black as a tar-barrel;
Which frightened both the heroes so, They forgot their quarrel.
bademiyansubhanallah
Sangli unrest: BJP leader Munde challenges authorities to arrest him
by Bhavesh on Tue 08 Sep 2009 01:32 PM IST
Senior Bharatiya Janata Party (BJP) leader Gopinath Munde said on
Tuesday that he is ready to court arrest and has challenged the local
authorities to try and stop him from heading to curfew-imposed Sangli.
Munde has been slapped with a prohibitory notice by the Sangli
Collector to stay away from the area which has been very tense over
the past few days following riots between Hindus and Muslims.
Munde says he is willing to break the law and get arrested in order to
reach Sangli.
“I will go to Sangli. I am willing to break the law and do a
Satyagraha (civil disobedience) and get arrested as well. People there
are suffering because of police high-handedness and I cannot tolerate
it,” Munde told TIMES NOW.
Munde was detained last night, for the second time in a day, at the
hill station of Lonavala when he was proceeding to violence-hit Sangli-
Miraj, party leaders said.
Earlier in the day, the former state home minister was not allowed by
authorities to board a flight to Sangli.
He then proceeded to Pune en route Sangli by road, but was stopped by
police at Lonavala, about 65 km from Pune, they said, adding the BJP
leader was currently put at a hotel resort.
Communal clashes had broken out at Miraj town and then at Sangli city
last week and they continued to be under curfew since Saturday night.
The trouble started on September 3, the Anant Chaturdashi day, when
some pro-Hindutva organisations tried to raise an arch on the
immersion procession route, depicting the killing of the Mughal
warrior Afzal Khan by Maratha King Shivaji recorded in the Maratha
history. This led to group clashes.
The authorities today announced relaxation of curfew in Miraj for half
an hour in the morning. The curfew will remain in force in Miraj till
Wednesday afternoon, officials said.
Maharashtra Home Minister Jayant Patil said all political parties
should appeal for calm and peace from Mumbai itself instead of going
to the affected places.
Source ANI
bademiyansubhanallah
An Act in question
VIKHAR AHMED SAYEED
in Bangalore
The amendments to the Karnataka Control of Organised Crimes Act can be
misused to target certain groups of people.
M.A.SRIRAM
Supporters of PFI being taken into custody by the police in Mysore on
July 9, when they assembled to protest against the arrest of their
leaders for their suspected involvement in the communal clashes of
July 2.
ON July 29, the last day of the monsoon session of the Karnataka
Assembly, the State government passed the Karnataka Control of
Organised Crimes (Amendment) Bill, 2009. This and 11 other Bills were
passed without debate in quick succession.
Human rights activists have objected to the amendments, which they
describe as “draconian”. They question the necessity for any
amendments to the Act – which anyway had several harsh clauses – when
there is no sudden perception of a terrorist threat. Activists also
allege that a draft of the Bill had not been circulated among civil
society groups and mediapersons to encourage discussion and public
debate. While there is no legal obligation that a Bill should be
circulated, the fact that the Bill makes amendments affecting the
liberty of citizens should have meant that there was greater
transparency during the time leading up to its discussion, human
rights activists argue. Even senior police officials have, on
condition of anonymity, expressed concern about some of the amendments
as it could be used against certain groups of people.
The amended Bill makes four main changes to the Act that was first
passed in 2000 when S.M. Krishna was the Chief Minister of Karnataka.
The Act’s stated purpose was to fight the underworld and organised
crime syndicates and was modelled on the Maharashtra Control of
Organised Crime Act, 1999 (MCOCA). The first and most disturbing
change the 2009 Bill makes to the 2000 Act is to expand the purview of
‘organised crime’ in a new sub clause added to Section 2 to include
any terrorist act. This is because, as the former Director-General and
Inspector-General of Karnataka Police R. Srikumar, a strong lobbyist
for the Act, argued, “terrorism has become an organised crime”.
According to the new clause, organised crime includes “any terrorist
act, committed with the intent to disturb law and order or public
order, or threaten the unity, integrity and security of the State or
to strike terror in the minds of the people or any section of the
people, by doing any act or by using bombs, dynamite or other
explosive substance or inflammable materials or firearms or other
chemicals or any other substance hazardous in nature, in such a manner
as to cause or likely to cause death or injury to any person or
persons or loss, damage or destruction to property”.
The amendment also extends the death sentence for any person
committing a ‘terrorist act’ that results ‘in the death of any person,
or loss, damage or destruction to property’ (Section 3). In the
earlier Act, the death sentence was restricted to any act that
resulted in the death of any person.
Other provisions of the amended Bill to which objections have been
raised include the attachment of property of the accused pending
investigation. According to the amendment, the property of the accused
can be seized even during interrogation or the investigation of any
offence punishable under the Act if, in the opinion of a Deputy
Superintendent of Police or Assistant Superintendent of Police, the
property represents the proceeds of either organised crime or
terrorism (Section 21A). The provisions of the KCOCA, 2000, had
already extended the period of police custody from that stipulated
under Section 167 of the Criminal Procedure Code (CrPC). The 2009 Bill
goes one step further and extends the period of police custody to 60
days; the period for filing charge-sheets has been extended to 180
days and if investigation cannot be completed within 180 days, the
court is authorised to extend the period up to 365 days (Section 22).
While a group of lawyers of the Alternative Law Forum in Bangalore are
planning to challenge the legality of the State legislating on matters
relating to terrorism, the more important question that needs to be
asked is why the Bharatiya Janata Party (BJP) government in Karnataka
has felt the need to bring about these amendments. The amended Act has
become one of the harshest laws in the country, curtailing civil
liberties of the accused. The State government does not have a
satisfactory explanation on the need for these amendments when the
KCOCA has never been used though it took effect in January 2002.
A second and more important question pertains to the Bill’s inclusion
of ‘terrorist act’ within its purview when there is already the
Unlawful Activities Prevention (Amendments) Act, 2008, (UAPA) to take
care of this. Replying to Frontline’s queries, Home Minister Dr V.S.
Acharya said that that the rules for the KCOCA 2000 had never been
notified while he described the UAPA as “inadequate and not like the
Prevention of Terrorist Activities Act [POTA]” to address the serious
threat of terrorism that the State was facing. When POTA was in effect
in the country between 2002 and 2004, it was never used in Karnataka.
The question of a Central Act legislating on the same crime had come
up earlier when POTA was passed in 2002; at that time KCOCA was
already in effect in the State. The situation that prevailed in 2000
was the exact opposite of what prevails now in the State – the
Congress in power in the State and the BJP-led National Democratic
Alliance (NDA) at the Centre. At that time, State Home Minister
Mallikarjun Kharge had made a controversial statement: “There is no
need to give effect to POTA in Karnataka.”
It sent out the message that the Congress government in the State was
trying to snub the Central government by subtly suggesting that
terrorism was not as grave a threat as the Centre was making it out to
be (the KCOCA was passed before the 9/11 terror attacks of 2001, when
the threat of global terror was still not so dominant in public and
media discourse). Now, with the Congress in the opposition in
Karnataka, there was not even a murmur of opposition to the Bill when
it came up for discussion even though there exists a United
Progressive Alliance (UPA)-enacted all-India Act to deal with the same
issue.
M.A.SRIRAM
IN THE KYATAMARANAHALLI area of Mysore after the clashes. Three people
died in the July violence.
Acharya justified the Bill by stressing the grave threat of terrorism
that the entire country, including Karnataka, is facing: “We need this
harsh Bill to act as a deterrent against possible future terrorist
activities in the State.” He added that reports from Central
intelligence agencies and activities of the banned Students Islamic
Movement of India (SIMI) justified it. On being probed further, the
Minister stated that the Bill was particularly introduced to act as a
deterrent to the activities of the Popular Front of India (PFI), a pan-
South-Indian cadre-based Muslim political organisation, whose
Karnataka chapter was earlier known as the Karnataka Forum for Dignity
(KFD).
