Emrat E Pejgamberve

[Alexandrie Gallup]

Ska dyshim se fmijt jan nj dhunti e madhe nga All-llahu xh.sh dhe besimtart duhet t jen mirnjohs dhe falenderues dja All-llahut. Por gjithashtu All-llahu xh.sh dhe Muhammedi a.s kan caktuar disa obligime ndaj fmijs e q duhet ti zbatojn prindrit e tyre q jan.

Falnderimi dhe lavdrimi i takon vetm All-llahut xh.sh, Krijuesit t gjithsis. At e falnderojm dhe vetm prej Tij ndihm dhe falje krkojm. Paqja, mshira, rahmeti dhe bereqeti i All-llahut qoft mbi Muhammed Mustafan s.a.v.s, mbi familjen e tij t ndershme, mbi shokt e tij besnik dhe mbi t gjith ata t cilt e ndjekin rrugn e tij deri n Ditn e Gjykimit.

Ska dyshim se fmijt jan nj dhunti e madhe nga All-llahu xh.sh dhe besimtart duhet t jen mirnjohs dhe falnderues ndaj All-llahut. Por gjithashtu All-llahu xh.sh dhe Muhammedi a.s kan caktuar disa obligime ndaj fmijs e q duhet ti zbatojn prindrit e tyre q jan.

Ky veprim bhet n momentin e par t lindjes, pr arsye q fmija fjaln e par q ta ndgjoj t jet emri i Krijuesit t tij All-llahut xh.sh, dshmin e shehadetit se nuk ka zot tjetr pos All-llahut dhe se Muhammedi sht rob dhe i drguar i Tij, fjal me t ciln hyn n Islam dhe n Xhennet.

Rruajtja e koks s fmijs bhet n ditn e shtat t lindjes dhe flokt maten ashtu q sa gram t jet pesha e tyre, aq gram argjend u jepet sadaka t varfrve, apo t epen t holla sa sht vlera e atij grami q ka peshuar me sasin e flokve.

Emrat t cilt preferohen jan ata emra t cilt kan baz n fen Islame si psh: emrat e All-llahut xh.sh por duke ia shtuar parashtesn Abd-Rob e jo pa kt q pr fat t keq i kan shum musliman, psh: Abdurrahman (Rob i Mshiruesit). Abdurrahim, Abdulaziz, Abdulkerim etj, emrat e Pejgamberve: Muhammed, Isa, Musa, Ibrahim, Ismail, Is-hak etj, emrat e Sahabeve, Dijetarve, por preferohen edhe ata emra t cilt kan kuptim t mir si psh: Besnik, Erblim, Paqsor, Lulzim, Qndresa, Medina, Fitore etj.

Nj obligim i prindrve ndaj fmijve t tyre sht edhe msimi i fes Islame, q t`ia msojn kushtet e besimit, Islamit, namazin, agjrimin prej moshs shtat vjeare q kur t hyn n moshn madhore, ather kur muslimant jan t ngarkuar me urdhrat e All-llahut xh.sh. ata t i zbatojn ato.

Pr fund e lus All-llahun xh.sh. q t gjith ata besimtar dhe besimtare t cilt nuk kan fmij tua jep All-llahu xh.sh. kt dhunti shum t madhe dhe t gjith ata t cilt e posedojn kt dhunti t jen mirnjohs dhe falnderues dhe e lus All-llahu q t gjith fmijt dhe t rriturit musliman t na udhzoj n fen e Tij, n mnyr q t fitojm knaqsin, shprblimin e Tij n kt bot n botn n varreza dhe n ahiret, e jo hidhrimin dhe ndshkimin e Tij.

1.Fakti se All-llahu ka pohuar pr veten e Tij se ka emra dhe cilsi, Ai poashtu edhe ka mohuar se ka dikush i cili i prngjason Atij n emra dhe n cilsi si sht ajeti q u prmend m lart (Shuraa 11), pra nse ata thuan se All-llahu flet, ather sipas rregulls s gabuar t tyre ata e prngjasojn All-llahun me krijesat, ndrsa besimi i pastr i Ehli Sunetit sht se All-llahu flet ashtu si i takon Madhris s Tij, duke patur parasysh ajetin se All-llahut nuk i prngjan asgj as n emra as n cilsi.

Pra nse t sht br e qart se vet krijesat n mes veti, edhepse kan cilsi dhe emra t njjta ata n esenc dallojn trsisht prej njri tjetrit, ather dallimi n mes Krijuesit dhe krijesave sht m i qart dhe m i madh.

Pra njeriu ndgjon edhe All-llahu ndgjon, por dgjimi i All-llahut dhe i njeriut nuk sht i njjt. Kjo vlen edhe pr emrat dhe cilsit tjera t All-llahut. Pra nuk ka dika q i prngjason All-llahut as n emra e as n cilsi, sepse emrat dhe cilsit e All-llahut jan t plota dhe nuk kan mangsi.

