خاصيت توبه واقعي

[Mohebin Reza]

عن معاوية بن وهب ، قـال سـمعت اباعبدالله ، عليه السلام ، يقول : اذا تاب العبد توبة نصوحا، اءحبه الله ، فـسـتـر عـليـه فـى الدنـيـا و الاخـرة . فـقـلت : و كـيـف يـسـتـر عـليـه ؟ قال : ينسى ملكيه ما كتبا عليه من الذنوب ، ثم يوحى الى جوارحه : اكتمى عليه ذنوبه . و يـوحـى الى بـقـاع الارض ، اكـتـمـى عـليـه مـا كـان يـعـمـل عليك من الذنوب . فيلقى الله حين يلقاه و ليس شى يشهد عليه بشى ء من الذنوب

مـعـاويـة بـن وهـب گـفـت شنيدم از حضرت صادق ، عليه السلام ، مى فرمود: "وقتى كه بـنده اى توبه ی خالص كـنـد ، خدواند او را دوست بدارد، پس گناهانش را بر او در دنـيـا و آخـرت بپوشد. پـس گـفـتـم : و چگونه بپوشاند بر او؟" گفت :"دو فـرشته او را از آنچه نوشته اند بر او از گناهان به فراموشى اندازد . و به اعضاى اووحى مى فرمايد:بـر او گـنـاهـان او را كـتـمـان كـنـيـد . و بـه سوى بقعه هاى زمينوحـى مـى فـرمـايـد : بـر او آنـچـه را عمل مى كرد بر شما از گناهانبـپـوشـانـيـد . پس ‍ خدا را زمانى كه ملاقات مى كند در حالی است که چيزى كه به چيزى از گناهان شهادت بدهد بر او وجود ندارد.

اصـول كـافـى ، ج 2، ص 430، كـتـاب ايـمان و كفر، باب التوبه ، حديث 1.