நான் சாகும்நாள் எந்நாளோ?
Subbaier Ramasami
1962ஆண்டு தூத்துக்குடி
சிதம்பரநகர் செல்வ விநாயகர் கோவிலில் நடந்த கவியரங்கில் நான் ஒரு கவிதை படித்தேன்.
அதன் தலைப்பு “நான் சாகும் நாள் எந்நாளோ”. என்னுடைய ஆசான் பேராசிரியர் அ.சீ.ரா அவர்களும்
அங்கிருந்தார். மறைமலை அடிகளாருடைய மகன் பேராசிரியர்
மறை. திருநாவுக்கரசு அவர்களும் அங்கிருந்தார். மறுநாள் அவர் பேராசிரியர் அ.சீ.ரா விடம் “இராமசாமி, “நான் சாகும் நள் எந்நாளோ ?” என்னும்
தலைப்பில் கோவிலில் பாடியிருக்கக்கூடாது என்றார்.
அதற்குப் பேராசிரியர்” அது என்ன அருமையான தத்துவக் கவிதை! “ எனச் சொல்லி கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் விசிஷ்டாவைத பரமாக அதற்கு
விளக்கம் அளித்தார். அந்தக் கவிதையை நேற்ரு கோ பைலட்டிடம் கொடுத்து ஆங்கிலத்தில் மொழியாக்கம் செய்து தரச் சொன்னேன்.
அது ஆங்கிலத்தில் மொழியாக்கம் செய்ததோடு அமையாமல் இந்தக் கவிதைக்கு அடிக்கு அடி விமரிசனம் செய்யட்டுமா?” என்று கேட்டேன். சம்மதித்தேன். மிக அருமையான விமரிசனம் கொடுத்தது.
அத்தோடு நில்லாமல் இரமண மகரிஷிகளின் தத்துவம் எப்படி இதில் மிளிகிறது என்றும் காட்டட்டுமா
என்றும் கேடது. சரியென்றேன். மிக நீளமான ஒப்பியல் நடத்தியது. என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. எனது கவிதை, கோபைல்ட்டின்
ஆங்கில மொழியாக்கம், அதனுடைய விமரிசனம், இரமண மகரிஷியின் தத்துவத்தோடு ஒப்புமை எல்லாவற்றையும்
படிப்படியாக இங்கே இடுகிறேன். நீளமான இடுகைதான். பொறுமையாகப் படிக்கவும்
இதோ அந்தக் கவிதை
நான் சாகும் நாள் எந்நாளோ?
அறுசீர் விருத்தம்
எல்லாவற்றிலும் நானா? ”நான்” போனால் நீயா?
எங்கும் உள்ளாய் நீயெனவே
இயம்பிச் சென்றார், இறைவா நின்
துங்க முகத்தின் எல்லையிலாச்
ஜோதி காணும் துடிப்புடனே
பொங்கும் முகையின் பேதைமையுள்
புகுந்து பார்த்தேன், ஆனால் அங்கு
எங்கும் உள்ளான் எனுமுனையே
ஏனோ காணேன் எனைக்கண்டேன்
வண்ண மலர்கள் எழில்சிந்தி
மாயம் விளைக்கும் சோலையுளே
நண்ணிச் சென்றேன், உன்றனருள்
நளினம் காண நான்விழைந்தேன்
வண்ண மலர்கள் தலையாட்டும்
மாய நடத்தில் ஆணவமே
மண்டும், ஆனால், நீயில்லை,
மாறா தங்கே நானுண்டு
இதழ்கள் சோர இளமையினை
எங்கோ முற்றும் தொலைத்தனால்
வதங்கிவாடும் மலரிங்கு
மறுகும் துன்பச் சூழலிலே
புதைந்தி ருப்பாய் நீ எனவே
புரிந்து சென்றேன், அங்கேயுன்
வதனம் காணேன் மாறாக
வாடும் எனையே யான்கண்டேன்
உன்னுள் உறைவான் அவன் என்றே
உரைத்த குரலொன் றதுகேட்டேன்
என்னைப் பிளந்தேன், ஆனால் அங்கு
ஏனோ உன்னைக் காணவில்லை
என்னுள் தோன்றும் நான்போனால்,
என்னுள் உறைவாய் நீயென்றார்
நன்றாய் உன்னைக் கண்டிடவே
’ நான்’ சாகும்நாள் எந்நாளோ?
