[sim] POHRVAĆIVANJE I POKATOLIČAVANJE SRBA U HRVATSKOJ

[ANTIC.org-SNN]

 

www.vesti.de DUHOVNI GENOCID U HRVATSKOJ NA DELU I POSLE RATA (1) POKATOLIČENO 30.000 SRBA • Velikodostojnici SPC priznaju i pokušavaju da spreče pojavu pokatoličavanja, ali upozoravaju da su mnogi ljudi na to prinuđeni da bi preživeli i sačuvali svoju decu SVEŠTENSTVO ČINI ŠTA MOŽE: Episkop Fotije u poseti Ravnim Kotarima Bez ikakvog odjeka u srpskoj javnosti, nečujno je prošla upozoravajuća izjava vladike Fotija Sladojevića iz Eparhije dalmatinske Srpske pravoslavne crkve da prevođenje Srba u rimokatoličku crkvu traje i danas, 18 godina nakon osamostaljenja Hrvatske. U tom periodu, pokatoličeno je, kako se nezvanično procenjuje u SPC, više od 30.000 Srba. O tome je mitropolit zagrebačko-ljubljanski Jovan Pavlović još pre tri godine izvestio Sinod Srpske pravoslavne crkve, a delove njegovog izveštaja sa ovim alarmantnim podacima prenela je i vodeća zagrebačka štampa. Dolaze i sami kod župnika Sagovornici "Vesti" podsećaju i na veliki broj nekrštenih Srba, koji su se u Hrvatskoj za vreme komunizma izjašnjavali kao ateisti i Jugosloveni, a od kojih se znatan broj krštavao u katoličkoj crkvi nakon raspada SFRJ". Pored toga, kako napominju u katoličkim crkvenim krugovima u Srbiji, bilo je i mnogo slučajeva, posebno u Vojvodini, da je na stotine Srba izbeglih iz Hrvatske, radi bržeg i lakšeg dobijanja hrvatske domovnice, ali i humanitarne pomoći od "Karitasa", samoinicijativno odlazilo kod katoličkih župnika po Sremu i Bačkoj, da im uz određenu novčanu taksu izdaju potvrdu o prelasku u katoličku crkvu, a župnici su to revnosno beleželi i ovekovečili u katoličkim crkvenim knjigama. Vladika Fotije, međutim, sad nije izneo konkretne podatke već je upozorio na pokatoličavanje i naveo da su uzročnici nacionalno i konfesionalno mešoviti brakovi, kao i gradske sredine u Dalmaciji, gde se pravoslavna deca vrlo lako utapaju u dominantnu većinu rimokatoličkog stanovništva. - Mi pokušavamo da sprečimo ovu pojavu našim obraćanjima i radom naših sveštenika u parohijama, ali presudna za rešenje tog problema bila bi potpuna sloboda veroispovedanja, da ljudi te slobode postanu svesni, odnosno da je ona vidljiva u svakodnevnom životu - kaže episkop Fotije dodajući da je stanje bolje u unutrašnjosti Dalmacije, u Bukovici i Kninskoj Krajini, gde više od 300 pravoslavne dece pohađa veronauku. U Dalmaciji ostali samo starci Dalmatinska eparhija objavila je podatak da u Dalmaciji, u kojoj je do 1995. godine živelo više do 100.000 Srba, na početku 2009. godine ima samo do 25.000 žitelja srpske nacionalnosti, najviše starijih ljudi. Vladika Fotije navodi da se broj stanovnika srpske nacionalnosti u Dalmaciji smanjuje najviše zbog privrednih i socijalnih uslova života, ali i zbog političkih razloga: - Tokom leta veliki broj Srba dolazi u rodni kraj i obilazi naše crkve i manastire, ali malo ih ostaje na ognjištima, jer su uslovi za život i povratak veoma teški - pojasnio je episkop dalmatinski, upozoravajući takođe da još uvek ima napada na pravoslavne crkve u eparhiji dalmatinskoj, na episkopiju u Šibeniku, kao i na Srbe povratnike u Dalmaciju. Zoran Pusić iz Građanskog odbora za ljudska prava u Hrvatskoj svojevremeno je javno utvrdio da je od 1991. do 2003. samo u Zagrebu 20.000 pravoslavne dece prevedeno u katoličanstvo, dok sveštenik Milenko Popović iz Zagreba kaže da je tačan broj Srba, koji su prešli u katoličku crkvu "gotovo nemoguće službeno utvrditi, jer ljudi o tome ćute". - Prinuđeni