şu kuruma adım attığım andan itibaren okuduğum en gerçekçi, en sağlam, en cesur, en namuslu metni sizlere iletmekten gurur duyarım.. son zamanlarda sadece akademisyeninden değil, giderek bu kurumda varlık nedenim olarak gördüğüm öğrencisinden ve hatta müstahdeminden bile umudumu kesme noktasına geldiğim ve kendimce bir şeyleri dillendirmekten, hatta dilekçeler yazmaktan, imzalar toplamaktan [toplamaya çalışmak demek daha doğru] vazgeçerek, son tahlilde "müstahaktır" deyip kendi köşeme çekilmeyi tercih ettiğim şu ortamda hâlâ umut verici bir çıkış, duruş görmek benim için mucize gibi bir şey.. bu bağlamda yaygınlaştırmak da boynumun borcudur. yetişmesinde ne kadar emeğim olduğu tartışılır olduğundan, bu yazıdan kendime olumlu bir pay çıkartma hakkım olmasa da [ki kendimi eleştirinin hedefi olan hoca profilinden de öyle bir çırpıda soyutlama amacım ve hatta hakkım da yoktur], ne zamandır hiçbir öğrencimle bu kadar gurur duymadığımı da eklemem gerek.. böyle bir ortamda ne kadar etkili olacağı, neyi değiştireceği şüphelidir ama varsın dikkate alınmasın, varsın hiçbir şey değişmesin, bu yazı tokat gibi bu yüze çarpmış ya, bu da az şey değildir hani.. ve kendi adıma karanlık okul hayatıma yeni bir ışık yakmış olduğunu da söyleyebilirim.. bu bağlamda müteşekkirim..
eline, aklına, emeğine, yüreğine sağlık emre.. umarım bundan sonra sadece seni hayalkırıklığına uğratmayanlarla kesişir yolun..
sevgiler
gevher