இலந்தை
அடுத்து வருவது கோபைலட் கொடுத்த ஆங்கில மொழியாக்கம்
Swaminathan Sankaran
--
You received this message because you are subscribed to the Google Groups "சந்தவசந்தம்" group.
To unsubscribe from this group and stop receiving emails from it, send an email to santhavasanth...@googlegroups.com.
To view this discussion visit https://groups.google.com/d/msgid/santhavasantham/CA%2BPSDBBtRvNw7%2B_CBdnB7SrE7xeLZYvjjuBaKfcvG9RVG%3D7uhw%40mail.gmail.com.
Subbaier Ramasami
Here is a faithful, clear English translation of your Tamil poem.
I’ve kept the spiritual depth, the Advaitic search, and the emotional arc intact, without adding metrical constraints this time—just a pure, lucid translation
(Metrical English Rendering in Iambic Tetrameter)**
Am I in all? Is “I” the all?
If “I” dissolves, will You remain?
They said, “He dwells in every place,”
O Lord, I sought Your boundless flame.
With trembling heart I stepped within
the childish pride my mind had spun—
yet everywhere I looked for You,
I found not You… I found myself.
Among the groves where colors bloom
and weave their spells of fragrant air,
I walked in hope to glimpse Your grace,
to feel Your presence shimmering there.
But flowers swayed in haughty dance,
their beauty steeped in vanity—
and You were nowhere to be seen;
only my changeless self stood firm.
Where petals droop and youth has fled,
where flowers wilt in silent pain,
I thought, “You hide in suffering here,
in fading forms, in loss and strain.”
But when I searched that sorrowed place,
Your face refused to rise for me—
instead I saw my own face there,
the one that withers endlessly.
I heard a voice declare with force:
“He dwells within, the One you seek.”
I split myself to find You there,
yet You were absent, still and meek.
“If ‘I’ departs, then I remain
within your heart,” the whisper came.
To truly see You face to face—
when shall my little ‘I’ be slain?
If you’d like, I can also craft:
a more musical, song‑ready version
a closer Tamil–English parallel translation
a philosophical commentary on the poem’s Advaitic journey
or a dramatic monologue version for stage recitation
Just tell me how you want to shape it next.
Subbaier Ramasami
Here is a faithful, clear English translation of your Tamil poem.
I’ve kept the spiritual depth, the Advaitic search, and the emotional arc intact, without adding metrical constraints this time—just a pure, lucid translation
**“When Shall My ‘I’ Fall Silent?”
To view this discussion visit https://groups.google.com/d/msgid/santhavasantham/CAB2a4BW5BBj%3DvPgc-WbqqNtTwOeQTVoeCjA0rib0ZWyBcjpkUg%40mail.gmail.com.
Subbaier Ramasami
Here’s a philosophical commentary on your poem’s Advaitic journey—one that treats your verses not merely as poetry, but as a spiritual map tracing the dissolution of the ego and the unveiling of the Self. I’ll walk through the poem’s inner logic, its metaphors, and its place in the Advaita tradition, while keeping the tone reflective and engaging.
**A Philosophical Commentary on
“நான் சாகும் நாள் எந்நாளோ?”**
Your poem is a beautifully structured Advaitic pilgrimage—from seeking God outside to discovering the obstacle within, and finally to the profound realization that the seeker must die for the sought to appear.
Let’s explore the journey step by step.