Once the KFD comes into the picture, the timing of the Bill also does
not seem like a random choice. The Bill was passed less than two
months after the communal violence in Mysore in which three people
died. Several activists of the KFD, including Kaleem, its Mysore
district president, were arrested in connection with the violence.
Several senior police officials and administrative officers have made
known their suspicions about the activities of the KFD and its alleged
links with international terrorist groups.
The KFD has been on the State’s intelligence radar for at least one
year but only a thorough investigation will reveal the truth in the
allegations against it. For now, opinion is divided, with the
authorities blaming the KFD for radicalising a section of Muslim youth
and human rights activists, and minority organisations being sceptical
of the State’s intent.
The KFD has been active in the coastal areas of Karnataka, the much-
touted laboratory of Hindutva in the State, for several years now. It
has also been active in places like Mysore and Bangalore over the past
four or five years.
The Bill will become an Act only with the Governor’s assent. H.R.
Bharadwaj, former Law Minister in the Union government, was recently
appointed the State Governor. The Governor can send the Bill to the
President for her assent under Article 200 of the Indian Constitution.
The President, in turn, can give her assent on the recommendation of
the Central government or, as was done in the case of the Gujarat
Control of Organised Crime Act (GUJCOCA) this July, send it back with
recommendations.
The Centre, since the UPA came to power, has not given its consent to
any legislation modelled on the original MCOCA. Both the COCAs in
effect in the country – the MCOCA and the KCOCA – received the
President’s nod when the NDA was in power. In such circumstances, it
seems highly unlikely that the Bill will get the President’s nod.
Acharya is hopeful that the Central government will give its assent.
He said, “No Central government can be reluctant. The threat from evil
forces is real.”
While the BJP seems to be keen to see the amended Act in force in the
State to please its core Hindutva audience, the inclusion of
“terrorism” under the purview of “organised crime” is seriously
problematic. The experience with earlier draconian Acts such as the
Terrorist and Disruptive Activities (Prevention) Act, 1987, have shown
that the police are sometimes tempted to misuse the excessive powers
given to it under these Acts. In the case of the amended KCOCA, the
various amendments have made the onus of proving his/her innocence
fall on the accused and this negates a fundamental premise of criminal
law. For all these reasons and the serious constitutional implications
that this Act could have, there needs to be an exhaustive debate on
the real implications of these amendments for the rule of law in
Karnataka.
bademiyansubhanallah
मिरजेत अफझलखान वधाचे चित्र लावण्यावर अखेर सहमती ; गणेश विसर्जनासाठी आज
पाच तास संचारबंदी शिथिल करणार
मिरज, ९ सप्टेंबर/ वार्ताहर
अफझलखान वधाच्या चित्रासह गुरुवारी गणेश विसर्जन मिरवणूक काढण्याचा
निर्णय बुधवारी सर्वसंमतीने घेण्यात आला. ८५ गणेश मंडळांना विसर्जनासाठी
पाच तासांचा अवधी मिळाला असून, या कालावधीत मिरज शहरातील संचारबंदी शिथिल
करण्यात येणार आहे. गृहमंत्री जयंत पाटील, पालकमंत्री डॉ. पतंगराव कदम व
रोहयोमंत्री मदन पाटील, श्री शिवप्रतिष्ठानचे संभाजी भिडे यांच्या
उपस्थितीत झालेल्या या बैठकीस विविध गणेशोत्सव मंडळांचे अध्यक्ष, मुस्लिम
व हिंदुत्ववादी संघटनांचे नेते व कार्यकर्ते उपस्थित होते.
शिवसेनेच्या स्वागत कमानीवर अफझलखान वधाचे चित्र लावल्यामुळे गेला एक
सप्ताह मिरज शहरात अशांतता आहे. मिरजेतील या घटनेचे पडसाद सांगली शहरासह
कोल्हापूर व सातारा जिल्हय़ातही उमटले होते. अगदी कागवाड, अथणी व चिकोडी
या कर्नाटकातील शहरातही याच्या तीव्र प्रतिक्रिया उमटू लागल्या होत्या.
यासंदर्भात सन्मान्य तोडगा काढण्यासाठी मुख्यमंत्री अशोक चव्हाण यांनी
मंगळवारी मुंबईत बैठक घेतली. सर्वपक्षीय बैठकीत शहरात उर्वरित
गणेशमूर्तीचे विसर्जन करण्याचा निर्णय घेण्यात आला. यासंदर्भात अंतिम
निर्णय स्थानिक पातळीवर घेण्यात येईल, असे मुख्यमंत्री अशोक चव्हाण यांनी
जाहीर केले.
उद्या गुरुवारी सकाळी दहा ते दुपारी तीन या वेळेत सार्वजनिक गणेशोत्सव
मंडळांच्या श्रींचे विसर्जन मिरवणुकीने करण्यात येणार आहे. या मिरवणुकीत
वादग्रस्त ठरलेले अफझलखान वधाचे चित्र लावण्यास उभय गटांनीही मान्यता
दिली. गणेश विसर्जन मिरवणुकीचे स्वागत मुस्लिम नेते करणार असून,
वादग्रस्त चित्र मिरवणूक मार्गावर लावण्यात येईल. या कालावधीत शहरातील
संचारबंदी शिथिल करण्याबाबतचा निर्णय सायंकाळपर्यंत जिल्हा प्रशासन
घेईल.
मिरज शहरात आज बुधवारी सकाळी आठ ते दुपारी बारा या चार तासांच्या
कालावधीसाठी संचारबंदी शिथिल करण्यात आली होती. या कालावधीत कोणताही
अनुचित प्रकार घडला नसल्याचे पोलीस सूत्रांकडून सांगण्यात आले. संचारबंदी
शिथिलच्या कालावधीत नागरिकांची जीवनावश्यक वस्तूंच्या खरेदीसाठी झुंबड
उडत आहे.
शहरातील अर्थव्यवस्थाच या संचारबंदीमुळे कोलमडली असून, राष्ट्रीयीकृत
बँकेचे एटीएम सेंटरसुद्धा बंद असल्याने चलनाचा प्रचंड तुटवडा शहरात जाणवू
लागला आहे. सांगली व मिरज शहरातील तणावाची स्थिती लक्षात घेऊन निमलष्करी
दलाच्या २२ तुकडय़ा तैनात करण्यात आल्या आहेत.
bademiyansubhanallah
मोजक्या जागा लढवून विजय मिळविण्याचा ‘मनसे फॉम्र्युला’
संदीप आचार्य, मुंबई, ५ सप्टेंबर
जागा वाटपावरून युती व आघाडीतील गोंधळ सुरू असताना महाराष्ट्र नवनिर्माण
सेनेने मात्र पुन्हा एकदा लोकसभा निवडणुकीप्रमाणे मोजक्या जागा लढवून
विजय साधण्याचा फॉम्र्युला अंमलात आणण्याचा निर्णय घेतला आहे. कोणत्याही
परिस्थितीत जास्तीत जास्त जागांवर विजय मिळविण्याचे उद्दिष्ट मनसेने
ठेवले असून राज्यात सुमारे १०० च्या आसपास जागा लढविण्यात येणार आहेत.
लोकसभा निवडणुकीत मनसेने ११ जागा लढविल्या होत्या. यातील प्रत्येक
मतदारसंघात मनसेला लाखाहून अधिक मते मिळाली होती. यामध्ये नऊ विधानसभा
मतदारसंघात मनसेला प्रथम क्रमांकाची मते मिळाली तर १३ ठिकाणी दुसऱ्या
क्रमांकाची मते मिळाली होती. राज्यातील ४८ जागांचा विचार करता चार टक्के
तर लढविलेल्या जागांचा विचार करता मुंबईत मनसेला २० टक्के मते मिळाली
आहेत. काँग्रेस- राष्ट्रवादीच्या काही ज्येष्ठ नेत्यांच्या म्हणण्यानुसार
मनसेला विधानसभेत १२ ते १५ जागा मिळण्याची शक्यता आहे तर किमान ५० जागी
विजय मिळविण्याचे लक्ष्य मनसेने निश्चित केले आहे. एकीकडे स्वबळावर
सत्तेवर येण्याचा विश्वास शिवसेनेकडून व्यक्त करण्यात येत आहे तर
दुसरीकडे मनसेमुळे सेना- भाजपचे इच्छुक उमेदवार कमालीचे धास्तावले आहेत.
