Վլադիմիր Վիսոցկի

0 views

Skip to first unread message

ferdinand100

unread,

Aug 25, 2011, 7:34:47 AM8/25/11

to ՌՈՒԹ-RUT

Հոգու վերաբնակեցման մասին
Մեկը պաշտում է Մուհամեդ, մեկը Ալլահ, մեկը Հիսուս,
Մեկն էլ իսկի աստված չունի- դե, անաստված է և վերջ:
Չքնաղ հավատ է մոգոնել Հնդկաստանը սուս ու փուս-
Իբրև ոտքերս ձգելիս- մենք չենք մեռնում մինչև վերջ:
Ասենք հոգիդ հառնեց երկինք-
Նոր կերպարանք կստանաս:
Բայց թե ունես խոզի կնիք-
Դու նույն խոզը կմնաս:
Թող շեղ նայեն վրադ- տոկա կշտամբանքներին թունոտ-
Տհաճ է- բայց նորից ծնվես- կլինես ծաղրին սովոր:
Իսկ թե տեսել ես այս կյանքում թշնամուդ մահն արյունոտ,
Մյուսում` քեզ կնվիրվի սուր աչք, բազուկ զորավոր:
Ապրիր կյանքով անմար, անշեջ,
Մռայլդ փոխիր տոնի.
Կարող է, չէ’, մի պետի մեջ
Հոգիդ իր բույնը դնի:
Թող այս կյանքում` դռնապան, մյուսում դառնաս աշղեկ,
Հետո աշղեկից վերաճես ու դառնաս մեծ նախարար,
Բայց երբ բութ ես կոճղի նման- դու բաոբաբ կծնվես
Եվ կապրես ճիշտ նրա կյանքով` հազար տարի, տասը դար:
Ցավալի է լինել թութակ,
Կամ էլ քարբ իժ դարակյաց:
Լավ չէ’, որ դու ապրես շիտակ
Այս կյանքը քեզ հատկացված:
Դե ի’նչ- ով` ով, ինչ է եղել, մեզ համար մութ է մնում:
Կինետիկներն են խևացել- քրոմոսոմ են հոշում:
Գուցե այս ծեր, քոսոտ կատուն գարշանք է եղել հնում,
Իսկ լույս սփռող այս ծերունին եղել է մի բարի շուն:
Ես թռչկոտում եմ հաճույքից-
Ինձ փորձության չեմ մղում.
Հնդկական այս հավատամքից
Չեմ սարսափում, չեմ դողում:

Գիտական մի առեղծված, կամ ինչու
Անդրենածինները կերան Կուկին

Պոկվելով սիրած աջկա գրկից,
Մի գրկեք այլոց- զսպեք ձեր թուքը.
Հիշեցեք Ավստրալիան մեր դրկից,
Եվ` թե ոնց վախճանվեց մեծ Կուկը:

Բոլորակ նստոտած հազրեվարդի տակ,
/Այնտեղ կար միայն մեկ խորտիկ/,
Ուտում էին Ավստրալիայում այդ տաք
Մեկմեկու վայրենի այդ մարդիկ:

Սակայն ինչու’ այդ բնիկները կերան Կուկին,
Ինչու’- դա պարզ չէ ցայսօր ոչ մեկին:
Ես, զորօրինակ, հակված եմ այս տարբերակին.
Ուտել ուզեցին և կերան Կուկին:

Կա և թեզիս, որ նրանց մեծը խիստ անմեկին
Գոռաց, որ շատ կուզեր ուտել նավի կոկին:
Զավեշտ ստացվեց- լսենք թմբուկին.
-Ուզեցին` կոկին, իսկ կերան Կուկին:

Եվ չբռնեք, խնդրեմ, նյութված դավի բուկը.
Նրանք նավ բարձրացան համր, ինչպես ձուկը:
Գործի մեջ դրեցին գավազան բամբուկը,
Մթության մեջ` չրխկ- և չկա Կուկը:

Բայց կա, իմիջայլոց և այսպիսի վարկած,
Որ Կուկին կերան մեծ հարգանքից դրդված.
Իբրև ցեղի ոգին դրդեց ցեղի մոգին.
-Հառաջ, տղաներ, բռնեցեք Կուկին:

Ով որ առանց աղի խժռի նրա սուկին,
Նրա մեջ կմտնի հաստատ Կուկի խիզախ ոգին:
Ինչ որ մեկը ճանկեց հարպունի թոկը.
Նետեց հարպունը և մեռավ Կուկը:

Քանի~ դար է մեզ տանջում այս փնրտուկը-
Ի վերջո, ո’նց է խժռվել նավապետ Կուկը:
Գիտությունը դեռ չի լուծել այս հանելուկը:
Այսպես, թե այնպես, բայց` չկա Կուկը:

Իսկ բնիկներն այսօր մորուքներն են փետրում,
Նիզակ են ջարդում, աղեղ են փրթում…
Կրակը նետեցին գավազան-բամբուկը.
Սրտանց ողբում են, որ չկա Կուկը:

Գայլորսությունը

Պրկած ջիլ, ջիղ նետվում եմ ողջ թափով,
Սակայն այսօր կրկին չկա պրծում.
Շուրջկալել են, սեղմել ճիչով, ծափով-
Դեպի համարներն են ինձ հալածում:

Եղեգնուտում որոտում են հրացանները,
Որսորդները դիպուկ են, ուրախ:
Ձյան վրա գալարվում են գայլերը,
Որպես կաղկանձի կենդանի թիարախ:

Կրկներգ
Գայլորսություն է, ջարդ, ահեղ կոտորած-
Գիշատիչ ու թշվառ ձագուկներ ու մայրեր:
Ճիչ են փսխում, հաչոց` շուն, որսահալած.
Արյան դրոշակներ, արյան մեջ գայլեր:

Գայլերիս հետ ազնվաբար չեն վարվում
Եգերները, բայց հաստատ ձեռք ունեն:
Դրոշակներով մեր ուղին են ճաղում
Եվ խփում են անվրեպ, ապաքեն:

Գայլը չի կարող խախտել սովորույթը.
Թերևս մեր մոտ կաթի հետ մեկտեղ
Մեր մեջ մտել է և այս վարույթը.
Կարմիր գիծը չի կարելի հատել:

Այո’- ունենք կարող ոտք ու ծնոտ.
Բացատրիր, մեծ գայլ, մեր վարքը.
Մենք հալածական հասնում ենք գծի մոտ
Եվ սակայն չենք հատում այդ խեղճ արգելքը:

Գայլն անզոր է- չկա այլ ընտրություն.
Ահա ավարտվեց և իմ ժամանակը-
Ով ուներ վստահ նշանառություն-
Ժպտաց` իրենն է նշավակը:

Բայց ես հնազանդեցումից անցա
Լաթերի- կյանքը հաղթեց մահին:
Իսկ շփոթ կանչերի վրա պանծացա-
Քակտել էի անքակտ բարքերը հին:

Պրկած ջիլ, ջիղ նետվում եմ ողջ թափով,
Սակայն այսօր երեկվա նման չէ.
Շուրջկալեցին, այո, ճիչով, ծափով,
Սակայն չհասան նրանք ոչնչի:

Reply all

Reply to author

Forward

0 new messages