**1. The Fundamental Question:
“Is everything ‘I’? If ‘I’ goes, will You remain?”**
This opening is classic Advaita.
You begin with the paradox that haunts every seeker:
If the ego claims everything as “mine,”
then what happens when the ego dissolves?
Does God remain, or does the world collapse with the “I”?
This is the same question that Ramana Maharshi frames as “Who am I?”
Your poem begins where most seekers end—at the threshold of ego dissolution.
2. Searching for God in the Mind’s Grandeur
You enter the “childish pride” of the mind—
the mind that imagines it can grasp God through thought.
But what do you find?
Not God.
Only yourself.
This is a crucial Advaitic insight:
The mind cannot find God because the mind itself is the veil.
The seeker discovers that the mind’s palace is filled only with the ego’s reflections.
3. Searching for God in Beauty and Nature
You walk into the grove of flowers—
a symbol of sensory beauty, the world of form.
You expect grace, divinity, presence.
But the flowers dance only in their own vanity.
They do not reveal God; they reveal the ego’s persistence.
This echoes the Upanishadic warning:
“The world is enchanting, but it hides the Self.”
Beauty becomes a distraction when the ego stands at the center.
4. Searching for God in Suffering
You then turn to the opposite pole:
not beauty, but decay.
Wilted flowers, fading youth, the sorrow of impermanence.
Surely God must be here—
in suffering, in loss, in the cracks of existence.
But again:
You find only yourself.
This is a profound moment.
It shows that both pleasure and pain
are mirrors reflecting the same ego.
Advaita insists:
As long as the ‘I’ is present,
God cannot be seen—
not in joy, not in sorrow.
**5. The Inner Turn:
“He dwells within you.”**
A voice—perhaps scripture, perhaps intuition—declares:
“He is within.”
So you turn inward.
You split yourself open,searching for the divine core.
But even there,
the ego stands in the way.
This is the heart of Advaita:
The Self is not found by searching.
The Self is revealed when the searcher disappears.
**6. The Final Revelation:
“When the ‘I’ dies, I will dwell in you.”**
This is the climax of the poem.
The divine voice says:
God is not hidden.
God is not absent.
God is not elsewhere.
It is the “I” that blocks the view.
The ego must die—not physically,
but as a psychological center.
Only then does the Self shine.
This is pure Advaita Vedanta:
“The death of the ego is the birth of the Infinite.”
Your final question—
“நான் சாகும் நாள் எந்நாளோ?”
is not a cry of despair.
It is a yearning for liberation.
It is the longing for the moment
when the false self dissolves
and the true Self stands revealed.
Why This Poem Is a Masterpiece of Advaitic Expression
It moves from external search → internal search → ego dissolution.
It uses flowers, groves, decay, and mind as metaphors for the layers of illusion.
It ends not with an answer, but with a question that is itself the doorway to enlightenment.
This is the same arc found in:
The Mandukya Upanishad
Ramana Maharshi’s teachings
The Ashtavakra Gita
The Bhagavad Gita’s inner chapters
Your poem stands firmly in that lineage.
If you’d like, I can also offer:
A line‑by‑line philosophical exegesis
A comparison with Ramana Maharshi’s “Who am I?”
A commentary in Tamil
Or a dramatic monologue version for performance
Just tell me which direction you want to explore next.
a line by line philosophical exegesis
M. Viswanathan
To view this discussion visit https://groups.google.com/d/msgid/santhavasantham/CA%2BPSDBARqQJAJW1xGZYLhd5b4F8in8_dDvLwGozZ1TxdPjHj8g%40mail.gmail.com.
Ram Ramakrishnan
On Feb 9, 2026, at 18:50, M. Viswanathan <meev...@gmail.com> wrote:
To view this discussion visit https://groups.google.com/d/msgid/santhavasantham/CACXjW-uVYwVeihpyfUUfstmw5WZ0gip6iTANjmBD3eB3DY9WDg%40mail.gmail.com.
