Re: ถังที่แตกร้าว

[Chakraphong Roojeejinda]

--- เมื่อ พฤ., 26/8/10, supha...@pan-group.com <supha...@pan-group.com> เขียน: จาก: supha...@pan-group.com <supha...@pan-group.com> เรื่อง: Re: ถังที่แตกร้าว ถึง: "Suphachai Muangplod" <cycl...@gmail.com>, scien...@googlegroups.com, "sc11-หนุ่ย" <jkp...@yahoo.co.th>, "sc11-รัตน์" <phongke...@yahoo.com>, "sc11-เพียง" <pean...@dmsc.moph.go.th>, "sc11-นุ่น" <nongl...@ymail.com>, "sc11-โจ้" <Chiewchar...@eastwestseed.com>, "sc11-จ้วง" <Suw...@gmail.com>, "sc11-nongluck janta" <noonj...@yahoo.com>, "sc11-anongsak suebsuan" <au...@hotmail.com> วันที่: วันพฤหัสบดี, 26 สิงหาคม 2010 09:59 น. ขอบคุณครับพี่เขียด   ยังระลึกถึงและคิดถึงพี่ ๆ ทุก ๆ คนครับ     รักเคารพพี่เสมอ ศุภณัฐฏ์ (สมเกียรติ SC12)   ----- Original Message ----- From: Suphachai Muangplod To: scien...@googlegroups.com ; sc12-สมเกียรติ (ศุภณัฐฏ์) ; sc11-แอน ; sc11-หนุ่ย ; sc11-รัตน์ ; sc11-เพียง ; sc11-นุ่น ; sc11-โจ้ ; sc11-จ้วง ; sc11-nongluck janta ; sc11-anongsak suebsuan Sent: Monday, August 23, 2010 8:45 AM Subject: ถังที่แตกร้าว          ดีมากอยากให้ทุกคนได้อ่าน  เพื่อเกิดกำลังใจกับตัวเองและคนอื่น ๆ ที่ได้อ่าน  ถ้ามีโอกาสส่งต่อด้วยน๊าาาาาา     ชายจีนคนหนึ่งแบกถังน้ำสองใบไว้บนบ่าเพื่อไปตักน้ำที่ริมลำธาร   ถังน้ำใบหนึ่งมีรอยแตก   ในขณะที่อีกใบหนึ่งไร้รอยตำหนิ และสามารถบรรจุน้ำกลับมาได้เต็มถัง   แต่ด้วยระยะทางอันยาวไกล จากลำธารกลับสู่บ้าน   จึงทำให้น้ำที่อยู่ในถังใบที่มีรอยแตกเหลืออยู่เพียงครึ่งเดียว         เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ดำเนินมาเป็นเวลา 2 ปีเต็มที่คนตักน้ำสามารถตักน้ำกลับมาบ้านได้หนึ่งถังครึ่ง   ซึ่งแน่นอนว่าถังน้ำใบที่ไม่มีตำหนิจะรู้สึกภาคภูมิใจ ในผลงานเป็นอย่างยิ่ง   ในขณะเดียวกันถังน้ำที่มีรอยแตกก็รู้สึก อับอายต่อความบกพร่องของตัวเอง   มันรู้สึกโศกเศร้ากับการที่มันสามารถทำหน้าที่ได้เพียงครึ่งเดียวของจุดประสงค์ ที่มันถูกสร้างขึ้นมา         หลังจากเวลา 2 ปี ที่ถังน้ำที่มีรอยแตกมองว่าเป็นความล้มเหลวอันขมขื่น   วันหนึ่งที่ข้างลำธาร มันได้พูดกับคนตักน้ำว่า   ' ข้ารู้สึกอับอายตัวเองเป็นเพราะรอยแตกที่ด้านข้างของตัวข้า   ทำให้น้ำที่อยู่ข้างในไหลออกมาตลอดเส้นทางที่กลับไปยังบ้านของท่าน '         คนตักน้ำตอบว่า ' เจ้าเคยสังเกตหรือไม่ว่ามีดอกไม้เบ่งบานอยู่ตลอดเส้นทางในด้านของเจ้า   แต่กลับไม่มีดอกไม้อยู่เลยในอีกด้านหนึ่ง           เพราะข้ารู้ว่าเจ้ามีรอยแตกอยู่ ข้าจึงได้หว่านเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ลงข้างทางเดินด้านของเจ้า   และทุกวันที่เราเดินกลับ ... เจ้าก็เป็นผู้รดน้ำให้กับเมล็ดพันธุ์เหล่านั้น   เป็นเวลา 2 ปี ที่ข้าสามารถที่จะเก็บดอกไม้สวย ๆ เหล่านั้นกลับมาแต่งโต๊ะกินข้าว   ถ้าหากปราศจากเจ้าที่เป็นเจ้าแบบนี้แล้ว ... เราก็คงไม่อาจได้รับความสวยงามแบบนี้ได้ '           คนเราแต่ละคนย่อมมีข้อบกพร่องที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง   แต่รอยตำหนิและข้อบกพร่องที่เราแต่ละคนมีนั้น   อาจช่วยทำให้การอยู่ร่วมกันของเราน่าสนใจ และกลายเป็นบำเหน็จรางวัลของชีวิตได้   สิ่งที่ต้องทำก็เพียงแค่ยอมรับคนแต่ละคนในแบบที่เขาเป็น   และมองหาสิ่งที่ดีที่สุดในตัวของพวกเขาเหล่านั้นเท่านั้นเอง           มองโลกหลายๆ ด้าน เพราะคนเราไม่ได้มีแต่ข้อเสียเท่านั้น (จริงๆ)