ضمن عرض تسلیت شهادت امام صادق علیه السلام یک روایت نورانی از آن حضرت تقدیم می گردد:
صفوان بن مهران، يكى از یاران امام صادق علیه السلام حكايت كند:
روزى بين امام جعفر صادق عليه السلام و يكى از پسرعموهايش، به نام عبداللّه بن الحسن، نزاع و اختلافى پيش آمد، به طورى كه از سر و صدا و داد و فرياد آن ها، مردم جمع شدند.
ولى پس از گذشت لحظاتى آرامش پيدا كرده ؛ و از يكديگر جدا شدند؛ و هر يك به سمت منزل خود رهسپار گرديد.
صبح فرداى آن شب ، امام صادق عليه السلام به سوى منزل پسرعمويش ، عبداللّه بن الحسن ، حركت نمود.
و چون جلوى منزل عبداللّه رسيد و در زد، عبداللّه از منزل بيرون آمد و گفت : چه شده است كه صبح به اين زودى اين جا آمده اى ؟
حضرت فرمود: چون ضمن تلاوت قرآن ، به آيه اى از آيات شريفه برخوردم ؛ و اكنون براى اجراى دستور خداوند متعال نزد تو آمده ام .
عبداللّه سؤ ال كرد: آن كدام آيه از قرآن است ؟
حضرت اظهار نمود:
الّذين يصلون ما امراللّه به أن يوصل و يخشون ربّهم و يخافون سوءالحساب (سوره رعد آیه 21) (يعنى: آن هائى كه وصل می کنند آنچه را که خداوند دستور به وصل آنها داده است (صله رحم می کنند) و در برابر دستورات پروردگار متواضع هستند و از سختى و شدّت محاسبات قيامت در هراسند.)
سپس همديگر را در آغوش گرفته و گرم و با صفا و با حالت گريه یکدیگر را بوسیدند؛ و عبداللّه مى گفت : مثل اين كه اين آيه شريفه قرآن به گوشم نرسيده بود.( تفسير عيّاشى : ج 2، ص 208، ح 31.)