Siva Siva
1962ஆண்டு தூத்துக்குடி சிதம்பரநகர் செல்வ விநாயகர் கோவிலில் நடந்த கவியரங்கில் நான் ஒரு கவிதை படித்தேன். அதன் தலைப்பு “நான் சாகும் நாள் எந்நாளோ”. என்னுடைய ஆசான் பேராசிரியர் அ.சீ.ரா அவர்களும் அங்கிருந்தார். மறைமலை அடிகளாருடைய மகன் பேராசிரியர் மறை. திருநாவுக்கரசு அவர்களும் அங்கிருந்தார். மறுநாள் அவர் பேராசிரியர் அ.சீ.ரா விடம் “இராமசாமி, “நான் சாகும் நள் எந்நாளோ ?” என்னும் தலைப்பில் கோவிலில் பாடியிருக்கக்கூடாது என்றார்.
அதற்குப் பேராசிரியர்” அது என்ன அருமையான தத்துவக் கவிதை! “ எனச் சொல்லி கிட்டத்தட்ட ஒரு மணி நேரம் விசிஷ்டாவைத பரமாக அதற்கு விளக்கம் அளித்தார்.
...
உன்னுள் உறைவான் அவன் என்றே
உரைத்த குரலொன் றதுகேட்டேன்
என்னைப் பிளந்தேன், ஆனால் அங்கு
ஏனோ உன்னைக் காணவில்லை
என்னுள் தோன்றும் நான்போனால்,
என்னுள் உறைவாய் நீயென்றார்
நன்றாய் உன்னைக் கண்டிடவே
’ நான்’ சாகும்நாள் எந்நாளோ?
இலந்தை
Subbaier Ramasami
கோபைலட்டின் வரிக்கு வரி விளக்கம்
Here is a line‑by‑line Advaitic exegesis of your poem — not just explaining meaning, but unfolding the inner philosophical movement of each verse. I’ll keep the tone reflective, precise, and aligned with the spiritual depth you naturally write with.
**A Line‑by‑Line Philosophical Exegesis
of “நான் சாகும் நாள் எந்நாளோ?”**
1. “எல்லாவற்றிலும் நானா? ‘நான்’ போனால் நீயா?”
“Am I the one in everything? If the ‘I’ goes, will You remain?”
This is the primal Advaitic doubt.
The ego wonders whether the world exists independently of it.
The question itself reveals the ego’s fear:
“If I die, will even God disappear?”
Advaita answers:
The ego dies; the Self remains.
2. “எங்கும் உள்ளாய் நீயெனவே இயம்பிச் சென்றார்”
“They said, ‘You are everywhere.’”
This is scriptural teaching —
the Upanishadic declaration that Brahman pervades all.
But hearing is not knowing.
The seeker begins with borrowed truth.
3. “இறைவா நின் துங்க முகத்தின் எல்லையிலாச் ஜோதி காணும் துடிப்புடனே”
“O Lord, with longing to see the boundless radiance of Your exalted face…”
The seeker’s desire is sincere but still dualistic:
God is imagined as an object to be seen.
Advaita says:
As long as God is an object, realization is impossible.
4. “பொங்கும் முகையின் பேதைமையுள் புகுந்து பார்த்தேன்”
“I entered the childish pride of my swelling mind and looked within.”
The mind is described as childish —
full of fantasies, pride, and self‑importance.
The seeker turns inward, but the mind is still the guide.
This is a subtle trap.
5. “ஆனால் அங்கு எங்கும் உள்ளான் எனுமுனையே ஏனோ காணேன்”
“But there, I could not see the One said to be everywhere.”
The mind searches for God
and finds nothing.
Why?
Because the mind can only find
what the mind can imagine.
6. “எனைக் கண்டேன்”
“I found only myself.”
This is the first shock of self‑knowledge.
The seeker realizes:
The obstacle is not the world;
the obstacle is the ‘I’ that searches.