All-llahu i Lartsuar na ka njoftuar pr veten e Tij se sht ngritur mbi Arshin e Tij, kjo ngritje (استواء) n esenc njihet tek njerzit si ngritje prej posht lart, mirpo realiteti i ksaj ngritje q e ka prmendur All-llahu pr veten e Tij dhe mnyra e ksaj ngritje sht e panjohur pr ne. Njri prej imamve t katr medhhebeve t ehli Sunetit, Imam Maliku All-llahu e mshiroft thot: Istivaja (ngritja e All-llahut mbi Arsh) sht gj e njohur, ndrsa mnyra se si sht ngritur sht e panjohur pr ne, besimi n kt ngritje sht vaxhib dhe pyetja se si sht ngritur sht bidat (shpikje n f). Thot All-llahu :

Profeti s.a.v.s e martoi vajzn e tij t dashur Hz. Fatimen r.a me Hz. Aliun r.a me urdhr t Allahut xh.xh.. T dyt u rritn dhe u edukuan nga i Drguari i Allahut s.a.v.s..Prandaj, ata drejtuan nj jet q mund t shrbente si model pr t gjith muslimant. Profeti s.a.v.s i vizitonte ata shpesh dhe u jepte kshilla t ndryshme; ai merrej me t gjitha problemet e tyre.

M n fund, erdhi dita e prcaktuar nga Allahu xh.sh.. Profeti s.a.v.s e drgoi gjyshen e tij, Ummu Ajmanin n shtpin e Hz. Fatimes r.a.. Ai s.a.v.s e kshilloi at t lexonte Ajetul-Kursij dhe kapitujt e El-Felek dhe En-Nas. Hz. Ummu Ajmani r.a shkoi n shtpin e Hz. Alit pa humbur koh dhe bri at q ia kishte porositur Profeti s.a.v.s. dhe pas nj kohe Hz. Hasani r.a. lindi.

Shtpia e Hz. Fatimes r.a kishte nj vler t veant n syt e Profetit s.a.v.s.. Ishte vendbanim pr pasardhsit e Profetit s.a.v.s.. Duke e nuhatur dhe e mbajtur n supet e tij, nga dashuria pr t, Profeti s.a.v.s. filloi ta vizitonte m shpesh vajzn e tij.

Kshtu, ai deklaroi se Allahu xh.xh do ta donte nj person q e donte Hz. Hasanin r.a.. Kjo dashuri e thell e asaj t Profetit ndaj Hz. Hasanit nuk ishte pr shkak t farefisnis. Kishte arsye shum m t rndsishme. Badiuzzaman Said Nursi deklaron si n vijim shtjen:

Pas ksaj fjalimi t kndshm t Hz.Hasanit, muslimant e nderuan Hz. Hasanin dhe e zgjodhn at si halif. N ditt n vijim, numri i atyre q i besuan atij arriti n 40.000. Kshtu, nipi i dashur i Profetit u b halifi i muslimanve q jetonin n Irak, Hejaz, Korasan, Jemen, Mekke dhe Medine. Sidoqoft, njerzit e Egjiptit dhe Damaskut nuk e njohn halifatin e tij. Ata e besuan Muavijen r.a si m t denj pr halife.

T gjith zemrat ta ndjejn At. T gjith syt t lotojn pr T. T gjith pulset t pulsojn pr T. T gjith zemrat t rrahin duke thn: Muhammed (salallahu alejhi ves-selam). Shpresojm q n nj t ardhme t afrt, kjo dshir do t realizohet nga i Gjithmshirshmi. Lejohet shprndarja, prshtatja dhe formimi i punimeve t reja mbi punn ton n mnyr jo-komerciale, pr sa koh q iu referoheni faqes dhe licenconi punimet tuaja t reja nn kushte identike.

Me emrin e Allahut, t Gjithmshirshmit, Mshirplotit!


Profeti Ibrahim ishte 100 vje. Gruaja e tij, Sara, ishte nntdhjet vje. Ai ishte nj burr plak e, po ashtu, ajo ishte e moshuar. Ata nuk kishin fmij. Ismaili, i biri i Ibrahimit, ishte 14 vje dhe jetonte n Mek. Ibrahimi e vizitonte at do vit. N historin e Profetit Lut, ju msuat pr tre mysafir q shkuan ta shptonin Lutin nga populli q bnte vepra t kqija.

Po ashtu, ju dgjuat se ata mysafir, prpara se t shkonin tek Luti, i bn vizit Profetit Ibrahim. Ky i fundit ishte i shqetsuar pr popullin e Lutit. Ai e dinte se ata do t prballeshin me nj dnim t ashpr, si pasoj e veprave t tyre t shmtuara.