su da se dovijaju da prežive i budu bezbedni, da dođu do posla i zaštite decu od neprijatnosti, jer nije nimalo lako biti Srbin u Hrvatskoj. U odnosu na ratne i poratne godine evidentno je da broj prelazaka opada, ali ne prestaje. Mi sad imamo oko 200 roditeljskih zahteva godišnje za izdavanje dečijih krštenica. Sa tom potvrdom oni odlaze kod župnika i daju mu saglasnost da njihova deca dobrovoljno prelaze u katoličanstvo i da u katoličkoj crkvi mogu da pohađaju veronauku. Nakon toga župnici nad decom vrše obred, koji mi pravoslavni nazivamo Svetom tajnom miropomazanja i upisuju ih kao pripadnike rimokatoličke crkve - ispričao je za "Vesti" prota Milenko iz Mitropolije zagrebačko-ljubljanske. Naše ljude vrbuju i sekte - Kada je reč o srpskim pravoslavnim eparhijama u unutrašnjosti Hrvatske, tamo pored prelaska u katoličanstvo, postoje i svojevrsni pritisci za učlanjenje u protestantske crkve ili sekte poput Jehovinih svedoka, koji neometano vršljaju po Lici, Kordunu i Baniji, nudeći ljudima materijalnu pomoć samo da ih namame. Takođe, ali u Žumberku, bilo je nemalo slučajeva da su unijatski sveštenici varali narod, pa se dešavalo da srpske izbeglice iz Bosne venčavaju i krštavaju u unijatskoj crkvi i bivaju upisani kao grkokatolici istočnog obreda, ali su ipak deo katoličke crkve jer im je papa vrhovni poglavar - priča otac Milenko. Naš sagovornik dodaje da još oko 200 zahteva godišnje srpski sveštenici u Mitropoliji zagrebačko-ljubljanskoj dobiju i za izdavanje krsnog lista radi venčanja kod rimokatolika, posle čega se ti bračni parovi vode kao njihovi pripadnici, a potomci gotovo po pravilu krštavaju se u katoličkoj crkvi, kao pripadnici hrvatske nacije. I to ne samo kada je, primera radi, mladoženja Hrvat-katolik a mlada pravoslavna Srpkinja, već i ako je mladoženja Srbin a mlada Hrvatica, venčanja se obavljaju uglavnom u katoličkoj crkvi. Jer, župnici, po pravilu, svojim vernicima koji u brak stupaju po pravoslavnom obredu, trajno uskraćuju ispovest i pričest u katoličkoj crkvi. Lažno upisana i protina ćerka - Problem postoji i u državnim institucijama. Nisu nepoznati ni slučajevi, a ne zna im se ni tačan broj, da u zvaničnim školskim knjigama kao Hrvate pravoslavne veroispovesti upisuju srpsku decu. U to sam se lično uverio u Zagrebu na primeru svoje kćeri, koju su upisali kao pravoslavnu Hrvaticu, pa sam morao da intervenišem da se to ispravi, jer je Srpkinja - kaže prota Milenko Popović. Od predratnih 150.000 Srba u Zagrebu sad ih ima svega 19.000 koji se tako izjašnjavaju. Otac Milenko navodi da je u glavnom gradu Hrvatske, nekada imao 700 pravoslavnih kuća u koje je odlazio. Danas ih je 36, a da vernici ne bi imali problema, on zaobilazi i njihove domove. Ni stariji Srbi u Hrvatskoj, koji su čitav život proveli kao pravoslavci, nisu više sigurni da će biti sahranjeni po pravoslavnom obredu. Kad se upokoje, dešava se da njihovi potomci traže da opelo izvrše župnici i oni ne odbijaju. To je postalo gotovo pravilo kad je kod potomstva u pitanju mešoviti brak, jer na sahrane dolazi veći broj ljudi pa živi žele da zaštite sebe i svoju decu. Kada je reč o Mitropoliji zagrebačko-ljubljanskoj, najvećem, iako indirektnom, pritisku za prelazak u katoličanstvo izloženi su Srbi u Zagrebu i u područjima gde nije velika i gusto naseljena koncentracija Srba, poput pojedinih delova Podravine, Moslavine, Zagorja... Situacija, je međutim, povoljnija u Istočnoj Slavoniji, Baranji i Zapadnom Sremu - na teritoriji Eparhije osečko-poljske