Targmanutyunner

7 views

Skip to first unread message

ferdinand100

unread,

Mar 5, 2015, 5:45:31 AM3/5/15

to Rut...@googlegroups.com

Մ. Տանին

“Լեսոպովալ”

Թավ ու մութ տայգա-լուղարկում ամբողջ թափով,

Ծառերն են հատվում-տապալվում շփոց-ծափով:

Նոր եկած մի տղա, դեմքին` մահվան հոդված,

Երևում է նրան փրկել էր Տեր Աստված:

Եվ ահա էստեղ էր իր “ոսկե տասնհինգով”,

Լցոնում էր այն հևոցով ու քրտինքով:

Տեսնելով ոնց է օրերը խազում-

Ես նրան, -Տղաս, ինչու’ ես վռազում:

Իսկ նա` նիհար-միհար, աչքերը` լազուր,

-Տեսե’լ ես Չիկագոն: Չե’ս տեսել` իզուր:

Երբ որ նորմա չկա, եղանակ չի անում,

Ամեն մարդ խելքին փչածն է վերցնում-դնում,

Մեկը` կեր, մեկը` խում, իսկ սա` իր համար.

Չես ջոկում ինչ մարդ է-խելոք է` հիմա’ր:

Կմեխվի տեղում-աշխարհ շուռ գա` ոչ մի քայլ,

Հայացքն ամպերին, աչքերում խելագար փայլ:

Կեռիկը պստաց, գերանները փախան.

-Հեյ, թռիր, -գոռում եմ, -հիմար ոտնակոխան:

Իսկ նա` նիհար-միհար, աչքերը լազուր,

-Տեսե’լ ես Չիկագոն: Չե’ս տեսել` իզուր:

Բարաքում պառկած ենք, փորձում եմ նրան հարցնել

Ընտանիքից, տանից… Սկսում է լուռ լացել:

Ասում եմ, -շատ լավ, լռիր, մի պատմիր, աղբերս,

Ուզու’մ ես մի հասցե տամ, նամակ կգրես:

Հրաշալի կին է, անունն է Ռայա,

Ավագ խոհարար է, թող դառնա քո փայը:

Կգրես-կսիրի, ազատվես-կնդունի,

Կապրես աղավարի, գրողը տանի:

Իսկ նա, այդ թշվառը, իրենն է ասում.

Չես տեսել Չիկագոն-ոնց եմ ափսոսում:

Տեսա նա չի ապրի, չի դիմանա մինչև ձյունը,

Ասում եմ, -Փախչենք, տղաս, եկ թողնենք այս բույնը:

Տեսա` չէ-նրան դժվար թե համոզես,

Ձեռքերս լվացի` ապրիր ոնց կուզես:

Իսկ այսօր ասացին, որ նա ճզմվել է:

…………

Մ. Տանին

“Լեսոպովալ”

Բանտից նոր ազատվածը հեռվից է աչքի զարնում.

Տես, նա սուրճ է խմում Կազանյան կայարանում:

Երևում է նրան ինչ որ բան կա վախեցնող.

Նա առանց հսկիչի դեռ քայլ չի կարող:

Կրկներգ

Բոլորիս է դիպչել բախտի նույն հարվածը.

Զրոյից է սկսում բանտից նոր ազատվածը:

Բանտից նոր ազտվածը սովոր չէ նոր հանդերձի.

Անվտանգ է, ինչպես ֆուգասը առանց խանձի:

Իրավունք չի ճոճի, չի դառնա կռվի պատճառ,

Իսկ պոռնիկի համար նա չունի փոքրիկ վճար:

Կրկներգ

Բոլորիս է դիպչել բախտի նույն հարվածը.

Զրոյից է սկսում բանտից նոր ազատվածը:

Բանտից նոր ազտվածը չի բզում, չի բզբզում,

Նա ռիսկի չի դիմում, նա հետ դառնալ չի ուզում:

Ողջ եղիր, մեր տղա, դա մենք ենք, գցում տանում:

Իսկ նա սուրճ է խմում Կազանյան կայարանում:

Կրկներգ

Բոլորիս է դիպչել բախտի նույն հարվածը.