Allahu, Zoti yn, dshironte ta gzonte Ibrahimin. Kshtu, Ai i dha Ibrahimit nj lajm t mir pr nj djal q do t lindte Sara. Emri i djalit ishte Ishak. Ai do t ishte profet. Edhe Ishaku do t kishte nj djal e, po ashtu, edhe ai do t ishte profet.

Sara e dgjoi kt lajm t mir, u habit dhe pyeti: Si do t lind un?! Burri im sht plak. Me t vrtet q kjo sht nj mrekulli.

Engjjt i than asaj: Mos ki dyshim n urdhrat e Zotit. Me t vrtet, Allahu ka fuqi pr do gj.

N kt mnyr mrekullia ndodhi.

Gruaja plak, e cila ishte 90 vjee, lindi nj djal. Ktij djali ia vun emrin Ishak. Ishaku ishte nj profet.

Profeti Ibrahim u gzua shum me lindjen e Ishakut, pasi shum profet do t ishin pasardhs t Ishakut. Ata do t shpalosnin misionin e njshmris s Zotit dhe udhzimit hyjnor pr t gjith njerzimin.

Ishaku u rrit. Ai prhapi trashgimin e Ibrahimit. Ai prhapi misionin e Allahut. Ai ishte i sinqert n prhapjen e ktij misioni. Ai veproi ashtu si vepruan dhe profett e tjer.

Lajmi i gzuar i engjjve ishte i vrtet. Allahu i dha Ishakut nj djal. Emri i tij ishte Jakub.

Allahu e bekoi familjen e Ibrahimit. Jakubi u b profet. Pastaj ai ndrmorri misionin e tij.

Profeti Jakub u martua. Allahu i dha dhjet djem, emrat e t cilve ishin: Shamon, Laui, Raubin, Jahudha, Jasakir, Zubulun, Dan, Naftali, Xhadu, Ashir. M pas Profeti Jakub u martua me kushrirn e tij Rahil dhe ajo i dha atij 2 djem, Jusufin dhe Benjaminin.

Kshtu, Profeti Jakub u b me dymbdhjet djem.

Familja e Ibrahimit jetoi n tokn e Palestins. Ajo tok ishte e begatshme, plot me lndina, kullota e ullishte.

Profeti Jakub, ashtu si babai i tij Ishaku dhe gjyshi i tij Ibrahimi, ishte bujar e zemrgjer. Ai ndihmonte t varfrit dhe respektonte mysafirt. Ai i respektonte edhe ata q nuk i njihte.

Pr kt arsye, Profeti Jakub therte nga nj dash do dit. Nj pjes t mishit e ndante me t varfrit dhe pjesn tjetr e hante me familjen e tij.

N at koh jetonte nj njeri i mir, q e quanin Demjel. Demjeli ishte i varfr. Nj dit ai po agjronte. Ai nuk kishte ushqim q t elte agjrimin. Ai mendoi se Jakubi do ti drgonte mish. Si zakonisht, Jakubi e theri dashin. Ai e ndau mishin tek t varfrit. Ai dhe familja e tij hngrn pjesn e mbetur t mishit. Ata e kaluan at nat t ngopur.

Demjeli i varfr e kaloi natn i uritur. Ai vendosi t agjronte dhe t nesrmen.

Demjeli agjroi t nesrmen. Dhimbja e uris iu shtua. Ai nuk kishte asgj pr ta elur agjrimin. U shtri i uritur. Ai e duroi dhimbjen e uris dhe fjeti.


ndra

At nat nisn ngjarjet emocionuese t historis q ka ndodhur para mijra vjetsh.

Jusufi ishte nnt vje. Ai ishte nj djalosh i pashm. Syt e tij shklqenin drit. Zemra e tij ishte e mbushur me pastrti.

Hijeshia e tij vezullonte n fytyrn dhe n syt e tij, t cilt shklqenin n pastrti.

Pr kt arsye, babai i tij e donte shum.

Profeti Jakub mendonte se Jusufi do t bhej profet.

Ai kishte nj besim t palkundur se Allahu do ta zgjidhte Jusufin profet pas tij.

Jusufi nuk ishte vetm i pashm n fytyr, por ai kishte bukuri n shpirt, n moral dhe n cilsi.

Kur dikush e shihte Jusufin, ai ndjente se ishte para nj engjlli q kishte zbritur nga qielli. Pr kt arsye, t gjith njerzit e donin Jusufin. Babai i tij, Jakubi, e donte at m shum se gjith t tjert. Jusufi ishte shum i pastr dhe syt e tij ishin t kthjellt, ashtu si dhe qielli. Fytyra e tij ishte e ndritshme ashtu si dhe yjet.