i baranjske. Protojerej Predrag Azap - I kod nas je bilo pokrštavanja, mada to nije precizan termin pošto se radi o prelasku iz jedne u drugu hrišćansku crkvu. A i jednom ispravno kršten hrišćanin zauvek je kršten. Prelazaka jeste bilo, posebno u ratnim godinama, ali samo u pojedinim gradskim sredinama sa dominantnim hrvatskim, katoličkim stanovništvom, poput Vinkovaca ili Osijeka. Mi nemamo preciznih podataka o broju pokatoličenih Srba, jer oni o tome ne govore. I danas ima sporadičnih slučajeva ali nastojimo da ih ubedimo da to ne čine, jer smo ipak u nešto boljoj poziciji od Srba u drugim delovima Hrvatske. Velika je koncentracija srpskih naselja, pa nema ni posebno izraženih pritisaka - kaže sveštenik Predrag Azap iz Vinkovaca. Na teritoriji njegove eparhije u crkvene knjige upisano je 35.000 pravoslavnih Srba, dok političke strukture navode podatak od 50.000 pripadnika srpskog naroda. - Iimamo oko 4.500 đaka koji pohađaju pravoslavnu veronauku pa su verovatno zato i manji pritisci na mlađi srpski živalj, u smislu da ih se indirektnim ucenjivanjem za posao ili studije, prinudi da pređu u katoličanstvo Osim toga i teritorijalno se naslanjamo na Srbiju, forsiramo mlade da studiraju u Srbiji, itd - objašnjava sveštenik Predrag. Radmila LONČAR DUHOVNI GENOCID U HRVATSKOJ NA DELU I POSLE RATA (2) POKRŠTENI, A ONDA POKLANI • Današnje pokatoličavanje Srba je mnogo perfidnije, oni koji se ne odreknu svoje vere osuđeni su na tiho umiranje, a u vreme NDH su ih ubijali uprkos pokrštavanju OSTAO BEZ PAROHIJANA: Đakon Ljubiša Miodragović (u sredini) sa mitropolitom zagrebačkim Jovanom (desno) Čak i kad bi Hrvatska u dogovoru sa Srbijom i Republikom Srpskom, pre svega pod pritiskom međunarodne zajednice a zarad svog ulaska u Evropsku uniju, u najkraćem mogućem roku pozitivno rešila sva sporna pitanja koja se tiču prognanih i izbeglih Srba, kao preteći problem i zloduh dugoročnom srpskom opstanku u toj državi, ostaje veliki problem konstantnog pohrvaćivanja i pokatoličavanja srpskog življa. - U Hrvatskoj su stvoreni takvi uslovi i takva atmosfera da se Srbi tobože "dobrovoljno" pohrvaćuju i pokatoličavaju. Jer, kako roditelji da postupe, ako im dete dva puta plačući dođe kući nakon što je od vršnjaka bilo izvrgnuto ruglu ili možda bilo pretučeno samo zato što je Srbin pravoslavac, a u školi ili na ulici niko ga nije zaštitio - pita se Savo Štrbac, direktor innformaciono-dokumentacionog centra "Veritas". Popa neće ni na sahrani - Moj prijatelj pravoslavni srpski sveštenik u Zadru ispričao mi je da je u tom gradu prošle godine umrlo 28 Srba, on je samo dvojicu sahranio, a ostale katolički sveštenici. I to po želji potomaka upokojenih. Najverovatnije su ljudi strahovali kako će ih gledati sugrađani, jer oni treba da nastave da žive i rade u toj sredini, da decu školuju - kaže Savo Štrbac. On navodi primer prijatelja, koji je bio u grupi "Atomsko sklonište" i koji mu je ispričao da je u Puli bio svedok da mališani-osnovci, u grupi prate i uglas pogrdno viču na jednog dečačića, a on ide ispred njih, grca u suzama i ne usuđujući se da se osvrne kroz jecaje očajnički ponavlja: "Nisam Srbin... nisam pravoslavan". - Taj prijatelj mi je još rekao da je za njega to bio najpotresniji momenat i da tu sliku ne može da zaboravi. Šta onda preostaje roditeljima, koji su i sami svakodnevno izloženi raznim rizicima, a pre svega da ostanu bez posla ili da budu fizički napadani zato što su Srbi, nego da stisnu zube i popuste tako što će se oni pohrvatiti, a svoju