मुंबईत मोठ्या प्रमाणात तर ठाणे, नाशिक, पुणे त्याचप्रमाणे विदर्भातही
काही जागांवर विजय मिळण्याचा विश्वास मनसेला वाटतो. लोकसभा
निवडणुकीप्रमाणेच विधानसभा निवडणुकीतही मराठी माणूस मनसेला प्रचंड
प्रमाणात मतदान करेल, असा विश्वास राज ठाकरे यांनी व्यक्त केला. एकीकडे
गायक अभिजित सावंत तसेच ‘होममिनिस्टर’फेम आदेश बांदेकर यांना शिवसेनेत
घेऊन तरुणांची व महिलांची मते मिळविण्याचा प्रयत्न सुरू असताना सुशिक्षित
व उच्च शिक्षित उमेदवार देऊन जास्तीत जास्त जागी विजय मिळविण्याचे मनसेचे
धोरण आहे. मनसेकडे राज ठाकरे हेच एकमेव ‘स्टार’ प्रचारक असल्यामुळे तसेच
राजकीयदृष्टय़ा पक्षाचे कार्यकर्ते पुरेसे सक्षम नसल्यामुळे लोकसभा
निवडणुकीप्रमाणेच मोजक्या जागा लढवण्याची रणनीती मनसेने आखली आहे. मुंबई
व ठाण्यात मनसे जास्तीत जास्त जागा लढविणार आहे.
राज ठाकरे राहात असलेल्या दादर-माहीम मतदारसंघात मनसेचे सरचिटणीस नितिन
सरदेसाई यांची उमेदवारी निश्चित करण्यात आली असून कार्यकर्त्यांमध्ये या
निवडीबाबत तीव्र नाराजी व्यक्त करण्यात येत आहे. या ठिकाणी विभागाध्यक्ष
यशवंत किल्लेदार हे इच्छुक असून आंदोलन करणाऱ्या व केसेस घेणाऱ्या
कार्यकर्त्यांना डावलून ‘स्टार- यार-कलाकारा’ंना तिकीट मिळाणार असेल
आम्ही काय फक्त तडीपाऱ्याच भोगायच्या का, असा सवाल कार्यकर्त्यांकडून
करण्यात येत आहे. शिवडी येथून बाळा नांदगावकर यांचे तर वरळीतून माजी
महापौर नंदू साटम यांचे नाव निश्चित करण्यात आले आहे. मलबार हिल येथे
अर्चित जयकर, विभाग अध्यक्ष अरविंद गावडे व बाळा महाडिक हे इच्छुक
असल्याचे सूत्रांचे म्हणणे आहे. लोकसभा निवडणुकीत ईशान्य मुंबईतून एक लाख
९५ हजार मते मिळावणारे मनसेचे उमेदवार शिशिर शिंदे हे मुलुंडमध्ये राहत
असले तरी ते भांडुप येथून विधानसभा लढण्यासाठी इच्छुक असल्याचे सांगण्यात
येते. शिंदे हे भांडुपमधून लढणार हे गृहित धरून मनोज चव्हाण यांनी आपले
बस्तान हलवून विक्रोळी विधानसभेतून निवडणूक लढण्याची तयारी केली आहे
मात्र या ठिकाणी मनसेचे नगरसेवक मंगेश सांगळे तसेच माजी मंत्री वा. रा.
शेरेकर यांचे चिरंजीव ऋषी शेरेकर हेही इच्छुक उमेदवार आहेत. वांद्रे
मतदारसंघात सरचिटणीस अतुल सरपोतदार यांचे नाव असून या ठिकाणी विभाग
अध्यक्ष तुषार आफळे हेही इच्छुक आहेत. दिंडोशी मतदारसंघात लोकसभेच्या
उमेदवार शालिनी ठाकरे यांचे नाव असून या ठिकाणी सरचिटणीस संजय घाडी हेही
इच्छुक उमेदवार आहेत. सरचिटणीस संजय चित्रे हे जोगेश्वरी येथून तर
मागठाणे मतदारसंघात सरचिटणीस प्रवीण दरेकर यांचे नाव निश्चित आहे. मात्र
मागठाणे येथे नगरसेवक शिरीष चौगुले यांचेही नाव इच्छुकांच्या यादीत आहे.
गोरेगाव येथून पाटकर महाविद्यालयाचे प्राचार्य डॉ. उदय माशेलकर यांचे नाव
निश्चित करण्यात आल्याचे सूत्रांचे म्हणणे आहे. मनसेचे सरचिटणीस शिरीष
पारकर यांनी उत्तर मुंबई मतदारसंघाला ‘तलाक’ दिला असून विलेपार्ले येथून
विधानसभा लढविण्याची तयारी चालविल्याचे बोलले जाते. ठाणे शहर
विधानसभेसाठी मनसेतील चारजण इच्छुक आहेत. येथे लोकसभेचे उमेदवार राजन
राजे यांच्या उमेदवारीला शाखा अध्यक्ष व कार्यकर्त्यांची पसंती आहे.
bademiyansubhanallah
१७ ऑगस्ट २००९ पुर्वीचे अंक जसवंत सिंह, दिग्विजय सिंग, राजू शेट्टी
एकत्र येणार
समर खडस , मुंबई, २ सप्टेंबर
भाजपला ‘क्लू क्लक्स, क्लॅन’ म्हणून संबोधणारे माजी परराष्ट्र मंत्री
जसवंत सिंह यांच्या नेतृत्वाखाली आता तीन दिग्गज खासदार लोकसभेत एकत्र
येणार आहेत. हे खासदार आहेत बिहारमधून निवडून आलेले माजी परराष्ट्र
राज्यमंत्री दिग्विजय सिंग, झारखंडमधून निवडून आलेले नामधारी सिंह व
महाराष्ट्रातून शरद पवार यांच्या गडाला खिंडार पाडून निवडून आलेले राजू
शेट्टी. त्यामुळे जसवंत सिंह यांची पुढील राजकीय दिशा आता बऱ्यापैकी
स्पष्ट होऊ लागली आहे. आज सायंकाळी दिग्विजय सिंह यांनी जसवंत सिंग
यांच्या दिल्ली येथील निवासस्थानी जाऊन त्यांची भेट घेतल्यानंतर यावर
शिक्कामोर्तब झाले.
महंमदअली जीना यांच्याऐवजी जवाहरलाल नेहरू व सरदार वल्लभभाई पटेल हे
फाळणीला जबाबदार होते, असा दावा जसवंत सिंग यांनी त्यांच्या पुस्तकात
केल्याचे कारण सांगून त्यांची पक्षातून हकालपट्टी केल्यावर जसवंत सिंह
आता नक्की काय भूमिका घेतात याकडे राजकीय जाणकारांचे लक्ष लागून राहिले
होते. त्या पाश्र्वभूमीवर ही महत्त्वाची राजकीय घडामोड आता दिल्लीत सुरू
झाल्याने भाजपमधीलही काहीजणांनी जसवंत सिंग यांच्याशी संपर्क साधल्याचे
सूत्रांचे म्हणणे आहे.
दिग्विजय सिंह यांच्याशी संपर्क साधला असता त्यांनी सांगितले की, या
देशात काँग्रेस व भाजपा या दोन्ही गरीबविरोधी व पुरोगामी विचारधारेच्या
विरोधातील शक्ती आहेत. त्यामुळे त्यांच्या विरोधात ठाम भूमिका घेऊन
लढणारा एक मोर्चा देशात उभे करण्याच्या ध्येयानेच आपण जसवंत सिंग यांची
भेट घेतली.
दिग्विजय सिंग यांनाही निवडणुकीपूर्वी नितीश कुमार यांनी जनता दल
(युनायटेड)मधून डच्चू दिला होता. मात्र दिग्विजय सिंग स्वतच्या
करिश्म्यावर बिहारमधील बांका मतदारसंघातून निवडून आले. नामधारी सिंह
यांनाही जनता दल (युनायटेड)ने डच्चू दिला होता. तेदेखील झारखंडमधील पलामू
मतदारसंघातून प्रचंड मताधिक्याने निवडून आले. राजू शेट्टी यांनी तर
हातकणंगले या पश्चिम महाराष्ट्रातील शरद पवार यांच्या गडातील
मतदारसंघातूनच राष्ट्रवादीला धूळ चारली. शेतकरी संघटनेतून आपल्या राजकीय
व सामाजिक कामाची सुरुवात केलेल्या शेट्टी यांनी नंतर स्वाभिमानी शेतकरी
संघटनेची स्थापना करून ऊसाला योग्य भाव देण्याचे अनेक लढे उभे केले.
दूधाला भाव, ऊसाला भाव अशा शेतकऱ्यांच्या अनेक प्रश्नांना वाचा फोडणाऱ्या
शेट्टी यांनी निवडून आल्यावर काँग्रेसबरोबर जाण्याचे नाकारले. भाजपबरोबर
जाण्याचा प्रश्नच नव्हता. त्यामुळे काँग्रेस व भाजपविरोधी आघाडीच्या
प्रतिक्षेत तेदेखील होते. त्यामुळे या चार खासदारांचा गट आता संसदेत
एकत्र येणार असून तशा आशयाचे विनंतीपत्र लवकरच लोकसभा अध्यक्ष मीरा कुमार
यांना देण्यात येणार आहे.
bademiyansubhanallah
संगीत : दर्जेदार एकल वादन आणि रंगतदार जुगलबंदी
डॉ. सुलभा पंडित , मंगळवार, ८ सप्टेंबर २००९
विदर्भ हिंदी साहित्य संमेलनाच्या ‘उमंग’ उपक्रमांतर्गत दर्जेदार वादनाचा
आनंद संगीतप्रेमींना मिळाला. ‘नागपूर के नक्षत्र’ या शीर्षकांतर्गत
नागपूरच्या गुणवंत कलाकारांच्या कार्यक्रमाचे हे आयोजन केले गेले होते.
नागपूरच्या ज्या कलावंतांनी नागपूर बाहेर आपली आणि अनुषंगाने नागपूरची
कीर्ती पोहोचवली आहे त्यांना याप्रसंगी मुद्दाम मंच उपलब्ध करून देण्यात
आला होता. यावेळच्या संगीतसभेचे उमदे मानकरी होते धडाडीचे सरोद वादक पं.
शंकर भट्टाचार्य आणि ज्येष्ठ संतुरवादक पं. वाल्मीक धांडे. त्यांना
उठावदार तबलासंगत करून कार्यक्रमाची रंगत वाढविणारे तडफदार तबलावादक
प्रदीप पिल्ले. सरोद व संतुरच्या एकवादनाचा आनंद आणि त्यानंतर या
वाद्यांची जुगलबंदी, असे या कार्यक्रमाचे स्वरूप होते.
कार्यक्रमाचा प्रश्नरंभ पं. वाल्मीक धांडे यांच्या संतुरवादनाने झाला.
नागपूरमधील एक प्रसिद्ध संतुरवादक अशी त्यांची ख्याती आहे. पं.
कार्तिककुमार यांच्याकडून शास्त्रीय संगीताचे धडे घेतल्यानंतर त्यांनी
जगत्विख्यात संतुरवादक पं. शिवकुमार शर्मा यांच्याकडून संतुरवादनाचे
मार्गदर्शन घेतले. संतुरवादकांची संख्या तशी कमी असते. या पाश्र्वभूमीवर
धांडे यांनी या वाद्याचा केलेला पाठपुरावा लक्षणीय ठरतो. नागपूरमध्ये तर
त्यांचे अनेक स्वतंत्र व जुगलबंदीचे कार्यक्रम विविध संगीत उत्सवातून
सादर झाले आहेत. नागपूर बाहेरील मोठय़ा शहरात व विदेशातही त्यांनी
अनेकवेळा हजेरी लावली आहे. आकाशवाणी व दूरदर्शनचे तर ते मान्यताप्रश्नप्त
कलाकार आहेतच. याखेरीज ‘सूरसिंगार’ च्या ‘सूरमणी’ आणि ‘तालमणी’
किताबांनीही ते भूषित आहेत. संतुर सोबतच तबला वादनातही ते वाक्बगार आहेत,
हे फार थोडय़ा जणांना माहीत असेल.
त्यांना तबलासंगत करणाऱ्या प्रदीप पिल्ले यांची एक चांगले व समजदार
साथसंगतकार म्हणून ओळख आहे. आपले वडील पं. प्रभाकर पिल्ले यांच्याकडून व
त्यानंतर पं. अभिजित मुजुमदार यांच्याकडून त्यांनी पुढील मार्गदर्शन
घेतले आहे. प्रस्तुत कार्यक्रमात पं. वाल्मीक धांडे यांनी पुरिया कल्याण
राग सादरीकरणासाठी निवडला. हा एक लोकप्रिय सायंकालीन जोड राग आहे.
‘पुरिया’ रागाची हुरहुर आणि ‘कल्याण’ रागाची म्हणजे ‘यमन कल्याण’ची
प्रसन्नता यांचे सुंदर मिश्रण असलेला हा राग त्यांनी विस्तृतपणे सादर
केला. सुरवातीला केवळ थोडे रागवाचक आलाप घेऊन (आलाप-जोड, झाला न वाजविता)
त्यांनी एकदम गतवादन सुरू केले व मैफिलीवर ताबा मिळविला. मध्य लय व द्रुत
लय तीनतालातील दोन-गत वादनातून त्यांनी आपले वादन कौशल्य निदर्शनास आणले.
बढत करीत असता त्यांनी रागाचे विशुद्ध स्वरूपही राखले. सुंदर तिहाया आणि
अखेर सवाल- जवाब तबल्यासोबत करून त्यांनी रसिकांना खुष केले.
त्यानंतर पं. शंकर भट्टाचार्य मंचावर आले. नागपूरमधील एक खूप चांगले व
तयारीचे सरोद वादक अशी त्यांची ख्याती आहेच. आपले वडील पं. अरुणकुमार
भट्टाचार्य यांच्याकडून त्यांना या क्षेत्रातील मार्गदर्शन मिळाले आहे.
भारत सरकारची शिष्यवृत्ती मिळालेल्या या कलावंताचे देश विदेशात अनेक
कार्यक्रम झाले आहेत. ‘सूरमणी’ किताबाने ते सन्मानीत आहेतच. घरीच
मिळालेला संगीताचा वारसा ते समर्थपणे सांभाळत आहेत. सुविद्य कलावंत अशी
त्यांची ओळख आहेच. बँक ऑफ महाराष्ट्रमध्ये ते मॅनेजर आहेत. त्यांना
प्रदीप पिल्ले यांनी उत्तम तबलासंगत केली. तर स्वरमंडलसाठी होते मल्हार
पुरोहित. राग ‘मालकंस’ ची त्यांची निवड रसिकांना आवडली. ‘मालकंस’ रागातील
आलाप, जोड, झाला सादर करीत असता त्यांनी रागाची चांगली बढत करून ‘मालकंस’
उभा केला. ‘जिनके मन राम बिराजे’ या भक्तीरसपूर्ण रचनेवर आधारित वादन
करीत असता रागाचे गांभीर्य व वजन त्यांनी चांगले सांभाळले. मींड, घसीट,
या तंतकारीमधील सुरेलता छान होती. त्यानंतर चुस्त बांधणीमधील ‘रूपक’
तालातील गत व द्रुत तीनतालामधील वादन सादर करीत असता त्यांची तयारीही
त्यांनी निदर्शनास आणली. तबल्या सोबतचे सवाल जवाब रंगले. कार्यक्रमाच्या
अखेरीस सरोद व संतुरची जुगलबंदी झाली. हे सहवादन समजदारीचे व चांगले
होते. राग ‘किरवाणी’मध्ये झपताल मध्यलय व तीनताल द्रुतलयीतील गत वादन
करून या कलावंतांनी पसंतीच्या टाळ्या घेतल्या. त्यांच्यातील संवाद चांगला
साधला होता. तबलासंगतही प्रसंगी चमकदार व एऱ्हवी संयत अशी चांगली होती.
