***HAYATIN İÇİNDEN- KAHVE MOLASI***

[Laedri Dost]

HAYATIN İÇİNDEN                                                  KAHVE MOLASI   Hüseyin BAYHAN

 

 

Hayat Bilgisi   Kim Olduğumuzu Dualarımız Söyler   Dua, derin sözlerdir. Dua, kendimiz hakkında söyleyebileceğimiz en derin sözlerdir. Böyleyken en anlaşılır, apaçık. Gizli günahlarımız, içimizi yakan pişmanlıklar, kopkoyu korkularımız, acılarımız, kanayan kapanmayan yaralarımız dualarımızdadır. Neye muhtaçsak, onlar dualarımızdadır. Ümitlerimiz, isteklerimiz, sevdiklerimiz. Merhamete, muhabbete, esirgenmeye ve bağışlanmaya duyduğumuz iştiyakla, biz dualarımızdayız. Kim olduğumuzun doğrusunu dualarımız söyler. Dualarımızda yalan söylemeyiz. Kendimizi aldatmayız. Zayıflığımızdan, acizliğimizden utanmayız. Sırlarımızı, sıkıntılarımızı, dertlerimizi avuçlarımız gibi semaya açmaktan çekinmeyiz. Kendimizi dualarımızla tanırız. En çok nelere değer verdiğimizi, hayatlarımızda en çok nelerin önemli olduğunu, nasıl yaşadığımızı ve nasıl yaşamak istediğimizi dualarımızla anlarız. Hayatımız, dualarımızdadır. Dünya, dualarla yazılan sayfalardır. Duanın dilini bilmeyenler, çiçeklerin dualarının renkleriyle açtığını bilmiyorlar. Ağaçların, dualarının meyvelerini verdiğini. Suların dualarıyla aktığını, duaları gibi aktığını. Tohumların dualarıyla çatladığını. Rüzgârların duaları gibi ılık, duaları gibi serin, duaları gibi güçlü estiğini. Yeryüzünü böylesine şenlendiren canlılığın dualar olduğunu bilmiyorlar. Duanın dilini bilmeyenler, dünyanın dilini de bilmiyorlar. Ne onlar dünyayı anlıyorlar, ne de dünya onlara kulak veriyor. Onlar için dünya, savaşılacak bir şey. Dünya, bütün dehşetiyle üzerlerine saldırıyor ve onlar, dünyayı bir savaş meydanına çeviriyorlar. ‹istediklerini zorla, güç kullanarak elde edeceklerini sanıyorlar. Dünya, onlara aldırmıyor. Dünya, korkularını çoğaltıyor. Dünya, sevdikleri her şeyi tek tek ellerinden alıyor. Savaşarak kazandıklarına inandıkları şeylerin eliyle dünya onlara tekrar tekrar saldırıyor. Arkasına saklandıkları ne varsa güçsüzlüklerini ve yaşadıkları hayatın saçmalığını teşhir ediyor. Hayatlarında eksik olanın boşluğunu ağır bir yük gibi her yere taşıyorlar, ama onun ne olduğunu söyleyemiyorlar. Giderek, hayatları eksik olanın boşluğunda yitiyor. Acı çekerken hayattan yoksunlar. Çılgıncasına mutluyken hayattan yoksunlar. Hayattan yoksunlar, çünkü hayatları duadan yoksun. Acılarını ve sevinçlerini, kederlerini ve mutluluklarını duaya taşıyamıyorlar. Yaşamayı seviyorlar, ama hayatlarının anlamı hakkında düşünmekten hoşlanmıyorlar. Yaşıyorlar, ama niçin yaşadıklarını kendilerine sormuyorlar. Duanın dilini bilmeyenler, hayatla aynı dili konuşmuyorlar. Dua ederken, hayatla aynı dili konuşuruz. Hayatın güzelliği, anlamından ayrı değildir. Hayatın anlamı dualarımızdadır. Her şeyin herkese yakışmadığı şu dünyada, duanın herkese yakışması bundandır. Kral da dua eder, köle de… Duası krala diz çöktürür; köle, duasıyla özgürleşir. Kölenin duası, kralın duasından değersiz değildir. Kral da, köle de Allah'ın kuludur. Kim olduğumuzu dualarımız söyler: Kul olduğumuzu…

 

KISSADAN HİSSE      Aşk'ın Hikâyesi Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, koca bir okyanusun tam ortasında şirin mi şirin bir ada varmış. Bir ada ki; sakinleri hep hislermiş: mutluluk, üzüntü, bilgi, kibir, refah, aşk... hepsi... Güzel günlerde hepsi bir arada hoşça geçinip giderlerken, bir gün adanın batacağı haberi yayılmış. Herkes hazırlık yapmaya, kendine göre tedbirler almaya başlamış. Ama aşk hiç hazırlanmamış. Son ana kadar adanın batmayacağını ümit etmiş. Ama bir gün ada gerçekten batmış. Aşk, teknesi en büyük olan refahtan rica etmiş: "senin teknen en büyüğü, yerin vardır. Beni de alır mısın?" Refah yüzüne bile bakmadan homurdanmış: "evet en büyük tekne... ve ağzına kadar altınlarım, gümüşlerimle dolu." Kibire dönmüş aşk: "sen alır mısın kibir?" "Şu haline bak" demiş kibir burun kıvırarak, "sırılsıklam olmuşsun. Almam. Teknemi berbat edersin." Hüzün "yalnız kalmaya ihtiyacım var" demiş. Sevinç kendisiyle öyle meşgulmüş ki, onu duymamış bile. Çaresiz, suyun üzerinde kalmaya çalışırken bir el uzanmış, onu yakalayıp teknesine çekmiş. Yeni bir adaya, yeni ülkelerine ulaştıklarında da aşkı sahile bırakıp, kendisi yoluna devam etmiş. Aşk kendisini kurtarıp, teşekkür bile beklemeden ayrılan bu yaşlı adamın adını bile sormadığını fark etmiş. Uzaktan kendini izleyen diğer bir yaşlı adama: bilgiye sormuş, belki o bilir diye. "O zamandı" demiş bilge bilgi nemli gözlerinin içi gülerek, "senin kıymetini başka kim bilebilirdi ki..."

 

NÜKTELER

En iyi Buğday Her yıl yapılan ''en iyi buğday'' yarışmasını yine aynı çiftçi kazanmıştı. Çiftçiye bu işin sırrı soruldu. Çiftçi: -Benim sırrımın cevabı, kendi buğday tohumlarımı komşularımla paylaşmakta yatıyor, dedi. -Elinizdeki kaliteli tohumları rakiplerinizle mi paylaşıyorsunuz? Ama neden böyle bir şeye ihtiyaç duyuyorsunuz? diye sorulduğunda, -Neden olmasın, dedi çiftçi. -Bilmediğiniz bir şey var; rüzgâr olgunlaşmakta olan buğdaydan poleni alır ve tarladan tarlaya taşır. Bu nedenle, komşularımın kötü buğday yetiştirmesi demek, benim ürünümün kalitesinin de düşük olması demektir. Eğer en iyi buğdayı yetiştirmek istiyorsam, komşularımın da iyi buğdaylar yetiştirmesine yardımcı olmam gerekiyor. Ders: Sevgi ve paylaşmak en yakınınızdan başlar. Sonra yayılarak devam eder. Kin, cimrilik, nefret kimsenin hoşlanacağı davranışlar değildir.       SEVGİ     Masal Çocuktum her şeyi anladığımı sanıyordum Sonra büyüdüm, bombaların ve bankaların  Dağlardan ve ırmaklardan daha fazla olduğunu gördüm  Bahçıvanlar generallerden  Menekşeler mermilerden daha azdı  Yenilmişti dünya  Yenilmişti dünya  Duanın özgürleştiren rüzgarı  Çekilmişti yüzlerden  İnsanlar dua değil  Yönetmelik okuyordu  Nükleer artıklar ve çok uluslu yalanlarla kirlenmişti yüzümüz  Teknolojinin o yok edici,  O gri gölgesi düşmüştü yüzlere  Yenilmişti yüzümüz  Ve görüntü aynıydı  Bütün aynalarda  Her şey çok açıktı  Herkes kimsesiz  Herkes bir şeyin yoksuluydu  Hepimiz aynı anda yenilmiştik  Ve şarkılarımız kederliydi  Yanlış bir zamanda mı yaşıyordum ?  Çekip gitse miydim ?  Hayır!  Ne yanlış bir zamanda yaşıyordum  Ne de çekip gidecek bir yer vardı  Her yer aynıydı  Kaldım  Sürekli çağıran ve ayrım yapmayan toprak  Nasıl olsa beni de çağıracaktı!  Masal dünyanın bittiği yerde başlar  Biliyorum klasik zamanlarda değiliz artık  Ve masallar böyle anlatılmaz  Biliyorum!  Ben hiç masal yazmazdım  Dünya sisteminin hepimize anlattığı masal  Kötü olmasa bu kadar  Biliyorum!  Bir karınca türküsünden daha hafif olacak sesim  Biliyorum!  İnsanların birbirlerine olan yabancılığı büyüyecek  Dünya küçüldükçe  Biliyorum!  Telefonlar oldukça insanlar birbirini görmeyecek  Biliyorum!  Birbirimizi hiç görmeden ölücez  Her şey için tek şey diliyorum  Allah'ın gülleri yakamızı bırakmasın  Mevlana İdris Zengin

--
Bana ulaşmak için: dost...@gmail.com

facebooktaki paylaşım yerimiz
http://www.facebook.com/profile.php?id=524374374#!/pages/Laedrinin-Yeri/126151670733448?ref=mf

Eğer bir gün dünyaya ait çok büyük bir derdin olursa
Rabbine dönüp:
“Benim çok büyük bir derdim var”
deme!
Derdine dönüp:
“Benim çok büyük bir Rabbim var”
de!