Pr kt arsye, dhjet vllezrit e tij e kishin zili at. N fillim ata e kishin zili e pastaj filluan ta urrenin. M pas, ata dshironin q ai t vdiste e mbase edhe e kishin planifikuar si ta hiqnin qafe.

At nat Jusufi mbylli syt. Ai ishte i pavmendshm ndaj komplotit t vllezrve.

Jusufi pa nj ndrr t mrekullueshme. Ai pa njmbdhjet yje, hnn dhe diellin, t cilt po i pruleshin atij.

Kjo ndrr ishte shum e bukur. Jusufi u habit nga kjo ndrr. Ai mendoi se kto objekte qiellore po i buzqeshnin, po e madhronin e po e respektonin.

ndrra i ndrioi zemrn dhe i tronditi ndjenjat e tij. Ai u zgjua. Megjithat, ndrra vazhdonte ti kontrollonte ndjenjat e tij.

Zemra e tij, kraharori dhe gjith qeina e tij ishte e mbushur me kt ndrr. Pamja e yjeve, diellit dhe hns ishin ende t gjalla n mendjen e tij, sikur i kishte para syve.

ndrra i tronditi ndjenjat e tij dhe ai nuk dinte si ta shpjegonte. Ai ishte i hutuar dhe nuk dinte se si ta shpjegonte kt. Ai shkoi te babai i tij dhe i tha: O babai im, n t vrtet un pash njmbdhjet yje, diellin dhe hnn q m pruleshin mua.

Baba, un i pash ata t vinin s bashku dhe m pas t m pruleshin. E ndjeva se yjet e kuptonin at q po bnin. Un ndjeva se ata m buzqeshn dhe mu pruln t bindur.

Profeti Jakub e dgjoi me vmendje ndrrn e Jusufit. Ai e kuptoi se Jusufi do t bhej njeri me rndsi shum t madhe n t ardhmen.

Babai i tha djalit t tij me mblsi: O biri im, mos ua trego ndrrn tnde vllezrve t tu, pasi ata mund t bjn ndonj komplot kundr teje. Me t vrtet, shejtani sht armik i hapur i njeriut.

M pas ai shtoi: O djali im i vogl, mos u trego vllezrve t tu, pasi ata mund t ken zili dhe shejtani u pshprit atyre.

O Jusuf, Allahu i Madhruar do t t zgjedh pr t t dhn misionin e Tij. Biri im, Allahu do t t bekoj, ashtu si bekoi m prpara gjyshrit e tu. Ai do t t bekoj, ashtu si bekoi familjen e Ibrahimit, Ishakut dhe Jakubit.


Komploti

Zilia dhe ligsia u shtua n shpirtrat e dhjet vllezrve t Jusufit. Ndoshta ata e kishin marr vesh pr ndrrn, pasi ata e dinin se babai i tyre e donte Jusufin m shum se donte ata.

Vllezrit e Jusufit shkonin te kullotat do dit pr t kullotur bagtit.

Ata i than njri tjetrit: Si mund ta heqim qafe Jusufin?

Shejtani u shtiu ndr mendje: Merreni Jusufin te kullotat dhe hiqeni qafe.

Komploti i vllezrve t Jusufit kundr tij nisi. Ditt kalonin dhe ata po tregoheshin t dashur me Jusufin. Ata i buzqeshnin atij dhe e provokonin, q ai t shkonte me ta n lndinat e bukura.

Jusufi ishte i pafajshm dhe i mir. Ai ishte aq i pastr, sa dhe kmisha e tij e bardh.

Kshtu, ai u besoi vllezrve t tij. Ai i besoi dashuris s tyre t rreme dhe shfaqi dshirn q t shkoj me ta n lndinat e bukura.

Megjithat, profeti Jakub friksohej pr sigurin e birit t tij. Ai kishte frik se mos vllezrit do ta vrisnin, kshtu q nuk e lejoi t shkonte me ta.

Nj dit, dhjet vllezrit u kthyen nga lndinat. Ata i buzqeshn Jusufit e i than: Sa t bukura jan ato lndina e kullota! Jusuf, pse nuk vjen me ne?

Jusufi kishte shum dshir t shkonte me vllezrit e tij, por ai i bindej dhe babait t tij. Ai nuk bnte asgj pa lejen e babait.

Dhjet vllezrit e Jusufit than: Ne do ti flasim babait ton q t t lejoj t vish me ne.

Jusufi ishte shum i lumtur pr kt.

N mbrmje ata u uln t gjith pr t ngrn dark me qetsi. Vetm dhjet vllezrit shkmbenin shikime me kuptim.

Ata thurn nj kurth t shmtuar, ashtu si thur merimanga rrjetn e saj.

N fillim ata i buzqeshnin Jusufit dhe tregoheshin t dashur me t. M pas ata pyetn babain e tyre: O babai yn, pse nuk na beson ne pr Jusufin? Me t vrtet q jemi t sinqert.

O babai yn! Prse nuk ke besim te ne pr Jusufin?! N t vrtet, Ne i dshirojm do t mir atij. Drgoje nesr me ne q t argtohet dhe t luaj. T sigurojm se do ta ruajm.

Jakubi nuk dshironte ta linte Jusufin t shkonte me vllezrit e tij. Ai besonte trsisht se ata do e kishin zili dhe shejtani do ti mashtronte.

Pr kt arsye, Jakubi u tha bijve i mrzitur: Un brengosem po ta merrni dhe kam frik se do ta haj ujku, ndrkoh q ju sdo ta keni mendjen tek ai.

Bijt e mi, un e dua Jusufin, ai sht ende i vogl. Ndoshta ju do t tregoheni t pakujdesshm ndaj tij. Atje ka shum ujqr dhe un kam frik mos e han Jusufin.

Dhjet djemt e tij i than: Ne jemi dhjet vet. Si do ta haj ujku, kur ne jemi nj grup i fort! Ne do ta ruajm at. Me t vrtet, nse ujku do ta sulmoj at, ne jemi t humbur.

Dhjet vllezrit u betuan se do ta ruanin Jusufin dhe do ta kthenin at shndosh e mir.

Jakubi (a.s.) heshti. Ai nuk tha asgj. T gjith djemt e kuptuan se ai iu mbshtet Zotit me miratimin e tij.


Njerzit-Ujq

Erdhi agimi. Dhjet vllezrit u bn gati t shkonin tek lndinat e largta. Jusufi ishte shum i lumtur q po shkonte me ta. Ata i buzqeshnin Jusufit, kshtu q ai i donte edhe m shum ata. Ai ishte si nj engjll. N zemrn e tij nuk kishte asgj tjetr, ve dashuris, mshirs e mirsis.

T gjith vllezrit morn bagtit e tyre dhe u larguan. Ata arritn tek lndina. Tashm tendat e tyre nuk dukeshin m. Kshtu, buzqeshja e tyre u zhduk. Ajo u shkri si kripa n uj.

Jahudha u afrua. Ai e goditi Jusufin fort dhe i brtitit: Ik, bir i Rahilit!

Jusufi mbeti i shtangur nga ky veprim. Ai e pa me habi vllan e tij. Ai mendoi se i vllai po bnte shaka dhe po luante me t. Megjithat, vllai i tij nuk po luante. Syt e tij shkreptinin me ligsi. Dhmbt e tij, q tashm dukeshin, e bnin at q ti ngjante nj ujku t egr.

Jusufi u friksua nga vllezrit e tij. Ai iku me nxitim. Befas, nj vlla tjetr e goditi. Jusufi u rrzua. M pas ngriti syt se cili vlla e kishte goditur dhe pa se ai ishte Shamoni.

Jusufi tha me dhimbje: Shamon, pse m gjuajte? Un jam vllai yt. Un jam djali i Jakubit.

Raubini i brtitit jusufit: Pusho, mos thuaj asgj. Ti je djali i Rahilit.

Jusufi nisi t qante. Ai shprtheu n lot. Ai i tha vllait t tij: Un jam vllai yt, un jam Jusufi.

Vllezrit e tij u mblodhn rreth tij dhe i brtitn: Ti je armiku yn. Ti komandon zemrn e Jakubit.

Fytyra e tyre shkreptinte nga ligsia. Njri prej tyre mori thikn e tij pr ta vrar Jusufin. Jusufi vrapoi pa e ditur se ku po shkonte.

Ata e ndoqn dhe e kapn. Filluan ta gjuanin e Jusufit i doli gjak nga hundt.

Dhjet vllezrit po shihnin njri tjetrin.

Njri nga ata tha: far presim? Kjo sht nj mundsi e mir pr ta hequr qafe Jusufin.

Nj vlla tjetr tha: Ta marrim dhe ta ojm n nj vend t largt, ku do ta han ujqrit.

Njri nga ata e kundrshtoi kt mendim dhe tha: Mbase ai ka mundsi dhe kthehet dhe do ti tregoj babait pr kt q po bjm.

Shamoni tha: M dgjoni mua. Le ta marrim e ta ojm te rruga ku kalojn udhtart. Atje ndodhet nj pus i thell. Ne do ta hedhim Jusufin atje dhe ai do t vdes. E nse nuk vdes, do ta marrin kalimtart me vete e do ta shesin si skllav.

T gjith vllezrit dgjuan me vmendje planin e Shamonit. T gjith ran dakord pr at plan t ult.

T dhjet vllezrit ishin br si ujqr t egr. Ata nuk njihnin tjetr gj, ve tradhtis e pabesis. Jusufi I vshtroi vllezrit me habi. Ai mendoi se ishte n ndrr. M pas, ai tha me vete: Jo, nuk sht nj ndrr, sht e vrtet. Vllezrit e mi kan koh q thurin kurthe ndaj meje.

M pas, dhjet vllezrit ia arritn qllimit. Ata e morn Jusufin tek nj vend i shkretuar. Ata donin q t mos i shihte askush dhe asnjeri t mos e merrte vesh se far po bnin me Jusufin.

Jusufi vshtroi qiellin dhe tha me vete: A nuk e din vllezrit e mi se Zoti po i sheh dhe i di m s miri qllimet e tyre t fshehta?

Jusufi i dgjoi ata tek thoshin: Ne do t pendohemi tek Zoti e pas ksaj do t bhemi njerz t mire.


N pusin e thell

Deri at moment Jusufi nuk e besonte se vllezrit e tij po e tradhtonin.

Megjithat, ai e gjeti veten n cep t pusit. Ai e kuptoi se shejtani u kishte prishur mendjen vllezrve t tij. Ata ishin br si ujqrit, t pamshirshm.

Ata morn kmishn e tij t bukur, q ia kishte dhn babai.

Jusufi brtiti me z t lart: Un jam vllai juaj. Un dshiroj t kthehem tek babai dhe nna ime, tek tenda. Vllezrit e mi, un ju dua juve. Shamon, Raubin, Jahudha, pse keni ndrmend t m hidhni n kt pus t errt?

Jusufi thirri vllezrit e tij me emr. Megjithat, askush nga ata nuk tregoi mshir pr t.

Njri nga ata filloi ta shtynte Jusufin. Jusufi nuk kishte ku t qndronte n cepin e pusit, kshtu q ra n fund t tij. Jusufi ra n fund t pusit. Ajri atje ishte i lagsht. Hapsira ishte e errt. Jusufi ngriti kokn dhe vshtroi lart n grykn e pusit dhe pa qiellin e kaltr.

Jusufi ndjeu se zemra e tij ishte mbushur plot drit. Nj engjll i tha: Ki durim Jusuf, do t dalsh nga pusi dhe do ti ndshkosh vllezrit e tu pr kt vepr q bn kundr teje.

Jusufi u qetsua, pasi besonte te Zoti. Ai kishte besim se Allahu dshironte ta vinte at n prov. Pr kt arsye, ai duroi dhe priti prfundimin.

Heshtja mbuloi tr vendin. Jusufi mbeti n pus. Ai u ul mbi nj shkmb, nga buronte uji.

Ai vshtronte qiellin. Jasht u errsua. Jusufi mendoi se kjo ishte koha kur vllezrit e tij do t ktheheshin n shtpi. Ai qau pr babain e tij dhe m pas e zuri gjumi.


Hidhrimi i gjat

Dielli perndoi. Dhjet vllezrit ishin ende duke menduar pr nj justifikim t pranueshm q tia thoshin babait t tyre.

Njri nga ata tha: Bota sht plot me ujqr. Po i themi q shkuam t luanim dhe e lam Jusufin tek ushqimi e pastaj erdhi nj ujk dhe e hngri. Ne duhet ta lyejm kmishn e Jusufit me gjak e tia ojm babait. Pas ksaj ata u kthyen n shtpi.

Errsira mbuloi tokn. Ata dshironin t shkonin n shtpi kur t kishte rn errsira, n mnyr q babai i tyre t mos i dallonte shenjat e gnjeshtrs n fytyrat e tyre.

Profeti Jakub qndronte n tendn e tij dhe po priste q t ktheheshin bijt e tij. Nga larg ai dgjoi bagtit e tij t blegrinin dhe bijt e tij q po qanin.

Pak nga pak bijt e tij filluan t shfaqeshin, por Jusufi nuk ishte me ta. T gjith ata ishin kthyer, prve Jusufit.

Jakubi i dgjoi ata teksa qanin me z t lart pa lot.

Jakubi i pyeti bijt e tij: Ku sht vllai juaj?

Ata vazhduan t qanin. Shamoni i dha babait t tij kmishn e Jusufit t lyer me gjak. Ai i tha babit t tij: Ne shkuam t luanim dhe e lam Jusufin pran ushqimit dhe ujit q kishim marr me vete. Nj ujk erdhi dhe e hngri Jusufin. Ne gjetn kmishn e tij me gjak. Baba, ujku e hngri Jusufin kur ne ishim t pavmendshm.

Jakubi vshtroi kmishn. Kmisha ishte e paprishur dhe nuk ishte e grisur. Ajo nuk ishte e shqyer. Jakubi e kuptoi q bijt e tij po gnjenin.

Ai qau dhe u tha: Ukju qenka treguar i sjellshm me djalin tim. Ai e paska ngrn Jusufin tim t dashur, por nuk e paska grisur aspak kmishn e tij.

