Տղամարդիկ

[ferdinand100]

Այս բաժինը ձեզ եմ նվիրում, օ~ այրեր-

շինության քանքար, ավերի հանճար.

շանթ ու կայծակներին դիմակայող ժայռեր-

որ սուրճ եփելիս դառնում եք անճար:

Այրը առյուծ է առանց բաշի:

Սա էլ` իմ կողմից- չունի և պոչ:

Բայց կմռնչա ահեղագոչ,

թե մի օր մնա առանց ճաշի:

Ես սա ասում եմ նրանց մասին,

ովքեր ընտանիք գիտեն պահել.

դե, իսկ այրերի անճար դասին

մնում է կնոջ <<հաֆ>> -ից` վայել:

Այրերը /Կոչենք սա ասեկոսեներ/

ավելի են հակված դեպի սուտը:

Դե ինչ, որսորդներ են ու ձկնորսներ.

<<Տեսնեմ փոկ է կթում ջրադյութը>>:

Այո, և այրերն են կանանց հանգույն

հիշեցնում տարբեր կենդանիներ.

երեկ մեկին տեսա` հինգ-վեցնագույն…

Չէ’ –կարծեմ յոթնագույն քամելիոն էր:

Տղամարդիկ կան- իսկը` ռնգեղջույր,

ահ չեն ընբռնում` թեկուզ` մի հույլ չարք:

Մարտում կսփռեն ռումբային սարսափ:

Սրանք են բերում հայրենիքին փառք:

Կարծիք չունեցող այրն անձուկ

շերեփուկ է հիշեցնում:

Սա ասեմ- իբրև հիշեցում.

չգիտես այն գորտ կդառնա, թե` ձուկ:

Այրե’րն են շատ, թե’ կանայք:

Հավասար են: Սա` դե- յուրե:

Իսկ` դե- ֆակտո` ըստ գեյերի-

գերակշռում են կանայք:

Մի գեյ պարծանքով եղծվեծ.

- Մարդկությունը որքան էլ ջանա-

աշխարհը Ադամով սկսվեց-

Եվայով կվերջանա:

Տղամարդու կերպ կա, որը նապաստակի

հացը կտրել-հոգու սննդին է անցել:

Ըստ այդ գենակետի- իր մեծ ազգուտակի

զարմը առյուծների բաշեր է ունեցել:

Տղամարդ կա, բութ է, ինչպես դինգի եզը,

ում գլուխը, կարծեմ, մեխ չի ըմբռնում:

Թող քանքարը մտքով գտնի իր << ես>>-ը,

սա իր ճակատով է <<Ես>> ատեր դառնում:

Պագշոտ այրը կանանց գլխին պատուհաս է.

աչքերում` ագահ փայլ, կկանգնի փոխոցում…

Մսագործի դռան շունն է այդպես գցում

աչքը փափուկ մսին, որն ավա~ղ անհաս է:

Կան կանանց փեշի կպչուկ լավելասներ,

որոնց բարդույթն այն է, որ բարդույթներ չունեն:

Սրանք կնոջ թուքը քրքիջով կընդունեն

և կասեն, - Մի այտս դեռ չոր-չոր է, իմ սեր:

Այրը մարդկության նավի ղեկորդն է,

կինը այդ նավի կոկ- խոհարարը:

Եվ մեր գոյության այս մեծ ռեկորդը

չէր լինի, եթե լափ լիներ կերը:

Կինը սիրում է ականջով:

Դե իսկ տղամարդու սրտին

կհասնես ստամոքսի միջոցով:

Չէ’ – զուր ենք տեղ տվել վարդին:

Անշուշտ տղամարդն է տան գլուխը:

Կինը` ի’նչ` օջա~խ, ծու~խ… Չեմ մնանրամասնում:

Բայց արի ու տես, որ այդ անտեր ծուխը

ոտքիդ շուլալվելով է գլխիդ հասնում:

Տղամարդու տիպ կա, որը թքած ունի

գեղեցկության վրա, արժեքների…

Վառելափա’յտ է պետք- նա ծխնուց կհանի

եկեղեցու դուռը չորրորդ դարի:

Կինը – դե հմայքի, տեսքի հարցեր կան,

անտանելի է, երբ այրն է բամբասկոտ:

Բարձրավոլտ հոսանքի գվվան այդ սրիկան`

Վոլտին. <<Հերցը ծույլ է, Ամպերը` լակոտ>>:

Այր կա, որ բնույթով շատ է անկայուն.

Մեկ մեխին է խփում, մեկ` պայտին:

Եվ նրա խոստումը այնքան է մնայուն,

Որքան ամպը երկնքի կապույտին:

Ահա` շաղակրատ այրերի դասը.

Լեզվով լեռներ հարթող, հերկող ծովեր:

Զգույշ` քեզ ռաստ չգա այդ օրհասը.

ունքերդ կդառնա խլահավեր:

Այրերի բարձրաԵս այս տեսակը կա,

որը երբ քայլում է –մե~ծ պատիվ է հողին:

Եվ սա նայում է մեր մարդկության խեղճ ցեղին,

ինչպես` իր հարեմին ծովացուլը հսկա: