Verlichting Voor Luie Mensen Pdf Download
Berry Spitsberg
De bestseller van Paul Smit! Wat is verlichting? Kun je dat bereiken? Moet je daarvoor iets doen? En word je daar dan ook heel moe van? Gelukkig niet! Er is niets wat je hoeft te doen. Je hoeft geen techniek te leren, je hoeft niet te mediteren, je hoeft er niet voor naar India, je hoeft niet vegetarisch te eten en je hoeft niet eens op je ademhaling te letten!
Ik weet het. Ik werd bijvoorbeeld ook geconfronteerd met de situatie dat ze boven op alle gegevens zaten die ik nodig had voor de invoering van de DBCs. Het was wettelijk hun eigendom, ik had juridisch geen poot om op te staan. Uiteindelijk beseften ze dat een conflict hen naar buiten geen goed zou doen. We hebben nu al een gigantische kostenexplosie achter de rug die de burgers veel leed berokkend heeft. De gemiddelde werknemer is meer dan tweehonderd euro extra premie per maand gaan betalen. En de vergrijzing moet nog op ons afkomen. De getallen zijn vreselijk. Tachtig worden is leuk. Maar als we tegen die tijd dezelfde verhouding hebben tussen jongeren en ouderen als nu, dan moeten er over 25 jaar ongeveer 35 miljoen mensen in Nederland wonen. Als een soort Mexico-City. Wie gaat het werk doen voor die ouderen? Wie gaat ze verzorgen? De patiënt als een zielig persoon, die alles moet kunnen krijgen wat hij wil hebben, kan echt niet meer.
Daarom zal het een speciale markt blijven met elementen van solidariteit. Als jou iets catastrofaals overkomt, een ongeluk of een ernstige ziekte, kun je onmogelijk gaan shoppen. Dat is glashelder. We vragen wel meer financiële verantwoordelijkheid. De nominale premie gaat omhoog. Plus no-claimkortingen en eigen bijdragen. De lagere inkomens worden geholpen met zorgsubsidies, maar ze kunnen wel naar de verzekeraar gaan met de beste verhouding tussen prijs en kwaliteit. Dat betekent dat de zorgverzekeraar minder makkelijk ervan uit kan gaan dat alle mensen zomaar bij hem blijven. Vanaf 2005 moeten ze contracten sluiten en bekijken welk ziekenhuis de beste producten biedt. Het systeem houdt zware sociale waarborgen: iedereen is verzekerd voor een wettelijk pakket, dat nog steeds breed is.
Ook ik had het idee dat er op mijn departement mensen rondliepen die uit een stalinistische traditie niet vooruit te branden waren. Dat is dus niet zo. Sinds Hans Simons (staatssecretaris in het kabinet-Lubbers III red), tegen wie VNO-NCW faliekant opponeerde, zijn er twee dingen veranderd. De particuliere verzekeraars zijn steeds meer op ziekenfondsen gaan lijken en de ouderwetse ziekenfondsen zijn in feite geprivatiseerd. Ten tweede heb ik het allemaal net een vleugje moderner ingericht dan Simons destijds. Maar er komt zeker weerstand. Het gaat om een fundamentele wijziging. Iedereen gaat voor zichzelf rekenen. Het heeft uitschieters naar boven en naar beneden. Ik ben dus behoedzaam. Mijn voorganger Bomhoff wilde in één klap honderd procent van de ziekenhuisproductie vrijgeven. Idioot gewoon. Daaraan heb ik meteen een einde gemaakt. Ik ga niet het risico nemen dat er voor de acute zorg hele lege plekken vallen in ons land.
Mijn uitgangspunten worden zelfs gedeeld door de PvdA. Bij elke grote stap die ik neem, weet ik me tot nu toe gesteund door Van Heemskerk. Al zal de PvdA straks waarschijnlijk een flink nummer maken van die nominale premie en het aantasten van het solidariteitsbeginsel. Anderzijds, het CDA heeft in de oppositie een enorm punt gemaakt van de dolgedraaide, centraal gestuurde zorg. In het kabinet is de stelselherziening nu een apart traject. Alles wordt flink voorgekauwd. Over de inkomenseffecten zal desondanks rumoer ontstaan. De gemiddelde Nederlander weet niet precies wat er op hem afkomt. Als er onrust komt, heeft dat zijn weerslag op de politieke partijen. Ik wil dus niet te optimistisch klinken en zal een zucht van verlichting slaken als het uiteindelijk lukt.
Het leiderschap in de VVD is minder uitgesproken dan bijvoorbeeld onder Bolkestein. Het grensverleggende werk ligt weliswaar bij Van Aartsen, maar wie de kar bij de volgende verkiezingen gaat trekken, zal later bepaald worden. En we hebben die slechte Europese verkiezingen achter de rug. De affaire-Nijs was vreselijk, desastreus, net in die week waarin mensen hun mind opmaken. We stonden tot zeer goed in de peilingen en opeens was het bam. Het geval Nijs is vooral dieptreurig. Ik heb indertijd ook slaande ruzie gehad met Vermeend. Hij zat nog geen twee dagen in het zadel en had al achter mijn rug om allerlei deals gemaakt met de sociale partners over de WAO. Maar daar moet je professioneel mee omgaan. En dat gedoe met Dijkstal en Verdonk was natuurlijk vreselijk. Vreselijk. Ik neem het hem zeer kwalijk.
aa06259810