Զրոյից է սկսում բանտից նոր ազատվածը:

Ի. Կուցին

Սենտիմենտալ ռոմանս

Կամ սատանան ինձ դրդեց, կամ տվեց իմ անունը,

Բայց ես իրոք` պատհմամբ սողոսկեցի այդ տունը:

Բաց եմ անում, ներս մտնում, փակում դուռն ու փականքը.

Չըրխք` և երկփողանին շաշափեց իմ թիկունքը:

Քարացա –ոչ դես, ոչ դեն–ինչպես ցցի հանվածը,

Իսկ հետևից, -“Չշարժվես, հրացանը լցված է”.

Շուռ եմ գալիս –Օ~ Աստված –նշան բռնողը կին է.

Նրանցից, որոնք գիտեն իրենց տրված թանկ գինը:

Ես գլխարկս հանեցի և, -Ներեցեք ինձ, տիկին,

Սխալ է իմ այս այցը –պետք է սրբեի մեկին,

Որը բազայի պետ է և միլիոններ է դիզում,

Իսկ փողերը այդ շունը պահում է ունիտազում:

Նա օրենքից ահ չունի, և ահա ես վճռեցի

Ինքս նրան թափ տալ –բայց հասցեները խառնեցի…

Իսկ` նա, -Ինչպիսի~ սյուժե, ինչպե~ս է դա ինձ հուզում,

Իսկ դու պատահմամբ տանել “ունիտազս” չես ուզում….

Ես ժպտացի, -Տիկին, ինձ թինթոնի տեղ մի’ք դնի.

Ու` ոտ-ոտ դեպի դուռը. “զենքը լցված չլինի”…

Ասում եմ, -Ո’չ, իմ խիղճը դեռ սատանան չի գնել,

Որ միայնակ կնոջը կարողանամ թալանել:

Ես նրանցից եմ տանում, ովքեր միլիոն են բերում,

Իսկ նա, -Տեսեք այս լկտուն-ի’նչ է, ես հա’ց եմ մուրում.

Նայիր` ոսկյա զարդերս, սամույրե թանկ մուշտակս…

Մտածում եմ. <<Չէ-կարծես կուտը կերավ թռչնակս>>…

Միտք եմ անում. <<Ոնց պոկվեմ>>, հազար ձև եմ մտմտում:

Իսկ նա իր նուրբ մատներով բանալին է պտտում:

Կռահում է, -Ու~ր, ընկեր-դրսում մութ է, դու` սոված…

Ես ասում եմ, -Պատշաճ չէ ուտել հացը ձեր տված:

-Ա~խ, այս ինչ գող լույս ընկավ-ամոթխած ու նրբակիրթ:

Ձեր ձեռքերը լվացեք-մի դրդեք ինձ լինել բիրտ:

Ես սիրտ չարեցի մերժել. <<Կին է` գլխում հազար բոց>>.

Եվ ձեռքերս վեր տնկած, ներս եմ մտնում խոհանոց:

Թեյ խմեցի, վեր կացա: Մտածում եմ` շուտ փախչեմ:

Իսկ` նա. <<Մնա, այլապես միլիցիոներ կկանչեմ>>:

Ես գոռացի. –Դե կանչիր, ստացիր թեյիդ վարձը,

Կամ թինկունքիս կրակիր, իբրև փախուստի փորձ է:

Իսկ նա,- Ա~խ դու սրիկա-ափսոս զենքս լցված չէ:

Ու հեկեկաց այնպես, որ ոչ մի գրքում գրված չէ:

Ես` դեպի դուռը, սակայն բան կատարվեց սրտիս հետ:

Նա էլ,- Գնա’, գնա’ և թող Տերը լինի քեզ հետ:

Իսկ ինքը լաց է լինում ու մատներն է կոտրատում:

-Ոչ խիղճ ունես. ոչ Աստված. օ~ ինչպես եմ քեզ ատում.

Գնա –թող, որ իմ սրտում մնան ծակող սուր փշեր…

Եվ ես նրան խղճացի ու մնացի ողջ գիշեր:

Ռոզանով, Սևերնիյ

Երգ նոր ազատվածի մասին

Ինչ ֆլան, ինչ ֆստան, վերջ` ազատվեցի:

Գնեցի տոմս մինչ իմ “Մեծ Խոփ” կոլխոզը:

Գաղութի կյանքը թող իր արմունկը խածի:

Ինձ են սպասում` կիթը, խոփը, խոզը:

Գրի , ընկեր պետ –պատասխանեմ` ոնց որ կա.

Մինչ քաղմաս գալիս էի լուռ ու անձայն:

Ինձ գողականում էլ արիշ-վերիշ չկա.

Վերադարձրեք տեղեկանքն իմ ազատման:

Ջկու’մ ես, պետ ջան, ինձ համար ման էի գալիս,

Կանանց, աղջիկներին շոռում, պոնչիկ էի ուտում:

Բայց մի համալ` մատով` սրտգտալիս`

Փողերդ: Հիմա ցերեկով են դիվոտում:

Տակն ու վրա եղավ ինչ կար-չկար իմ ներսում:

Սակայն չիջա ես նրա զույգ կոտոշներին:

“Տես ինչեր են հիմա կատարվում դրսում.

Չէ դեռ շուտ էր ձեռքս տանել դանակին”:

Կողորմեի ես նրան այդ գռոշները,

Բայց զանգից – զանգ նստել եմ ես “հոպի” համար:

Եվ ես նրան, -Կոլեգա, իմ փողերը

Վախենում են քո պզուկոտ դեմքից հիմար:

Ես` մեր կառքով, -Ինձանից ձեռք քաշիր, թուլես,

Եվ ուշադիր ականջ դիր իմ խորհրդին.

Տասը ռուբլու տեղ-տասը տարի կշուլալես,

Դե իսկ բերդում` ձեռքդ կտան քո մորթին:

Աստված քեզ կյանք տա, պետ, եթե սուտ եմ ասում.

Ռոզենբաում

Նարա-իմ նանարը, գողի հետ է գործում:

Տուր ինձ, Արման, ֆինկան-խակ ես այդ գործում:

Ես ուզում եմ ջկել թե ինչ պտուղ է նա.

Թող որ թելը կծկի-մենթ է, թող գնա. ես գիտեմ:

Բեղիկը լոթու է, ձեռքերը փափլիկ,

Գորշ գալիֆեով է հարիֆն այդ շոպլիկ:

Նա հաստատ օպեր է-Նար, մեզ կուտ մի տուր-

Խուզարկության հոտն է բռնել դուռ, կտուր. Ես գիտեմ:

Ինչու ես, այ վարակ, պոչ բերել մեզ մոտ,

Լավ է թույն խմեիր, դու լիրբ, անամոթ:

Լավ է միանգամից կախվեիր թոկով,

Չէ որ քեզ սիրել եմ իմ ամբողջ հոգով. Ես գիտեմ:

Դու կյանք իմ գողական, դու կյանք իմ դշխեմ.

Քեզ “թաց” հարյուր երկու հոդվածով նախշեմ:

Ժամկետը չես կարճի-քայլով մարշ` ձա’խ-ա’ջ,

Ագուռ, ագռավ, փոսիկ-իմ բաժինն է խաչ. Ես գիտեմ:

Նարա, իմ նանարը գողի հետ է գործում,

Տուր ինձ, Արման, ֆինկան-խակ ես այդ գործում:

Ես ուզում եմ ջոկել թե ինչ պտուղ է նա.

Թող որ թելը կծկի-մենթ է, թող գնա. ես գիտեմ:

---------------

Սա ինձ պատմեց ընկերս գող,

Որ Մոսկվան ապրում է ճոխ.

Պայթող բանկեր-կարճ ասած` մեղրի կարաս:

Դե իսկ մեզ մոտ “ա’խ է ու օ’խ”-

Ոչ հաց ունենք, ոչ հացի փող.

Իսկ կինս` “հա’ֆ”, փող տուր է հաչում վրաս:

Դե ինչ-գրողի ծոցը-գնամ և բախտս փորձեմ-

Գուցե մի հեղ լինեմ հաջողակ:

Գնացք նստեմ, գնամ և մի լավ տուն հերձեմ-

Տանես, այո’, կուտես պաղպաղակ:

Կրկներգ

Եվ ոսկե կառքերից կնտրեմ միայն նորը,

Ու Մոսկվան կլինի ոտքիս մոտ,

Եվ երբեք և երբեք-մինչև ահեղ օրը,

Չեմ վերադառնա քեզ մոտ:

Կտրեցի լեզվի կես թիզը`

Մագնիտոֆոնի երիզը

Եվ ծեգի ճիշտ հինգին քաղաքում եղա:

Շաբաթ օր է-եթե կուզի,

Թող որ գա’յլը գործի վազի-

Ցոփ Մոսկվան թող սեր, սեքս խաղա:

“Թեյնեկներն” են փողոց ու նրբանցք խցանել,

Կանայք ամառանոց են մեկնում:

Կերեք խորովածը-չէ’ որ միս եք գնել-

Ուրախ ժամանց եմ ձեզ ցանկանում:

Կրկներգ

Դե, իսկ ես, կառքերից կնտրեմ միայն նորը,

Ու Մոսկվան կլինի ոտքիս մոտ,

Եվ երբեք և երբեք-մինչև ահեղ օրը,

Չեմ վերադառնա քեզ մոտ:

Ես հանգիստս` ըստ խելացի

Մի պլանի կառուցեցի-

Առիթն ինչու’ կորցնել-մեկ է այստեղ եմ:

Ճիշտ է, հալից ինձ գցեցի-

Իսկ առջևում` գիշեր հացի,

Բայց անշուշտ Մոսկվան պետք է տնտղեմ:

Եղա խանութներում, դամբարանի հերթում,

Մետրոյով ֆռռացի մինչ փսխոց:

Ընտրեցի մի կարգին շենք-ցայտաղբյուրն էր ցայտում,

Եվ մի դուռ բացեցի դյուրախոց:

Կրկներգ

Դե, հիմա կառքերից կնտրեմ միայն նորը,

Ու Մոսկվան կլինի ոտքիս մոտ,

Եվ երբեք և երբեք-մինչև ահեղ օրը,

Չեմ վերադառնա քեզ մոտ:

Խմեցի գավից գինի, հայելուն` թող անուշ լինի

Եվ շուտ մարեցի, քան կխալսեր գինին.

Արթնացա` կապված էի, փաթաթանով քաթանի,

Իսկ մի “դոգ” դաշյունն էր քսում հեսանին:

Ո~նց էին ինձ լարում այդ լեսբուհիները այդ գազան,

Կրտող էգերն այդ անմարդկային:

Ես ներքև նետվեցի ու ընկա ավազան,

Ինձ տարհանելու ճիշտ պահին:

Կրկներգ

Ա~խ, չեմ տեսնի ես ոսկե կառքի նույնիսկ դողը:

Դու գլուխ իմ հիմարիկ ու խավար:

Եվ ումի’ց, ո’նց գտնեմ տոմս գնելու փողը-

Դե, եկ ու մի ճչա` հայ-հավար:

Ես կգամ, տուն կգամ, միայն փող ուղարկիր,

Իմ ծիծառ, ծիծեռնակ` ինձ` ձեռաց:

Ես ինքս անզոր եմ, դե դու ինքդ դատիր-

Հենակներին եմ թառած:

Վազում, վռազում ենք հար,

Ինչ որ բան ենք փնտրում,

Բայց մնում են անկատար

Եվ երազ և պտրում…

…….

Մեկնում եմ ես քո լայն ափերից-

Անցան տանջանքիս երկար տարիները:

Մեկնում եմ, և դուք սոխակներից

Կլսեք մեր դեռ չերգաց երգերը:

Կրկներգ

Ողջ կաց, տայգա-ոգու ճիչի մեղմոց.

Ողջ կաց, տայգա և օրհնիր ինձ մաղթանգով.

Սոխակներն են սփռում լույս գեղգեղոց

Սիբիրյան ողջ մայրուղու երկայնքով:

Սոխակներն են սփռում լույս գեղգեղոց:

Ես մեկնում եմ -չգիտեմ թե ուր.

Ահա’, սիրտն է իմ ինչ-որ թփրտում:

Իմ մեջ սերը շատ քիչ է վառել հուր-

Քույր կեչին էր վիշտս փարատում:

Կրկներգ

Ողջ կաց, տայգա-ոգու ճիչի մեղմոց.

Ողջ կաց տայգա և օրհնիր ինձ մաղթանգով.

Սոխակներն են սփռում լույս գեղգեղոց

Սիբիրյան ողջ մայրուղու երկայնքով:

Սոխակներն են սփռում լույս գեղգեղոց:

Ես գալիս եմ մեռած հույսերով-

Ապագաս մութ ու մշուշոտ է:

Եվ եթե ինձ ընդունես փշերով-

Կտոկամ` բաժանման ատեն շատ է:

Կրկներգ

Ողջ կաց, տայգա-ոգու ճիչի մեղմոց.

Ողջ կաց տայգա և օրհնի ինձ մաղթանգով.

Սոխակներն են սփռում լույս գեղգեղոց

Սիբիրյան ողջ մայրուղու երկայնքով:

Սոխակներն են սփռում լույս գեղգեղոց:

…………………

Անհնազանդ ձիերը

Վլ. Վիսոցկի

Վիհի պռունգին, անդունդի վրա, անկումների կապանում,

Ես նժույգ-ձիերիս խարազանում եմ, մտրակում եմ, խթանում եմ-

Ինչ որ օդը չի բավականացնում,մուժն ըմպում, հողմն եմ կլանում,

Մահվան դյութիչ դողով` զգում եմ -կործանվում եմ, կործանվում եմ:

Քիչ դանդաղ ընթացեք, ձիեր, խնդրում եմ –քի’չ հանդարդ:

Չեք հնազանդվում դուք խարազանիս պինդ:

Այս ինչ ձիեր են ինձ բաժին ընկել` խիստ անհնազանդ:

Իսկ երգել չեմ հասցրել, չեմ ապրել ես դեռ խինդ:

Ես` ձիերս ջրեմ,

Ես` երգս ձեզ բերեմ-

Մահվան վիհի եզրին. դեռ կանգնեմ, դեռ ապրեմ:

Կը’չքվեմ ես –հողմերից, կը’քշվեմ ինչպես ձեռնափին նստած փետուր.

Եվ ինձ ձյան միջով սահնակը դեպի անհունը քառարշավ կտանի:

Դուք մի քայլ ձեր արշավանքը հանդարտ անցեք, իմ նժույգներ հուր.

Գետ մի փոքր, բայց երկարացրեք ճանապարհը իմ վերջին հանգրվանի:

Քիչ դանդաղ ընթացեք, ձիեր, խնդրում եմ -քիչ` հանդարդ:

Չեք հնազանդվում դուք խարազանիս պինդ:

Այս ինչ ձիեր են ինձ բաժին ընկել` խիստ անհնազանդ:

Իսկ երգել չեմ հասցրել, չեմ ապրել ես դեռ խինդ:

Ես` ձիերս ջրեմ,

Ես` երգս ձեզ բերեմ-

Մահվան վիհի եզրին դեռ կանգնեմ, դեռ ապրեմ.

Մենք հասցրեցինք –Աստծո հյուրը, չէ, չի ուշանում- մենք տեղ հասանք:

Այդ ին’չ սաստկաձայն են երգում երկնային ահեղ հրեշտակները:

Թե’ դա միայն զանգակներն են սփռում սիրտ բղկտող ողբ, հառաչանք,

Թե’ ես եմ ձայնում, որ քիչ համաչափ վարգով վարգեն իմ նժույգները:

Քիչ դանդաղ ընթացեք, ձիեր, համաչափ ու հանդարդ-

Աղաչում եմ ձեզ` սույրով չվարգել:

Այս ին~չ ձիեր են ինձ բաժին ընկել խիստ անհնազանդ.

Չհասցրեցի ապրել –հասցնեմ երգել:

Ես ձիերս ջրեմ,

Ես երգս ձեզ բերեմ-

Մահվան վիհի եզրին դեռ կանգնեմ, դեռ ապրեմ

Վլ. Վիսոցկի

Դեղին, շոգ Աֆրիկայում

Աֆրիկայում դեղին, տոթ,

Ուղիղ նրա կենտրոնում,

Մի դեպք պատահեց անամոթ.

-Ջրեհեղեղ է սպառնում, -

Փիղն ասաց մի դրացու,-

Ընձուղտն իրեն հարսնացու

Այծքաղ աղջիկ է ընտրել:

Կրկներգ

Ու գնաց վեճ –աղաղակը,

Միայն ճյուղից ծեր թութակը

Ճչաց.- Խելքը բարձի մոտ է`

Ընձուղտն իր գործը լավ գիտե:

-Թող որ ունի եղջյուրներ,-

Ընձուղտն ասաց սիրաբույր,-

Ֆաունայում հիմա մեր

Համազոր են, համեղջույր:

Ցեղը հողն ու մոխիրը,

Թե իր գլխին տա, “ա~խի”,

Ես կլեքեմ նախիրը`

Վճիռս չեմ փոխի:

Աֆրիկայում շոգ, դեղին,

Կյանքն էլ խաղաղ չի ծփում.

Ընձուղտները այր ու կին

Աղի արցունք են թափում:

Բայց օրենքն է խաթարվել-

Լացը արդյունք չտվեց.

Ընձուղտների աղջիկն էլ

Բիզոնի հետ պսակվեց:

Թող որ ընձուղտը ճիշտ չէր.

Բայց մեղավորը ճիչն էր.

Այ` այս. “Խելքը բարձրի մոտ է”-

Ընմձուղտը իր գործը լավ գիտե:

………………..

Խավարը

Գիշերվա թանձր խավարը ինձ իր գիրկը ընկղմեց

Եվ ծառերի անուշ սյուքով հետս զրույցի բռնվեց.

“Լսիր, որդիս, ես հագել եմ ահա իմ սև փարաջան.

Պետք է այսօր գլխիդ կարդամ Սուրբ Գրքից մի շարական”:

Կրկներգ

Հավատա ինձ –երբ դու սիրես, սիրո արժեքը կզգաս.

Ի~նչ ես աղջական կործանում, խոստովանիր ինձ, տղաս.

Թե ուրիշին ես ճարել –սերդ տվել ուրիշին,

Ներում չկա քեզ պես վայրագ ու անզգա հրեշին:

Ու խոհրում եմ ես դառնորեն. “ Ախ ուրիշին ոնց սիրեմ-

Ախր նրա մի ժպիտին իմ կյանքը կնվիրեմ:

Նրա առջև ծնկի եկած կվառեի հազար մոմ,

Իսկ խոստանար եթե համբույր –կպահեի հավերժ ծոմ:

Կրկներգ

Հավատա ինձ –երբ դու սիրես, սիրո արժեքը կզգաս.

Ի~նչ ես աղջական կործանում, խոստովանիր ինձ, տղաս.

Թե ուրիշին ես ճարել –սերդ տվել ուրիշին,

Ներում չկա քեզ պես վայրագ ու անզգա հրեշին:

Եվ գիշերին ես ասացի. –Հանգիստ թող ինձ, օ սև այր,

Ոչ թե ինձ` այլ նրան է պետք, գիտցիր, խոստովանահայր.

Ես նրան սեր խոստովանեմ –զանգը նրա ծիծաղի

Ինչպես ձմռան շիրմաքարը հոգուս վրա կպաղի:

………………

Ես Սիբիրն անցա հագաց տրեխներ,

Ծերուկ հովիվներին եղա հյուր:

Թանձրանում էր խավարը և սյուքն էր

Զով բերում ու Կասպից ծովից բույր:

Դու որպես չքնաղ տեսիլք հառնեցիր,

Եվ ինչպես տեսիլքը չքացար:

Իմ հոգում դու սև սերմեր ցանեցիր-

Ուրիշի հետ քանզի հեռացար:

Երբ ծաղկեն վարդերը պարտեզում,

Կտխրեմ գուցե քեզ հիշելիս:

Ինձ կասեմ` քեզ տեսել եմ երազում.

Ներիր ինձ, ներիր ինձ, սիրելիս:

Է~խ հոգնեցրին շները, շատ հոգնեցրին,

Կյանքս ճամբարներին կուտ գնաց.

Ոսկեգույն մազերս ճերմակեցին.

Անդունդի պռունկին եմ կանգնած:

………….

Բարև մայրիկ, ասա` ճանաչեցի’ր

Կորուսյալ, սիրելի քո որդուն:

Դեռ ջահել` դու ինձնից բաժանվեցիր,

Իսկ հիմա տեսար այս ծեր մարդուն:

-Գրել էին թե դու պառկած ես հողում

Պեչորայի ափին հեռավոր,

Եվ սիրտն էր իմ ցավում ու նվաղում

Կարոտից, կսկիցից ահավոր:

-Օ~, ո’չ, մայր իմ, մահը ինձ հար գթաց,

Իրար հետ մենք լեզու միշտ չգտանք,

Պեչորա գետի մոտ արագնթաց

Կրեցի թեև շատ տառապանք:

Հաճախ քաղցն էր մահով մեզ սպառնում,

Կամ տիֆն էր բծավոր մոլեգնում:

Ամառն էր բարկ շոգով սպառում,

Ձմեռը` մատնաէտ մոգոնում:

Դե խաղաղվիր, մայր իմ ու ամուր կաց,

Դու շատ ես տոկացել, համբերել:

Մայրը որդուն գրկեց ու հեկեկաց

Եվ սկսեց այտերը համբուրել:

-Եկ, մայր, օղի խմենք մի-մի բաժակ-

Մարած խինդը մեր տան նորոգենք.

Հետևում թող մնան ցավ ու տաժանք

Եվ բարի հին երգերը երգենք:

…………

Է~խ, գնաց, սլացավ` չարքն է տվել եռանդ,

Բակ, սեղան` կեր, խմիր ու պարիր մոլեռանդ:

Իզուր չէ արյունը մեր մեջ եռք –վառք շինում.

Դեն քաշվիր, մենթ-կպչուկ-տանողն է քեֆ անում:

Ես թաղի տղան եմ-օրենքն եմ փաթաթել

Եվ ձեռքս տաս հազար ծոց –գրպան եմ խոթել:

Ձեզ` Հռոմ –մեզ ճամփան ուղիղ բերդ է տանում.

Դեն քաշվիր, մենթ-կպչուկ-տանողն է քեֆ անում:

Ղումարի գումարը եկավ գնաց բուռ-բուռ.

Բարմենն ու վաշխառուն չունեն աբ ու աբուռ:

Է’հ –ջրի բերածը չէ որ ջուրն է տանում.

Դեն քաշվիր, մենթ-կպչուկ-տանողն է քեֆ անում:

Սա կարգ է` մեր երգը վաղուց երգված է-

Մեր բախտը միլբաժնում էն գլխից գրված է.

Ոչ բանտը, ոչ մահը գողին չեն սասանում.

Դեն քաշվիր, մենթ-կպչուկ-տանողն է քեֆ անում:

Մահն եկավ –կմեռնենք առանց ձեն ու ձունի.

Գողը իր շապիկից զատ ուրիշ բան չունի:

Նույնն է` թե պառկած ես նառին կամ դագաղում.

Դեն քաշվիր, մենթ-կպչուկ-տանողն է քեֆ անում:

……..

Բադերը

Ա. Ռոզենբաում

Շամբի խշշոց, և ձգվեց տեղում իմ որսաշունը:

Ու` կրակոց –խափանվի, բախտ քո թափանիվը:

Մթնաշաղի երկնքով տարավ աշունը

Գեր բադերի փրկված ու լրիվ տասը թիվը:

Դե ինչ, աշուն, կարուսելը քո մեղեդու պտտիր,

Իսկ ես կերգեմ հեռվից բերած այս երգը անհուն:

Եղեգնուտից նվագածուներ քեզ համար ընտրիր,

Նաև ընտրիր պարուհիներ հեզաճկուն:

Կրկներգ

Իսկ ես կըերգեմ, թե հայրս ինչպես գիտեր միշտ կրկնել,

“Բուժել` արդ բուժել, սիրել` արդ սիրել,

Ապրել` արդ ապրել, կրակել` արդ կրակել”:

Սակայն բադերը, երբ բարձր են թռչում-

Ձեռքիդ ողջույնն է նրանց երամին հղվում:

Չեմ զղջում ես, որ ապրեցի կյանքով անհամակարգ,

Քանի որ կա “Ի շրջանս յուր” հրաշքը հար:

Մի օր, կրկին խրախճանքը իմ փոքրիկ հարկի տակ

Բույն կդնի անշուշտ հարյուր մեկ տարվա համար:

Կրկներգ

Սովորեցրեց կյանքն ինձ միշտ հույսեր փայփայել,

Թեկուզ հոգիդ չարչարանքի սև խաչին գամեն,

Դու կժպտաս, թե գիտես, աղոթքն այս փայել.

Հանուն Հոր և Որդվո և Սրբո, ամեն:

………….

Ուզում ես մի շքեղ տուն գնենք ծովափին-

Յոթ սար, յոթ ծով անդին: Դե ինչ` պետք չէ կական-

Ես գիտեմ, որ պետք է սա ասեմ քո ծափին.