decu i pokatoličiti. Ova dramatična atmosfera je najizraženija u urbanim, gradskim, sredinama, pošto se u malim naseljima i po selima uglavnom zna ko je ko i ko u koju crkvu ide, pa se pohrvaćivanjem i pokatoličavanjem teško može zametnuti trag izvornom poreklu, da bi se u svakodnevnom životu izbegli problemi zasnovani samo na nacionalnoj osnovi - kaže Savo Štrbac, koji se bavi istraživanjem zločina nad Srbima u Krajini, odnosno Hrvatskoj. Novi katolici U parohiji Narta, kod Bjelovara, prema evidenciji SPC, u katoličanstvo su još ore tri godine prešli: Marija Žakula iz Narte, Marija Popović i Srdija Gajica iz sela Laminac, kao i članovi nekoliko domova u naselju Bosiljevu. U katolike su prešle Nevenka Jelača i LJiljana Marinković, kao i kuća u Đorđa Puvače u Marinkovcu Donjem. U selu Šumeću jedna kuća je pravoslavna, a ostalih pet, šest se prekrstilo u katoličku veru. U selu Blatnica, u katoličanstvo je prešla Milka Vujičić, u Lipovčanima Milan Davidović sa dva člana familije i Stevo Davidović. I Josip Galić prekrstio se u katoličanstvo, u selu Derezi to su učinili Nenad Višnjić i Dušan Radosavac. Dve kuće u selu Dereženi promenile su pravoslavnu veru. Budući da bi Ivo Sanader hrvatski premijer trebalo da 20. marta dođe u Beograd goruće pitanje pohrvaćivanja i pokatoličavanja, iako sad nije na listi prioriteta za međudržavne razgovore, moralo bi da se nađe na dnevnom redu, barem u okviru razgovora o bezbednosnoj situaciji, ukoliko obe države nameravaju da se dugoročno pobrinu i podrže trajni opstanak autohtonog srpskog stanovništva u Hrvatskoj, smatra sagovornik "Vesti". Problem pokatoličavanja još pre tri godine bio je tema i u bjelovarskom kraju na koji je tada u pismu Sinodu SPC ukazao mitropolit zagrebački Jovan. Đakon u Čazmi bez parohijana Đakon LJubiša Miodragović iz manastira Lepavina našao se u čudu kada je ne tako davno krenuo da po prvi put sveti vodicu u selima u okolini Ivanić Grada i Čazme. Naime, neki njegovi parohijani saopštili su mu da im usluge pravoslavnog popa više nisu potrebne, jer su oni sada rimokatolici! Tamošnji paroh Milomir Gvojić pokušao je činjenicu da sve više Srba prelazu u katoličanstvo da minimizira. On je rekao da to nije masovna pojava ali da ima Srba iz njegove eparhije koji prelaze u katoličanstvo i da mu je nekoliko njih reklo "da bi želeli da pređu u rimokatoličku veru". - Najčešće se to dešava iz straha da ne izgube posao, ili da bi se lakše zaposlili. Da deca ne bi imala problema u školi, roditelji ih upisuju na katoličku veronauku i tako ona postaju katolici - rekao je tada Gvojić. Međutim, đakon LJubiša Miodragović, je rekao da u bjelovarskom kraju ima oko 60 do 70 srpskih kuća i većina njihovih stanara ne voli da se zna da su Srbi. Ostalo 4,5 odsto Srba Poslednji popis iz 2001. godine u Hrvatskoj pokazao je da u toj državi sad ima svega četiri i po odsto srpskog stanovništva (201.000). Međutim, među skoro 4,5 miliona popisanih državljana Hrvatske 2,5 odsto nije se izjasnilo o svojoj etničkoj pripadnosti. Pre građanskog rata i raspada SFRJ, prema popisu iz 1991. bilo je oko 600.000 Srba (oko 12,5 odsto). U međuvremenu ih je nestalo 400.000. Procenjuje se da je umrlo više od 20.000, dok je prognano 250.000. Od preostalih 130.000 jedan deo je nastradao u ratu, dok se za ostale predpostavlja da su pokatoličeni i pohrvaćeni. Pokatoličavanje Srba u Hrvatskoj, svojevrsni duhovni genocid, nastavlja se dakle i početkom ovog 21. veka. Podsetimo, sve je počelo po zločinačkoj ideji sarajevskog nadbiskupa Josipa Štadlera s početka prošlog stoleća "da jednu trećinu pravoslavnih Srba treba prevesti u katoličanstvo, drugu istrebiti, a treću proterati u Srbiju". Tokom Drugog svetskog rata uz vatikanski blagoslov i pod vođstvom ozloglašenih Ante Pavelića, poglavnika nacističke Nezavisne države Hrvatske i nadbiskupa Alojzija Stepinca tokom Drugog svetskog rata, pokatoličeno je čak 240.000 Srba. Franjo Tuđman je nastavio sa tom mračnom idejom u poslednjoj deceniji 20. veka, a i danas je slede hrvatski vlastodršci. OVAKO JE POČELO: Pokrštavanje Srba u Kutini tokom Drugog svetskog rata Najsvirepiji zločin vezan za pokatoličavanje počeo je, u Glini, u noći između 12. i 13. maja 1941. i trajao do kraja avgusta te godine. Mirni i bezazleni srpski seljaci iz okolnih sela tadašnjeg sreza Vrginmost pakleno i demonski izigrani i prevareni. Sa njima, njihovim savestima i dušama ustaše su se hteli užasno poigrati smišljenom propagandom u "prekrštavanju pravoslavaca na katoličku vjeru". Pozvali su ih da 2. avgusta 41. ( na Svetog Iliju) dođu na skup u Vrginmost, gde će, tobože, nad njima izvršiti rimokatolički župnici "prekrst", pa će posle "slobodno živjeti... ravnopravni sa Hrvatima". U razgovorima po selima, po svedočenju očevidaca, nije među Srbima postignut nikakav dogovor, ni saglasnost na prekrštavanje. LJudi su jednostavno pošli u Vrginmost da vide šta će biti, a mnogi nisu ni stigli, jer su usput nasilno odvođeni u Glinu, gde su poklani. Mnogi koji su nasilno pokršteni doživeli su istu sudbinu. Mnogo je još takvih primera iz Drugog svetskog rata širom Slavonije, Banije, Korduna, Like, a među njima je i onaj iz Mlake kod Jasenovca gde su Srbi pod pretnjom do zuba naoružanih ustaša prihvatili katoličanstvo, a nakon toga je ogromna većina ipak poubijana ili poklana. U GRADOVIMA NAJTEŽE: Savo Štrbac Radmila LONČAR DUHOVNI GENOCID U HRVATSKOJ NA DELU I POSLE RATA (3) SRPSKA DECA SE PLAŠE VERONAUKE • U hrvatskim školama čine sve da srpske đake onemoguće da pohađaju pravoslavnu versku nastavu, a ako odu sa časa katoličke veronauke onda ih njihovi hrvatski vršnjaci izvrgavaju ruglu

SVE MANJE VERNIKA: Srpska crkva u Daruvaru Da bi Srbi u Hrvatskoj sačuvali nacionalni identitet i pripadnost Srpskoj pravoslavnoj crkvi zavisi kako od njih samih i njihove crkve, tako i od hrvatske države, ali i od Republike Srbije, smatra Milorad Pupovac jedan od lidera Samostalne demokratske srpske stranke iz Hrvatske. - Moramo početi ozbiljnije raditi kod institucija Hrvatske, kako na nivou nadležnih ministarstava, tako i u lokalnim sredinama. Moramo agilnije insistirati da bi se stvorili preduslovi za bolji položaj Srpske pravoslavne crkve i njenu bolju javnu poziciju, za više dijaloga sa Katoličkom crkvom i hrvatskom državom. Srbija takođe može puno pomoći unapređivanjem odnosa sa Hrvatskom - kaže Pupovac. Sadašnja situacija, napominje on, "ne može se uporediti sa dramatičnim vremenima 1991-1995, a posebno u prve dve godine, kada su se događale dramatične stvari". - Među njima je i pojava promene identiteta bilo verskog, nacionalnog ili personalnog. U takvim teškim vremenima ljudi su pribegavali socijalnoj mimikriji. O kom broju se radi teško je precizno utvrditi, a naši napori da ovu pojavu istražimo do kraja nisu urodili plodom iako o tome postoji određena dokumentacija u institucijama hrvatske države i katoličke crkve. Jednostavno nismo dobili odobrenje od nadležnih državnih organa, tako da bi svaka konkretna javna procena bila hrabar potez - kaže Pupovac.