एकूण दर्जेदार बैठकीचा आनंद या कलावंतांनी दिला. नागपूरमध्ये वादनाच्या
क्षेत्रात प्रथम श्रेणीचे कलावंत आपल्याकडे आहेत, हे पुन्हा एकदा
निदर्शनास आले. अशा शास्त्रीय संगीताच्या बैठकी झाल्या पाहिजेत.
कार्यक्रमाचे मंचसंचालन रविशंकर दीक्षित यांनी केले. उमेशकुमार चौबे,
भाऊसाहेब केदार, मधुप पांडेय इत्यादी मान्यवर उपस्थित होते. चांगल्या
कार्यक्रमाच्या आयोजनाबद्दल आयोजकांचे अभिनंदन.
०७१२- २२८४८७२
bademiyansubhanallah
अल्केमिस्ट्री
माझ्या आयुष्यातल्या मला शुभंकर वा भयंकर वाटणाऱ्यांसोबत माझी अशीच
अल्केमिस्ट्री जुळून जाते. तीच अल्केमिस्ट्री मी लोकप्रभाच्या वाचकांसाठी
आणतोय. या अल्केमिस्ट्रीत जी माणसं तुम्हाला भेटतील त्यांनी माझ्या
आयुष्यावर प्रयोग केलेत. मीही त्यांच्या आयुष्यावर प्रयोग केलेत. पण
आम्ही नेहमीच एकमेकांना भेटलोय असं नाही.
राजू परुळेकर
वांद्रे-वरळी सेतू समारंभाला मुख्यमंत्री अशोक चव्हाणांसह अनेक गौण माणसं
उपस्थित होती, पण त्यात मुख्य माणसं होती ती सोनिया गांधी आणि शरद पवार.
आयुष्यभर आपण शरद पवारांना ‘मराठा स्ट्राँगमन’ या बिरुदावलीने गौरवत आलो.
ते आपल्याला शाहू, फुले, आंबेडकर या नावाने गंडवत आले; या गोष्टीचं रहस्य
त्या दिवशी उघडकीला आलं. या सागरी सेतूवर त्यादिवशी एका बलदंड मराठय़ाच्या
लाचारीची लक्तरं मुंबईच्या अरबी समुद्रावर लोंबणार होती.
शरद पवार यांनी या समारंभात धावत पुढे होऊन या वांद्रे-वरळी सेतूला
‘राजीव गांधी’ यांचं नाव दिलं. एकेकाळी जहागिऱ्या आणि वतनदाऱ्यांसाठी
मोगलांचं मराठे कसं लांगुलचालन करत असतील त्याचं मूर्तिमंत चित्र शरद
पवारांनी उभं केलं.
पवारसाहेब एवढं करून थांबले नाहीत, तर त्यांनी परत धावत जाऊन राजीव
गांधींचा जन्म मूळचा गिरगावातला असल्याने ते मूळचे मुंबईकर- महाराष्ट्रीय
असल्याचा, साखर काढून झाल्यावर इथेनॉल काढल्यासारखा खुलासाही केला. हे
सारं ऐकताना सोनिया गांधी मनात त्या वेळेच्या मोगलांसारख्या हसत असणार.
दुसरीकडे महाराष्ट्राचे केसात सतत हात फिरविणारे मुख्यमंत्री अशोक चव्हाण
हे दिल्ली दरबारी निष्ठा राखण्याकरता या पवारांच्या प्रस्तावाला जोरदार
आवाजात व तर्कात समर्थन देते झाले. याबद्दल महाराष्ट्रातून फारसा चकार
शब्दही निघाला नाही, हे आश्चर्यकारक होतं.
दिल्लीत पवारसाहेब मराठा स्ट्राँगमन म्हणून ओळखले जात. पुरोगामी लोकशाही
आघाडीचं सरकार असताना शरद पवार महाराष्ट्राचे मुख्यमंत्री होते. त्या
वेळी एका जाहीर समारंभात जे.आर.डी. टाटांनी भारताचा पंतप्रधान होण्याची
क्षमता असलेला भावी पंतप्रधान असा पवारसाहेबांचा उल्लेख केला होता.
तेव्हा पवारसाहेब एवढे तरुण होते की ते जवळजवळ पंतप्रधान झालेच असं
बऱ्याचजणांना वाटलं. त्यांच्या समाजवादी साथींना आणि फायदाकरू
पत्रकारांना तर नक्कीच. धर्मनिरपेक्षतेपासून ते शाहू, फुले,
आंबेडकरांपर्यंत साऱ्यांचे ते प्रतीक बनले. पुढे पवारसाहेब पंतप्रधान
सोडाच, साधं महाराष्ट्रात दोनतृतीयांश बहुमत आणून सरकार आणू शकले नाहीत;
किंबहुना महाराष्ट्रात आपण हव्वा केलेल्या ठाकरे वा पवार या नेत्यांना
२८८ मधल्या ६०-७० च्या वर जागा कधीच जिंकता आलेल्या नाहीत. उद्धव व राज
ठाकरे किंवा अजित व सुप्रिया पवार (सुळे) यांनी हे लक्षात घेण्यासारखं
आहे.
दक्षिण वा उत्तरेकडची अनेक राज्यं अनेक नेत्यांनी दोनतृतीयांश बहुमतांनी
एकहाती जिंकताना पाहत असताना आपण पवार-ठाकरेंना महानेते का मानतो, हे आपण
लक्षातच घेत नाही! त्याचं सारं उत्तर पवारसाहेबांच्या परवाच्या वांद्रे-
वरळी सी-लिंक उद्घाटनाच्या वेळेच्या थिल्लर वर्तनात दडलेलं आहे.
महाराष्ट्राला लोकोत्तर पुरुष-स्त्रियांची मोठी परंपरा आहे, हे
पवारसाहेबांना माहीत नसावं. खरंतर वांद्रे-वरळी सेतूसाठी सर्वात अचूक नाव
डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांचं होतं, कारण ज्या नेहरूप्रणीत कमिशनने मुंबई
महाराष्ट्राला मिळू नये, यासाठी जंग जंग पछाडलं होतं, त्यांचं
ऑग्र्युमेंट डॉ. बाबासाहेबांच्या वकिली कौशल्यामुळे आणि मुंबई व इथल्या
मराठी माणसावरील प्रेमामुळे लुळं पडलं. डॉ. बाबासाहेबांनी आपल्या वकिली
कौशल्याने लढून गुजराती-मारवाडी व्यापाऱ्यांच्या घशातून मुंबई
महाराष्ट्रात आणली, हे आज विस्मृतीत गेलंय. त्यांच्या त्या मुंबईसाठीच्या
ऑग्र्युमेंटचं पुस्तक मराठीत भाषांतरित केलंय ते वि. तु. जाधव यांनी. डॉ.
बाबासाहेबांच्या पुत्रानेच ते बाबासाहेबांच्या हयातीत प्रसिद्ध केलंय.
तर तार्किकदृष्टय़ा, भावनिकदृष्टय़ा व राजकीयदृष्टय़ा डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर
यांचंच नाव अजित गुलाबचंदच्या त्या वांद्रे-वरळी सेतूला एकमेव पर्याय
होता. पण आपला मर्द-मराठा नेता थिल्लर गळपटपणा करून राजीव गांधींचं नाव
त्या सेतूला का देता झाला? कोण हे राजीव गांधी? मुंबई-महाराष्ट्र व मराठी
माणसासाठी त्यांनी काय केलं?