Dhjet vllezrit vshtruan njri tjetrin n sy. Ata than me vete: Sa budallenj q jemi! Si nuk e menduam m par, nse do ta kishim grisur kmishn e Jusufit, babai yn do t na kishte besuar.

Ata nuk e pranuan krimin q kishin br. Prkundrazi, ata than: Baba prse nuk na beson? Ti e di q ne nuk gnjejm kurr. Ujku e hngri Jusufin. Kjo sht kmisha e Jusufit me gjak.

Jakubi qau dhe lott rrodhn nga syt e tij. M pas, ai tha: Jo, shpirtrat tuaj e qartsuan kt shtje, por un do t bj durim dhe Allahu sht Ai q m mbron ndaj asaj q keni br.

Jakubi tha: Un do t bj durim e do ta prballoj kt situat. Un e di se shpirtrat tuaj kan nxitur ligsin tek ju.

At nat Profeti Jakub nuk fjeti. Ai pyeti veten: Ku sht Jusufi? Ku sht djali im i bindur? Q nga ajo nat nisi hidhrimi i gjat i Jakubit.


Nj prall n pus

Allahu i Madhruar nuk e la vetm Jusufin. Ai i mbshtet t gjith njerzit e mir.

Jusufi ishte i mrzitur. Megjithat, ai ishte i durueshm. Ai ishte i bindur dhe besonte se Allahu po e vinte n prov. Pr kt arsye, ai vshtroi drejt qiellit dhe lavdroi Allahun.

Jusufi pa n ndrr se njmbdhjet yje, dielli dhe hna erdhn n pus. Pusi u mbush plot drit. Ai pa se ata po i buzqeshnin dhe po i pruleshin atij.

Jusufi u zgjua. Ai vshtroi drejt qiellit dhe pa disa zogj t bardh duke fluturuar lart. Pastaj shprtheu n vaj pr babain e tij.

Kaluan tri dit. Jusufi vazhdonte t ishte n fund t pusit. Ai ishte si nj perl n thellsi t detit.

Ai ishte si nj perl n errsir. Askush nuk e dinte se gjendej perla m e bukur n kt pus. Kjo perl ishte shpirti i Jusufit. Jusufi ishte nj djalosh i pashm dhe i dlir. Askush nuk e dinte kt, prve Allahut.

Tri dit kaluan dhe Jusufi nuk kishte ngrn asgj. Ai kishte pir vetm uj. Jusufi ishte msuar t agjronte. Ai kishte agjruar me babain e tij. Kshtu, ai e prballoi vuajtjen e uris me durim. Pr kt arsye, shpirti i tij ishte i pastr dhe i dlir. Ai i ngjante krahve t bardh t zogjve shtetgtar.


Karavani me deve

Jusufi kaloi tri dit n pus. Ai nuk dgjonte asnj zhurm tjetr, prve ulrims s ujqve, q ecnin npr shkrettir.

Befas, ai dgjoi zhurma t uditshme. Ai dgjoi ato zhurma me vmedje dhe mendoi: Ky sht nj karvan tregtarsh. Ai e dinte kt nga trokllima e deveve dhe zrat e njerzve.

Karvani ndaloi afr pusit. Tregtart drguan nj njeri q t mbushte uj pr ta tek ai pus. Burri hodhn kovn e tij n pus. Jusufi po e priste kt ast. Kur ai pa litarin e kovs, u gzua pa mas. Ai mendoi se litari do ta shptonte at nga pusi, kshtu q u kap fort pas tij. Allahu nuk e harron kurr robin e tij. Kshtu q ai e shptoi Jusufin nga errsira e thell e pusit.

Jusufi doli nga pusi si del nj perl nga guacka.

Burri q po mbushte uj nuk u friksua kur pa Jusufin, por thirri me z t lart: O sa gzim! Qenka nj djal!

Tregtart menduan se Jusufi ishte nj skllav. Ata menduan se Jusufi ishte arratisur dhe kishte rn n pus.

Pr kt arsye, ata nuk e pyetn pr fisin, prejardhjen apo historin e tij. Ata e llogaritn Jusufin ndr mallrat q do t shisnin n Egjipt.


Egjipti

Karvani vazhdoi rrugn e tij drejt Egjiptit. Pas dymbdhjet ditsh, karvani arriti n Egjipt. N kt vend nis nj kapitull i ri i historis s Jusufit.

Kshtu Jusufi mbrriti n Egjipt, atje ku rrjedh Nili.

Jusufi ishte ende nj djalosh. Ai ishte nj nga mallrat, q tregtart do ti shisnin n Egjipt. Allahu dshironte ta sprovonte Jusufin n kt vend.

Jusufi ishte i heshtur, megjithse zemra e kishte plot dashuri. Ai ushqente dashuri pr Allahun, pasi Allahu i Madhruar ishte treguar i mir me t.