Ne zaboravimo dosledne veri - Kada se govori o promeni identiteta ne treba zaboraviti ni one Srbe u Hrvatskoj, koji su uprkos dramatičnim uslovima tokom poslednje decenije 20. veka, ipak ostali dosledni nacionalnom identitetu i svojoj pravoslavnoj veroispovesti, bez obzira na to što su imali nebrojano problema - kaže Milorad Pupovac. Zato, dodaje on, ne želi da komentariše brojku od 30.000 pokatoličenih Srba, o čemu je pre tri godine pisala i hrvatska štampa pozivajući se na izveštaj Mitropolije zagrebačko-ljubljanske. Pupovac, međutim, podseća da je na popisu iz 2001. godine, među 4.437.460 stanovnika Hrvatske, njih 201.631 (4,54 odsto) navelo da su Srbi, dok se 2,5 odsto od ukupno popisanih žitelja hrvatske države nije izjasnilo o pripadnosti, što čini blizu 100.000 ljudi. - Budući da su Srbi najbrojnija manjina u Hrvatskoj logično je za predpostaviti da je njih najviše u toj brojci od oko 100.000 neizjašnjenih lica - smatra Pupovac. Iako, prema njegovim rečima, "pohrvaćivanje i pokatoličavanje nije više trend u hrvatskoj državi i katoličkoj crkvi", taj proces ipak teče. U Eparhiji slavonskoj Srpske pravoslavne crkve ukazuju da su časovi veronauke "upečatljiv primer za pokatoličavanje", ali i "veliki bauk za srpske đake". - Da bi pravoslavni sveštenik držao veronauku u školi mora u jednom odeljenju da ima najmanje sedam đaka koji to traže. U školama, pak, srpsku decu tako razvrstavaju da ih gotovo nikad nema sedmoro u jednom razredu, a časove katoličke veronauke umetnu usred nastave. Ako bi srpska deca tad izašla iz učionice, kad se zatim vrate na ostale časove, vršnjaci ih nazivaju pogrdnim imenima. Roditelji su mi pričali da čak i one srpske đake koja slušaju katoličku veronauku, a ne odlaze na bogosluženja u njihovu crkvu, veroučitelji javno kritikuju pred celim razredom. Tom detetu bude neugodno, vršnjaci ga izopštavaju, pa roditelji, kud će, šta će, dopuštaju deci katoličku veronauku i odlazak na katoličku misu - ispričao je za "Vesti" protojerej Luka Bosanac iz Daruvara.

Čičak: Znam da menjaju imena - Hrvatski helsinški odbor za ljudska prava nema podatke o pohrvaćivanju i pokatoličavanju, ali ne osporavam animozitet koji u Hrvatskoj postoji prema Srbima. Iako nam se niko nije požalio da je morao pod prinudom da promeni ime, prezime ili crkvu, ne znači da toga nema. Ono što se neslužbeno zna jeste da je veoma puno ljudi, nakon osamostaljenja Hrvatske 90-ih godina 20. veka, iz sasvim razumljivih razloga za to doba, promenilo ili ime ili prezime ili crkvu, neki čak i sve. Da li je to urađeno pod pritiskom, iz straha ili zbog pragmatičnih razloga, to samo znaju oni koji su menjali identitet i pripadnost crkvi - rekao je za "Vesti" Ivan Zvonimir Čičak, potpredsednik Hrvatskog helsinškog odbora. On ukazuje da srpski sveštenici nemaju jedinstven stav u odbijanju zahteva za ispis iz pravoslavlja, kao i da eparhije SPC-a u Hrvatskoj nisu dobile zvanično uputstvo od Sinoda ili Svetog arhijerejskog sabora, kako da se odupru "veštoj i svojevrsnoj agresiji Rimokatoličke crkve". - Evo na primer, prilikom sklapanja brakova, osim što župnici priznaju pravoslavnu krštenicu oni ne traže da pravoslavni zvanično pređe u rimokatolike, ali brak ubeleže isključivo kao rimokatolički. Ima primera da oni ispovedaju i pričešćuju mlade Srbe, pa ih tako navedu da od svog pravoslavnog sveštenika traže ispis da pređu u katoličanstvo. Imao sam više takvih slučajeva i sve sam ih odbio jer ne želim da ostanem upamćen kao srpski sveštenik koji je blagosiljao pokatoličavanje. Ali, neki od njih su ipak uspeli da dobiju potvrdu od mojih kolega, što mi je potvrdila mati jedne devojke - priča prota Luka. Naš sagovornik je takođe imao iskustva da je župnik sahranio njegovu pravoslavnu parohijanku iako je njena poslednja želja bila da bude sahranjena po pravoslavnom obredu. - Zet upokojene, inače pripadnik Hrvatske vojske, sat vremena pre ukopa, telefonom mi je otkazao opelo rekavši da će ga obaviti katolički sveštenik i dodao da ne dolazim ni na sahranu - zaključuje protojerej Luka Bosanac.

Milorad Pupovac

R. LONČAR