"வண்டுதிர்க்கும் பூக்கள்

[kavianban kalam]

வண்டுதிர்க்கும் பூக்களாய் வாடும் நிலைதனை
கண்டுதிர்க்கும் எந்தன் கவிதை மலர்களை
கண்டுணர்ந்து கொள்ளாத காதலி யுள்ளமதைக்
கண்டுகொண்டே என்மனம் பேசும்.

...
வண்டுதிர்க்கும் பூக்களாய் வாடு மதனாலே;
உண்டுமகிழ்ந் துன்னை உதறிடு வேனென்று
கொண்டுள்ள எண்ணத்தால் கொன்று விடாதுடன்
விண்டுவிடு உண்மை நலம்.

வண்டுதிர்க்கும் பூக்களாய் வாழ்வு மடியாது;
தண்டுபோ லுன்னையேத் தாங்கிடு வேனென்று
பண்டுதமிழ் காதல் படித்த நமதுள்ளம்
கொண்டுள்ள பாடம் காண்.

வண்டுதிர்க்கும் பூக்களாய் வாழ்வு குலைந்தாலும்
மீண்டும் மலர்ந்திட மீண்டு வரவேண்டு மென்றுநான்
வேண்டும் தொழுகையில் வேண்டினே னென்றுநான்
ஈண்டு பகர்தல் சிறப்பு

"கவியன்பன் கலாம்”, அதிராம்பட்டினம்