Tregtart kishin frik nga heshtja e Jusufit dhe i than njri tjetrit: Nse Jusufi tregon se nuk sht nj skllav, ai do t na zbuloj. Pr kt arsye, ata e shitn Jusufin me mim t ult.

Jusufi e gjeti veten n nj tok t re. Ai nuk e kishte par kurr m par at vend. Ai pa Nilin q buronte nga jugu dhe varkat q lundronin n ujrat e tij. Ai pa fshatart q merrnin uj me kova pr t ujitur t mbjellat.

Tregtart nxorn n treg drurin e argjendin. Ata nxorn n treg edhe Jusufin dhe dshironin ta shisnin me mim t ult.

At dit kryekomandanti i forcave t siguris s Egjiptit kishte shkuar n treg. Ai e kontrolloi vet karvanin.

Kryekomandanti, pasi kontrolloi karvanin, pa Jusufin dhe i pyeti tregtart: Kush sht ky djalosh i pashm?

Tregtart iu prgjigjn: Ai sht nj djalosh pr tu shitur. Kryekomandanti pyeti: Sa para duhet t paguaj pr t? Ata iu prgjigjn: Ne do ta shesim vetm pr njzet derhem.

Kryekomandanti pagoi njzet derhemt, e mori Jusufin dhe u largua.

Tani Jusufi jetonte n nj pallat t madh. Pallati ishte i rrethuar nga kopshte t bukur. Ky pallat i prkiste kryekomandantit t Egjiptit.

Jusufi hyri n pallat. Ai pa nj zonj t bukur. Ai e dinte se ajo ishte bashkshortja e kryekomandantit dhe ishte pronarja e ktij pallati t mrekullueshm.

Kryekomandanti i tha bashkshortes s tij: Siguroji atij nj strehim t mir. Ndoshta na hyn n pun ne ose mund ta adoptojm si djalin ton. Ne nuk kemi djal, kshtu q duhet ta bjm Jusufin djalin ton.

Zulejha (e shoqja e kryekomandantit) e vshtroi Jusufin. Ai ishte nj djalosh i pashm. Fytyra e tij ishte e shklqyer dhe syt e tij ishin t dlir. Ai ishte si nj engjll q kishte zbritur nga qielli.

At dit Jusufi bri banj dhe veshi nj rrob t re. Rroba e tij ishte e br me fije liri dhe ishte m e holl se mndafshi.

N at koh egjiptiant e kultivonin lirin dhe prodhonin veshje t ndryshme nga ky material.

Jusufi jetoi n pallat si njeri i nderuar. Megjithat, sipas ligjit t vendit, Jusufi ishte skllav i kryekomandantit dhe i gruas s tij. Kjo sht arsyeja prse ata e kishin n zotrim Jusufin.

Jusufi jetonte n nj nga pallatet m t mrekullueshme t Egjiptit.

A ishte Jusufi i knaqur me jetn e tij t re? Prgjigjja sht: Jo.

At e kishte marr malli shum pr babain e tij dhe pr ato lndina. Atje ai kishte br nj jet t qet. Ai e adhuronte Allahun Nj dhe t Vetm. Ai nuk i shoqronte Allahut asgj n adhurim.

Ndrsa populli i Egjiptit adhuronin idhujt. Ata adhuronin n t njjtn koh edhe mbretin.

Pavarsisht ksaj, Jusufi jetonte nj jet plot durim dhe besim. Ai besonte n Allahun dhe n profett e tij, si Ibrahimin, Ishakun dhe Jakubin.

Besimi i Jusufit shtohej dita dits. Syt e tij bheshin m t pastr e m t dlir.

T gjith njerzit e donin Jusufin. Ata ushqenin dashuri pr pastrtin e tij, pr sjelljet e tij dhe pr moralin e tij. Edhe Jusufi, gjithashtu, i donte njerzit dhe u bnte atyre shum t mira. Ai i ndihmonte t varfrit. Kur shihte nj fshatar t lodhur, ai e ndihmonte at. Kur shihte nj puntor t moshuar, ai i ofronte ndihmn e tij.

Kjo ishte jeta e Jusufit. Vitet kalonin dhe ai rritej pr do vit. Edhe shpirti i tij rritej do dit. Zemra e tij rritej dhe mbushej me mirsi.

Vitet kaluan. Jusufi u b tetmbdhjet vje. E vrteta ndrioi zemrn e tij. Ai e ndjente t vrtetn dit pas dite. E vrteta u b aq e qart sa shklqimi i diellit dhe yjeve.

Jusufi i besonte Allahut dhe e adhuronte At. Ai ishte nj njeri q e kishte frik Allahun.


Prova e vshtir

Jusufi ishte n kulmin e rinis. Ai jetonte n nj pallat t mrekullueshm. Pav