१९८५ साली राजीव गांधी राक्षसी बहुमताने सत्तेत आल्यावर याच
पवारसाहेबांचा जीव विरोधी पक्षांच्या सत्तेत रमेना. ते सरळ दहाहजारी
मनसबदार म्हणून राजीव गांधींच्या नेतृत्वाखाली काँग्रेसमध्ये प्रवेश करते
झाले आणि मुख्यमंत्री बनले! वास्तविक समाजवादी काँग्रेस कायम राहिली असती
तर कालांतराने का होईना पवार राज्याचे स्वबळावर स्पष्ट बहुमत आणून नेते
झाले असते. शिवाय मधल्या संक्रमणावस्थेत ते देशाचे पंतप्रधानही झाले
असते. त्यांचा बुद्धिवाद, चतुरस्रता, मेहनत घेण्याची तयारी, डावपेचात्मक
हुशारी (मुत्सद्दीपणा नव्हे) ही सारी त्यांच्या लाचारीच्या व असंयमी व
औद्धत्यपूर्ण वर्तनाने पूर्णत: फुकट गेली. ते जर राजीव गांधींच्या फक्त
साडेचार वर्षांच्या सुनामीसमोर टिकते तर त्यांची आणि प्रत्येक मराठी
माणसाची त्यांनी पंतप्रधान व्हावं ही इच्छा फलद्रूप झाली असती. पवारसाहेब
हे काय केलंत तुम्ही तुमच्यावर प्रेम करणाऱ्यांचं?
पण ही त्यांची पहिली वेळ नव्हे, असं करण्याची. शंकरराव चव्हाणांचा
त्यांनी असाच बळी दिला होता. आजवर आपण त्या वेळचे काँग्रेसचे हुकूमशहा
इंदिरापुत्र संजय गांधी यांना महाराष्ट्रात बोलावून त्यांचे जोडे उचलतो,
असा मुख्यमंत्री शंकरराव चव्हाण यांना मराठा अस्मितेचे मारेकरी म्हणून
लाख शिव्या घातल्या असतील. अलिकडेच राज ठाकरेंसारख्या लोकप्रिय व सद्गुणी
नेत्यानेही याचा विद्यमान मुख्यमंत्री अशोक चव्हाण यांच्या वडिलांच्या
संदर्भात हाच लाचारीचा उल्लेख केला, पण वास्तवात महाराष्ट्राला, मराठी
लोकांना पवारांविषयी सूक्ष्म अभ्यासाची किती गरज आहे हे मला तेव्हा
जाणवलं. मुळात शंकरराव चव्हाणांना संजय गांधी यांच्याविषयी फार ममत्व
नव्हतंच; परंतु देशाचं राजकारण आपल्या अमानवी अशा हुकूमशाही वृत्तीने
गदागदा लावून सोडणाऱ्या संजय गांधी यांच्या मर्जीतून उतरल्यामुळे पश्चिम
बंगालचे मुख्यमंत्री (तत्कालीन) सिद्धार्थ शंकर रे यांचे जे मातेरे होत
होते, त्याची भीती शंकरराव चव्हाणांच्या मनात भरवण्यात आणि त्या भीतीतून
त्यांना संजय गांधींना महाराष्ट्रात आमंत्रण देण्यास भाग पाडण्यात शरद
पवारांनीच पुढाकार घेतलेला होता. अप्रत्यक्षपणे शंकररावांना संजय
गांधींचे जोडे उचलायला शरद पवारांनीच भाग पाडले. जगन फडणीसांची (सत्तेचे
मोहरे- ग्रंथाली प्रकाशन- व शरद पवार धोरणे व परिणाम- मेहता पब्लिशिंग
हाऊस.) ही दोन पुस्तके आता बाजारातून अनाकलनीय रीतीने गायब आहेत.
(माझ्याकडे ती आहेत.) त्या पुस्तकात गांधी परिवाराचे तो परिवार सबळ
झाल्यावर जोडे उचलण्याची किंवा जोडे उचलण्यास प्रवृत्त करण्याची शरद
पवारांची खरी कहाणी समोर येते. बिच्चारे चव्हाण पितापुत्र सत्तेशी आपला
सेतू बांधून घेण्याकरता शरद पवारांनी त्यांना गांधी घराण्याचे जोडे
उचलायला लावले.
व्यक्तिश: मी शरद पवारांच्या अनेक गुणांचा चाहता आहे. ज्या पद्धतीने ते
एखाद्याचा ‘जगमोहन दालमिया’ करतात तो गुण मला फार आवडतो. एका
पवारांसारख्या मराठी नेत्याने पूर्ण गांधी घराण्याचा ‘जगमोहन दालमिया’
केला असता तर मला ते अभिमानास्पद वाटलं असतं. पण राजकारणाच्या
महाभारताच्या या अखेरच्या पर्वातही त्यांनी (प्रत्यक्ष-अप्रत्यक्ष
रीतीने) दिल्लीचे जोडे महाराष्ट्राच्या देवघरात ठेवले हे किती शोकान्त
आहे.
वस्तुत: पवारसाहेबांना महाराष्ट्राच्या राजकारणाचे सूक्ष्म ताणेबाणे
माहीत आहेत. त्यांच्या पुतण्याला मा. अजितदादा पवारांना ज्याप्रमाणे
महाराष्ट्रातल्या जिमिनींची सूक्ष्म जाण आहे (!) व त्यावर ते नामी-बेनामी
अहोरात्र काम करत आहेत. (ज्यावर नंतर मी सविस्तर लिहिणारच आहे.) त्या
प्रकारचं कौशल्य -पण सकारात्मक पद्धतीचं- मा. शरद पवारांकडे आहे. But he
missed the bus!
ज्या काँग्रेसने मुंबईत डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांना (काजरोळकर नावाचा
उमेदवार उभा करून) निवडणुकीत भयावह विरोधी प्रचार करून पाडलं, त्या
काँग्रेसचं राजकारण केवळ सत्ता येते म्हणून पवारांना ते पुरोगामी वाटतं?
पवारसाहेबांचं आणि माझं एक रक्ताचं नातं आहे. ते नातं मराठीपणाचं आहे.
त्यांचं काही भव्य झालं जे त्यांच्या गुणवत्तेनुसार आतापर्यंत व्हायला
पाहिजे होतं, तर मला कपर्दिक फायदा नसूनही हर्षवायू होईल. कारण
आमच्यातल्या केमिस्ट्रीचा मूळ पुरुष छत्रपती शिवाजीराजे भोसले हेच आहेत.
पवारसाहेब, आतापर्यंत दिल्लीसमोर कणा वाकवून काय मिळतं हे तुम्हाला कळलं
नाही का? उद्या राजकारणात तुमचं पतन झालं तर हिरानंदानी, दिवाण वगैरे
दुसरे पवारसाहेब शोधतील. रडेल तो फक्त भोळाभाबडा मराठी माणूसच..
कधी कधी मला वाईट वाटतं की, मी हे पवारसाहेबांना वयाने फारच लहान
असल्याने सांगू शकत नाही. ते ऐकले नसतेच माझं. पण माझं मन हलकं झालं
असतं. मला एकदा पवारसाहेबांना ‘अलेक्झांडर द ग्रेट’ या पृथ्वी जिंकणाऱ्या
माणसाचे स्मृतिस्थळ माझ्या नजरेतून दाखवायचंय. त्यावर लिहिलंय-
‘‘Bury my body and do not build my monument. Keep my hands outside.
So that world knows, who won the World had nothing in hand when he
died- Alexander the great.’’
bademiyansubhanallah
कावळे!
तारेवर हेलकावे खात तेरा कावळे बसले होते.
