அம்மாவின் புடவை - மீ. விசுவநாதன்

[M. Viswanathan]

“அம்மாவின் புடவை”

(மீ. விசுவநாதன் )

பிறந்த மேனியாய்

இருந்த மேனியைத் 

தாங்கிய தூளியே !

அம்மாவின் புடவை

அதுவே எனது 

முதல் உடைமை

என்வாய் முதலில் 

உமிழ்ந்த முதலே 

“அம்மா” எனும்  

தமிழ் அமுதே!

தவழும் போதும் 

தடுமாறும் போதும்

தவம் நீ இருந்தாய் 

தன்வயிறு மறந்தாய்

எனக்கான விருந்தாய்  

என்வயிறு நிறைந்தாய்

 

உன்பயிறு என்னை 

பொய்பூச்சி தின்னாமல்

புகழுச்சி தன்னை

எட்ட வைத்த அன்னை!

வெட்ட வெளிவானே 

இட்ட முடன்வந்து 

தொட்ட துளிதானே 

பட்டு மனத்தாயே

நீ 

விட்டுப் போன சேலை 

தினம் 

தொட்டுப் பார்க்கும் வேளை

பெத்த வயிற்றுப் பாசம் 

பொங்கி 

நித்தம் நின்று வீசும்.

      (13.03.2026 18.57 pm)