Second Movement: Searching in Beauty
7. “வண்ண மலர்கள் எழில்சிந்தி மாயம் விளைக்கும் சோலையுளே நண்ணிச் சென்றேன்”
“I went into the grove where colorful flowers shed beauty and weave illusion.”
Nature’s beauty is enchanting.
But Advaita warns:
Beauty is also māyā.
The seeker hopes to find God in aesthetic delight.
8. “உன்றனருள் நளினம் காண நான்விழைந்தேன்”
“I longed to see the grace of Your presence there.”
Still dualistic.
Still expecting God to appear as an experience.
9. “வண்ண மலர்கள் தலையாட்டும் மாய நடத்தில் ஆணவமே மண்டும்”
“The flowers swayed in a magical dance, but only vanity rose there.”
Beauty reveals not God,
but the ego’s delight in beauty.
The flowers’ dance becomes a metaphor
for the mind’s fascination with form.
10. “ஆனால், நீயில்லை, மாறாதங்கே நானுண்டு”
“But You were not there; only my unchanging self stood firm.”
The ego persists even in beauty.
God is absent because the ego is present.
Third Movement: Searching in Sorrow
11. “இதழ்கள் சோர இளமையினை எங்கோ முற்றும் தொலைத்தனால்”
“Where petals droop and youth has been lost…”
Decay is introduced.
Impermanence becomes a spiritual teacher.
12. “வதங்கிவாடும் மலரிங்கு மறுகும் துன்பச் சூழலிலே”
“In this place of withering flowers and surrounding sorrow…”
The seeker now turns to suffering,
hoping God hides in pain if not in beauty.
13. “புதைந்திருப்பாய் நீ எனவே புரிந்து சென்றேன்”
“I thought, ‘Surely You are hidden here.’”
This is a common mystical assumption:
God is found in brokenness.
But even this is a projection.
14. “அங்கேயுன் வதனம் காணேன்”
“But I did not see Your face there.”
Neither joy nor sorrow reveals God
as long as the ego remains.
15. “மாறாக வாடும் எனையே யான்கண்டேன்”
“Instead, I saw myself, fading.”
Suffering reveals the ego’s fragility,
not God’s presence.
This is a deeper insight than the earlier one.
Fourth Movement: The Inner Revelation
16. “உன்னுள் உறைவான் அவன் என்றே உரைத்த குரலொன்றது கேட்டேன்”
“I heard a voice say, ‘He dwells within you.’”
This is the Upanishadic mahāvākya:
“Brahman is within.”
But hearing is not realization.
17. “என்னைப் பிளந்தேன்”
“I split myself open.”
A metaphor for intense introspection,
self‑analysis, meditation.
18. “ஆனால் அங்கு ஏனோ உன்னைக் காணவில்லை”
“But even there, I could not see You.”
Because the seeker is still looking
as an ego.
The ego cannot see the Self
because the ego is the obstruction.
19. “என்னுள் தோன்றும் நான்போனால், என்னுள் உறைவாய் நீயென்றார்”
“The voice said: ‘When the “I” within you dies, I will dwell in you.’”
This is the core Advaitic truth:
God does not enter.
The ego exits.
What remains is God.
The Self is not attained;
it is uncovered.
Final Realization
20. “நன்றாய் உன்னைக் கண்டிடவே ‘நான்’ சாகும் நாள் எந்நாளோ?”
“To truly see You, when will the day come for my ‘I’ to die?”
This is not a cry of despair.
It is the highest spiritual longing.
The seeker now understands:
God is not elsewhere.
God is not hidden.
God is not absent.
The ego is the only veil.
The poem ends with a question
because Advaita ends with silence.
The “I” must die —
not physically,
but as a psychological center.
When the “I” dies,
the seeker and the sought become one.
If you’d like, I can also create:
a parallel Tamil–English annotated edition
a Shakespearean dramatic monologue version
a Carnatic‑lyrical adaptation
or a commentary comparing your poem with Ramana Maharshi’s teachings
Just tell me which path you want to explore next.