‘‘आपण नेमके किती आहोत? तेरा की सतरा?’’ लकलकत्या डोळ्याच्या कावळ्यानं
पहिला सवाल केला. वास्तविक त्यानं आधी मोजदाद केली होती; पण उगीच खडा
टाकून पाहिला, इतकंच!
‘‘तेराच!.’’ दुसरा अनुभवी कावळा कावून म्हणाला, ‘‘कमी असतील, तर तूर्तास
दुसऱ्या पक्षात गेले असतील, ज्यास्त असतील तर दुसऱ्या पक्षातून आले
असतील! कळलं? आता ज्यास्त कावकाव न करता मीटिंगला सुरुवात करा.’’ त्या
कावळ्याच्या नजरेत बिरबलाचं चातुर्य होतं.
‘‘पक्ष म्हंजे भाद्रपद कृष्णपक्ष का?’’ तिसऱ्या कावळ्याने काळाकुट्ट
विनोद केला, ‘‘आय मीन पितृपक्ष चालू होतोय ना!’’
‘‘हेच.. हेच आजवर चुकलं!’’ लकलकत्या डोळ्याच्या कावळ्यानं सात्त्विक
संतापानं आवाज चढवला, ‘‘लेको, तुम्हाला पक्ष म्हटलं की, पिंडच आठवणार!
एरव्ही शिवणारदेखील नाहीत!’’
‘‘रागावू नका हो, असे!’’ एक समजूतदार कावळा म्हणाला, ‘‘सुरुवातीलाच
रागवारागवी झाली तर आपलं ऐक्य कसं टिकणार? आपण असे बावळटासारखे एकांडे
राहातो, म्हणून आपली ही गत झाली. आपली घरं कायम शेणाची!!’’
‘‘क्या बात कही! वाहवा, जनाब!!’’ या कावळ्याला दाढी नव्हती. पण मशिदीसमोर
त्याचं काडय़ामोडय़ांचं घरटं होतं, ‘‘..म्हणून ही कोयलची बिलंदर औलाद
आपल्या घरटय़ात बिनदिक्कत अंडी घालून जाते. आपण आपली पोरं म्हणून
वाढवायची, वेळ आली की यांच्या नरडय़ामधून बराब्बर ‘कुहू कुहू’ येतो,
कावकाव नहीं! हम कौवे हुए तो क्या हुवा.. दिलजमाई झाली तर यांची पितरं
कुठं जातील, जरा सोचो!!’’
‘‘खरं आहे मियाँसाहेबांचं. फक्त मर्तिकाला नि श्राद्राला यांना आपली याद
येते. एरवी हाकलतात, खिडकीवर बसून बोंबललं तरी!’’ एक दुखी कावळा म्हणाला,
‘‘मी पाचेक र्वष बसून ओरडायचो त्या घराच्या कौलावर. काही उपयोग झाला
नाही!!’’
‘‘ही काकशाही आघाडी आहे.. आपलं सॉरी, लोकशाही आघाडी आहे,’’ आणखी एका
कावळ्यानं मीटिंगचा सूर अचूक पकडला, ‘‘या कोकीळ, बगळ्यांची सद्दी
संपवण्याची हीच वेळ आहे. यांच्या पिंडाला आम्ही, आमची पितरं स्वर्गातून
उतरली तर शिवणार नाही, अशी प्रतिज्ञा आपण केली पाहिजे! काकशाही झिंदाबाद!
बगळेशाही मुर्दाबाद!!’’
समस्त काकजन तारेवर बसून याने की ‘तार-स्वरात’ ओरडले. पुरेशी घोषणाबाजी
झाल्यानंतर प्रस्थापितांच्या भ्रष्ट, अनैतिक, काकविरोधी धोरणाचा निपात
करण्यासाठी ‘डावी काकशाही आघाडी’ स्थापन करण्याचे जाहीर झाले. ‘डा-का-आ’
हा परवलीचा शब्द बनला.
सत्तेच्या पिंडावर ‘डाका’ घालून तो ‘आ’ वासून गट्टम् करण्याचा बेत शिजला.
पहिली-वहिली मीटिंग ही अक्षरश: तारेवरची कसरत ठरली!
‘‘..पण का हो, आपल्याला प्रत्येकी एक, सेपरेट पिंड मिळणार ना? एकाच
पिंडासाठी एवढी यातायात कशाला?’’ एकाने काकशंका उपस्थित केली, ‘‘नुसती
पत्रावळ हाती येणार नेहमीप्रमाणे!’’
हे ऐकून एकच कावकाव झाली. ‘होय-नाही’, ‘आहे-नाही’, ‘अरे-कारे’, अशा
उच्चारांच्या गलबल्यात तार हेलकावे खाऊ लागली.. कावळे इतस्तत: उडून गेले.
‘‘आचारसंहितेपेक्षा, आहारसंहिता महत्त्वाची! काय म्हण्टा, कावळेसाहेब?’’
असं एक बुजुर्ग कावळा दुसऱ्या कावळ्याला उडता उडता म्हणाला.
bademiyansubhanallah
गौतम बुद्धाचा शोकात्म पराभव झाला, असं म्हणता येणार नाही. गेली अडीच
हजार वर्षे मानवी जीवन बुद्ध तत्त्वज्ञानाने भारलेलं आहे आणि आज अर्ध जग
बुद्धांच्या विचारांचा पाठपुरावा करीत आहे.
डॉ. सुभाष देसाई
डॉ. यशवंत रायकर यांनी ‘लोकप्रभे’च्या १४ ऑगस्टच्या अंकात ‘गौतम बुद्धाचा
शोध’ हा लेख लिहिलेला आहे. त्यांनी आपल्या लेखाचा जो निष्कर्ष काढलेला
आहे त्यात ते म्हणतात, ‘‘बुद्धाच्या या शोधयात्रेतून हेच निष्पन्न होते
की, प्रज्ञेवर आधारलेला अन् सदाचाराला प्राधान्य देणारा निरीश्वरवादी
धर्म मानव जातीला पेलत नाही म्हणून भगवान बुद्धाच्या यशातच गौतम बुद्ध
नामक महामानवाचा शोकात्म पराभव प्रतित होतो.’’
आजपर्यंत येशू ख्रिस्तापासून ते स्वामी विवेकानंदांपर्यंत, जे. जे.
कृष्णमूर्ती, ओशो, थिऑसॉफिकल सोसायटीचे संस्थापक कर्नल वॉलकॉट व मॅडम
ब्लाव्हातस्की, डॉ. अॅनी बेझंट, राहुल सांकृत्यायन, सर एडवीन ऑर्नोल्ड,
के. टी. एस. सरावो, व्हॅन हाईन, शिच न्हात हांत, अश्वघोष या साऱ्यांना
बुद्धजीवन व तत्त्वज्ञानाने भारून टाकले होते म्हणूनच अध्र्या अधिक
जगातील मानवांवर बुद्ध विचारांचा प्रभाव गेली दोन-अडीच हजार वर्षे
जाणवतो. अफगाणिस्तानच्या बाभियानपासून जपान, श्रीलंका, चीन, तिबेट,
भूतान, मॅनमार, इंडोनेशिया, नेपाळ, भारत, असा जगभर बुद्धविचार पसरला.
वर्णवर्चस्वाची शेखी मिरवणाऱ्या वैदिक धर्माने मात्र समुद्रल्लंघन करणे
हे पाप मानले. खुद्द लो. बाळ गंगाधर टिळकही त्याचे प्रायश्चित घेण्यास
विसरले नाहीत. मात्र हीच गोष्ट बुद्धविचार मानणाऱ्या विवेकानंदांनी
नाकारली, शिकागोच्या जगप्रसिद्ध जागतिक धर्मपरीक्षेत स्वामी
विवेकानंदांनी एक महत्त्वपूर्ण भाषण दिले त्याचा विषय होता ‘मी बुद्ध
धर्मीय आहे’. कारण बुद्ध धर्म ही हिंदू धर्माची उन्नत अवस्था आहे.
पूर्णावस्था आहे. ही गोष्ट डॉ. यशवंत रायकरांसारख्या प्रकांड पंडिताने
आवर्जून अभ्यासावी, अशी माझी नम्र विनंती आहे.
बुद्धाला समाज व्यवस्थेत चातुर्वण्र्यच अभिप्रेत होता त्याविरुद्ध त्याने
आवाज उठवलेला नाही हे रायकर यांना त्यांच्या संशोधनात कसे आणि कोठे आढळले
हाच एक बुद्धिवादी चमत्कार आहे. बुद्धांच्या अनुयायामध्ये जसे कश्यप,
सारीपुत्रा, मोंगलायन, नागार्जन असे निष्ठावान ब्राह्मण होते तसेच
उपालीसारखा न्हावीही होता, ही गोष्ट रायकर कसे विसरतात. सम्राट
बिंबीसारपासून आम्रपालीपर्यंत (गणिका) साऱ्याच जाती धर्माचे स्त्री-पुरुष
त्यांचे अनुयायी होते. सम्राट बिंबीसारालाही ते चार आर्यसत्ये, अहिंसा,
सत्य, अस्तेय, ब्रह्मचर्य, अपरिग्रह याचा उपदेश करीत प्रज्ञा, शील आणि
करुणा यावर बुद्धांनी भर दिला होता. भारद्वाज ब्राह्मणाने भिक्षा
मागणाऱ्या श्रमण गौतमाचा उपमर्द केला आणि माझ्याप्रमाणे तूही शेती कर असे
सांगितल्यावर गौतम बुद्धांचे उत्तर ऐका : ते म्हणाले, ‘‘हे ब्राह्मणा,
मीदेखील शेतकरी आहे. मी श्रद्धेने बी पेरतो. त्यावर तपश्चर्येची वृष्टी
होते. माझा नांगर आहे पापलज्जा, चित्त दोऱ्या, स्मृती नांगराचा फाळ आणि
चाबूक आहे. कायेने आणि वाचेने मी संयम पाळतो. साहारात नियमित राहून
सत्याच्या योगे मी खुरपणी करतो. संतोष ही माझी सुरी आहे, उत्साह हे माझे
बैल आणि माझी बैलगाडी अशा दिशेने जाते की, जेथे शोक करण्याची पाळी येत
नाही.’’
त्रिपिटकाचा मीही अभ्यास केला आहे त्यातील एक बुद्ध जीवनातील घटना
सांगतो. म्हणजे डॉ. यशवंत रायकर जे म्हणतात की, बुद्धाने
चातुर्वण्र्याविरुद्ध आवाज उठवला नाही हे किती धांदांत खोटे आहे हे
‘लोकप्रभे’च्या वाचकांना स्पष्ट होईल. ‘‘श्रावस्तीमध्ये अनाथ-पिंडकच्या
जेथवनात गौतम बुद्ध विहार करत असतानाची ही गोष्ट आहे, त्या वेळच्या
वेगवेगळ्या देशातील पाचशे ब्राह्मण श्रावस्तीत उतरले होते. त्यांच्या एका
सभेत अशी चर्चा झाली की, श्रमण गौतम हा चातुर्वण्र्य व्यवस्था मानत नाही
तो सर्व वर्ण समान आहे, कोणी श्रेष्ठ- कनिष्ठ नाही, असा उपदेश करतो
त्याच्याशी कोणी वादविवाद करण्यास तयार आहे का? त्या वेळी श्रावस्तीत
अश्वलायन नावाचा निघंटूकल्य, अक्षरशिक्षासहीत तीनही वेद, इतिहास या
विषयात पारंगत, कवी, वैयाकरण, चार्वाकदर्शने या शास्त्रात प्रवीण मुंडण
केलेला असा तरुण राहत होता. तेव्हा सर्व प्रमुख ब्राह्मण त्याला म्हणाले,
अश्वलायन मानव तू गौतम बुद्धाशी वादविवाद करून त्याचा पराभव कर,
नाईलाजाने तो तयार झाला. त्याने बुद्धाला सांगितले, ब्राह्मण हाच
सर्वश्रेष्ठ वर्ण आहे, ब्रह्माच्या मुखापासून उत्पन्न झालेला आहे. यावर
वादविवादात ब्राह्मणपुत्र योनीमार्गे जन्मतो (इतरांप्रमाणे) तरीही तो
सर्व श्रेष्ठ कसा? पुढे अश्वलायनने मान्य केले की, अनैतिक वागणारा
कोणत्याही वर्णाचा माणूस नरकातच जाईल आणि शिलसंपन्न कोणीही माणूस सुगती
प्राप्त करेल. चारी वर्णाचे लोक चांगल्या भावना बाळगू शकतात. कोणत्याही
वर्णाच्या माणसाने अग्नी निर्माण केला तर तो एकाच स्वरूपाचा (समान) असतो.
या चर्चेनंतर बुद्धानी अश्वलायनास पटवून दिले की, त्याने सर्व जातीमध्ये
समानता मान्य केली आहे. कोणताही वर्ण कनिष्ठ नाही खरे महत्त्व चारित्र्य
संपन्नतेला आहे. अश्वलायनने मान्य केले की, चातुर्वण्र्य मान्य करणे हा
दुर्भाव आहे व तो सोडण्याची गरज आहे.’’
डॉ. रायकरांनी सुद्धा बुद्धांना चातुर्वण्र्याचे समर्थक बनवण्याचा
दुराग्रह सोडावा. एक साधी गोष्ट आहे महामानव डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांना
भ. गौतम बुद्ध चातुर्वण्र्याचे पुरस्कर्ते आहेत हे कसे कळले नाही आणि डॉ.
यशवंत रायकरांसारख्या विद्वानाच्या सुपीक बुद्धीत असे अतार्किक बाभळीचे
झाड उगवलेच कसे?
थिऑसॉफिकल सोसायटीच्या मंडळींना बुद्ध धर्म स्वीकारावासा वाटला आणि
त्यांनी जे. कृष्णमूर्तीच्या मते मैत्रेय बुद्ध दिसला आणि मग जे.
कृष्णमूर्तीनी १९२९ साली आपण मैत्रेय नाही, असे घोषित केले. या साऱ्या
यशापयशाचे खापर भ. गौतम बुद्धांवर फोडावे आणि तो त्या महामानवाचा शोकात्म
पराभव होता, असे म्हणणे हे डॉ. यशवंत रायकर यांच्या विद्वत्तेचे दिवाळे
वाजल्याचेच लक्षण होय.
bademiyansubhanallah
'Sadhu' arrested for sexually assaulting minor students
2009-09-12 00:00:00 Views : 14
Pune, Sep 12 (IANS) Police have arrested a 'sadhu' in an ashram in
Alandi, near here, on alleged charges of sexually assaulting five
minor students, police said Saturday.
Police inspector Ranganath Kardile said Vighneshwar Gokul Patil, 24,
working as a music teacher in the Sant Namdeo Samaj Dharamshala, has
been remanded in police custody till Tuesday.
Kardile said that the incident came to light when a 13-year old
student from Jalgaon district told his parents about the incidents.
The parents lodged a complaint with the police in Alandi, around 25 km
from Pune, and Patil was arrested Friday, he said.
Investigating officer Ratansingh Rajput said that preliminary
inquiries have revealed that the 'sadhu' had sexually assaulted at
least another five young boys.
'These children come from different parts of the state to learn music
and other skills at the ashram which also has residential facilities.
Patil used to lure them to his room in the ashram on the pretext of
massaging his arms and legs and then performed unnatural sexual acts
with them,' Rajput told IANS.
There are now 20 students living and studying at the ashram and Rajput
said that police will quiz them to find out if they had undergone
similar experiences.
'So far we have found out that Patil sodomised five students, in the
past two months, including the complainant,' he said.
Patil has been booked under sections 377 and 506 of the Indian Penal
Code (IPC) which deal with such unnatural sexual offences.
Author :Indo Asian News Service