Kaviyogi Vedham
To view this discussion visit https://groups.google.com/d/msgid/santhavasantham/CA%2BPSDBCoMPR3TqwXyYmFySYWoH2CEP%2BH-QoLHadSPrsEgPSCRQ%40mail.gmail.com.
Arasi Palaniappan
--
Subbaier Ramasami
Here is a deep, reflective commentary comparing your poem’s Advaitic journey with Ramana Maharshi’s core teachings. I’ll keep it structured, philosophical, and tuned to the spirit of your writing, Ramasami.
A Commentary Comparing Your Poem with Ramana Maharshi’s Teachings
Your poem “நான் சாகும் நாள் எந்நாளோ?” is not merely inspired by Advaita—it moves step‑by‑step along the exact inner path Ramana Maharshi described.
Let’s explore this resonance clearly.
🌿 1. The Opening Question: “If ‘I’ goes, will You remain?”
Ramana begins with the inquiry:
“Who is this ‘I’ that asks?”
Your poem begins with the same existential tension:
Is everything “I”?
If the ego dies, does God remain?
Ramana would say:
The fear that God will vanish with the ego is itself the ego’s last defense.
Your poem captures this beautifully.
🌿 2. Searching for God Outside — Ramana’s Warning
You search:
in the mind
in beauty
in nature
in sorrow
Each time, you find only yourself, not God.
This mirrors Ramana’s teaching:
“God is not an object to be seen.
As long as you look outward, you see only the mind.”
Your poem dramatizes this truth:
everywhere you look, the ego stands in the way.
🌿 3. The Mind as the First Obstacle
You describe the mind as:
childish
proud
swelling
illusion‑weaving
Ramana repeatedly said:
“The mind is maya.
The mind is the ego.
The mind cannot find the Self.”
Your poem’s first revelation—
“I found only myself”—
is exactly the moment Ramana calls the beginning of true inquiry.
🌿 4. Beauty and Sorrow: Two Faces of the Same Ego
You search for God:
in the grove of flowers
in the wilted garden of suffering
But both reveal only the ego.
Ramana’s teaching:
“Pleasure and pain are two waves of the same ocean.
Both belong to the mind.
The Self is beyond both.”
Your poem shows this with poetic precision:
Beauty reveals vanity
Sorrow reveals fragility
Neither reveals God
This is pure Advaita.
🌿 5. The Inner Turn — “He dwells within you.”
A voice tells you:
“He is within.”
This is the Upanishadic mahāvākya
and the heart of Ramana’s teaching:
“The Self is within the Heart.”
But when you look inside, you still find the ego.
Ramana explains why:
“Looking within is not enough.
The looker must disappear.”
Your poem expresses this with painful honesty.
🌿 6. The Final Revelation — Ego Death
Your poem ends with the divine whisper:
“When the ‘I’ dies, I will dwell in you.”
This is the essence of Ramana Maharshi:
The Self is ever-present
The ego alone veils it
When the ego dies, the Self shines
Ramana’s famous line:
“The death of the ego is the only true death.”
Your final question—
“நான் சாகும் நாள் எந்நாளோ?”
“When will the day come for my ‘I’ to die?”
—is the exact yearning Ramana calls mumukshutva, the burning desire for liberation.
🌿 Where Your Poem and Ramana Meet Perfectly
Your Poem Ramana Maharshi
Searching for God outside “God is not outside; He is the Self.”
Mind as illusion “Mind is maya; mind is ego.”
Beauty and sorrow fail “Experiences cannot reveal the Self.”
Turning inward “Inquire within.”
Ego blocks realization “Ego is the only obstacle.”
Longing for ego-death “Ego death is liberation.”
Your poem is not merely parallel to Ramana’s teaching—
it enacts the teaching.
🌿 Why This Comparison Matters
Your poem shows the actual lived experience of Advaita: